Σε κάθε νηστεία συνήθως διαβάζουμε διάφορα, από υψηλές θεολογίες μέχρι το γνωστό: «Δεν πειράζει να τρως γουρουνοπούλα κάθε μέρα, αρκεί να μην κουτσομπολεύεις.»
Πάμε σε λίγο πιο πρακτικές και ποιμαντικές τακτικές διότι αυτό έχει σημασία. Θεωρίες χωρίς πράξη ίσον μηδέν.
Πλέον στη νηστεία, κακά τα ψέματα, το διατροφικό κομμάτι είναι πλέον πολύ εύκολο. Με τις εναλλακτικές που υπάρχουν στα τρόφιμα κάνεις νηστεία άνετα. Εδώ μάλιστα υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν ανάλογες διατροφές ως στάση ζωής.
Έχουμε να πούμε κάτι εδώ; Έχουμε. Καλό είναι ακόμα και σε αυτό να έχουμε μια απλότητα. Δεν χρειάζεται να αντικαταστήσουμε τα πάντα, δηλαδή το αρτύσιμο με κάτι νηστίσιμο. Ας έχουμε στο φαγητό μας απλότητα. Λιτό και απέριττο. Απλό φαγάκι του Θεού και ότι εξοικονομήσουμε αυτές τις μέρες να το προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο που δεν έχει να φάει και να σταθεί. Ούτε χρειάζεται να τρώμε ατελείωτες ώρες στην κουζίνα για να φτιάξουμε κάτι νηστήσιμο μεν αλλά να μοιάζει με αρτήσιμο, είτε στην όψη είτε στη γεύση. Η λέξη απλότητα θεωρώ ότι καλύπτει τα πάντα. Ό,τι έτρωγε ο παππούς και η γιαγιά μας αν σας αρκεί αυτό.
Στη νηστεία τοποθετείται ασκητικά όλος ο άνθρωπος και οι αισθήσεις του. Δεν κάνουμε κόψε-ράψε. Βάζεις στην ασκητική «μηχανή» όλο σου τον εαυτό και όλο σου το είναι. Αν βάλουμε ψαλίδι, χάνουμε το νόημα και την ουσία.
Από την άλλη, οφείλουμε πλέον να μιλάμε και για νηστεία από τα social και το κινητό. Φυσικά δεν υπάρχει κάποιος κανόνας σε κανένα πηδάλιο ή σε κάποια Οικουμενική Σύνοδο περί αυτών των θεμάτων διότι είναι νέα δεδομένα αλλά πρέπει να το δούμε σοβαρά διότι υπάρχει πρόβλημα.
Το να τρώω νηστήσιμο τυρί και αβοκάντο και να είμαι κολλημένος όλη μέρα στο κινητό ακόμα και στην τουαλέτα και μάλιστα να βρίζω και από πάνω, αυτό δεν είναι νηστεία, είναι αμαρτία και τραγωδία.
Οφείλουμε λοιπόν, για να μιλήσουμε πρακτικά να βάλουμε τα social και το κινητό στην άσκηση της νηστείας. Δεν λέω γι’ αυτούς που κάνουν επαγγελματική χρήση, μιλάω για όσους το χρησιμοποιούν για κουτσομπολιά, για να βλέπουν άσεμνα θεάματα ή να το χρησιμοποιούν για να ισοπεδώνουν προσωπικότητες με το δάχτυλο στην οθόνη. Εκεί δεν θέλει νηστεία αδερφοί μου;
Από την άλλη η νηστεία είναι και κάτι άλλο βαθύτερο. Μια αναμέτρηση με τον εσωτερικό μου εαυτό. Να δω με αλήθεια, λεβεντιά και με πνεύμα αγωνιστικότητας τα πάθη μου και να παλέψω. Να πω:
«Ξέρεις κάτι Χριστέ μου; Έχω αυτά τα πάθη. Είμαι αδύναμος. Πέφτω, δεν μπορώ, δεν αντέχω. Με ελκύουν. Με ελκύομαι από τους δαίμονες όπως οι μέλισσες από το μέλι. Δεν μπορώ μόνος να κάνω κάτι μόνο Εσύ μπορείς. Βοήθησέ με».
Ας είναι αυτή η προσευχή μια ωραία έναρξη αγώνα. Ας πάμε στον πνευματικό μας, να κουβεντιάσουμε τους αγώνες μας με τα πάθη μας. Θα μας πει ο πνευματικός τρόπους πάλης ώστε να μπούμε στη μάχη με τη βοήθεια του Θεού. Να μην πάμε στον πνευματικό με συνταγολόγια προϊόντων να μας πει τι κάνει και τι δεν κάνει να φάμε. Ας πάμε να κουβεντιάσουμε τι να κάνουμε για να μην δίνουμε τροφή στα πάθη μας. Εκεί πρέπει να μπει η νηστεία, μαζί με το φαγητό και η γλώσσα και τα αυτιά και τα χέρια και τα πόδια και όλος ο άνθρωπος.
Όλα αυτά πώς;
Έτσι σκέτο;
Με συνεχή Θεία Κοινωνία στις ακολουθίες που έχουμε μέχρι τα Χριστούγεννα. Όχι απλά να νηστέψω για να κοινωνήσω τα Χριστούγεννα, αυτό είναι πλάνη. Να κοινωνάω μέχρι τα Χριστούγεννα. Αυτό είναι το υγιές πνευματικά!
Eσύ λοιπόν πώς θα νηστέψεις; Επιφανειακά; Ουσιαστικά; Μόνο στο στομάχι; Τι σημαίνει αυτή η περίοδος για σένα; Με τα πάθη; Θα τα αφήσεις ανενόχλητα να σε κατασπαράζουν απλά με το στομάχι να έχει μόνο νηστίσιμα; Είσαι έτοιμος για μάχη;
Απλά πες: Έλα Κύριε, Σε έχω ανάγκη Σε χρειάζομαι.
Και πριν τελειώσεις την πρόταση ο Χριστός θα είναι ήδη εκεί.
Πού; Στην καρδιά σου, για να σε βοηθήσει στις μάχες που έχεις να δώσεις.
Καλό αγώνα.
Καλή νηστεία.
Καλά Χριστούγεννα.
π. Σπυρίδων Σκουτής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου