Posted on 4 Αυγούστου, 2026
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Αναμφίβολα, η έννοια ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως έχει υποστεί, σήμερα, παρόμοια καθίζηση στο αξιολογικό – εκκλησιολογικό περιεχόμενό της, όπως την εποχή (σε αντιστοιχία) του Μ. Βασιλείου. Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι πια οι πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί) που αντιστέκονται στην παγκόσμια τάση αποστασίας, περιφρονώντας τον φόβο, την απώλεια χρημάτων και προνομίων, ευθυγραμμιζόμενοι (μόνο) στην Ορθόδοξη παράδοση – διδασκαλία, στο βηματισμό των Πατέρων. Τώρα, όμως, έχουν το αγωνιστικό πλεονέκτημα έκφρασης μέσω εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, όπως (πχ) είναι τα αντι-οικουμενιστικά Ορθόδοξα Ιστολόγια, ως μορφή συλλογικών ορθοδόξων κινημάτων.
Επίσκοποι σαν τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ή σαν τους ιερομονάχους π. Φιλόθεο Ζερβάκο και Χαράλαμπο Βασιλόπουλο που ήταν (όλοι αυτοί) η ζωντανή συνείδηση της Ορθοδοξίας και παρενέβαιναν στις μεγάλες κρίσεις, έχουν (δυστυχώς) εκλείψει.
Τα λόγια του Μ. Βασιλείου καλύπτουν όλους τους τομείς του σημερινού (στο χαμηλότερο σημείο του) εκκλησιαστικού σώματος. Διαβάζουμε:
«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»
Ο πορθητής οικουμενισμός προχωρεί ακόμη και σε περιοχές (Άγιο Όρος, Ι. Μονές, Χριστ. αδελφότητες κλπ) που ως χθες εθεωρούντο πυρήνες αντίστασης.
Ο Μ. Βασίλειος θεωρούσε ότι η των Πατέρων διδασκαλία είναι ένα από τα πλέον αναπαλλοτρίωτα της Εκκλησίας κτήματα. Αυτή τη βαθύτατη πίστη δεν την έχουν σήμερα, συνολικά, οι πιστοί, γι’ αυτό και δεν διαμαρτύρονται για τις υποβαθμίσεις της που επιχειρεί η «Μεταπατερική θεολογία».
Η οικουμενική κίνηση (και η Διαθρησκειακή) πορθούν την των Πατέρων διδασκαλία. Σ’ αυτό βοήθησαν και οι λεγόμενες Πανορθόδοξες Διασκέψεις των ετών 1961-1968, οι οποίες προετοίμασαν την ψευδοσύνοδο στη Κρήτη (2016). Το σύνθημα είχαν δώσει οι γνωστές Εγκύκλιοι του 1902, 1904 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως. Ιδού και οι κυριώτερες εκφράσεις – διαπιστώσεις της Δήλωσης του Τορόντο (Π.Σ.Ε.):
1) Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν οφείλει να βασίζεται σε μια οποιαδήποτε ιδιαίτερη αντίληψη περί εκκλησίας.
2) Η ιδιότητα του μέλους του Π.Σ.Ε. δεν συνεπάγεται σχετικοποίηση των εκκλησιολογικών αντιλήψεων κάθε εκκλησίας μέλους.
Είναι εμφανές, πιστεύω, το κριτήριο του Π.Σ.Ε. Προς κοινοποίηση των πνευματικών ανησυχιών του, δεν στηρίζεται στην πίστη των Πατέρων, γι’ αυτό και δεν θεωρεί αιρέσεις τις αιρέσεις!
Προωθούν, δηλ. (το Π.Σ.Ε.) και η ψευδοσύνοδος στην Κρήτη (2016), τη συμπληρωματικότητα των ομολογιών – αιρέσεων σε ολιστικό μοντέλο υπερπαγίωσης των θεωριών τους, ως μία Υπερ-εκκλησία, αν και τον αρνούνται τον όρο Υπερ-εκκλησία. Αυτή ακριβώς η εννόηση (Υπερεκκλησία) προαναγγέλλεται από τις συμπληρωματικές συνδέσεις (των αιρέσεων) που επιχειρούν στις «συνάξεις» του Π.Σ.Ε. Αυτό είναι το έσχατο νόημα των προσπαθειών του Π.Σ.Ε.
Γράφει ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης στο «ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ» του Αγίου Όρους: «Προσέτι οι Πατέρες, εξηγούντες την συμβουλήν του Κυρίου, «γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις», λέγουν ότι δια ταύτης μας συμβουλεύει να φυλάττωμεν υπέρ πάν άλλο την πίστιν, όπως ο όφις διωκόμενος προσπαθεί να σώση την κεφαλήν του, καθότι και η πίστις κεφάλαιον είναι πασών των αρετών».
Συνεχίζει ο Μ. Βασίλειος με την εξής σημαντική διαπίστωση (σελ. 46): «τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά».
Σήμερα οι Αστοχριστιανοί (κατά Ν. Ψαρουδάκη – εύστοχος χαρακτηρισμός) δεν έχουν κατανοήσει ότι με την αποδοχή του οικουμενισμού από την επίσημο εκκλησία θα γίνουν οι αποστερημένοι εκ της Πατερικής διδασκαλίας κάτοικοι της αιωνιότητας!
Με την εφαρμογή της Πατερικής διδασκαλίας απωθείται ο αιώνιος θάνατος (κόλασις) και εξασφαλίζονται ανοιγμένες οι θύρες του Παραδείσου, γι’ αυτό και ο Μ. Βασίλειος τονίζει την επικινδυνότητα, ότι «πορθείται (κυριεύεται) σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία». Η γνώση και η άνωθεν σοφία του Μ. Βασιλείου θα τόνιζε σήμερα: «πορθείται συνοδικά σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»! Η οικουμενιστικοφιλοσοφία των σημερινών Ιεραρχών έχει παρασύρει σε «περί την πίστιν ναυάγια» πολλούς εκ των τάξεων του Κλήρου, εκ του Μοναχισμού και εκ των (του πληρώματος) Λαϊκών.
Οικουμενιστής σημαίνει άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ουσιαστική κοινωνία με το Θεό της Αλήθειας∙ άνθρωπος αυτόνομος, ξεκομμένος από την Πατερική διδασκαλία την δια των Οικουμενικών Συνόδων διατυπωθείσα. Αιρετικός δηλ!
1ο Σχόλιο: Για θέματα Πίστεως και Ομολογίας, εξετάζουμε ποιαν οδόν υποδεικνύουν οι Ι. Κανόνες, ώστε να κανονίζωμεν εαυτούς προς τα υπ’ αυτών εντελλόμενα. Δεν είναι δυνατόν κληρικοί – Γέροντες που αδιαφορούν για τις αιρετικές δοξασίες του οικουμενισμού ν’ αποτελούν και κριτήρια Ορθοδοξίας! (τέλος σχολίου)
Επειδή ο οικουμενισμός προβλήθηκε – συνδέθηκε με «Πατριαρχική – επισκοπική παράδοση» από τη μια και τον φόβο «εξέγερσης» από την άλλη, γι’ αυτό και ο Μ. Βασίλειος ελέγχει τους σημερινούς πιστούς: «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα».
Το πανάρχαιο εκκρεμές από το φόβο στην σιωπή της προδοσίας και αντίστροφα, έχει αντικαταστήσει την Ευαγγελική – Πατερική στάση έναντι των αιρέσεων.
Στην Μητρόπολή μου (Δημητριάδος) πολλές «ημιαγρυπνίες» γίνονται, αλλά αυτοί «οι νυκτερινοί θεοσεβείς μηδέποτε εν φωτί τολμούν παρρησιασθήναι» (Αγ. Θ. Στουδίτης).
2ο σχόλιο: Δυστυχώς, οι πρωταίτιοι της εισαγωγής του οικουμενισμού βρίσκουν στηρίγματα, σε Ι. Μονές και επαινούνται και από το πλήθος της «δοκούσης Ορθοδοξίας».
Διαμαρτύρεται ο Μ. Βασίλειος:
«Ημίν δε προς τω φανερώ πολέμω των αιρετικών έτι και ο παρά των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθενείας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (επιστ. 92).
Οι Ι. Μονές (πχ) εκτός κάποιων εξαιρέσεων, έχουν (λόγω σιωπής τους) ξεθωριάσει τις Ιερές Εικόνες των Αγίων εκείνων, που είχαν εσχατολογική στράτευση εναντίον των αιρέσεων. Αναζητούμε το ορθόδοξο στίγμα τους στην Πατρολογία, διότι οι «κεντρικές» εκδηλώσεις πολλών Μονών και Μητροπόλεων τους απωθούν.
Η εκκλησιαστική Ιστορία δεν απλουστεύει τους αγώνες των Πατέρων για την ορθή πορεία της Εκκλησίας εν μέσω των αιρέσεων, όπως έγινε δυστυχώς και στο Ημερολόγιο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, όπου έχει απόλυτα αποδεσμευθεί ο όσιος από την Αγιοπνευματική κριτική του για τον παπισμό και τον οικουμενισμό!
Ο τόνος και η σημασία των αντι-αιρετικών διδασκαλιών του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ή του νοήματος του ΙΕ’ κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν προβάλλονται καθόλου στο λαϊκότερο αισθητήριο του πληρώματος της Εκκλησίας.
Ερώτημα: οι ανωτέρω Πατέρες είναι μικρότερης πνευματικής βαρύτητας από τους σημερινούς σύγχρονους τιμώμενους αγίους, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο, άγιο Ιάκωβο; Άπαγε της βλασφημίας. (Τέλος σχολίου)
Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασιακή οπτική των οικουμενιστών-αιρετικών «ποιμένων», να υποκρύπτουν, όπου τους παίρνει, τον αντι-αιρετικό πυρήνα των αγίων καθώς και των σύγχρονων Αγίων που αναφέραμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου