Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2022

Στην μνήμη του ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΟΥ.

 

Posted on October 30, 2022

28 0ΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ ΚΑΤΣΙΦΑ
ἀνταμώθηκες μὲ πρόσωπο ἰλαρό, μὲ τοὺς μάρτυρες- ἥρωες, στὸν οὐρανό!

Τὸ κράτος αὐτὸ ποὺ συνηθίζει νὰ λέγεται «ἑλληνικὸ» ἔκλεισε τὰ μάτια του στὸ μαρτύριό σου, Κωνσταντίνε Κατσίφα, αὐτὸ τὸ κράτος τὸ γραικυλικό, κλείνει τὰ μάτια του καὶ τὰ αὐτιά του, Κωνσταντίνε, 200 χρόνια τώρα ὡς  «τυφλὸ τὰ τ’ ὦτα, τὸν τε νοῦν τὰ τ’ ὄμματα» στὸν πόνο, στὸν πόθο καὶ στὸ παράπονο τῶν Ἑλλήνων, ὑπόδουλο καθὼς εἶναι σὲ συμφέροντα ἀλλότρια !

Ἀπὸ τοὺς «τίμιους ἐχθροὐς μας» ποὺ λέει ὁ Μακρυγιάννης, περάσαμε στοὺς Φράγκους, τοὺς Δυτικούς, τοὺς «συμμάχους» τοὺς «θαυμαστές μας» τοὺς ντυμένους «φίλους» ἀμέτρητες φορές, ἐχθρούς μας.   

Ἦρθαν ντυμένοι «φίλοι»
ἀμέτρητες φορὲς οἱ ἐχθροί μου
τὸ παμπάλαιο χῶμα πατώντας.

Καὶ τὸ χῶμα δὲν ἔδεσε ποτὲ μὲ τὴ φτέρνα τους.

Ἔφεραν τὸ Σοφὸ. τὸν Οίκιστὴ καὶ τὸν Γεωμέτρη,
Βίβλους γραμμάτων καὶ άριθμῶν,
τὴν πᾶσα Ὑποταγὴ καὶ Δύναμη,
τὸ παμπάλαιο φῶς ἐξουσιάζοντας.

Καὶ τὸ φῶς δὲν ἔδεσε ποτὲ μὲ τὴν σκέπη τους.

Οὔτε μέλισσα κἄν δὲ γελάστηκε τὸ χρυσὸ ν’ ἀρχινίσει παιχνίδι
οὔτε ζέφυρος κἂν, τὶς λευκὲς νὰ φουσκώσει ποδιές.

Ἔστησαν καὶ θεμέλιωσαν
στὶς κορφές, στὶς κοιλάδες, στὰ πόρτα
πύργους κραταιοὺς καὶ ἐπαύλεις
ξύλα καὶ ἄλλα πλεούμενα,
τοὺς Νόμους, τοὺς θεσπίζοντας τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα,
στὸ παμπάλαιο μέτρο ἐφαρμόζοντας.

Καὶ τὸ μέτρο δὲν ἔδεσε ποτὲ μὲ τὴ σκέψη τους.
Οὔτε κἂν ἕνα χνάρι θεοῦ στὴν ψυχή τους σημάδι δὲν ἄφησε,
οὔτε κἂν ἕνα βλέμμα ξωθιᾶς τὴ μιλιά τους δὲν εἶπε νὰ πάρει.

Ἔφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
ἀμέτρητες φορὲς οἱ ἐχθροί μου,
τὰ παμπάλαια δῶρα προσφέροντας.

Καὶ τὰ δῶρα τους ἄλλα δὲν ἤτανε
παρὰ μόνο σίδερο καὶ φωτιά.
Στ’ ἀνοιχτὰ ποὺ καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον ὅπλα καὶ σίδερο καὶ φωτιά.

Μόνον ὅπλα καὶ σίδερο καὶ φωτιά.

Αὐτὸ τὸ κράτος, λούφαξε, ὅταν ξεριζώθηκε ὁ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὸν Πόντο, τὴν Μ.Ἀσία, τὴν Κωνσταντινούπολη ! Αὐτὸ τὸ κράτος ἀδιαφόρησε γιὰ τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες τῆς Β.Ἠπείρου καὶ τῶν Σκοπίων, ὅσο γιὰ τοὺς Πομάκους, τοὺς χάρισε στὴν Τουρκία. Αὐτὸ τὸ κράτος ἐφώναξε «Ἀνήκωμεν εἰς τὴν Δύσιν» καὶ μᾶς παρέδωσε, καὶ αὐτὸ τὸ κράτος ἐκραύγασεν «ἡ Κύπρος κεῖται μακράν» καὶ τὴν ἐγκατέλειψε !

Αὐτὸ τὸ κράτος μᾶς γέμισε φόβο, μᾶς γέμισε συμπλέγματα, μᾶς ὑποτίμησε, μᾶς ἔκανε νὰ νοιώθουμε χωριαταρέοι καὶ κακομοίρηδες καὶ γεμίσαμε ἐν τἐλει ἐνοχὲς, διότι τελικὰ προδώσαμε, προδώσαμε καὶ πληγώσαμε τὴν φιλότιμη καὶ ἔνθεη ῥωμαίϊκη ψυχή μας. Ἔτσι ὁ Ἕλληνας, ὁ παγκόσμιος ἄνθρωπος, ὁ Ῥωμηὸς αὐτὸς, ὁ ἅγιος Ἕλλην, τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς Θεοτόκου ποὺ σήμερα, μαζὶ μὲ τὸ μέγα ΟΧΙ, ἑορτάζουμε τὴν Ἀγία Σκέπην της, ἔμεινε ΜΟΝΟΣ : τρελλαμένος, θλιμμένος καὶ ΜΟΝΟΣ !

Μόνος κυβέρνησα – τὴν θλίψη μου

Μόνος ἀποίκισα – τὸν ἐγκαταλειμένο Μάϊο

Μόνος ἐκόλπωσα – τὶς εὐωδιές

Εἶπα : δὲν θἆναι ἡ μαχαιριά – βαθύτερη ἀπὸ τὴν κραυγή

Καὶ εἶπα: δὲν θἆναι τὸ ἄδικο -τιμιότερο ἀπὸ τὸ αἷμα

Προδόθηκα κι ἀπόμεινα – στὸν κάμπο μόνος

Πάρθηκα καὶ πατήθηκα – σὰν κάστρο μόνος

Τὸ μήνυμα ποὺ σήκωνα – τὸ ἄντεξα μόνος

Μόνος ἀπέλπισα – τὸν Θάνατο

Εἶπα : μὲ μόνο τὸ σπαθὶ – τοῦ κρύου νεροῦ θὰ παραβγῶ

Καὶ εἶπα : μὲ μόνο τὸ Ἅσπιλο – τοῦ νοῦ μου θὰ χτυπήσω

ΜΟΝΟΣ ἀπέλπισες τὸν θάνατο Κωνσταντίνε Κατσίφα, μὰ δὲν εἶσαι μόνος ! Εἴμαστε, ἀκόμα μόνοι, πολλοί !

Τὸ αἷμα σου θυσία γιὰ τὴν Λευτεριά, ποὺ θἄρθει, σὰν τὸ ξημέρωμα, μετὰ ἀπὸ τὴν πιὸ βαθειὰ νύκτα !

                       ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ

               ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ !

καὶ συνεχίζει ὁ ποιητὴς

«Ἦρθαν, μὲ τὰ χρυσὰ σειρήτια
τὰ πετεινἀ τοῦ Βορρᾶ καὶ τῆς Ἀνατολῆς τὰ θηρία !»

«Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκοῦν.
Χαγάνοι ὀρνεοκέφαλοι βυσσοδομοῦν.

Χαγάνοι ὀρνεοκέφαλοι βυσσοδομοῦν.
Σκυλοκοίτες καὶ νεκρόσιτοι κι ἐρεβομανεῖς

Κοπροκρατοῦν τὸ μέλλον.»

(ΚΟΠΡΟΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ !)

«Ἀλλά πόρος κανεὶς  γιὰ νὰ περάσῃ ὁ ἥλιος τὴν φήμη του στὸ μἐλλον
Καὶ ἡμέρα Κρίσεως καμμιά, ἐπειδὴ
ἐμεῖς ἀδελφοί, ἐμεῖς ἡ μέρα τῆς Κρίσεως
καὶ δικό μας τὸ χέρι ποὺ θὰ ἀποΘεωθεῖ
καταπρόσωπο ῥίχνοντας τὰ ἀργύρια ! »

ΜΑ ΠΑΛΙ

«Τῆς Πατρίδας μου πάλι  – ὁμοιώθηκα
Μές στὶς πέτρες ἄνθισα – καὶ μεγάλωσα
Τῶν φονιάδων τὸ αἷμα – μὲ φῶς, ξεπληρώνω
Μακρινὴ Μητέρα -Ῥόδο μου Ἀμάραντο »

ΚΑΘ’ ΟΤΙ

«Τὰ ΘΕΜΕΛΙΑ  μου στὰ βουνὰ 
καὶ τὰ βουνὰ σηκώνουν οἱ λαοὶ στὸν ὦμο τους
καὶ πάνω τους ἡ μνήμη καίει
ἄκαυτη βάτος.
Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σὲ λένε Πίνδο καὶ σὲ λένε Ἄθω. »

«Ἐσὺ μόνη ἀπ’ τὴν φτέρνα τὸν ἄνδρα γνωρίζεις
Ἐσὺ μόνη ἀπ’ τὴν κόψη τῆς πέτρας μιλᾶς
Ἐσὺ τὴν ὄψη τῶν ἁγίων ὀξύνεις
κι ἐσὺ στοῦ νεροῦ τῶν αἰώνων τὴν ἄκρη σύρεις
πασχαλιὰν ἀναστάσιμη !»

ΚΙ ΕΤΣΙ

«Σὲ χώρα μακρινὴ καὶ ἀναμάρτητη τώρα πορεύομαι
Ὅπου ἁγνός θὰ περπατήσω. »

« Σὲ χώρα μακρινὴ καὶ ἀρυτίδωτη τώρα πορεύομαι
Τώρα τὸ χέρι τοῦ Θανάτου
αὐτὸ χαρίζει τὴ Ζωή
καὶ ὁ ὕπνος δὲν ὑπάρχει.»

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΑΥΤΟ, ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ ΑΘΑΝΑΤΕ !Πέρασες μέσα ἀπὸ ὅσα ἄντεξες, ΜΟΝΟΣ !Σήκωσες πάνω στοὺς ὦμους σου τοῦ λαοῦ σου-τοῦ λαοῦ μας -τὴν ΜΝΗΜΗ, καὶ μὲ τὸ πρόσωπο ἰλαρὸ πορεύθηκες σὲ χώρα μακρινή ἀναμάρτητη καὶ ἀρυτίδωτηκαὶ ἑνώθηκες μὲ τοὺς αἰώνας αἰώνων ἥρωες τῆς μητέρας Πατρίδος καί, ὅλοι μαζί,μὲ τὸ δεξἰ πόδι τοῦ Τσολιὰ ποὺ θὰ κτυπήσει τὴν γῆ, θὰ σηκωθεῖτε, καὶ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ζωντανοὶ καὶ ἀποθαμένοι-ἀθάνατοι θὰ καμακώσουμε τὸ ΘΕΡΙΟ, μὲ τὸ καμάκι τοῦ ΗΛΙΟΥ ! γιατί, ὁ Ἕλληνας ἔχει ῥίζες βαθειὰ στοὺς αἰῶνες καὶ εἶναι καταδικασμένος νὰ φωτίζεται γιὰ νὰ φωτίζῃ γιατὶ εἶναι ἔνθεος καὶ ἐνθουσιώδης καὶ γιατί Ἕλληνες παῖδες ἀείκαὶ γιατί ΠΑΙΔΟΣ ἡ ΒΑΣΙΛΗΙΗ !

 Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Κωνσταντίνε, εἶπε «ὁ Βασιλιᾶς μας σκοτώθηκε, δὲν παραδώθηκε ! ὁ πόλεμος συνεχίζεται !»

Ὀ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Κωνσταντίνε ἀθάνατε, προσευχήθηκε στὴν Παναγία μας καὶ ἔλαβε ὑπόσχεση θεϊκή !

«Ἦταν μιὰ ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον, ἡ Παναγιὰ στὸ χρυσοβίτσι, καὶ τὸ καθησιό μου ἦτο, ὅπου ἔκλαιγα γιὰ τὴν Ἑλλάς…

Σίμωσα, ἔδεσα τ’ ἄλογό μου σ’ ἕνα δένδρο, μπῆκα μέσα καὶ γονάτισα «Παναγία μου εἶπα ἀπὸ τὰ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου καὶ τὰ μάτια μου δάκρυσαν, Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ψυχωθοῦν»

Ἔκανα τὸν σταυρό μου, ἀσπάσθηκα τὴν εἰκόνα της, βγῆκα ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι ,πήδηξα στ’ ἄλογό μου καὶ ἔφυγα.

Σὲ λίγο  μπροστά μου άγονταν ὁ ξάδελφὀς μου ὁ Ἀντώνης Κολοκοτρώνης καὶ ἑπτὰ ἀνύψια μου. «Κανεὶς δὲν εἶναι στὴν Πιάνα, οὔτε στὴν Ἀλωνίσταινα.Εἶναι φευγάτοι» «Ἄς μὴν εἶναι κανείς, ἀποκρίθηκα,.Ὁ τόπος σὲ λίγο θὰ γιομίσει παλληκάρια.

Ο ΘΕΟΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ! »    

Καλὴ λευτεριὰ στὴν ΚΥΠΡΟ !
Καλὴ λευτεριὰ στὸν ΠΟΝΤΟ !
Καλὴ λευτεριὰ στὴν Μ.ΑΣΙΑ !
Καλὴ λευτεριὰ στὴν Α.ΘΡΑΚΗ ! 
Καλὴ λευτεριὰ στὴν Β.ΗΠΕΙΡΟ !

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ !

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΨΥΧΩΘΟΥΝ !!!

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιός

(Διαβάστηκε στὸ 4ετὲς μνημόσυνο τοῦ Κωνσταντίνου,στὴν Κακαβιά, στὰ σύνορα,
28 Ὀκτωβρίου 2022//  τὰ ποιητικὰ άποσπάσματα εἶναι τοῦ Ὀ.Ἐλύτη ἀπὸ τὸ «ἄξιον ἐστί»)

Θρησκευτικότητα ἤ Χριστοκεντρικότητα;

 

Posted on October 31, 2022

Σάββας Ἠλιάδης – Δάσκαλος, Κιλκίς

Θρησκεύω, θρησκεία, θρήσκευμα, πανθρησκεία, θρῆσκος, ἄθρησκος, θρησκευόμενος, θρησκευτικός, θρησκευτικότητα, θρησκομανία, θρησκόληπτος… 

Συχνά ἐπαναλαμβανόμενες λέξεις πού, μέ τήν ἀνάλογη σύνταξή τους, ὁρίζουν καί μᾶλλον περιορίζουν ἀσφυκτικά τό πεδίο τῆς πνευματικῆς ὁράσεως, τό ὁποῖο ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν».

Τί σημαίνουν ὅμως οἱ ὅροι – ὁρισμοί αὐτοί καί ποιά καί πόση ἡ σχέση τους μέ τήν πίστη, τήν Ἐκκλησία καί τόν… σκοπό της, ὅσον ἀφορᾶ τήν ὕπαρξή μας; Θά παραθέσουμε ἐν συντομίᾳ λίγες διευκρινιστικές σημειώσεις, γιά νά μαθητεύσουμε πάνω στό θέμα αὐτό καί νά ἐξαλείψουμε μιά γιά πάντα τίς ἔννοιες αὐτές ἀπό τήν σκέψη μας καί τήν καρδιά μας.

Ὁ καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας γράφει ἐν συντομίᾳ στήν ἑρμηνεία τῶν Πράξεων πώς σέ ὅλα τά χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅπου ἀναφέρεται ἡ λέξη θρησκεία (Πράξ. 26,5, Κολ. 2,18, Ἰακ. 1, 26-27), ἔχει τήν ἔννοια τῆς πρακτικῆς καί ἐξωτερικῆς εἰκόνας. Δηλαδή, τῶν ἐξωτερικῶν σχημάτων καί δράσεων.

Ὁ καθηγητής Στέργιος Σάκκος ἐπίσης: «Γιά νά γίνει κατανοητό τό νόημα τῶν στίχων (Ἰακ. 1, 26-27), χρειάζεται νά γνωρίζουμε τήν σημασία τῶν λέξεων θρῆσκος καί θρησκεία, τίς ὁποῖες συναντοῦμε σπάνια στήν Καινή Διαθήκη. Θρησκεία στήν ἀρχαιότητα λεγόταν ἡ λατρεία, τό λατρευτικό ἤ θρησκευτικό ἔθιμο, μιά πράξη, ὅπως ἡ νηστεία, μιά ἱεροτελεστία, μιά ἀκολουθία. Γί΄ αὐτό καί τό ρῆμα θρησκεύω σήμαινε λατρεύω ἤ προσεύχομαι, ἐνῶ ὁ θρῆσκος ἦταν αὐτός πού ἐπιτελοῦσε αὐτές τίς πράξεις.

«Ἀξίζει νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός στήν Ἁγία Γραφή ὀνομάζεται πίστις, χάρις, ἐκκλησία, σχολεῖο, κτλ., ἀλλά ποτέ θρησκεία, διότι πράγματι δέν εἶναι μία ἀπό τίς θρησκεῖες οὔτε ἡ καλύτερη οὔτε ἔστω καί ἡ μοναδική θρησκεία. Ἀκριβέστερα, δέν εἶναι μόνο θρησκεία, ἀφοῦ δέν ἱκανοποιεῖ ἁπλῶς τήν ἔμφυτη θρησκευτικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἀγκαλιάζει ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου του, ρυθμίζει τήν κοσμοθεωρία καί τήν βιοθεωρία του, τόν τρόπο τῆς σκέψης καί τήν πράξη τῆς ζωῆς».

Κατά τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη ἄλλωστε, ὁ χαρακτηρισμός τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου μέ τήν λέξη “θρῆσκος”, εἶναι ἄστοχη καί ἀνεπίτρεπτη. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἡ λέξη “θρησκεία” προῆλθε ἀπό τούς Θρᾶκες, οἱ ὁποῖοι ἦταν δεισιδαίμονες καί σέβονταν καί λάτρευαν περισσότερο τά δαιμόνια. Αὐτοί ἔδωσαν τήν ἀφορμή καί στούς λοιπούς Ἕλληνες νά ὀνομάζουν θρησκεία τόν σεβασμό πρός τά εἴδωλα. Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος, κάνοντας σαφῆ τήν διάκριση τῆς θρησκείας ἀπό τήν εὐσέβεια: «ἐγώ ξέρω πώς θρησκεία εἶναι ὁ σεβασμός πρός τά δαιμόνια, ἡ δέ εὐσέβεια εἶναι ἡ προσκύνηση τῆς Ἁγίας Τριάδος».

O δέ ἅγιος Νικόδημος πάλι: «Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους συμπεραίνουμε πώς δέν κυριολεκτοῦν μερικοί διδάσκαλοι πού μεταχειρίζονται τό ὄνομα τῆς θρησκείας, ὅταν θέλουν νά μιλήσουν γιά τήν ἁγία μας πίστη καί εὐσέβεια… Ἀντί δέ τοῦ ὀνόματος τῆς θρησκείας, ἄς χρησιμοποιοῦν τό ὄνομα τῆς πίστεως ἤ τῆς εὐσεβείας ἤ τῆς ὀρθοδοξίας ἤ τῆς θεοσεβείας».

Ἄρα, θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς δύο εἶναι τά «σύνδρομα», τά ἄκρως ἀντιθέτως κινούμενα. Τό ἕνα αὐτό τῆς θρησκευτικότητας, τό ὁποῖο, ὡς οὐσιωδῶς ἐλλιπές, ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς στήν βάσανο τῆς παρούσης ζωῆς καί στήν αἰώνια ἀπώλεια, ἄν δέν ὑπάρξει αὐτογνωσία, αὐτοέλεγχος καί μετάνοια. Τό ἄλλο δέ, τῆς «χριστοκεντρικότητας», τό ὁποῖο μέ την χάρη τοῦ Θεοῦ καί τό φιλότιμο τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγεῖ στό φῶς, στήν ἀγκαλιά τοῦ Χριστοῦ! Ὅσο πιό δαιμονική εἶναι ἡ κατάσταση τῆς θρησκευτικότητας, ἀσυγκρίτως πιό θεϊκή, εὐλογημένη καί ὁπωσδήποτε σωτηριώδης εἶναι ἡ ὁδός πρός τήν χριστοκεντρικότητα!

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς γράφει στό βιβλίο «Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος»:

α. Γιά τόν ἄνθρωπο: «Ὁ ἄνθρωπος; Ἕνα εἰσαγωγικό ὄν, ἕνα ὄν προπαρασκευαζόμενο γιά τήν αἰωνιότητα, μέσῳ τῆς θεανθρωπότητας. Ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος εἶναι ἄπειρος καί ἀθάνατος, διότι «μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν». Ὁ θάνατος δέν τόν διακόπτει΄ παρατείνεται ἐκ τοῦ χρόνου στήν αἰωνιότητα. Ζῶντας διά τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ἀπαθανατίζει διά τῆς χριστοποιήσεως τήν αὐτοαίσθησή του καί διά τῆς  χριστοσυνειδησίας τήν αὐτοσυνειδησία του».

β. Γιά τίς σκέψεις: «Οἱ σκέψεις τοῦ ἀνθρώπου; Ὁ σκοπός τους εἶναι νά ἀναπτυχθοῦν σέ αἰώνιες καί θεανθρώπινες. Ἡ σκέψη εἶναι ἕνα βαρύ καί βασανιστικό φορτίο. Μόνο ὡς χριστοσκέψη ἀποβαίνει ἐλαφρό καί ἀγαπητό φορτίο. Ὅταν ἡ σκέψη χριστοποιηθεί,  τότε ἀποκτᾶ τήν αἰώνιά της ἀξία καί χαρά καί νόημα. Χωρίς αὐτό, κάθε σκέψη εἶναι μιά μικρή κόλαση καί ὅλες μαζί κόλαση ἀτελείωτη καί αἰώνια».

γ. Ἐπίσης γιά τίς αἰσθήσεις: «… Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ αἴσθηση εἶναι εὐλογία μόνο μέσα στήν χριστοαίσθηση. Χωρίς αὐτήν εἶναι μιά κατάρα καί φρίκη». «Πράγματι, κόλαση εἶναι ἡ ἄ-θεη (ἅ-θεωμένη), (ἐννοεῖ αἴσθηση), ἐνῶ παράδεισος εἶναι ἡ λογοποιημένη, ἡ χριστοποιημένη, θεανθρωποποιημένη αἴσθηση». «Μέ τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό Λόγο ἡ δική μας αἴσθηση ἐπιστρέφει πρός τόν λόγο της, πρός τό νόημά της, πρός τό παννόημά της. Ἐπιστρέφει στό θεοειδές, τό χριστοειδές, τό πνευματοειδές τῆς… Τότε ἡ αἴσθηση εἶναι πεπληρωμένη διά τῆς Θεο-αἰσθήσεως, τῆς Χριστο-αἰσθήσεως».

δ. Γιά τήν γνώση τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ: «Μόνο οἱ χριστοφόροι ἄνθρωποι γνωρίζουν μέχρι τήν τελευταία λεπτομέρεια τό μυστήριο τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ…»….

Ὁ δέ ἅγιος Παΐσιος, ὅταν κάποιοι παραπονοῦνταν γιά τίς ἔμμονες ἰδέες πού τούς βασάνιζαν, ἔλεγε τό ἑξῆς χαριτωμένο: «Στά παιδιά τοῦ Θεοῦ δέν ὑπάρχουν ἔμμονες ἰδέες. Ἔμμονη ἰδέα πρέπει νά μᾶς γίνει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ»! Ἐδῶ, ἐμμέσως πλήν σαφῶς, ὁ ἅγιος παραπέμπει καί στήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με»!

Ὅσο τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἔχει τήν ἀπόλυτη ἀνάγκη τῆς ἀναπνοῆς, γιά νά διατηρήσει τήν ὑγεία του καί νά συνεχίσει τήν φυσική του ζωή, τόση ἀνάγκη ἔχει ὅλη ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου τήν συνομιλία μέ τόν Θεό καί τήν κίνηση γιά ἕνωση μέ τόν Θεάνθρωπο Χριστό! Μέ ἀποφθεγματικό τρόπο ἀνακεφαλαιώνεται ἡ σχέση αὐτή:

«Κολληθείη ἡ γλῶσσα μου τῷ λάρύγγί μου, εὰν μή σοῦ μνησθῶ». (Ψαλμός 136,6)

«Μνημονευτέον μᾶλλον τοῦ Θεοῦ ἤ ἀναπνευστέον». (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

«Ἰησοῦ μνήμη ἑνωθήτω τή πνοή σου». (Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος).

Βλέπουμε, λοιπόν, πώς ἕνας εἶναι ὁ χῶρος, ὑλικός καί πνευματικός, στόν ὁποῖο κινεῖται ἐλεύθερα καί κατά φύσιν ἡ ὕπαρξή μας. Ὁ χῶρος τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Τά πάντα κινοῦνται γύρω ἀπό τόν Χριστό. Ἡ ζωή τοῦ πιστοῦ ὁρίζεται ὡς ἀληθής ἀπό τήν Χριστοκεντρικότητά της!  Σκοπός τῆς ὑπάρξεως τοῦ πιστοῦ καί τῆς πορείας του μέσα στό πολυκύμαντο πέλαγος τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἡ ἕνωση μέ τόν Χριστό.

Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ὑψίστου ἀγῶνος καί σκοποῦ, ὁ ἀληθινός πιστός  παραμένει ἀδιάφορος πρός τήν γνώμη τοῦ κόσμου. Δέν ἀναγνωρίζει τίποτε «θρησκευτικό» καί τά ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέοντα, πέρα ἀπό τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Στρέφεται πρός τό ἀληθινό φῶς, ὁμολογεῖ εὐθέως καί καθαρῶς τήν ἀλήθεια τῆς πίστεώς του καί φωτιζόμενος ὀλίγον κατ’ ὀλίγον πορεύεται τήν ἀσφαλῆ ὁδό, μέ τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας.

Ρωμαίικο Οδοιπορικό

«Να μη ζούμε με ψέματα».

 

Posted on October 31, 2022

“Έχουμε χάσει τόσο απελπιστικά την ανθρωπιά μας, ώστε για τις σημερινές υλικές αξίες παραδίνουμε όλες τις αρχές μας, την ψυχή μας, όλες τις προσπάθειες των προγόνων μας, όλες τις δυνατότητες για τους απογόνους μας, φτάνει μόνο να μη χαλάσουμε την κακομοιριασμένη μας ζωή”.

“Είναι ωραία λοιπόν να ζεις βολικά σ’ όλη σου τη ζωή”.

 “Αραδιάζουμε ψέματα στον εαυτό μας, για να τον καθησυχάσουμε”. 

“Μπορούμε ν’ αρνηθούμε να λέμε αυτό που δεν σκεφτόμαστε”! 

Όποιος θέλει να είναι ειλικρινής και τίμιος “δεν θα γράψει ποτέ, δεν θα υπογράψει ποτέ, δεν θα δημοσιεύσει ποτέ, με κανέναν τρόπο, μήτε μια φράση που διαστρεβλώνει την αλήθεια. Δεν θα προφέρει καμιά τέτοια φράση ούτε σε ιδιαίτερη συζήτηση… Δεν θα ψηφίσει μήτε φανερά, μήτε κρυφά, πρόσωπα που τα θεωρεί ανάξια ή ύποπτα… Με μια λέξη, δεν θα δεχτεί ν’ αρκεστεί σε ημίμετρα… Πρέπει να κάνει ένα τουλάχιστον βήμα απ’ αυτά που προαναφέραμε προς όφελος της αλήθειας ή προς το ψέμα, προς το μέρος της πνευματικής ανεξαρτησίας ή της πνευματικής δουλοπρέπειας. Εκείνος που δεν θα ’χει το θάρρος να υπερασπιστεί την ψυχή του, ας μην υπερηφανεύεται για τις προοδευτικές του ιδέες”.

Aleksandr Solzhenitsyn 

Προσκυνητής

Η Δίκη των Έξι και άλλα