Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

Η θεραπεία του δαιμονισμένου και ο αθεράπευτος δαιμονισμός των μαζανθρώπων

Τι μας διδάσκει το ευαγγέλιο / 02

Oct 25, 2026

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το ευαγγέλιο της σημερινής Κυριακής, 25ης Οκτωβρίου 2026 (ΣΤ΄ Λουκά), περιέχει άκρως διδακτικά μηνύματα που σχετίζονται στην πραγματικότητα με τον αμετάβλητο τρόπο κατά τον οποίο λειτουργεί όχι μόνο ο άνθρωπος ως μονάδα και ως σύνολο, αλλά και οι αόρατοι εχθροί του, που δεν είναι άλλοι από τα δαιμόνια.

Πρόκειται, ίσως, για το χαρακτηριστικότερο χωρίο στο οποίο αντικατοπτρίζεται ο ανάποδος και διεφθαρμένος κόσμος.

Είναι ανάποδος, γιατί κυριαρχείται ακριβώς από δαιμονικές δυνάμεις, καθοδηγούμενες από τον αρχηγό τους, τον πατέρα του ανάποδου κόσμου, δηλαδή τον διάβολο, που κάποιοι παντελώς αφελείς και αμαθείς νομίζουν πως δεν υπάρχει.

Είναι δε και διεφθαρμένος, γιατί οι μαζάνθρωποι ελκύονται παγίως από την παρανομία, την οποία αδυνατούν να εγκαταλείψουν.

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ: ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 8, 27-39

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

27 Ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. 33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ’ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ’ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Όταν, λοιπόν, αυτός εξήλθε στην ξηρά, τον συνάντησε κάποιος άντρας από την πόλη που είχε δαιμόνια. Επί αρκετά χρόνια δεν φόρεσε ρούχα και σε σπίτι δεν έμενε παρά μόνο στα μνήματα. Όταν δε αντίκρισε τον Ιησού, ανέκραξε δυνατά και έπεσε μπροστά του λέγοντάς του με φωνή μεγάλη: «Τι σχέση έχουμε εγώ κι εσύ, Ιησού, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις». [Του είπε αυτή την φράση] Διότι ο Ιησούς είχε διατάξει το ακάθαρτο πνεύμα να εξέλθει από αυτόν τον άνθρωπο, που από πολλά χρόνια τον είχε κατακυριεύσει, γι’ αυτό τον έδεναν με αλυσίδες και τον φύλαγαν με δεσμά στα πόδια, αλλά εκείνος, αφού έσπαζε τα δεσμά, συρόταν από τον δαίμονα στις ερημιές. Τότε τον ρήτησε ο Ιησούς: Ποιο είναι το όνομά σου. Κι εκείνος απήντησε: Λεγεών, διότι πολλά δαιμόνια είχαν εισέλθει μέσα του. Παρακαλούσε δε τον Ιησού να μη τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο. Εκεί κοντά βρισκόταν μια αγέλη χοίρων που έβοσκαν στο βουνό, οπότε τα δαιμόνια παρακαλούσαν να τους επιτρέψει να μπουν μέσα σε αυτούς, και ο Ιησούς τους το επέτρεψε [Ερμηνεία Τρεμπέλα: ἐπειδή αὐτοί πού ἔτρεφαν τούς χοίρους τό ἔκαναν αὐτό παραβαίνοντας τόν Μωσαϊκό νόμο, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευε τό χοιρινό κρέας ὡς ἀκάθαρτο. Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Κύριος τιμώρησε τήν παρανομία τους αὐτή]. Αφού, λοιπόν, τα δαιμόνια εξήλθαν του συγκεκριμένου ανθρώπου, εισήλθαν στους χοίρους, οπότε η αγέλη όρμησε προς τον γκρεμό, κάτω στη λίμνη, και πνίγηκε. Μόλις αυτοί που τους έβοσκαν είδαν τι συνέβη, έφυγαν από το σημείο της βοσκής και ανήγγειλαν το γεγονός στους κατοίκους της πόλης και σε όσους βρίσκονταν στους αγρούς. Τότε αυτοί βγήκαν για να δουν με τα μάτια τους τι είχε συμβεί, ακολούθως δε πήγαν προς τον Ιησού, όπου βρήκαν τον συγκεκριμένο άνθρωπο από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια να κάθεται ντυμένος και σωφρονισμένος στα πόδια του Ιησού, με αποτέλεσμα να φοβηθούν. Όσοι ήσαν αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού, τους διηγήθηκαν πώς σώθηκε ο δαιμονισμένος. Και τότε όλο το πλήθος της περιοχής των Γαδαρηνών του ζήτησαν να φύγει από το μέρος τους, διότι τους είχε κυριεύσει μεγάλος φόβος. Αφού δε ο Ιησούς μπήκε σε ένα πλοίο, πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Ο άνθρωπος, όμως, από τον οποίο είχαν εξέλθει τα δαιμόνια τον παρακαλούσε να μείνει μαζί του. Ο Ιησούς, όμως, του παρήγγειλε να φύγει λέγοντάς του: Γύρισε πίσω στο σπίτι σου και να διηγείσαι όσα έκαμε ο Θεός. Κι εκείνος έφυγε για να πάει σε κάθε γωνιά της πόλης, κηρύσσοντας όσα έκαμε γι’ αυτόν ο Ιησούς.

ΑΝΑΠΟΔΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο ορισμός του ανάποδου κόσμου είναι η αναγνώριση του μεγαλείου του Χριστού από τα δαιμόνια, όχι όμως και από τους ανθρώπους!

Παρότι δε ο Χριστός εκβάλλει τα δαιμόνια από τον δαιμονισμένο συμπολίτη τους, ο ίδιος ο Χριστός αποβάλλεται από τους ευεργετημένους Γαδαρηνούς, οι οποίοι, αντί να φοβηθούν τα δαιμόνια, φοβούνται τον εξολοθρευτή τους!

Άρα, το πρώτιστο ηθικό δίδαγμα της σημερινής περικοπής από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο είναι ότι τα δαιμόνια αναποδογυρίζουν την οπτική μέσα από την οποία οι άνθρωποι βλέπουν και ερμηνεύουν τον κόσμο.

Γι’ αυτό και η θεωρία του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου είναι η θεωρία που περιγράφει τον τρόπο λειτουργίας ενός δαιμονισμένου κόσμου.

Η δε προπαγάνδα είναι το ύπουλο-σιωπηλό όπλο των δαιμονισμένων, αφού με αυτήν οι προπαγανδιστές επιχειρούν να αλλάξουν τα μυαλά των μαζανθρώπων.

Οι Γαδαρηνοί, λοιπόν, φοβήθηκαν τον ευεργέτη και σωτήρα τους, τον Ιησού Χριστό, την ίδια ώρα που κανέναν φόβο δεν αισθάνονταν για τα δαιμόνια που τους είχαν μολύνει την σκέψη.

Τα ακάθαρτα πνεύματα ήταν πρόθυμα να υποταχθούν στο θέλημα του Κυρίου και να εκτελέσουν αδιαμαρτύρητα την εντολή του, ενώ η μάζα των Γαδαρηνών αρνήθηκε τον Χριστό, αποδοκιμάζοντας το μέγα θαύμα του.

Το περιστατικό αυτό ταιριάζει απόλυτα με την ακόλουθη πρόβλεψη-προειδοποίηση που έχει κάνει ο Χριστός:

«ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Κατά Ιω. 5, 43).

Συνεπώς, η συμπεριφορά των Γαδαρηνών απέναντι στον Χριστό είναι μια προτύπωση αυτού που θα συμβεί, ενδεχομένως στις δικές μας ημέρες, δηλ., όταν θα εμφανισθεί ο Αντίχριστος ως Ψευδομεσσίας της οικουμένης (ως Παγκόσμιος Κυβερνήτης που θα ηγείται της ήδη εξελισσόμενης Παγκόσμιας Δικτατορίας), η συμπαγής πλειοψηφία της ανθρωπότητας θα τον προσκυνήσει υπολαμβάνοντας ότι πρόκειται για τον ευεργέτη της, που θα βάλει τάξη στο προκληθέν χάος.

Σημειωτέον ότι οι ταραχές που, δίκην επιδημίας, κυριαρχούν το τελευταίο χρονικό διάστημα σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις θα μπορούσαν κάλλιστα να πάρουν κάποια στιγμή την μορφή της «πανδημίας», δίδοντας έτσι την ιδανική αφορμή για να επέμβει πυροσβεστικά ο δήθεν ειρηνοποιός Αντίχριστος-Παγκόσμιος Κυβερνήτης.

ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η εκδίωξη του Χριστού από τους Γαδαρηνούς οφείλεται πρωτίστως στον φόβο τους ότι θα έχαναν την βολή τους. Αν δέχονταν τον Χριστό, θα έπρεπε να αλλάξουν άρδην την ακάθαρτη καθημερινότητά τους και, κυρίως, τον ακάθαρτο τρόπο σκέψης τους, αφού μέχρι τότε δρούσαν παράνομα, εκτρέφοντας τους χοίρους κατά παράβασιν του Μωσαϊκού νόμου που απαγόρευε το χοιρινό κρέας ως ακάθαρτο.

Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο ότι τα δαιμόνια, ως ακάθαρτα πνεύματα, ζήτησαν να μπουν μέσα στους ακάθαρτους χοίρους!

Διαπιστώνεται, επομένως, και εδώ αυτό που είναι το διαχρονικό χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαζανθρώπων:

Δεν τους είναι καθόλο εύκολο να πραγματοποιήσουν στροφή 180 μοιρών και να αλλάξουν άρδην την λοξοδρομημένη πορεία που ακολουθούν, πηγαίνοντας κατ’ ευθείαν στον γκρεμό, όπως, δηλαδή, ακριβώς οι χοίροι από την στιγμή που δαιμονίσθηκαν και πήγαν και πνίγηκαν μέσα στην λίμνη!

Πρόκειται για μια αυτοκαταστροφική άρνηση, η οποία δικαίως θα μπορούσε να παραλληλισθεί με το φαινόμενο της ομαδικής αυτοκτονίας!

Αντιθέτως, βλέπουμε ότι κάποιες ανθρώπινες μονάδες που θεωρούνται ξοφλημένες, όπως ο συγκεκριμένος δαιμονισμένος, ο οποίος ήταν ανέστιος και κοιμόταν στα μνήματα (λέγεται ότι η Μαίρη Σέλλεϋ, διάσημη όχι μόνο για το μυθιστόρημά της «Φρανκενστάιν», αλλά και για το ογκώδες μυθιστόρημά της «Ο τελευταίος άνθρωπος»1, από την στιγμή που έχασε τα τρία από τα τέσσερα παιδιά της, ξημεροβραδιαζόταν στα μνήματά τους!), έχουν περισσότερες πιθανότητες να σωθούν και να ευγνωμονούν τον ευεγέτη τους.

ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

Η ανωτέρω ευαγγελική περικοπή είναι διδακτική και σε σχέση με δύο δαιμονικά έργα: Το πρώτο αφορά την ανωνυμία, το δεύτερο την αυτοκτονία. Ειδικότερα:

ΑΝΩΝΥΜΙΑ

Όταν ο Χριστός ρώτησε τον δαιμονισμένο ποιο είναι το όνομά του, εκείνος δεν απάντησε δίδοντας το πραγματικό του όνομα, αλλά προσδιόρισε την ταυτότητά με βάση την δαιμονική κατάσταση που επικρατούσε εντός του («Λεγεών», εξ ου και οι φράση «λεγεώνες δαιμόνων»).

Από αυτήν την απάντηση, λοιπόν, θα μπορούσε περίφημα να συναγάγει κανείς τον εξής ζοφερό κανόνα:

Όπου κυριαρχούν τα δαιμόνια, εκεί εξαλείφεται το όνομα του ανθρώπου, το οποίο αποκτούμε με την βάπτισή μας.

Η συνειρμική διασύνδεση με την αριθμοποίηση του πολίτη που επιχειρείται με την υποχρεωτική απόδοση σε κάθε πολίτη ενός μοναδικού Προσωπικού Αριθμού είναι προφανής:

Ο αριθμός αυτός, στο μέτρο που επισκιάζει το όνομα του ανθρώπου, είναι έργο δαιμονικό, και αντιστοίχως εκείνοι που θέσπισαν και υλοποίησαν τον σχετικό νόμο είναι δαιμονισμένοι!

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Τέλος, η αυτοκτονική πορεία που ακολούθησαν οι χοίροι από την στιγμή που δαιμονίσθηκαν μας δίδει την δυνατότητα να κατασκευάσουμε έναν ακόμη κανόνα που θα δυσαρεστήσει όσους νομίζουν ότι η περί αυτοκτονίας απόφαση μπορεί κάποιες φορές να είναι προϊόν καλοζυγισμένης και έλλογης σκέψης:

Όποιος αυτοκτονεί έχει δαιμονιστεί, όντας ανίκανος να σκεφτεί ελεύθερα και, προπάντων, ορθόδοξα!

Ότι η αυτοκτονία, σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία, είναι αποδοκιμαστέα στάση ζωής καθοδηγούμενη υπό του διαβόλου, προκύπτει εναργώς από το γεγονός ότι ο Χριστός απέκρουσε κατηγορηματικά τον πειρασμό της αυτοκτονίας στον οποίο επεχείρησε ο διάβολος να Tον εμβάλει στην έρημο, εκλαμβάνοντάς Τον ως κοινόν άνθρωπο («πάλιν γέγραπται, οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου»).

Μια δεύτερη σύνδεση της αυτοκτονίας με την επιρροή που ασκεί ο Σατανάς μπορεί να γίνει εξ αφορμής της αυτοκτονίας του Ιούδα, ο οποίος «ρίψας τα αργύρια εν τω ναώ ανεχώρησε, και απελθών απήγξατο» (Κατά Ματθ. 27, 5). Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο διαβάζουμε: «δείπνου γενομένου, του διαβόλου ήδη βεβληκότος εις την καρδίαν Ιούδα Σίμωνος Ισκαριώτου ίνα αυτόν παραδώ […]» (Κεφ. 13, στίχ. 2).

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ ΧΟΙΡΩΝ

Στον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής Μετσόβου υπάρχει μια σπάνια τοιχογραφία στην οποία απεικονίζονται τα δαιμόνια την ώρα που εξέρχονται του δαιμονισμένου κατοίκου των Γαδαρηνών και πηγαίνουν να εισβάλουν μέσα στους χοίρους.

Η τοιχογραφία είναι του αγιογράφου Βλασίου Τσοτσώνη, γέννημα-θρέμμα Βέλου Κορινθίας2.