Το άτυχο δίχρονο αγοράκι είναι το πρώτο παιδί που σκοτώθηκε με ευθανασία στην Ολλανδία και στο κόσμο. (Πηγή: https://www.instagram.com/p/DdUOY0XlqmP/)
Ποιος αποφασίζει ότι η ζωή ενός παιδιού δεν αξίζει να συνεχιστεί; Η ευθανασία ανηλίκων στην Ολλανδία και τα ερωτήματα που γεννά η ιστορική μνήμη της ναζιστικής εξόντωσης ανθρώπων με αναπηρία.
Από τον Alex Schadenberg (Άμστερνταμ, Ολλανδία) για την ιστοσελίδα του lifenews.com
Η εφημερίδα NL Times ανέφερε στις 09/09/26 ότι στα τέλη του 2025 διενεργήθηκε στην Ολλανδία ο πρώτος θάνατος παιδιού κάτω των 12 ετών με ευθανασία. Το παιδί ήταν ηλικίας περίπου 2 ετών.
Η Ολλανδία επιτρέπει εδώ και πολλά χρόνια την ευθανασία βρεφών (κάτω του 1 έτους) βάσει του πρωτοκόλλου Groningen Η συγκεκριμένη περίπτωση διαφέρει, καθώς το παιδί δεν ήταν νεογέννητο.
Το άρθρο του Σεπτεμβρίου ήταν συνέχεια δημοσιεύματος του Ιουνίου 2026, και επιβεβαίωνε ότι είχε όντως λάβει χώρα ο πρώτος θάνατος παιδιού μέσω ευθανασίας.
Το ρεπορτάζ των NL Times ανέφερε τα εξής:
Το παιδί γεννήθηκε πολύ πρόωρα, μόλις στις 26 εβδομάδες κύησης. Γρήγορα διαπιστώθηκε ότι έπασχε από σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, η οποία το οδήγησε σε σοβαρή εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα όρασης. Η κατάσταση επιδεινωνόταν από συχνές και σοβαρές επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρίνονταν στην φαρμακευτική αγωγή. Αυτό έκανε το παιδί ανήσυχο και ανίκανο να κοιμηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Επίσης, συσσωρευόταν βλέννα στους πνεύμονες, γεγονός που καθιστούσε την αναπνοή και την κατάποση εξαιρετικά δύσκολες.
Το ρεπορτάζ δικαιολόγησε τον θάνατο του παιδιού αφού το παιδί γεννήθηκε πρόωρα και εκδήλωσε σημαντικές αναπηρίες. Ωστόσο, το παιδί είχε ζήσει περίπου δύο χρόνια και δεν έπασχε από θανατηφόρα νοσήματα. Είχε κανονικό προσδόκιμο επιβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος βασίστηκε ουσιαστικά στις αναπηρίες, αφού το παιδί είχε επιβιώσει επί δύο έτη μετά την γέννησή του.
Η περίπτωση αυτή θυμίζει τον πρώτο θάνατο παιδιού μέσω ευθανασίας, που συνέβη στην ναζιστική Γερμανία στις 24 Ιουλίου 1939. Το ναζιστικό πρόγραμμα ευθανασίας ξεκίνησε το 1939, αφού ο Αδόλφος Χίτλερ έλαβε επιστολή από τον Richard Kretschmar, πατέρα ενός βρέφους (που αναφέρεται ως «περίπτωση Κ» ή «το παιδί Knauer»). Οι ιστορικοί γνωρίζουν πλέον ότι αυτό το παιδί ήταν ο Gerhard Herbert Kretschmar.
Η επιστολή ανέφερε ότι ο Gerhard είχε γεννηθεί στις 20 Φεβρουαρίου 1939, ότι ήταν τυφλός, ότι του έλειπε το ένα πόδι και τμήμα του ενός χεριού, ενώ περιγραφόταν ως «ανόητος» (όπως συνήθιζαν να χαρακτηρίζουν την νοητική έκπτωση εκείνη την εποχή). Ο Χίτλερ έστειλε τον Dr. Karl Brandt να εξετάσει το παιδί σε ένα νοσοκομείο της Λειψίας. Ο Brant κατέθεσε στην δίκη της Νυρεμβέργης ότι είχε λάβει οδηγίες - εάν η επιστολή του πατέρα ήταν ακριβής- , να δοθεί εντολή στους γιατρούς του νοσοκομείου να προχωρήσουν σε ευθανασία, στο όνομα του Χίτλερ. Ο Gerhard υποβλήθηκε σε ευθανασία στις 24 Ιουλίου 1939.
Η εξουσιοδότηση του Χίτλερ για το πρόγραμμα ευθανασίας Τ4 (Πηγή: https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/article/final-solutions-murderous-racial-hygiene-1939-1945)
Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι το γερμανικό πρόγραμμα ευθανασίας T4, το οποίο ακολούθησε, ξεκίνησε μετά από αιτήματα γονέων για ευθανασία και κατέληξε στον θάνατο τουλάχιστον 250.000 έως 275.000 ατόμων με αναπηρία.
Η μέθοδος εξόντωσης μεγάλου αριθμού ανθρώπων με αέρια αναπτύχθηκε αρχικά στα ψυχιατρικά νοσοκομεία για το πρόγραμμα ευθανασίας και αργότερα εφαρμόστηκε στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως για τον φόνο εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με το Μουσείο του Ολοκαυτώματος, το προσωπικό του προγράμματος T-4 μετακινήθηκε ακολούθως στα στρατόπεδα θανάτου.
Ο Καναδάς συζητά το ζήτημα της ευθανασίας σε παιδιά
Μια έκθεση της Ειδικής Κοινής Επιτροπής για την Ιατρική Βοήθεια στον Θάνατο (AMAD) κατατέθηκε στην Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Φεβρουαρίου 2023, ζητώντας τη δραστική επέκταση της ευθανασίας (MAiD) στον Καναδά. Μεταξύ άλλων συστάσεων, η έκθεση προτείνει την επέκταση της ευθανασίας ώστε να συμπεριλάβει παιδιά που χαρακτηρίζονται ως «ώριμοι ανήλικοι».
Κατά την παρουσίασή του στην επιτροπή AMAD, στις 7 Σεπτεμβρίου 2022, ο Dr. Louis Roy από το Québec College of Physicians κάλεσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά να υιοθετήσει πρωτόκολλο που θα επιτρέπει την ευθανασία σε βρέφη. Ο Dr. Roy πρότεινε ότι αυτό θα πρέπει να επιτρέπεται μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα σε ένα νεογέννητο που είναι απίθανο να επιβιώσει.
Η ευθανασία βρεφών ανοίγει τον δρόμο για νέα δικαιολόγηση του φόνου, καθώς το βρέφος στερείται ικανότητας κρίσης και δεν μπορεί να επιλέξει αυτόνομα τον θάνατό του. Η ευθανασία βρεφών αποτελεί μορφή ευγονικής, μέσω της οποίας τα πρωτόκολλα θα καθορίζουν ποιες ζωές αξίζει να βιώνονται.
Αν και η επιτροπή AMAD δεν αποδέχθηκε την σύσταση του Québec College of Physicians, ερευνητές από το Νοσοκομείο Sick Children του Τορόντο έχουν ήδη αρχίσει να εξετάζουν το ζήτημα.
Ευθανασία και υποβοηθούμενος θάνατος στο κόσμο. Το γράφημα της ντροπής… (Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Euthanasia)
Κατευθυντήριες γραμμές για την ευθανασία παιδιών.
Μια έκθεση από το Νοσοκομείο Sick Children του Τορόντο (Οκτώβριος 2018) ανέφερε ότι το νοσοκομείο είναι έτοιμο να διενεργήσει ευθανασία σε παιδιά, και η πολιτική του προβλέπει ότι ένα παιδί θα πρέπει να θεωρείται υποψήφιο για ευθανασία είτε υπάρχει είτε όχι η συγκατάθεση ή η γνώση των γονέων του.
Σε άρθρο της Sharon Kirkey που δημοσιεύτηκε από τη Sun Media στις 9 Οκτωβρίου 2018, αναφέρθηκε ότι «ειδικοί» σε θέματα ηθικής του Νοσοκομείου Παίδων πιστεύουν πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να σκοτώνεις κάποιον και στο να τον αφήνεις να πεθάνει.
Η Kirkey ανέφερε:
Η ομάδα εργασίας δήλωσε ότι - κατά την άποψή της- δεν υφίσταται ουσιαστική διαφορά για τον ασθενή «μεταξύ παροχής βοήθειας για να πεθάνει (στην περίπτωση του Ιατρικώς/Ενεργώς Υποβοηθούμενου Θανάτου - κατόπιν συγκατάθεσης) και της εγκατάλειψής του ώστε να πεθάνει, κατόπιν συγκατάθεσης, (όταν ο γιατρός σταματά να του προσφέρει υποστήριξη της ζωής)».
Το Νοσοκομείου Παίδων έφτιαξε ένα προσχέδιο που εφαρμόζει τις ίδιες αρχές «ηθικής» τόσο για την παροχή ή μη ιατρικής φροντίδας, όσο και για τον θάνατο ανηλίκων που κρίνονται ικανοί να λαμβάνουν αποφάσεις (mature minors). Οι καναδικές επαρχίες επιτρέπουν σε τέτοιους ανηλίκους να λαμβάνουν αποφάσεις για την υγεία τους, συμπεριλαμβανομένης της διακοπής ή της μη λήψης μέτρων υποστήριξης της ζωής. Στο Οντάριο, ένας ανήλικος μπορεί να δώσει τη συγκατάθεσή του για θεραπεία ή για τη διακοπή αυτής, εφόσον κατανοεί τις «εύλογα προβλέψιμες συνέπειες» της απόφασής του. Η πολιτική του Νοσοκομείου Παίδων ανέφερε ότι το ίδρυμα ενθαρρύνει τους ανηλίκους να εμπλέκουν τις οικογένειές τους στις ιατρικές αποφάσεις.
Η Kirkey εξήγησε ότι το προσχέδιο πολιτικής του Νοσοκομείου Παίδων θα μπορούσε να επιτρέψει στα παιδιά να αποφασίσουν να υποβληθούν σε ευθανασία χωρίς την συγκατάθεση των γονέων τους:
Το προσχέδιο πολιτικής υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για τον ιατρικώς υποβοηθούμενο θάνατο (MAID), καθώς δεν υφίσταται ουσιαστική ηθική ή πρακτική διάκριση —από την οπτική γωνία του ασθενούς— μεταξύ του υποβοηθούμενου θανάτου και των άλλων διαδικασιών που καταλήγουν στον θάνατο, όπως είναι η παρηγορητική καταστολή (κατά την οποία οι ασθενείς κοιμούνται μέχρι να πεθάνουν) ή η διακοπή/ή η μή έναρξη θεραπειών υποστήριξης της ζωής.
Το προσχέδιο πολιτικής του Νοσοκομείου Παίδων του Τορόντο σκιαγράφησε τι αναμένεται εάν ο Καναδάς επιτρέψει την ευθανασία σε παιδιά (ανηλίκους με ικανότητα λήψης αποφάσεων).
Το ζήτημα της ευθανασίας σε παιδιά προωθείται από το λόμπυ υπέρ του θανάτου και από ιατρικούς «ειδικούς σε θέματα βιοηθικής». Η ευθανασία ενός δίχρονου ανάπηρου παιδιού στην Ολλανδία αποτελεί πολύ σοβαρό ζήτημα, με διεθνείς προεκτάσεις. Δείχνει ξεκάθαρα τί είδους συμφέροντα εξυπηρετεί και ποιους έχει βάλει στο στόχαστρο η «φιλανθρωπία» της ευθανασίας.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: lifenews.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου