Ἐκκλησια, το νοσοκομειο του Θεου

 

«Ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ» (Λουκ. 10,34)

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπη­τοί μου, εἶπε· «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»· δηλαδή, αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτιὰ ἂς ἀκού­σῃ (Ματθ. 11,15· 13,9,43. Μάρκ. 4,9,23. Λουκ. 8,8· 14,35). Τί αὐ­τιὰ ἐννοεῖ; Ὅ­πως τὸ σῶμα ἔχει αὐτιά, ἔτσι ἔχει καὶ ἡ ψυ­χή· κι ὅ­πως ὑπάρχουν κουφοὶ σωματικά, ἔτσι ὑ­πάρχουν καὶ πνευμα­τικὰ ἀν­αίσθητοι, χωρὶς ἀκοὴ πνευμα­τική. Διότι τὰ αὐτιὰ μᾶς τά ᾽δωσε ὁ Θεός, γιὰ ν᾽ ἀ­κοῦμε τὴ μάνα, τὸν πατέρα, τὸ δάσκαλο, τὴ φωνὴ τῆς πατρίδος, καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅ­λα ποιόν; τὸ Θεό, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.
–Μὰ ποῦ ἀκούγονται τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ;
Ἀκούστηκαν πρὸ ὀλίγου μέσα στὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐ­αγ­γέλιο (βλ. Λουκ. 10,25-37). Τ᾽ ἀκούσατε σήμερα; Ἂν τ᾽ ἀ­­κούσατε, δὲν χρειάζεται τίποτε ἄλ­λο. Ἂν ὅλοι εἶχα­ν αὐτιὰ πνευματι­κά!… Ἤθελα νά ᾽χα δικαίωμα νὰ πάω ἐκεῖ στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη καὶ νὰ γράψω μὲ χρυσᾶ γράμματα αὐτὴ τὴν πα­ραβολή. Ἐὰν ἀποφάσιζαν ὅλοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ λόγια τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου, σᾶς ὑπογράφω συμβόλαιο· πόλεμος δὲν θὰ ὑ­πῆρ­­­χε καὶ εἰρήνη θὰ βασίλευε· ἡ ἀν­θρωπότητα θὰ ἦταν ὅλη μιὰ ἀγαπημένη οἰκογένεια.
Σύντομα καὶ ἁπλᾶ σᾶς δίνω μιὰ ἐξήγησι τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου.Εἶνε μιὰ παραβολή, ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρεί­του. Τὴν ξέρουν ὅλοι. Κάποιος, λέει, ξεκίνησε νὰ πάῃ ἀ­πὸ τὰ Ἰεροσόλυμα στὴν Ἰεριχώ. Κ᾽ ἐκεῖ ποὺ βάδιζε τρα­γουδών­τας σταμά­τησε ἔντρομος. Πίσω ἀπ᾽ τὰ βράχια εἶ­χαν κρυφτῆ λῃστές, ποὺ μόλις τὸν εἶ­δαν τὸν σταμάτη­σαν, τὸν χτύπησαν, τοῦ πῆραν ὅ,τι εἶχε, τὸν ἄ­φησαν κά­τω πληγωμένο κ᾽ ἐξαφανί­στησαν. Φώναζε ὁ ταλαίπωρος «Βοήθεια!». Θὰ τὸν ἀκού­­σῃ κανείς; Νὰ ὅ­μως κ᾽ ἔρχεται ἕνας πάνω στ᾽ ἄ­λογό του. Περνάει μπρο­στά, ῥίχνει μιὰ ματιά, ἀλλὰ προσπερνᾷ τὸν τραυματία ἀδιάφορος. Σὲ λίγο ἔρχεται δεύτερος. Κι αὐτὸς τὸ ἴδιο.
Κόντευε πιὰ νὰ βασιλέψῃ. Καὶ νά τότε φαίνεται ἕ­νας τρίτος. Ὤ αὐτός! Τὸν γνωρίζετε; Αὐτὸς μόλις τὸν εἶδε σταμάτησε, ξεπέζεψε, ἔβγαλε ἀπ᾽ τὸ σακκίδιό του τὰ βασικὰ για­τρικά, ἕνα μπουκαλάκι μὲ λάδι καὶ ἕνα μὲ κρασί· μὲ τὸ κρασί, ποὺ ἔχει οἰνόπνευμα, ἀπολύμανε τὶς πληγές, καὶ μὲ τὸ λάδι τὶς ἄλειψε γιὰ νὰ γιατρευτοῦν. Ἔσχισε τὸ πουκάμισό του, ἔκανε ἐπιδέσμους καὶ ἔ­­δεσε τὰ τραύ­ματα. Μετὰ τὸν ἔβαλε πάνω στὸ ζῷο του καὶ τὸν πῆγε σ᾽ ἕνα πανδοχεῖο – χάνι. Τὴ νύχτα ἔμεινε ἄγρυπνος στὸ προσκέφαλο τοῦ ἀρρώστου ποὺ βογγοῦσε. Ὅταν πιὰ ἐ­κεῖνος πῆγε πρὸς τὸ καλύτερο, τὸν ἐμπιστεύ­θηκε στὸν ὑπεύθυνο τοῦ πανδοχείου λέγον­τας· Ὅ,τι ἐπὶ πλέον ξοδέψῃς, ἐγὼ θὰ ἐπιστρέψω καὶ θὰ σοῦ τὰ πληρώσω.
Τρεῖς λοιπὸν πέρασαν. Ὁ πρῶτος καὶ ὁ δεύ­τερος ἀν­αίσθη­τοι. Ὁ τρίτος σπλαχνικός, ἦρθε κοντὰ ­καὶ βοήθη­σε· κι αὐτὸς ἦταν Σαμαρείτης. Καὶ ὁ Χριστὸς εἶπε· Αὐ­τὸς στάθηκε «πλησίον» (ἔ.ἀ. 10,27,36) καὶ ἔσωσε τὸν ἄνθρωπο.

* * *

Ἂς δοῦμε τώρα· Ποιός εἶνε ὁ διαβάτης ποὺ ἔπεσε στοὺς λῃστάς; Ποιοί εἶνε οἱ λῃσταί; Ποιός εἶνε ὁ σπλαχνικὸς ἄνθρωπος ποὺ βοήθησε τὸν τραυματία; Ποιό εἶνε καὶ τὸ πανδοχεῖο;
Ὁ διαβάτης εἴμαστε ἐ­μεῖς, ποὺ περνᾶμε ἀ­πὸ τὸ μάταιο αὐτὸ κόσμο βαδίζοντας τὸ δρόμο τῆς ζωῆς, ἀλλὰ πάνω μας πέφτουν λῃστές.
Οἱ λῃστὲς εἶνε πολλοί. Ἕνας λῃστὴς εἶνε τὸ τσιγάρο, τὸ λιβάνι τοῦ διαβόλου ποὺ ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰ­τωλός. Αὐτὸ σοῦ κλέβει 300.000 δραχμές· ἔκανα ὑπολογισμὸ καὶ θὰ δημοσιεύσω στὴ «Σπίθα» τὰ στοιχεῖα. Ἄλ­λος λῃστὴς εἶνε τὸ ἀλκοόλ, τὰ οἰνοπνευμα­τώδη ποτά, τὸ ῥακί. Ἄλλες 300.000 ἐδῶ. Σύνολο 600.000 παρα­καλῶ. Τρίτος λῃστὴς τὸ χαρτοπαίγνιο. Προσοχή, πλησι­άζει Πρωτοχρο­νιά. Φοβερὸς λῃστὴς αὐτός, ῥημάζει σπί­τια. Προσθέστε ἄλλες 300.000 χιλιάδες ἐδῶ. Ἄλλος δια­βολάκος εἶνε κάτι γύναια ἁμαρτωλά, οἱ λεγόμενες ντιζέζ, ποὺ πηγαίνουν στὰ χωριά, χορεύουν χοροὺς ἁμαρ­τωλούς ποὺ τρελλαίνουν τὸν κόσμο καὶ μαζεύουν μεγάλα χρηματικὰ ποσά. Σὲ ἕνα ὡρισμένο χωριό, στὸ δίσκο τῆς ἐκκλησίας ἔδωσαν 15 δραχμές· καὶ στὴ ντιζὲζ 70.000 δραχμὲς παρακα­λῶ! 15 στὴν ἐκκλησιά, 70.000 στὸ σατανᾶ. Νά λοιπὸν πῶς οἱ λῃσταὶ (εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τοῦ τσιγάρου καὶ τῆς νικοτίνης, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ἀλκο­όλ, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ τῆς ἀνηθικότητος) πέφτουν πάνω στὸν ἄνθρωπο καὶ ῥημάζουν τὰ πορτοφόλια. Λῃσταὶ εἶ­νε τὰ πάθη καὶ ἀρχιλῃστὴς εἶνε ὁ σατανᾶς, ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος κινεῖ ὁλόκληρο τὸ ἐπιτελεῖο τῶν κακιῶν. Νὰ συ­νεχίσουμε; Διάβαζα πρὸ ἡμερῶν, ὅτι τὸ μεγαλύτερο εἰσόδημα στὴν Ἀμερικὴ τό ᾽χει ποιός· αὐτοὶ ποὺ κυκλο­φοροῦν τὰ ἀνήθικα καρτ-ποστὰλ καὶ περιοδικὰ μὲ γυμνὲς – κατάγυμνες γυναῖκες. Καὶ ἔκανε πόλεμο κατ᾽ αὐ­τῶν ὁ πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτει­ῶν, ποὺ εἶπε· Δὲν θέλω νὰ λέγωμαι πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἂν δὲν πετάξω ἀ­πὸ τὶς σάκκες τῶν παιδιῶν τὰ ἔντυπα καὶ τὶς ταινίες ποὺ κάνουν τὴν κοινωνία Σόδομα καὶ Γόμορρα! Ἡ σῆψις, ἡ σαπίλα, ἡ ἠθικὴ διαφθο­ρά, εἶνε ὁ μεγαλύτερος συντελεστὴς τῆς καταστροφῆς.
Ποιός εἶνε τώρα ὁ σπλαχνικὸς ἄνθρωπος, ὁ Κα­λὸς Σα­μαρείτης ποὺ σῴζει, ποὺ θεραπεύει, ποὺ λυτρώνει τὸν ἄνθρωπο; Εἶνε ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Δὲν ὑ­πάρχει πιὸ μεγά­λος στὸν κόσμο, μπροστά του ὅλοι εἴμαστε μικροί.
Παλαιότερα στὴ Σουηδία ἦταν ἕνας καλὸς ἡγέτης τοῦ λαοῦ, ὁ Γουσταῦος ΣΤ΄ Ἀδόλφος (1882-1973). Μιὰ μέρα γινόταν διαδήλωσι καὶ ζητωκραύγαζαν γι᾽ αὐτόν. ῾Ρωτά­ει τὸν ὑπασπι­στή του· –Γιατί φωνάζουν; –Θέλουν, λέει, νὰ σὲ χαιρετίσουν, γιατὶ ἔσωσες τὴ Σουηδία ἀ­πὸ τὸ γερ­μανικὸ κίνδυνο. Βγαίνει λοιπὸν στὸ μπαλκόνι. Ὁ κόσμος τοῦ φώναζαν· –Μεγάλε ἀρχηγέ, ἥρωα, σωτήρα!… Λέει ἐ­κεῖνος· –Αὐτὸν ποὺ ἐσεῖς ὀνομάζετε μεγάλο, αὐτὸς ὁ βα­σιλεὺς ποὺ ἔκανε τὸν πόλεμο μαζὶ μ᾽ ἐ­σᾶς καὶ σᾶς ἔ­σω­σε, εἶνε ἕνας μεγάλος ἁμαρτωλός!…
Μεγά­λοι δὲν ὑπάρχουν· «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.).
Ἕνας εἶνε, δὲν ὑπάρχει ἄλλος· εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ναζωραῖος. Αὐτὸς εἶνε ὁ κα­λὸς Σαμαρείτης, ὁ ὁποῖος ἀ­γάπησε κάθε ἄν­θρωπο, κι αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἐχθρούς.

* * *

Καὶ γιὰ νὰ τελειώνω, ἐξετάζω τὸ τελευταῖο ἐ­ρώτημα. Εἴπαμε ποιός εἶνε ὁ διαβάτης, ποιοί εἶνε λῃσταί, ποιός εἶ­νε ὁ καλὸς Σαμαρείτης. Μένει τὸ τελευταῖο· Ποιό εἶνε τὸ πανδοχεῖο; Πανδοχεῖο λοιπὸν εἶνε ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁ­ποία δὲν εἶνε ἁ­πλῶς ξενοδοχεῖο, ἀλλὰ εἶνε καὶ ἰατρεῖο, ἰατρεῖο ψυχῶν καὶ σω­μάτων. Ναί, καὶ τὰ σώματα ἰατρεύει. Ἔχω παραδείγματα πολλά· ἕνα τελευταῖο εἶνε τὸ ἑξ­­ῆς. Στὴν Ἀθήνα τὸ παιδὶ μιᾶς πλουσιωτάτης οἰκογενεί­ας, ἀγορά­κι 5 ἐτῶν, κινδύνευε νὰ πε­­θάνῃ· ὅλοι οἱ γιατροί (Ἕλ­ληνες, Ἑλβετοί, Σουηδοί) τὸ εἶχαν ξεγράψει· Πα­­ραπάνω ἀπὸ πέντε μέρες ζωὴ δὲν ἔχει. Ἡ μάνα ὅμως, γυναίκα πι­­στή, ἀφοῦ ξώδεψαν ἑκατομμύρια καὶ ἀπελπίστηκαν πλέον ἀπὸ γιατρούς, τὴ νύχτα αὐτὴ δὲν κοιμή­θη­κε. Πῆγε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας –ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, δικαίωμά τους· ἐμεῖς πιστεύουμε–, γονάτισε καὶ παρακαλοῦ­σε. Καὶ τὸ πρωὶ στὸ νοσο­κομεῖο τὸ μικρό, ἀ­φοῦ τὴ νύχτα τὸ ἔλουσε ἕνας ἱδρώτας, ξημέρωσε ἀπύρετο! Καὶ θαύμασαν οἱ γιατροί.
Δὲν εἴμαστε ἐναντίον τῶν γιατρῶν καὶ τῶν φαρμάκων· ὁ Θεὸς ἔκανε τὰ βότανα, ἀπ᾽ τὰ ὁ­ποῖα γίνονται τὰ φάρμακα. Στὴν Ἑλλάδα μάλιστα καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος ἔ­χουμε τὰ καλύτερα βότανα. Πέρα ὅμως καὶ πάνω ἀπὸ αὐ­τὰ ἕ­νας εἶνε ὁ μέγας ἰατρός· ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶνε ἰατρὸς τῶν σωμάτων ἀλλὰ καὶ τῶν ψυ­χῶν. Διότι ἐκτὸς ἀ­πὸ τὶς σωματικὲς ἀσθένειες ὑπάρχουν καὶ οἱ ψυχικές. Τρέμου­με τὸν καρκίνο, τὴν πανώλη, τὴ χολέρα; Ἀλλὰ πέρα ἀπὸ τὴ χολέρα καὶ τὸν καρκίνο ὑπάρχουν ἄλ­λες ἀσθένειες φοβερώτερες. Γιά μετρῆ­στε, ἀδέρ­φια μου, μετρῆστε… Ὦ Θεέ μου! Μοῦ ᾽ρχεται νὰ κλάψω, ν᾽ ἀφήσω αὐτὴ τὴ ῥά­βδο καί, ὕστερα ἀπὸ 35 χρόνια σταδιοδρομία ἱεροκή­ρυκος καὶ ἐπισκόπου, νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ κλάψω τ᾽ ἁμαρτήματά μου σὰν ἁμαρτωλὸς πού ᾽μαι κ᾽ ἐγώ. Ἐλᾶτε νὰ μετρήσετε. Δὲν τὸ λέω ἐγώ, τὸ λέει καθηγη­τὴς ποὺ μίλησε στὸν «Παρνασσό» ἐνώπιον ἀρχῶν καὶ ἐξουσιῶν. Ἑ­κατοντάδες χιλιάδες λουλουδάκια, εἶπε, μόλις φυτρώσουν στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας, ἀμέσως τρέχουν σὲ ἀτίμους γιατροὺς καὶ κάνουν ἐκτρώσεις. Καὶ κάθε ἔκτρωσι κοστίζει μιὰ λίρα. Καὶ ἔχουμε τὰ λιγώτερα παιδιὰ στὰ Βαλκάνια. Νά λοιπὸν ἕνα πάθος ψυχικό.
Θέλετε ἄλλη ψυχικὴ ἀσθένεια; Ἐμεῖς οἱ πα­λιοί, ποὺ θά­ψαμε λεβέντες, κλαῖμε. Ἔχω ἕ­να κατάλογο καὶ τὰ μνημονεύω τὰ παιδιὰ ποὺ πολεμήσαμε μαζὶ στὰ ψηλὰ βου­νὰ γιὰ τὸ ἔ­θνος. Γιά μετρῆστε, ἀδέρφια μου· ἕνα ἑκατομ­­μύριο Ἕλληνες. Σφάξανε, σφάξανε, σφάξανε… Ποιοί; τ᾽ ἀδέρφια! Μαζὶ στὸ χωριό, μα­ζὶ στὸ σχολειό, μαζὶ στὴν ἐκκλησιά. Ποιός διάβολος, ποιά κατάρα διέστρεψε τὸν ψυχικὸ χα­ρακτῆρα τῶν Ἑλλήνων, ὥστε νὰ σφάξῃ ὁ ἕ­νας τὸν ἄλλο; Ὁρίστε λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἀν­θρώπινα πάθη εἶνε λῃσταί, ποὺ πληγώνουν τὸν ἄνθρωπο.

* * *

Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶνε τὸ θεραπευτήριο, τὸ νοσοκομεῖο τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκ­κλησία εἶνε ἐπίσης τὸ μαν­τρί. Πρόβατο ποὺ φεύγει ἀπὸ τὸ μαντρὶ τὸ τρώει ὁ λύκος. Ἐδῶ εἶ­νε τὸ μαντρί μας. Παιδιὰ καὶ γέροι, ἄν­τρες καὶ γυναῖκες, πονεμένοι καὶ θλιμμένοι, ἐδῶ ἐλᾶτε ὅλοι, μέσ᾽ στὴν ἐκκλησιά!
Τὸ 1940, ἐνῷ πάνω στὸ Τεπελένι γινόταν σκληρὴ μά­χη καὶ τὸ σύνταγμα τῶν εὐζώνων μας ἀποδεκατιζόταν, στὸ Μεσολόγγι, ποὺ μ᾽ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νά ᾽μαι τότε ἱεροκήρυκας, μιὰ μάνα μοῦ ἔλεγε· Πάτερ, ἕνα ἀγοράκι τό ᾽χω· νὰ τὸ σώσῃ ὁ Χριστός· ἀλλ᾽ ἂς τὸ χαρίσω στὴν πατρίδα… Τὴν εἶδα λοιπὸν αὐτὴ νὰ περπατάῃ μὲ τὰ πόδια, νὰ πηγαίνῃ ἐπάνω στὴν Κλεισούρα, σ᾽ ἕ­να μοναστη­ράκι, νὰ κάθεται ἐκεῖ ὅλη νύχτα νὰ προσεύχεται. Καὶ τί ἔγινε· πέσανε ἀεροπλάνα, ὁ λόχος ἔγινε σκουπίδι, τὸ παιδί της ὅμως σώθηκε! Γύρισε στὸ σπίτι, στὸ Μεσολόγγι, ζωντανό. –Μάνα, σώθηκα! εἶπε. –Ποιά μέρα κινδύνεψες, παιδί μου; τὸ ῥώτησε. Λοιπόν, ἦταν ἡ ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ἀ­πάνω στὴν Κλεισούρα ἡ μάνα ἡ ἀγράμματη, ποὺ ἐν­σάρκωνε τὸ φρόνημα τῶν ἡρώων τοῦ Μεσο­λογγίου, γονατιστή, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀθεΐα, μὲ πίστι ἀκράδαντη παρακαλοῦσε· Παναγιά μου, σῶσε τὸ παιδί μου, λαμπάδα θὰ σοῦ φέρω. Ὦ ἐσεῖς, ὅσοι ἔχετε ἄσπρα μαλλιὰ καὶ εἶστε παιδιὰ τοῦ πολέμου τῆς Ἀλβανίας, ἂν σωθήκατε, σωθήκατε, γιατὶ κάποια μάνα, κάποια στοργικὴ γυ­ναίκα, κάποιο παιδί, ἔρχον­ταν ἐ­δῶ στὴν ἐκκλησιὰ καὶ προσεύχονταν. Αὐτὸ εἶ­νε τὸ γένος μας, αὐτὴ εἶνε ἡ πίστι μας. Δὲν μποροῦ­με νὰ ζήσουμε χωρὶς πίστι.
Ἐδῶ λοιπὸν νὰ ἐρχώμαστε ὅλοι. Μέσα στὴν ἐκκλησιὰ γίνονται τὰ θαύματα τὰ μεγάλα.
Τελειώνω μ᾽ ἕνα ἀνέκδοτο, ποὺ τό ᾽χω ξαναπεῖ.
Κάποτε ἕνας λῃστὴς φονιᾶς περπατώντας στὶς ῥαχοῦ­­λες ἄκουσε νὰ χτυ­πάῃ καμπάνα. Τοῦ θύμησε τὰ παιδικά του χρόνια καὶ λαχτάρησε ἐκκλησιά. Ἄχ, μάνα, εἶ­πε, σὲ ξέχασα! ποὺ μ᾽ ἔ­­­παιρνες ἀπ᾽ τὸ χεράκι καὶ μὲ πήγαινες… Πλησίασε λοιπὸν σιγὰ – σιγά, ἀλλὰ ἔτρεμε. Εἶ­χε τριάντα χρόνια νὰ μπῇ σὲ ἐκκλησιά. Ἐπὶ τέλους μπῆ­κε. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησιὰ ἕνας ἀ­σκητὴς μὲ χάρισμα κα­θόταν κ᾽ ἔβλε­πε τὶς ψυχές. Ἔμ­παιναν μέσα, ἔμπαιναν, ἀλλὰ ὅλους τοὺς ἔ­βλεπε μαύ­ρους. Οἱ ψυχές τους ἦταν σὰν τὰ φτερὰ τοῦ κόρακα. Στὸ τέλος, ἀφοῦ ὁ πα­πᾶς μοίρασε τὸ ἀντίδωρο, ἔβγαιναν. Μὰ μαῦ­ροι πάλι. Ἔκλαψε ὁ ἀσκητής. Περί­εργο· μαῦ­­ροι μπῆκαν, μαῦροι βγήκαν; τίποτα δὲν ὠ­φελή­θηκαν ἀπὸ τὴν ἐκ­κλησιά; Βλέπει τελευταῖα νὰ βγαίνει ἕνας καὶ ἦταν ἄσπρος! σὰν τὰ περιστέρια, σὰν τὰ χιόνια στὶς ψηλὲς κορφές. Ποιός νά ᾽νε; Ἦταν ὁ λῃστής! Τὸν παίρνει ἰδιαιτέρως. –Τί συμβαίνει μ᾽ ἐσένα; –Εἶμαι λῃ­στής, ἀλλὰ ἄκουσα τὴν καμπάνα καὶ μπῆκα στὴν ἐκ­κλησιά. Θυμήθηκα τὴ μάνα μου. Κι ὅταν ἄκουσα τὸ εὐαγγέλιο, θυμήθηκα τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ εἶπα· Χριστέ μου, «μνήσθητί μου…» (Λουκ. 23,42). Ἀ­πὸ σήμερα θ᾽ ἀλλάξω… Αὐτὸς λύκος μπῆκε, ἀρνὶ βγῆκε.
Μεγάλο πρᾶγμα ἡ Ἐκκλησία. Εὔχομαι οἱ ἐκ­κλησιὲς νά ᾽νε πάντα γεμᾶτες, καὶ ἐκεῖ νὰ δοξάζουμε Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰ­ώνων.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Πάντων Δροσεροῦ – Ἑορδαίας τὴν 15-11-1970, μὲ νέο τώρα τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 5-10-2026.

Αυγουστίνος Καντιώτης