¨ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ παλληκάρι μου για την ΠΑΤΡΙΔΑ.¨

η καθημερινότητα μας ξεπερνάει ακάθεκτα. Στις 23 Φεβρουαρίου του 2013 μετέφερα σε ένα άρθρο την επώδυνη εμπειρία που βίωνα καταμεσής στην Αθήνα.
ΣἨΜΕΡΑ τα ίδια και χειρότερα… Ήρθε όμως ο καιρός να βάλουμε επιτέλους ¨ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ¨
Δεν πάει άλλο… Από τον Φεβρουάριο του 2013 μέχρι τον ¨μαύρο Αύγουστο¨ του 2015 δεν φάγαμε γλυκό ψωμί.
Ήρθαν οι μέρες για να γλυκαθούμε με το γλυκό κρασί του 21και να πάμε ¨πάλι από την αρχή¨


Πάλι απ’ την αρχή – Σταμάτης Σπανουδάκης
¨ Πρωί-πρωί με την τσίμπλα στο μάτι ανεβοκατεβαίνω στην Λεωφόρο Κηφισίας για να διεκπεραιώσω καθημερινές δουλειές. Στα μανταλάκια όμως ενός περίπτερου κοντοστέκομαι και το αγουροξυπνημένο μάτι μου πέφτει στους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων που διαλαλούν στην παγωμένη Λεωφόρο ένα ακόμη εφιάλτη για τον καταβασανισμένο λαό. Κυνήγι σε αυτούς που χρωστούν στο Κράτος.
Δεν μπορώ λόγω πρεσβυωπίας να διαβάσω τα μικρά γράμματα , προσπερνάω και συνεχίζω. Το μυαλό μου όμως κατακλύζεται από ένα λογισμό (μήπως δίχως να το θέλουν αποκαλύπτουν την αλήθεια?)Γιατί αυτοί που πραγματικά χρωστούν στο κράτος είναι αυτοί που το έχουνε συλήσει αδιάντροπά επί πολλές δεκαετίες και μάλιστα μέσα από θέσεις ευθύνης την στιγμή που αυτό τους εμπιστεύθηκε δημοκρατικά την εύρυθμη λειτουργία του. Και φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουν αμαρτίες ; Καλοπροαίρετος ο λογισμός μου, αλλά η πραγματικότητα διαφορετική . Γιατί όχι γι αυτούς τώρα αλλά για τον Λαουτζίκο κτυπάει η καμπάνα και εκείνη την στιγμή της απότομης προσγείωσης του λογισμού μου η καμπάνα της ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ στην λεωφόρο Κηφισίας με προσκαλεί να ανάψω το κεράκι μου. Μα ποιο κεράκι; λαμπάδα πόνου άναψε μπροστά μου!!! Όταν εκεί στα σκαλοπάτια της Εκκλησίας ένα παλληκάρι ζούσε το δράμα του. Στο ένα χέρι κρατούσε το μικρό παιδί του και στο άλλο χέρι με το κινητό κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια από μάλλον φιλικό του πρόσωπο. Πάγωσα από αυτά που άκουγα δίχως να θέλω, γιατί στα λόγια του παιζόταν η ρημαγμένη καθημερινότητα της πατρίδας που κτύπησε βάναυσα τις νέες οικογένειες.
Με έχουν απολύσει εδώ και έξη μήνες από την δουλειά μου, η γυναίκα μου απολυμένη εδώ και ένα χρόνο από την στενοχώρια της αρρώστησε. Στην οικοδομή που δούλευα τους έκρυβα ότι έχω δύο πτυχία και ένα μεταπτυχιακό. Χρωστάω στη εφορία και σε άλλους και δεν έχω χρήματα ούτε για το γάλα των δύο μικρών παιδιών μου , αλλά και αυτό δεν το πιστεύουν τα αρπακτικά που εκβιάζουν να κατάσχουν ότι έχουμε …. Αυτά έλεγε γιατί μέσα στα αναφιλητά του παλληκαριού δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τίποτε άλλο.
Σε μικρή απόσταση φάνταζαν τα μανταλάκια με τις εφημερίδες ¨Κυνήγι σε αυτούς που χρωστούν στο Κράτος.¨
Κοντοστάθηκα και τον ρώτησα αν έχει καμία επείγουσα ανάγκη, ντράπηκε, όπως ντράπηκα και εγώ για την αδιακρισία μου και για το χάλι στο οποίο φέραμε τον ανθό της νεολαίας μας.
Μετά μου μίλησε απότομα αλλά λεβέντικα άσε με ρε φίλε δουλειά θέλω και όχι ελεημοσύνη μέχρι και ο δήθεν κολλητός μου για να με ξεφορτωθεί μου ευχήθηκε καλή συνέχεια!! και έφυγε με τον πόνο του πιο πέρα ,ενώ το μικρό δίπλα του έκλαιγε.
Μπήκα μέσα στην Εκκλησία και το μάτι μου έπεσε κατευθείαν στο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ που είναι στο ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ…ΧΡΙΣΤΕ μου σώσε τους Άθλιους μικρούς φίλους σου στην κατεχόμενη από απόγνωση πατρίδα μας .
Συνέχισα το περπάτημα με σκυφτό το κεφάλι και βαριές σκέψεις. Αυτή όμως η λεβέντικη φράση του νέου μου κόλλησε στο μυαλό ΘΕΛΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ. Αυτή είναι σήμερα η κραυγή της Ελλάδας που διαλαλεί απαιτώ μέλλον και αξιοπρέπεια. Με αυτό που περήφανα φώναξε το παλληκάρι ξεφτίλισε όλους τους οικονομολόγους των μεγάλων σχολών που βάλθηκαν να μας σώσουν . Τώρα πλέον φαίνονται τα πράγματα πιο καθαρά διότι η σειρά των γεγονότων αποκαλύπτει την Αλήθεια σε πολλές διαστάσεις. Δηλαδή φρόντισαν πρώτα να μας οδηγήσουν στην εξαθλίωση και στην πτώχεια και μόλις άρχισε η πείνα εξ αιτίας της ανεργίας σε μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού ιστού σχεδιάζουν νομοθετικά πλαίσια για την προσέλκυση νέων επενδύσεων με το ανθρώπινο δόλωμα των μισθών πείνας. Είναι άραγε αυτοί κυβερνήτες-πραγματικοί πατέρες για τον λαό τους;
Η απάντηση όπως και η ευθύνη είναι προσωπική του καθενός και όσον αφορά το πολιτικό δυναμικό είναι συλλογική. Αυτή την περίοδο πιστεύω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε των αναλύσεων, ούτε την ευχέρεια επιλογής μιγμάτων οικονομίας, την στιγμή που ντελαπάραμε στην γλοιώδη λεωφόρο των τοκογλυφικών αγορών γιατί ο οδηγός- κυβερνήτης του λεωφορείου της πολιτικής ζωής μας θέλησε κάποτε να παίξει το μέλλον μας κορώνα-γράμμα. Έτσι μερικοί καλοπληρωμένοι οικονομολόγοι με τις συμβουλές τους αποδείχθηκαν ΥΠΟΝΟ-μολόγοι για το κοινό μέλλον που το έριξαν στους υπονόμους των δόλιων σχεδιασμών τους.
Περπατούσα και οι σκέψεις μου επαναστατούσαν, σήκωνα το βλέμμα μου ψηλά να δω το αττικό γαλάζιο για να ηρεμήσω και έβλεπα τις δεκάδες χημικές ουρές των αεροπλάνων που θόλωναν την διαύγεια του ορίζοντα και αναφώνησα… ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ θέλουν να μας στο στερήσουν οι διεθνείς αλήτες… γιατί ξέρουν ότι κάτω από αυτόν τον Αττικό ουρανό γεννήθηκε το δώρο της Δημοκρατίας. Και αυτοί φαίνεται ότι δεν θέλουν αυτή την Δημοκρατία , αλλά την δικιά τους, την φαυλοκρατία.
Με το έτσι και το αλλιώς, έφθασα σε υπηρεσία για να ξοφλήσω λογαριασμό τηλεφώνου. Ο χώρος κυριλέ και ο υπάλληλος στο ταμείο σχεδόν ευγενικός. Όταν τον πλήρωσα με χαιρέτισε με την φράση καλή συνέχεια . Όχι παλληκάρι, μη μου λες καλή συνέχεια, του είπα. Ξέρεις τι μου εύχεσαι με αυτή την ευγενική φράση κλισέ, δίχως να το γνωρίζεις. Να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο, ρυθμό και συνήθεια να βασανίζομαι μέσα στην σειρά των βασάνων που μας έβαλαν δίχως να το θέλουμε εμείς. Σε άλλη εποχή μπορούσες να το πεις , τώρα όμως όχι . Πριν από λίγο συνάντησα ένα παλληκάρι συνομήλικο σου που δεν είναι τυχερό σαν εσένα, που έχεις μια δουλίτσα τέλος πάντων, αυτός ο δυστυχής νέος οικογενειάρχης παραμιλούσε από τα βάσανα του. Σε αυτόν τον άνεργο άραγε θα του έλεγες καλή συνέχεια; Πιστεύω πως όχι.
Ο υπάλληλος που με άκουγε συμφώνησε καλοκάγαθα με αυτά που του είπα. Άλλωστε η ανεργία έδωσε ήδη παρών σε κάθε οικογένεια και κανείς δεν ξέρει πλέον τι γίνεται. Και τότε τι θα λέμε; μου είπε.
Δεν το πολυσκέφθηκα, βγήκε από μέσα μου μόνο του.
Θα λες ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ παλληκάρι μου. Γιατί αυτή η ευχή ξαναφρεσκάρει την ζωντάνια μας που μας την μπαγιάτεψαν επίτηδες. Αν αυτή η ευχή γίνει συνήθεια, βίωμα και επιδίωξη θα πυροδοτήσει τις μεγαλύτερες ανατροπές και θα προσδώσει κουράγιο στον καθημαγμένο λαό μας που αναζητά την γνήσια ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ για να ξεμπερδέψει τα κουβάρια του. Χαμογέλασε και συμφώνησε.
Καλή Αρχή κύριε, μου είπε
ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ παλληκάρι μου για την ΠΑΤΡΙΔΑ μας.
ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ

πηγη

Π. Αυγουστίνος Καντιώτης: «Θα νικήσουν οι ολίγοι»

Πάντα φλογερός και επίκαιρος ο λόγος του μεγάλου και μακαριστού αγωνιστή, Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη.

«Η χριστιανική ζωή είναι σπάνιο πράγμα σήμερα στην Ελλάδα…Υπάρχει μια υλιστική αντίληψη της ζωής, η οποία έχει φτάσει και στα άκρα…

Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο καλείσθε να εργασθείτε και υπό αυτές τις δυσμενείς συνθήκες. Και θα πρέπει να εργασθείτε, οσοδήποτε λίγοι και να είστε.

Και αν ακόμη ο πατέρας σου, η μητέρα σου και τα αδέλφια σου δεν πιστεύουν, εσύ να πιστεύεις και να λες: «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ την πίστη μου…»

Και αν ακόμη – υπόθεση κάνομε – έρθει ημέρα – που δεν θέλω να έρθει, προτιμότερο να σβήσει ο ήλιος παρά να έρθει τέτοια μέρα -, αν όμως έρθει τέτοια μέρα και η Ελλάς γονατίσει σε καινά δαιμόνια διεθνών συμβολισμών και καταστάσεων και μείνεις ένας στη μαρτυρική μας πατρίδα, μη γονατίσεις, αλλά να εξακολουθείς να πιστεύεις στο Χριστό. Διότι σου το λέγω και σου το τονίζω στηριζόμενος επάνω στη Γραφή – δεν θα νικήσουν οι πολλοί, θα νικήσουν οι ολίγοι, που θα μείνουν με τον Χριστό.

Γιατί ο Χριστός δεν απέθανε, ο Χριστός ζει και βασιλεύει εις αιώνας αιώνων. Κάτω από τα άστρα δεν υπάρχει άλλος, δεν υπάρχει άλλος παρά μόνο ο Ιησούς ο Ναζωραίος• ον, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας• αμήν».

από το βιβλίο: «Αφυπνιστικά Σωτήρια Σαλπίσματα» – Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).

simeiakairwn.wordpress.com

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/07/%cf%80-%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b8%ce%b1-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bd.html#ixzz3hJmWLh00

Άγιος Θεοδόσιος ο Νέος (ή Μικρός) ο Ευσεβής Βασιλιάς

Ημερομηνία εορτής:	29/07/2015	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμεεπικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 29 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Θεοδοσιος Ο Νεος (η Μικρος) Ο Ευσεβης Βασιλιας (401 - 450)

H βασιλεία εμποδών ουχ’ ωράθη, Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.

Βιογραφία Ο Βασιλιάς Θεοδόσιος Β' βασίλευσε το έτος 408 σε ηλικία μόλις επτά χρονών, διάδοχος του πατέρα του Αρκαδίου. Ονομάστηκε Μικρός για να διακρίνεται από τον παππού του τον Μεγάλο. Του μετέδωσε τη χριστιανική ευσέβεια η αδελφή του Πουλχερία και έτσι έτρεφε μεγάλη ευλάβεια και αφοσίωση στην ορθόδοξη πίστη. Όταν ο Θεοδόσιος ο Μικρός ανέλαβε το βασιλικό σκήπτρο, με τη βοήθεια της αδελφής του Πουλχερίας, υποστήριξε θερμά την αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης και την ασφάλεια του συμβόλου της. Έτσι, με βασιλικό θέσπισμα της 19ής Νοεμβρίου του 430, συνήλθε την 22α Ιουνίου του 431 στην Έφεσο η Γ' Οικουμενική Σύνοδος, που καταδίκασε τις αιρετικές δοξασίες του Νεστορίου. Η Εκκλησία, για τη θερμή ευσέβεια και την σπουδαία αυτή υπηρεσία του Θεοδοσίου Β' προς την Ορθοδοξία, τον κατάταξε στον χορό των Αγίων της.

Εκτρώσεις, τό τελειωτικό κτύπημα‏ (Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης, Ἀριζόνα)

Αγαπητά μου παιδιά,

Σήμερα η γη μας ποτίζεται συνεχώς από πολύ αίμα, από τους πολέμους και τόσα άλλα που συμβαίνουν. Ποτίζεται όμως και με αθωότερο αίμα από του Άβελ, και το αίμα αυτό είναι της βρεφοκτονίας. Είναι το αίμα των αθώων βρεφών, των απροστάτευτων υπάρξεων, το οποίον χύνεται από τις ίδιες τις μητέρες των.
Όλα τα ιατρεία κι όλα τα μαιευτήρια έχουν γίνει σφαγεία του Ήρώδου. Εκατομμύρια, εκατομμύρια βρέφη σ’ όλον τον κόσμο έχουν πεταχθή στους ντενεκέδες των σκουπιδιών και στους υπονόμους. Μήτε τα γατάκια δεν πετούν έτσι. Όπως γνωρίζουμε αυτός ο φονιάς, ο γιατρός, ο μαιευτήρ με το νυστέρι του σκοτώνει το βρέφος μέσα στην μήτρα -όπως έχουμε δή σε ταινία- και μετά με το εργαλείο του σπάζει, θραύει το κεφαλάκι του παιδιού και το βγάζει. Και η μητέρα δεν βλέπει τίποτε και πολύ ήσυχη αναχωρεί για το σπίτι της….

…Βλέπετε πόσο τραγική είναι η έκτρωσις, πόσο μεγάλο έγκλημα είναι! Θα πρέπει λοιπόν να σταματήση.

Οι αθώες αυτές υπάρξεις δεν πρέπει να σκοτώνωνται τόσο τραγικά και χωρίς έλεγχο συνειδήσεως, Έτσι με τον απλό λογισμό, ότι δεν μπορείς να θρέψης άλλο παιδί. Κανονίζουμε δηλαδή εμείς, πως θα μας φερθή ο Θεός; Κανονίζουμε εμείς, αν θα μπορέσουμε η όχι να φέρουμε εις πέρας όσα παιδιά μας δώση ο Θεός μέσα στην οικογένεια; Εμείς οι ίδιοι κανοναρχούμε τον Θεό πως θα μας φερθή;

Το έγκλημα αυτό παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, επικίνδυνες και πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες πόσο φοβερό είναι και να κάνουν έναν αγώνα να το σταματήσουν ή να εμποδίσουν άλλες γυναίκες που πρόκειται κατά διαβολική ενέργεια να το διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στο έγκλημα αυτό είτε από άγνοια είτε από πίεσι είτε από πάλη εσωτερική. Κυρίως συμβάλλει η συνεργεία του διαβόλου με αιτίες και αστήρικτες δικαιολογίες και προφάσεις και αδυναμίες, όπως π.χ. δεν φθάνουν τα οικονομικά, με πιέζει ο άντρας μου, μου ήλθε η ασθένεια κλπ. Από την άλλη πλευρά είναι και η άγνοια και όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται ο διάβολος και κατορθώνει να παρασύρη τις μητέρες σ’ αυτό το τραγικό αμάρτημα.

Δεν ξέρω, αν γνωρίζετε ότι αυτά τα παιδάκια, αυτά τα έμβρυα, αυτές οι υπάρξεις δεν καταλήγουν στην ανυπαρξία με την έκτρωσι, αλλά το κάθε έμβρυο είναι κι ένας τέλειος άνθρωπος, και μάλιστα στην ψυχή. Αυτά τα παιδάκια ζουν στον άλλο κόσμο, κι όπως καταλαβαίνετε τόσα εκατομμύρια παιδιά έχουν αποτελέσει έναν ολόκληρο στρατό στον ουρανό. Όλα αυτά διαμαρτύρονται˙ το αθώο αίμα τους βοά προς τον Θεό ότι αδικοσκοτώθηκαν και ότι δεν έλαβαν το Άγιον Βάπτισμα, ότι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Και η ευθύνη σε ποιους πηγαίνει; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται˙ δίπλα στο αίμα αυτό που χύνεται, στο «κομπιούτερ» του Θεού, γράφεται «έγκλημα». Και αυτό το αίμα πως θα ξεπλυθή; Όταν λερώνεται κάποιος με τι καθαρίζεται; Με το ύδωρ, με το νεράκι το καθαρό. Κι εδώ χρειάζεται ύδωρ να βγαίνη συνεχώς από δύο βρύσες, που είναι τα δύο μάτια. Η μετάνοια η εσωτερική να εξωτερικεύεται με μία ακένωτη πηγή δακρύων εφ’ όρου ζωής!

Βέβαια το αμάρτημα συγχωρείται, αφ’ ης στιγμής κατατεθή στην Ιερά, στην παντοδύναμη Εξομολόγησι, όπου δεν μένει τίποτε ασυγχώρητο. Ο Θεός είναι αγάπη και «ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αύτω» (Α’ Ίωαν. 4, 17). Είναι όμως και δικαιοσύνη. Γι’ αυτό οι γυναίκες που έχουν κάνει αυτό το αμάρτημα, ας μην επαναπαύωνται ότι εξομολογήθηκαν τις εκτρώσεις, που έχουν ήδη κάνει. Θα πρέπει σε όλη τους την ζωή να χύνουν δάκρυα μετανοίας. Πολλές απ’ αυτές νοιώθουν ανικανοποίητες καίτοι εξομολογήθηκαν. Γιατί; Διότι ακόμη δεν μετενόησαν εσωτερικά, δεν έχυσαν το αναλογούν δάκρυον, το οποίον θα ξεπλύνη το αίμα της εκτρώσεως ή των εκτρώσεων. Η μετάνοια είναι πολύ μεγάλη, απέραντη. Απόδειξις της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού είναι αυτό το «ζην», το ότι ζει ο άνθρωπος και μετά το έγκλημα. Ζει και αυτό σημαίνει ότι τον περιμένει ο Θεός, κι αφού τον περιμένει δεν πρέπει να χάση την ευκαιρία, πρέπει να την εκμεταλλευθή.
Και ο κανόνας του πνευματικού συγκριτικά με το πολύ σοβαρό αυτό αμάρτημα και ειδικό έγκλημα, χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής. Ο κανόνας βοηθάει στην θεραπεία της ψυχής, αλλά, όπως είπαμε, θα πρέπει να ανοίξουν και οι βρύσες των δακρύων, που θα ξεπλύνουν τα αίματα της εκτρώσεως, για να μπόρεση κατόπιν ο άνθρωπος να αισθανθή κοινωνία με τον Θεό. Δεν φθάνει, λοιπόν, μόνον η εξομολόγησις. Αυτό που μετρά, αυτό που θα αλλάξη, που θα αλλοίωση την καρδιά του Θεού, την πικραμένη και φαρμακωμένη, που θα την επαναφέρη, όπως ήταν πριν αμαρτήση ο άνθρωπος, είναι οι δύο βρύσες των ματιών του, που θα ρέουν δάκρυα μετανοίας. Θα πρέπει, πριν φύγουμε απ’ αυτήν την ζωή, να έχουμε αλλάξει την καρδιά του Θεού.
Θα σας αναφέρω ένα απλό παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί λύπησε την μητέρα του με μια παρακοή, μια ασέβεια. Όταν επιστρέψη αυτό το παιδί, και της πη: «Συγγνώμη, μητέρα, γι’ αυτό που έκανα˙ δεν θα το ξανακάνω», η μητέρα θα απάντηση: «Συγχωρεμένο να είσαι και μην το ξανακάνης». Την συγχώρεσι την πήρε. Αν όμως πέση στην αγκαλιά της κι αρχίση να κλαίη, να οδύρεται, να την παρακαλή και να την ικετεύη να του δώση από καρδιάς την συγγνώμη, τότε δεν θα μείνη η ελάχιστη λύπη και πικρία μέσα της για το σφάλμα του παιδιού. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο, που μετανοεί και επιστρέφει στον Θεό μετά από οποιοδήποτε αμάρτημα…
Όσον περισσότερον μετανοεί ο άνθρωπος, κι όσον περισσότερον χύνει δάκρυα μετανοίας, τόσον περισσότερον η καρδιά του Θεού αλλοιώνεται. Εις βάθος γίνεται η καταλλαγή του Θεού μετά του αμαρτωλού ανθρώπου, και ιδιαίτερα στην περίπτωσι αυτού του εγκλήματος της εκτρώσεως, όπου επιβάλλεται η ροή των δακρύων˙ να μη σταματήση το δάκρυ μέχρι τελευταίας αναπνοής.
Θα σας αναφέρω ένα περιστατικό με σχετική περίπτωσι:
Επάνω στην Μακεδονία, σε κάποιον προσκυνηματικό ναό, με θαυματουργό Άγιο, θα εγίνετο η πανήγυρις του ναού. Εκεί ήταν μία ενάρετη «καντηλανάφτισσα» -καλογριά, όπως λέει ο λαός. Αυτή εργάσθηκε πολύ, για να καθαρίση, να περιποιηθή τον ναό και το απογευματάκι ξάπλωσε λίγο να κλείση τα μάτια της, για να μπόρεση κατόπιν να συνέχιση τα υπόλοιπα.

Έπεσε να κοιμηθή, αλλά που να ξυπνήση; Κοιμόταν για μέρες. Φώναξαν τον γιατρό, για να δουν τι συμβαίνει, και τους λέει:
«Μη την ξυπνάτε˙ κάτι της συμβαίνει, που δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ιατρικώς. Πάντως κάποια στιγμή θα ξυπνήση».
Μετά από ημέρες -δεν θυμάμαι πόσες- ήρθε στον εαυτό της, ξύπνησε και ρώτησε:
—Μήπως άρχισε η αγρυπνία; Αυτή νόμιζε ότι κοιμήθηκε λίγες ώρες. Της απαντούν:
—Όχι, δεν άρχισε˙ σε λίγο θα αρχίση!
Αυτή το πίστεψε.
Όταν συνήλθε καλά, είπε στους προϊσταμένους εκεί του ναού:
—Σας παρακαλώ, φωνάξτε όλες τις γυναίκες του χωρίου να ‘ρθουν εδώ.
Πράγματι μαζεύτηκαν όσες ήταν δυνατόν να πάνε, και τους είπε:
—Άκουσε τι είδα: Εμένα με ωδήγησε ένας λαμπρός άνθρωπος προς τα κάτω. Κατέβαινα, κατέβαινα στο βάθος της καρδιάς της γης. Είδα εκεί φύλακες, είδα σκοτάδι, είδα φυλακισμένους, είδα πολλά πράγματα. Και ανάμεσα σ’ αυτούς που μου έδειχνε, είδα και τις γυναίκες που είχαν κάνει έκτρωσι να τρώνε από τα αίματα των εκτρώσεων τους! Έφριξα από την θέα αυτή και άκουσα τον άγγελο να μου λέη: «Τώρα που θα σε επιστρέψω επάνω στην γη, να καλέσης όλες τις γυναίκες και να διηγηθής τι είδες να τις αποτρέψης, από αυτό το έγκλημα. Γιατί αν δεν μετανοήσουν ανάλογα, σ’ αυτήν την κατάστασι θα έλθουν εδώ κάτω!».
Κι εμείς όλοι να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι πρέπει να βοηθήσουμε στην αποφυγή αυτού του εγκλήματος. Όταν πέση στην αντίληψί μας κάποια τέτοια περίπτωσις, αμέσως να πάρουμε θέσι αυστηρή και νουθετική. Συνήθως η γυναίκα που κάνει την έκτρωσι, δεν βλέπει και δεν ξέρει τι έχει γίνει από πλευράς ιατρικής μέσα της. Με την παραμικρή δυσκολία -είναι και της μόδας- πηγαίνει στον γιατρό και κάνει την έκτρωσι, σαν να πρόκειται να πετάξη ένα σκυλάκι η ένα γατάκι. Να την αποτρέψουμε, λοιπόν, ώστε να μην οδηγηθή σ’ αυτή, λέγοντας της ότι είναι το πιο μεγάλο έγκλημα.
Σαν πνευματικός σας συνιστώ, όποιες έχετε διαπράξει αυτό το αμάρτημα, είτε μία είτε πολλές φορές, προσπαθήστε διά των δακρύων να θεραπευθήτε ψυχικά, και χρησιμοποιώντας μία ανθρωπομορφική έκφρασι, θα έλεγα να απαλείψετε από την καρδιά του Θεού την λύπη και την πικρία. Βέβαια μετανοών ο άνθρωπος και κλαίων και αγωνιζόμενος και κοπιάζων σε πολλά πράγματα σαν άσκησι, κάνει ευμενέστερη την καρδιά του Θεού απέναντι του. Αποφαίνονται οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι η μετάνοια μπορεί να κατάκτηση τόσα πολλά, ώστε να φθάση στο σημείο να απαλείψη εντελώς από την καρδιά του Θεού την μνήμη της αμαρτίας, δηλαδή να αποσβήση εντελώς την ύπαρξι αμαρτημάτων στον άνθρωπο.
Βλέπετε της μετανοίας το μεγαλείο! Τι χρειάζεται σε όλους και πρώτον σ’ εμένα; Να μετανοούμε. Οσάκις πη ο άνθρωπος «ήμαρτον», ο Θεός απαντά «συγχωρημένος να είσαι». Πηγαίνουμε όμως να πάρουμε και την υπογραφή της συγγνώμης, η οποία παρέχεται από το πετραχήλι, δυνάμει του νόμου του μυστηρίου της Ιεράς Εξομολογήσεως. Και με το θάρρος αυτό που μας παρέχει το μυστήριο της Εξομολογήσεως και η επίγνωσις της απεριορίστου και αδιάλειπτου και αενάου δυνάμεως της μετανοίας, θα προσερχώμεθα στον Θρόνο της Χάριτος του Θεού.
Να μη δειλιούμε, να μη δίνουμε αυτί στην απελπισία, να τρέχουμε στο μυστήριο. Απελπισία ποτέ! Εδώ παίζεται το μεγάλο παιχνίδι. Όσο και να νοιώθης εγκληματίας, ποτέ μη δέχεσαι την απελπισία. Να κράτησης γερά την ελπίδα. Όχι να σε ρίξη στον βυθό της απελπισίας και να χαθής. Όχι από τον ένα γκρεμό να πέσης στον άλλο. Προσβάλλεις την δόξα του Θεού, κατεβάζεις τον Θεό χαμηλά. Στήσε τον Θεό υψηλά στην καρδιά σου, εκεί στην αξία και στην μεγαλοπρέπεια Του, διότι είναι εις θέσιν Αυτός ο Θεός να σβήση παν αμάρτημα. Εάν ο Θεός εσταυρώθη κι έσβησε τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος, τι είναι μπροστά σ’ αυτά, τα δικά σου αμαρτήματα, αμαρτωλέ άνθρωπε;
Γι’ αυτό κι εμείς δεχόμεθα τους πάντες σ’ αυτό το σωτήριο λουτρό, σ’ αυτό το λιμάνι που λέγεται εξομολόγησις. Κι εκεί αράζει το κάθε τσακισμένο καράβι από τις φουρτούνες του ωκεανού. Είτε το έχουν δείρει άνεμοι η φουρτούνες η ληστές, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, έρχεται και γωνιάζει σιγά – σιγά. Του έχουν φύγει τα κατάρτια, τα πανιά και το μόνο που περισώζεται είναι το σκάφος, ο σκελετός. Και μπαίνει μέσα στα συνεργεία τα διορθωτικά, διορθώνονται όλα αυτά τα πράγματα και γίνεται πάλι καινούριο το καράβι αυτό.
Έτσι μία ημέρα ήλθε ένα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα˙ ήλθε μία γυναίκα στο μυστήριο -εγώ βέβαια τη λυπήθηκα τρομερά- και μου παρουσιάζει η καημένη πενήντα εκτρώσεις! Βάλε τώρα το γεγονός αυτό να τίθεται στην κρίσι του πνευματικού˙ πενήντα φόνοι παιδιών! Φυσικά εφ’ όσον ο Θεός την έχει στην ζωή ακόμη, είναι εγγύησις του Θεού ότι την ανέχεται και την περιμένει, οπότε ποιος πνευματικός είναι εκείνος, ο οποίος θα της φερθή κατ’ άλλον τρόπον; Την πήρα βέβαια με πολλή στοργή, με πολλή αγάπη, προσπάθησα να την βολέψω και της έδωσα εκείνο το φάρμακο που της χρειαζότανε.
Σκεφθήτε πόσα χρόνια περάσανε˙ την βασάνιζε το αμάρτημα αυτό και δεν είχε την τόλμη να το πή! Και γύρισε πίσω με την ελπίδα της σωτηρίας. Πόσο τρομερή είναι η αγάπη του Θεού! Αλλά και η χαρά των Αγγέλων! «Επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι μεγάλη χαρά γίνεται εν τω ουρανώ» (Λουκ. 15, 7). Δεν είναι μόνον το ότι μετανοεί ο άνθρωπος και κλαίει και οδύρεται την κατάντια του και ο Θεός τον σώζει, αλλά και ότι παραχρήμα γίνεται και στον ουρανό χαρά. Ολόκληρος ο ουρανός πανηγυρίζει και οι Άγγελοι υμνούν και αινούν τον Θεό για την σωτηρία μιας αθανάτου ψυχής!
«Μακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψαλμ. 31, 32)˙ δηλαδή είναι ευτυχής ο άνθρωπος, ο οποίος αξιώθηκε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του. Τι ευχαριστία να αποδώση κανείς στον Θεό! Σκέψου˙ εγώ να έχω ζήσει χίλια χρόνια, να έχω κάνει όλα τα εγκλήματα του μεγαλύτερου εγκληματία και τελικά να με φωτίση το έλεος του Θεού, να επιστρέψω, για μια στιγμή να τα καταθέσω όλα και μέσα σε δύο λεπτά, σε λίγη ώρα να βρεθώ δίκαιος, να βρεθώ λουσμένος, να βρεθώ στους ουρανούς! Μα εκείνα τα χίλια χρόνια τι γίνονται; Πάνε εκείνα˙ μην τα λογαριάζεις, δεν υπάρχουν τώρα, έχουν σβήσει, δεν ζητουνται αυτά πλέον, βγήκαν από τα κατάστιχα των δαιμόνων αμέσως, πάραυτα! Είναι διαταγή του Θεού! Με το κάθε αμάρτημα που καταθέτεις, πατάει το κουμπάκι του «κομπιούτερ», τακ, άφεσις! Τακ, άφεσις! Άφεσις! Με άθροισμα από κάτω «μηδέν». Λευκό μητρώο! Ύστερα, είναι να μην προσκυνής αυτόν τον Θεό, να μην πέσης κάτω και να κλαις από αγάπη και έρωτα και πόθον Θεού;…
Εύχομαι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος να μας επισκιάζη όλους και να μας διατηρή εν Χριστώ. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης,
Η τέχνη της Σωτηρίας,
Το τελειωτικό κτύπημα-ομιλία που έγινε στην Αμερική,
εκδ. Ιεράς Μ. Φιλοθέου Αγ. Όρους

Πηγή: elderephraimarizona.blogspot.ca

πηγη

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ – Την Ελλάδα Δεν την Κυβερνούν Έλληνες – Πρώην Πρωθυπουργός Επιβεβαιώνει… Το διαβάσαμε από το: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ – Την Ελλάδα Δεν την Κυβερνούν Έλληνες – Πρώην Πρωθυπουργός Επιβεβαιώνει…

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝHΤΑΙ ΜΑΣ ΓΚΑΡΣΟΝΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ΔΩΣΤΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ (ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ) ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ…

Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΠΛΈΟΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ-ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΩΝ (ΟΠΩς ΕΧΟΥΝ ΒΑΠΤΙΣΘΕΙ ΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ) ΑΠΟ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ… ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΥΒΕΡΝΑΤΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ…

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΡΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΧΩΒΑΔΕΣ
ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Πριν από χρόνια βγήκε νόμος να απαλλάσσονται τα παιδιά των χιλιαστών της ενόπλου θητείας και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.
Σε περίπτωση πολέμου τα παιδιά της Ελλάδος θα πάνε στην πρώτη γραμμή για να υπερασπιστούν την Πατρίδα και μπορεί να σκοτωθούν, ενώ οι γιαχωβάδες που δεν θα πολεμούσαν θα επιζήσουν. Ο νόμος αυτός είναι άδικος, είναι εξωφρενικός.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, που είχε τότε γενναίους ιεράρχες, αντέδρασε δυναμικά γι” αυτόν τον νόμο, που έκανε τα παιδιά των γιαχωβάδων προνομιούχα. Έστειλε 3 δυναμικούς μητροπολίτας στο υπουργείο, για να διαμαρτυρηθούν. Πρωθυπουργός τότε ήτο ο κ. Γεώργιος Ράλλης. Ένας εκ των μητροπολιτών ήτο και ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης.

Ο π. Αυγουστίνος πρώτος πήρε τον λόγο και είπε στον κ. Ράλλη: «Ποιός μασονικός δάκτυλος ενήργησε για να ψηφιστεί αυτός ο εξωφρενικός νόμος, που χωρίζει τα παιδιά της Ελλάδος σε δύο κατηγορίες και κάνει τα παιδιά των γιαχωβάδων προνομιούχα;»

Και ο κ. Ράλλης απήντησε: «Πήραμε ενολή από το Ο.Η.Ε, για να προχωρήσουμε σ” αυτό το νόμο».
Ο π. Αυγουστίνος, που ήθελα να ξαναεπαναλάβει τον φοβερό λόγο ο Πρωθυπουργός, για να τον ακούσουν καλά οι δύο άλλοι μητροπολίτες, είπε στον κ. Ράλλη: «Δεν άκουσα καλά τί είπατε, μπορείτε να το επαναλάβετε»;
Και εκείνος νομίζοντας ότι ο π. Αυγουστίνος είναι κουφός, παρ” ότι ο Γέροντας είχε πάντοτε οξυτάτη ακουή, φωνάζοντας δυνατά, είπε· «Μας υποχρέωσε η ΕΟΚ για να βγάλουμε τον νόμο αυτό». Και βγάζει από το συρτάρι του το συγκεκριμένο έγγραφο και τους το δείχνει. Τότε ο αγωνιστής ιεράρχης σηκώνεται όρθιος και λέει στους μητροπολίτας: Πάμε να φύγουμε, αφού δεν κυβερνούν οι Έλληνες υπουργοί την Ελλάδα. Και πήρε τους μητροπολίτας και έφυγε.

Ο γέροντας Μητροπολίτης π. Αυγουστίνος ανέφερε αυτό το περιστατικό, σε μια σύναξη, για να μας δείξει οτι βρισκόμαστε υπό ξένη κατοχή στην Ελλάδα. Εκλέγουμε, έλεγε, υπουργους πρωθυπουργούς, προέδρους δημοκρατίας, αλλά αυτοί δεν υπηρετούν τον λαό, που τους εκλέγει, αλλά τις ξένες σκοτεινές δυνάμεις, που μισούν την ΕΛΛΑΔΑ!!! Πόσο δίκαιο είχε, το καταλαβαίνουμε σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Ο αγωνιστής Ορθόδοξος Έλληνας ιεράρχης είχε πολύ ψηλά το Δημοκρατικό πολίτευμα. Έναν κυβερνήτη παραδέχονταν, τον Καποδίστρια. Έλεγε για τους σημερινούς πολιτικούς: «Λόγω της μεγάλης μου ηλικίας, έζησα κάτω από όλα τα καθεστώτα, δικτατορικά, δημοκρατικά, βασιλικά και διαπίστωσα ότι όλοι οι πολιτικοί μας είναι ίδιοι, μόνο γραβάτα αλλάζουν. Αλλοι φορούν γαλάζια γραβάτα, άλλη πράσινη, άλλη κόκκινη και άλλη μαύρη».

hellasforce.com

Το διαβάσαμε από το: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ – Την Ελλάδα Δεν την Κυβερνούν Έλληνες – Πρώην Πρωθυπουργός Επιβεβαιώνει… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/07/blog-post_1524.html#ixzz3hE2IwP00

Σαν σήμερα η Συνθήκη των Σεβρών. Ένας θρίαμβος που κατέληξε σε τραγωδία

Μια θριαμβευτική συνθήκη που κατέληξε λόγω απίστευτων λαθών σε τραγωδία.Στις 28 Ιουλίου του 1920 τερματίζεται και τυπικά για την Ελλάδα και την Τουρκία ο Πόλεμος. Σε μια αίθουσα του δημαρχείου των Σεβρών, κοντά στο Παρίσι, υπογράφεται η τελική συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στη σουλτανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης και τους συμμάχους της Αντάντ. Είναι η γνωστή συνθήκη των Σεβρών που έκανε το όραμα της “Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών” να μοιάζει εφικτό. Τελικά αποδείχτηκε εφιάλτης που ακόμη και σήμερα μας στοιχειώνει. 

Πως φθάσαμε στη Συνθήκη
Με την ανακωχή του Μούδρου, ο δρόμος για την ουσιαστική διεκδίκηση μικρασιατικών περιοχών, όπου κατοικούν συμπαγείς ελληνικοί-χριστιανικοί πληθυσμοί είχε ανοίξει.

Κατά τη συνεδρίαση του ανώτατου συμμαχικού συμβουλίου στις 22 Απριλίου 1919, οι Αγγλογάλλοι και οι Αμερικανοί, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του Ιταλού εκπροσώπου, δίνουν στην Ελλάδα την άδεια να καταλάβει την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης με αποστολή -επισήμως- την τήρηση της τάξης και στην προστασία των χριστιανικών πληθυσμών, μέχρι να επιτευχθεί η σύναψη της τελικής ειρηνευτικής συμφωνίας. Ουσιαστικά, οι Αγγλογάλλοι χρησιμοποιούν τον ελληνικό στρατό εναντίον της Τουρκίας και επιπλέον να περιορίσουν τα ιταλικά επεκτατικά σχέδια.
Η επιχείρηση για τη στρατιωτική κατάληψη της Σμύρνης θα πραγματοποιηθεί, στις 2 Μαΐου 1919. Κατά την αποβίβαση τους οι ελληνικές δυνάμεις γίνονται δεκτές με ενθουσιασμό από τους Έλληνες κατοίκους,αλλά δέχονται επίθεση από ομάδες Τούρκων ενόπλων και απαντούν. Κατά τις συγκρούσεις χάνουν τη ζωή τους 2 Έλληνες και 5 Τούρκοι στρατιώτες.
Στις 28 Ιουλίου του 1920 σε μια αίθουσα του δημαρχείου των Σεβρών, κοντά στο Παρίσι, υπογράφεται η τελική συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στη σουλτανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης και τους συμμάχους της Αντάντ. Την Ελλάδα εκπροσωπούν (και υπογράφουν) ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Έλληνας πρεσβευτής στο Παρίσι Άθως Ρωμανός.
Η συνθήκη, γενικά, είναι άκρως καταδικαστική για την Τουρκία.
Οι όροι της Συνθήκης.
Η Ελλάδα, κατοχύρωνε επισήμως την Δυτική Θράκη ενσωμάτωνε την Ανατολική, μέχρι περίπου την Κωνσταντινούπολη Έπαιρνε τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο και επισημοποιούσε την παρουσία της στην περιοχή της Σμύρνης και στην ενδοχώρα της.
Η Ελλάδα φαινόταν να έχει ήδη εξασφαλίσει τα Δωδεκάνησα πλην της Ρόδου και την Κύπρο , ενώ συνεχίζονταν οι διαβουλεύσεις και για τη Βόρειο Ήπειρο.
Διχασμός ακόμη και τότε
Οι βενιζελικοί πανηγύρισαν την υπογραφή της συνθήκης και θεώρησαν ότι αυτή παγίωνε τα Ελληνικά δίκαια.
Τον ενθουσιασμό αυτόν δεν συμμεριζόταν η κωνσταντινική αντιπολίτευση, πουεξακολουθούσε να καθορίζεται από τα διχαστικά σύνδρομα και να παρουσιάζει τη συνθήκη ως αποτυχία.
Και οι δύο, πάντως πλευρές, δεν φαίνονταν να εντοπίζουν τους πραγματικούς κινδύνους που δημιουργούσε για την Ελλάδα η ασταθής διεθνής κατάσταση και οι αυξανόμενες στρατιωτικές δυσκολίες στη Μικρά Ασία.
Στην Τουρκία κυρίαρχος των εξελίξεων ήταν πλέον ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος είχε ξεκινήσει το κίνημα αντίστασης εναντίον των Ελλήνων.
Για τον Τούρκο ηγέτη η Συνθήκη των Σεβρών δεν ήταν παρά ένα «κουρελόχαρτο» ανάλογο με εκείνο της Ανακωχής του Μούδρου (1918), που θα ακυρωνόταν στην πράξη με την ένοπλη αντίσταση του τουρκικού λαού εναντίον των ξένων εισβολέων. Κύριος στόχος ήταν φυσικά οι Έλληνες.
Στο πλευρό του και το νεαρό σοβιετικό καθεστώς της Ρωσίας, το οποίο είχε κάθε λόγο να αντιπαρατίθεται στην Αντάντ αλλά και ειδικά στην Ελλάδα (που είχε συμμετάσχει στην εκστρατεία της Ουκρανίας του 1919 εναντίον των μπολσεβίκων).
Οι ...σύμμαχοι και οι συνέπειες
Οι σύμμαχοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να επιβάλουν στην Τουρκία όσα προέβλεπε η Συνθήκη. Άπαντες εμφανίζονται από ουδέτεροι εως εχθρικοί.
Όσα είχε κερδίσει η Ελλάδα έπρεπε να τα κατοχυρώσει στο πεδίο της μάχης, αντιμέτωπη με το εθνικιστικό κίνημα του Κεμάλ. Με τη Συνθήκη των Σεβρών η σουλτανική εξουσία κατέρρευσε και οι κεμαλικοί κυριάρχησαν.
Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε τοσοβιετικό καθεστώς του Λένιν, στην υποστήριξη των Τούρκων με τους οποίους στις 3 Δεκεμβρίου 1920 υπογράφει την Συνθήκη του Αλεξαντροπόλ. Αναμενόμενη εξέλιξη , αν υπολογίσει κανείς τη στάση που είχαν κρατήσει οι σύμμαχοι της Αντάντ (αλλά και η ίδια η Ελλάδα) απέναντι στην επανάσταση του.
Ο δρόμος από τον θρίαμβο των Σεβρών στην τραγωδία της Μικράς Ασίας είχε ανοίξει. 

πηγη

Άστεγο παραμένει επί 16 χρόνια το Χατζηκυριάκειο

Το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας, ένα ίδρυμα με ιστορία μεγαλύτερη των 110 χρόνων, άμεσα συνυφασμένη με την ιστορία της Ελλάδας, περιμένει εδώ και 16 χρόνια την αποκατάσταση του σεισμόπληκτου κεντρικού κτιρίου του.

Μέχρι τότε παιδιά και υπηρεσίες φιλοξενούνται σε ένα καταυλισμό από προκατασκευασμένες μονάδες. Το -χαρακτηρισμένο ως μνημείο- εντυπωσιακό δίπατο κτίριο-στολίδι της περιοχής, των 5.000 τετραγωνικών μέτρων με την εσωτερική αυλή και με ύψος δωματίων που φτάνει τα επτά μέτρα, στο σεισμό του 1999 υπέστη σημαντικές ζημιές, κρίθηκε ακατάλληλο και εκκενώθηκε. Από τότε μέχρι σήμερα, τα παιδιά και οι υπηρεσίες φιλοξενούνται σε προκατασκευασμένα κτίρια μέσα στο οικόπεδο του Χατζηκυριάκειου και το κτίριο περιμένει την επισκευή του. «Έπειτα από πολλές δυσκολίες, η αποκατάσταση εντάχθηκε μέσω ΕΣΠΑ στο κονδύλι των κοινωνικών υπηρεσιών. Τελικά τον Μάρτιο του 2015 ξεκίνησαν οι εργασίες, αλλά λίγους μήνες αργότερα σταμάτησαν, αφού η Περιφέρεια δεν είχε να πληρώσει, καθότι αυτή εκτελεί το έργο και εμείς επιβλέπουμε», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Μιχάλης Στρουμπούλης, πρόεδρος του Ιδρύματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το τεράστιο κτίριο του Ιδρύματος δεν μπορεί να φιλοξενήσει τα κορίτσια του Χατζηκυριάκειου.

Κατά τη διάρκεια της «ζωής» του τον 20ό αιώνα το κτίριο επιτάχθηκε για διάφορους λόγους και τα κορίτσια κάθε φορά μεταφέρονταν σε άλλα κτίρια. Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, το 1913, χρησίμευσε ως νοσοκομείο για τους τραυματίες, το 1922 σε Κέντρο Περίθαλψης Προσφύγων από τη Μικρά Ασία, το 1940 σε Υγειονομική Υπηρεσία του Στρατού, το 1941 επιτάσσεται από τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής, το 1945 από τις βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις, μετά λειτουργεί ως κέντρο παλιννοστούντων προσφύγων της ΟΥΝΡΑ έως το 1952 οπότε ξαναγυρίζει το κτίριο στο Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα. Τελικά το 1959, τα 90 τότε υπότροφα κορίτσια επιστρέφουν, ύστερα από την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης από τις ζημιές της επίταξης. Ωστόσο, ο μεγάλος σεισμός του Σεπτέμβρη του 1999 βγάζει ξανά τα παιδιά και το προσωπικό από το εμβληματικό κτίριό τους. Δεν είναι όμως μόνο το κτίριο «πονοκέφαλος» για τη διοίκηση του Ιδρύματος.

Η συνεχής επιβολή φόρων οδηγεί το Ίδρυμα σε περικοπές τρεχόντων εξόδων για την υποστήριξη των 100 κοριτσιών που ζουν στο Χατζηκυριάκειο. Η λειτουργία του Ιδρύματος βασίζεται στα μισθώματα ακινήτων-κληροδοτημάτων και σε δωρεές, είτε χρηματικές, είτε υλικές. Όντας μη κερδοσκοπικό, παλαιότερα ήταν απαλλαγμένο από τη φορολογία. Με τα μνημόνια όμως, εξηγεί ο κ. Στρουμπούλης, επιβαρύνθηκε με ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ και φόρο εισοδήματος. «Τα καταφέρνουμε, προς το παρόν και δεν έχουμε ελλείμματα, αλλά έπρεπε να περικόψουμε σε τρέχοντα έξοδα. Είναι εντυπωσιακό, όμως, πως κάθε μέρα κάποιος θα εμφανιστεί και θα κάνει κάποια δωρεά, από 10 ως 1.000 ευρώ. Επίσης τα ακίνητα, εκτός του ότι λόγω κρίσης παραμένουν ανοίκιαστα, χρειάζονται συνέχεια επισκευές, ενώ πολλά είναι παλιά και διατηρητέα. Συχνά αναλογίζομαι αυτό το δίπολο όπου βρισκόμαστε: από τη μια να προστατεύουμε τα παιδιά, που είναι και η αποστολή μας, από την άλλη να έχουμε παγιδευτεί στην αρχιτεκτονική και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα κτίρια μάς τρώνε άπειρο χρόνο», αναστενάζει ο κ. Στρουμπούλης. Μια ζωντανή ιστορία Το Χατζηκυριάκειο, άλλοι το ξέρουν ως περιοχή του Πειραιά, άλλοι το έχουν ακουστά από το ρεμπέτικο του 1938 του Δ. Γκόγκου, του γνωστού «Μπαγιαντέρα», ο οποίος υπήρξε ο ίδιος γέννημα θρέμμα της γειτονιάς αυτής.

Η περιοχή πήρε το όνομά της από το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα που λειτουργεί εκεί πάνω από 110 χρόνια. Η ιστορία του Ιδρύματος ακολουθεί την ιστορία της Ελλάδας. Εκτός από τη συχνή επίταξη του κτιρίου σε καιρό πολέμου, μέσα από τα αρχεία του Ιδρύματος αναδεικνύονται και οι διαφορές τρόπου διαβίωσης και συμπεριφοράς στην πορεία των χρόνων. Το Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο, σήμερα Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας, στον Πειραιά, ιδρύθηκε το 1889 από τον Ιωάννη Χατζηκυριακό και τη σύζυγό του Μαριγώ με σκοπό την περίθαλψη ορφανών και άπορων κοριτσιών. Εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 1903 όταν φιλοξένησε το πρώτο κοριτσάκι, την Βιργινία Βουρβουμάκη. Το Ίδρυμα ξεκίνησε με το έργο της περίθαλψης «ορφανών κορασίων». Βάσει καταστατικού απευθύνεται μόνο σε κορίτσια από 6 ως 18 ετών, δυσλειτουργικών οικογενειών, ομογενών, προσφυγόπουλων, πιο πρόσφατα οικονομικών μεταναστών, παρακολουθώντας έτσι τις αλλαγές και την εξέλιξη των κοινωνικών αναγκών του περασμένου αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Ενδιαφέρον προκαλούν οι αναφορές των παλαιότερων χρόνων για τον τρόπο διαβίωσης των παιδιών. Τα παλιά χρόνια το ορφανοτροφείο ήταν μια κλειστή δομή, όπου τα παιδιά επισκέπτονταν τις οικογένειές τους δυο ή τρεις φορές το χρόνο. Μαρτυρίες τροφίμων της δεκαετίας του ’30 εξιστορούν πως «η αυστηρότητα ήταν άνευ προηγουμένου και οι ποινές, σε περιπτώσεις παρεκτροπής [ήταν] από απλές έως πολύ σκληρές, ακόμα και για την εποχή εκείνη». Αλλά και οι συναλλαγές που αποκαλύπτουν τα αρχεία του Ιδρύματος, μας δείχνουν έναν άλλο τρόπο ζωής: Όταν αγοράζονταν παπούτσια για τα κορίτσια, η καταβλητέα αξία στον προμηθευτή δεν γινόταν με άθροιση των αγοραζόμενων μοντέλων, όπως σήμερα, αλλά με το άθροισμα των συνολικών πόντων μήκους όλων των ζευγαριών υποδημάτων «σκαρπινιών εξ αδιαβρόχου προς 1.100 δραχμάς ο πόντος». Διαβάζουμε, επίσης, πως το 1936 το διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος προσέλαβε για τη διδασκαλία των κοριτσιών «δασκάλα φωνητικής μουσικής, δασκάλα γραμμάτων και δασκάλα ασπρορούχων».

Συχνά, οι οικότροφες, ακολουθώντας τις ανάγκες της εποχής, χρησιμοποιούνταν σε διάφορες δραστηριότητες, όπως, για παράδειγμα, το 1912, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, οπότε έραβαν μαζί με τις κόρες εύπορων οικογενειών μέσα στο Χατζηκυριάκειο εσώρουχα για το στρατό. Σήμερα, και η εκπαίδευση και η αντιμετώπιση της προσωπικότητας κάθε παιδιού έχει αλλάξει. Τις τελευταίες δεκαετίες οι επιτυχίες των αποφοίτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι πάνω από 90%. Δημοτικό πηγαίνουν στο 56ο σχολείο Πειραιά, που στεγάζεται μέσα στο κτήμα του Ιδρύματος και αυτό βοηθάει στην αποστιγματοποίηση, καθώς αναμειγνύονται με τα παιδιά της γειτονιάς, αναφέρει η κ. Εύα Καλυμνιού, υπεύθυνη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Ιδρύματος. Γυμνάσιο-λύκειο πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία της περιοχής. Επίσης, συμπληρώνει ο κ. Στρουμπούλης, ενώ στο παρελθόν οι απόφοιτες απέκρυπταν το γεγονός πως μεγάλωσαν εδώ, «τώρα μας επισκέπτονται κάθε χρόνο και διοργανώνουν συναντήσεις με άλλες αποφοίτους. Πέρυσι ήρθαν μεγάλες γυναίκες με τα εγγόνια τους και δήλωσαν πως θέλουν να ιδρύσουν σύλλογο», προσθέτει. «Σαφώς υπάρχουν προβλήματα, όπως σε κάθε οικογένεια με εφήβους. Όμως τα παιδιά είναι ελεύθερα, κάθε μέρα είναι έξω, έχουν φίλους, δραστηριότητες έξω από το Ίδρυμα και διατηρούν επαφή με την οικογένειά τους», τονίζει ο κ. Στρουμπούλης. «Τα παιδιά πάντα φτιάχνουν ένα πάρα πολύ ωραίο κλίμα. Ακόμα και όταν μαλώνουν.

Η καθημερινότητα είναι μοναδική, καμιά μέρα δεν είναι ίδια», υπογραμμίζει η κ. Καλυμνιού. Στο Ίδρυμα φιλοξενούνται σήμερα 100 κορίτσια, ενώ υποστηρίζονται άλλα 30, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της «ημι-αυτόνομης διαβίωσης» (πρόκειται για κορίτσια που προχώρησαν σε σπουδές ή εργασία). Σκοπός του Ιδρύματος είναι από την αρχή η παροχή ολοκληρωμένης εκπαίδευσης και εφοδίων ζωής για τα κορίτσια, να φεύγουν δηλ. με μια ειδικότητα, ένα επάγγελμα στα χέρια, και φτάνει μέχρι και την προικοδότησή τους όταν παντρευτούν. «Αν τα κορίτσια περάσουν σε σχολή της επαρχίας, τους νοικιάζουμε σπίτι, χρηματοδοτούμε μεταπτυχιακά στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το καλοκαίρι πηγαίνουν διακοπές, κάνουν μαθήματα μουσικής, φωτογραφίας, θεάτρου, φροντιστηριακά και άλλα», περιγράφει ο κ. Στρουμπούλης. «Το Ίδρυμα είναι κάτι σαν γονιός, δεν αποκόπτεται ποτέ. Από την άλλη, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματική οικογένεια, για αυτό και ενθαρρύνουμε τις σχέσεις με τα υπάρχοντα μέλη της οικογένειας, οπότε τα κορίτσια κάθε Σαββατοκύριακο επισκέπτονται και μένουν με τις οικογένειές τους».

«Διαφέρουμε λίγο από τα υπόλοιπα Ιδρύματα, γιατί επιδιώκουμε να μην παίρνουμε την κηδεμονία των παιδιών», μάς πληροφορεί η κ. Καλυμνιού. «Η ομάδα μας δουλεύει κοινωνικά και ψυχικά με τα υπάρχοντα μέλη του σπιτιού, με σκοπό να μην αποκόπτεται το παιδί από την οικογένεια. Πάντα υπάρχει κάποιο μέλος της οικογένειας (γονιός, θείος, παππούς κ.λπ.) το οποίο ενισχύεται να έχει παρουσία στη ζωή του παιδιού».

crashonline.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/07/%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b3%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%cf%80%ce%af-16-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%87%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%b7%ce%ba.html#ixzz3hBEQUTdH

Η ΦΕΥΓΩΝ ΦΕΥΓΕ, Η ΕΜΠΑΙΖΩΝ ΕΜΠΑΙΖΕ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΟΣΜΟΝ...

Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - Περὶ ἡδονῆς

Η ΦΕΥΓΩΝ ΦΕΥΓΕ, Η ΕΜΠΑΙΖΩΝ ΕΜΠΑΙΖΕ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΟΣΜΟΝ...

Δὲν ὑπάρχουν ἰσχυρότεροι μαγνῆτες καὶ θελκτικότεροι ἐξουσιαστὲς καὶ ποθεινότερες ἁλυσίδες γιὰ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὶς ἡδονὲς τῶν πέντε αἰσθήσεων. Πόσο ἀρεστὲς καὶ πόσο βλαβερὲς εἶναι! Καὶ ὁ καλύτερος ρήτορας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιάσει ποτὲ τὴν κακία τους καὶ τὴν βλάβη ποὺ προξενοῦν στὴν ψυχή. Ἂν ὁ διάβολός μας ἔδινε τὸ φαρμάκι του μὲ κάποιο πικρὸ βότανο, δὲν θὰ τὸ πίναμε. Ἐπειδὴ ὅμως μας τὸ δίνει μὲ τὸ μέλι τῶν ἡδονῶν, τὸ παίρνουμε εὐχάριστα.

Ἀπὸ τὶς ἡδονές, οἱ σαρκικὲς – δηλαδὴ ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ πάθη – τυφλώνουν τὴν καρδιὰ καὶ κολλᾶνε τὴν καρδιά μας στὰ παρόντα πράγματα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἁμαρτία, γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια της σωτηρίας μας. Καὶ ἀληθεύει ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ἕνας ἅγιος, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βρέφη, λίγοι μόνο φτάνουν στὸν παράδεισο, ἐξαιτίας τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.

Ἄλλες μορφὲς ἡδονῶν εἶναι ὁ πολὺς ὕπνος, τὰ καλὰ φαγητά, τὰ ὡραῖα φορέματα, τὰ μαλακὰ στρώματα καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἱκανοποιήσεις τῶν αἰσθήσεων.

Οἱ ἄνθρωποι τῶν ἡδονῶν, ἀφοῦ χορτάσουν τὸν ὕπνο καὶ τὴν ἀνάπαυση, τρέχουν στὰ συμπόσια καὶ στὰ ξεφαντώματα, στὰ τραγούδια τὰ ἄσεμνα, στὶς κακὲς συναναστροφές, στὶς κωμῳδίες καὶ στὰ πανηγύρια. Γενικά, δὲν ἀφήνουν ποτὲ νὰ τοὺς ξεφύγει καμία εὐκαιρία ἀπολαύσεως. Κι ἐνῷ ἡ ζωὴ τοὺς εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀσωτίες καὶ ματαιότητες, αὐτὴ τὴν θεωροῦν καλὴ καὶ ἀθῴα.

Ἂν μάλιστα κατακρίνει τὴν πολιτεία τους, τὸν κατηγοροῦν σὰν ἄξεστο καὶ χωριάτη, καὶ λένε πὼς θέλει νὰ μεταβάλλει τὶς πόλεις σὲ ἐρήμους καὶ τοὺς κοσμικοὺς σὲ καλόγερους. Αὐτὰ ὅμως τὰ λένε γιὰ νὰ δικαιολογηθοῦν. «Μετὰ γὰρ κιθάρας καὶ ψαλτηρίου καὶ τυμπάνων καὶ αὐλῶν τὸν οἶνον πίνουσι, τὰ δὲ ἔργα Κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσι», κατὰ τὸν προφήτη (Ἡσ.5:12). Τὸ μόνο ποὺ γνωρίζουν καλά, εἶναι νὰ ξοδεύουν τὸν καιρό τους σὲ ξεφαντώματα. Ἀπὸ τὸ κρεβάτι πηγαίνουν στὸ τραπέζι, ἀπὸ τὸ τραπέζι στὶς παρέες, ἀπὸ τὶς παρέες στὰ σεργιάνια, καὶ γίνεται ἡ ζωή τους σὰν μία ἁλυσίδα, ὅπου ἡ μία ἀπόλαυση εἶναι δεμένη μὲ τὴν ἄλλη, ὅπως οἱ κρίκοι μεταξύ τους.

Τὸ πανάγιο Πνεῦμα δὲν μᾶς λέει ὅτι ὅποιος κυνηγάει τὶς κοσμικὲς ἡδονὲς γκρεμίζεται ἀμέσως στὸν Ἅδη. Ἀλλὰ τί λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβίδ; Ὅτι κατεβαίνει στὸν ᾅδη, πλησιάζει δηλαδὴ σιγά-σιγά: «πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου» (Ψαλμ.113:25). Γιατί ἡ μαλθακὴ καὶ ἡδονικὴ ζωὴ ποὺ ζεῖ, τὸν προετοιμάζει ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια.

Οἱ τρυφὲς καὶ οἱ ἡδονὲς φθείρουν καὶ ἀδυνατίζουν καὶ τοὺς πιὸ δυνατούς. Γι’ αὐτὸ μερικοὶ καταντοῦν σὲ τέτοια ἀδυναμία, ποὺ καὶ ὁ ἴσκιος ἀκόμα τῶν πειρασμῶν εἶναι ἀρκετὸς γιὰ νὰ τοὺς ρίξει. Κι ἀφοῦ, ἐξομολογηθοῦν, μὲ τὸν πρῶτο πειρασμὸ ξεχνοῦν τὴν καλή τους ἀπόφαση νὰ μὴν ξαναμαρτήσουν, καὶ πέφτουν ἀμέσως πάλι στὴν ἁμαρτία.

Λοιπόν, μὲ τὸ νὰ λὲς ὅτι δὲν εἶναι ἁμαρτίες ὁ πολὺς ὕπνος καὶ τὰ φαγοπότια καὶ οἱ διασκεδάσεις καὶ τὰ ξεφαντώματα, προσπαθεῖς ἁπλὰ νὰ δικαιολογηθεῖς. Γιατί μπορεῖ αὐτὰ καθεαυτὰ νὰ μὴν εἶναι ἁμαρτίες, ἀλλὰ προετοιμάζουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ σ’ ἐμποδίζουν νὰ γευθεῖς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά του Θεοῦ. Καὶ θὰ πάθεις κάτι ἀνάλογο, μ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθε ὁ Σολομῶν: Νομίζοντας πὼς μποροῦσε ν’ ἀπολαμβάνει χωρὶς κίνδυνο τὶς ἡδονές, κατάντησε στὴν εἰδωλολατρία. Καὶ μ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθαν οἱ Σοδομῖτες: Γιὰ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν μὲ τρυφὲς καὶ ξεφαντώματα, ἔφτασαν νὰ πέσουν σὲ παρὰ φύση πάθη καὶ ἀσέλγειες. Πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ Τερτυλλιανός, ὅτι οἱ χριστιανοὶ πρέπει ν’ ἀποφεύγουν τὶς τρυφές, γιατί αὐτὲς ἀδυνατίζουν τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετή τους.

Ἡ χαυνότητα καὶ ἡ ἀδυναμία, ποὺ προξενοῦνται στὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἡδονές, δὲν ταιριάζουν στὸν προορισμό μας, ποὺ εἶναι νὰ μοιάσουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος, ὁ Θεός μας «προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ» (Ρώμ. 8:29). Καὶ ὁ Χριστός, γιὰ νὰ φτάσει στὴν δόξα, πέρασε στὴν ἐπίγεια ζωὴ Τοῦ μέσα στὴν φτώχεια, τὴ θλίψη καὶ τὴν καταφρόνηση. Οἱ τρυφηλοὶ ἄνθρωποι ὅμως φοβοῦνται τὴ σκληραγωγία καὶ τὴν μετάνοια. Μήπως βρῆκαν ἄλλο Εὐαγγέλιο ἢ μήπως κατέβηκε γι’ αὐτοὺς κανένας ἄλλος Χριστός, ποὺ νὰ τοὺς ὑπόσχεται ἀνέσεις, ὡραία ἐνδύματα, ἀπολαύσεις, διασκεδάσεις καὶ δόξες; Ξεχνοῦν ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἠμᾶς εἰσελθεὶν εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14:22), καὶ ὅτι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν» (Ματθ. 7:14)

Ἄκου καὶ τοῦτο τὸ ὠφέλιμο: Κάποτε ἕνας εὐγενὴς καὶ πλούσιος ἄρχοντας, παραδομένος στὶς ἡδονές, ἄκουσε πολλὰ γιὰ τὴν ἀρετὴ ἑνὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου, καὶ πῆγε νὰ τὸν συμβουλευθεῖ. Ὁ πνευματικὸς ἐκεῖνος ἄνδρας τοῦ εἶπε τοῦτα μόνο: 'Ὁ Χριστὸς ἦταν φτωχός, ἐνῷ ἐσὺ πλούσιος. Ὁ Χριστὸς ἦταν νηστικὸς , ἐνῷ ἐσὺ χορτασμένος. Ὁ Χριστὸς ἦταν σχεδὸν γυμνός, ἐνῷ ἐσὺ καλὰ ντυμένος. Ὁ Χριστὸς ὑπέμεινε θλίψεις καὶ πάθη, ἐνῷ ἐσὺ ἀπολαμβάνεις τρυφές, ἀναπαύσεις καὶ μαλακὰ στρώματα'. Ὅταν τ’ ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἄρχοντας, ἦρθε σὲ κατάνυξη, μετανόησε, ζήτησε μὲ δάκρυα συγνώμη ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ ἔκανε, καὶ ἀποφάσισε νὰ ζήσει πιὰ μὲ μετάνοια.

Κατάλαβε καλά, πὼς ὅποιος ἔχει ἀνάπαυση σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, δὲν θὰ γευθεῖ τὴν αἰώνια ἀνάπαυση τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Αὐτὸ τονίζει καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: «Ὁ ἔχων ἀνάπαυσιν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, τὴν αἰώνιον ἀνάπαυσιν μὴ ἐλπιζέτω λαβεῖν· ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν οὐκ ἐστὶ τῶν ἀναπαυομένων ἐνθάδε, ἀλλ’ ἐκείνων ἐστὶ τῶν ἐν θλίψει πολλῇ καὶ στεναχωρίᾳ διαγόντων τὸν βίο τοῦτον»(λόγ. περὶ παρθενίας). Πρόσεξε λοιπὸν μὴν ἀκούσεις τότε τὸ φοβερὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου» (Λουκ. 16:25).

Τέλος πάντων, μάθε πὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δὲν κερδίζεται μὲ τὴν ἀργία καὶ τὴν ἄνεση, ἀλλὰ μὲ τὸν κόπο καὶ τὴν βία, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιαστὲς ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. 11:12).

 πηγη

Δεν δίνουν άδεια στην εταιρεία που κατασκευάζει τα PONY

Αυτή είναι η μοναδική αιτία, που η γελοία αυτή χώρα είναι η μοναδική στον κόσμο, που δεν μπορεί να βγει από μνημόνια. Επειδή το θέμα της δεν είναι οικονομικό, αλλά βαθιά δομικό. Μια χούντα φασιστών γραφειοκρατών κατσικώθηκε στο σβέρκο του λαού και εμποδίζει κάθε ανάπτυξη, καταστρέφοντας την πραγματική οικονομία, από τεμπελιά !…

Και αναγκάζεται η βιομηχανία, ενώ έχει έτοιμες παραγγελίες, ενώ είναι έτοιμη να προσλάβει 400 άτομα, να τρέχει σε βουλευτές, για να διερευνήσουν γιατί επί 5 μήνες, μια γαμημένη δημόσια υπηρεσία, δεν απαντά καν (!!!) σε αίτησή της !

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τα γραφειοκρατικά εμπόδια που μπλοκάρουν την κατασκευή των θρυλικών αυτοκινήτων “PONY” στη Θεσσαλονίκη, από την ελληνική εταιρεία “NAMCO A.E.”, στερώντας από την πόλη περίπου 400 νέες θέσεις εργασίας καθώς και το ενδεχόμενο ανάπτυξης νέας βιομηχανικής ζώνης στην ανατολική της πλευρά, απ’ όπου η κατασκευάστρια εταιρεία θα μπορούσε να προμηθευτεί εγχώρια παραγόμενα καθίσματα αυτοκινήτου, φανάρια και ελαστικά, επαναφέρει στο προσκήνιο ο Βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Θεόδωρος Καράογλου, με ερώτηση που κατέθεσε σήμερα (Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015) στον αρμόδιο Υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών.

Εντύπωση προκαλεί, μάλιστα, το γεγονός πως η εταιρεία, χωρίς να έχει ξεκινήσει ακόμα την παραγωγή ελληνικών αυτοκινήτων τελευταίας τεχνολογίας, έχει ήδη 400 παραγγελίες σε αναμονή, ενώ επεξεργάζεται παράλληλα πλάνο για να αναπτύξει έντονη εξαγωγική δραστηριότητα.

Το πρόβλημα που εμποδίζει την έναρξη της παραγωγικής διαδικασίας, εστιάζεται στο γεγονός ότι ενώ η εταιρεία έχει καταθέσει εδώ και περίπου πέντε μήνες τον σχετικό φάκελο στο Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, ώστε να πιστοποιηθεί από την ΕΒΕΤΑΜ (Ανώνυμη εταιρεία Βιομηχανικής Έρευνας, Τεχνολογικής Ανάπτυξης και Εργαστηριακών δοκιμών, Πιστοποίησης και Ποιότητας Α.Ε.), εντούτοις μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει καμία απάντηση.

Η παραπάνω “ομηρία”, έχει ως αποτέλεσμα αφενός η κατασκευάστρια εταιρεία να ζημιώνεται οικονομικά για κάθε ημέρα που περνά, καθώς συντηρεί το εργοστάσιο που βρίσκεται στην περιοχή της Θέρμης του Ν. Θεσσαλονίκης και τους 35 απασχολούμενους υπαλλήλους και αφετέρου να μην υλοποιείται το επιχειρησιακό πλάνο για την άμεση πρόσληψη 120 ατόμων, οι οποίοι σε εύλογο βάθος χρόνου αναμένεται να φτάσουν τους 400 εργαζόμενους.

Με αφορμή τα παραπάνω, ο κ. Καράογλου ρωτά τον αρμόδιο Υπουργό για ποιούς λόγους δεν έχει προχωρήσει η διαδικασία πιστοποίησης της “NAMCO A.E.” από την ΕΒΕΤΑΜ, καθώς και σε ποιές ενέργειες θα προβεί προκειμένου να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες γραφειοκρατικές διαδικασίες και να μην εξαναγκαστεί σε φυγή σε γειτονική χώρα, η μοναδική αυτοκινητοβιομηχανία που μπορεί να λειτουργήσει άμεσα εντός των ελληνικών συνόρων;
paratolmosblog.blogspot.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/07/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b4%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%84.html#ixzz3hBBsGo1a

OΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου…» (Λουκ. 21,17)

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, αὐτὰ τὰ λόγια; Εἶνε προφητεία, ποὺ εἶπε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὅ,τι εἶπε ἐκεῖνος, ἔγινε, καὶ γίνεται, καὶ θὰ γίνεται μέχρι κεραίας. «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι» (Ματθ. 24,35). Ἀκοῦμε λοιπὸν τὸν Κύριο νὰ λέῃ· «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Λουκ. 21,17).
Σὲ ποιούς λέει τὰ λόγια αὐτά; Τὰ λέει στοὺς μαθητάς του στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεώς του. Τί ἀντίθεσι μὲ τὸ Μωάμεθ, τὸν ἱδρυτὴ τῆς θρησκείας τῶν μουσουλμάνων! Αὐτὸς μὲ ἄλλο τρόπο μάζεψε ὀπαδούς. Ἐλᾶτε κοντά μου, λέει, καὶ θά ᾿χετε πλούτη, θά ᾿χετε ἀργύριον καὶ χρυσίον, θά ᾿χετε ἠδονὰς καὶ ἀπολαύσεις, θά ᾿χετε χαρέμια, θά ᾿χετε ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθά. Ἀντιθέτως ὁ Κύριος· δὲν ὑπεσχέθη οὔτε δόξες, οὔτε χρῆμα, οὔτε ἡδονάς, ἀλλὰ τί; Διωγμό! Θὰ διωχθῆτε, εἶπε, ἀπὸ μικροὺς καὶ μεγάλους, ἀπὸ ἐχθροὺς καὶ φίλους, «καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου». Καὶ πράγματι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἀπὸ τὴ γέννησί του, ὁ χριστιανισμὸς ἐγνώρισε τὸν διωγμό.
Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Κύριος, τὸ βλέπουμε νὰ ἐκπληρώνεται μέσα στὴν ἱστορία. Τὸ βλέπουμε ἐν πρώτοις στὴν ἱστορία τῶν δώδεκα ἀποστόλων. Ποιός ἀπ᾿ αὐτοὺς εἶχε τέλος εἰρηνικό; Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰωάννη κανείς ἄλλος· ὅλοι μαρτύρησαν. Ἐκπληρώθηκε ἡ προφητεία τοῦ Χριστοῦ· οἱ κορυφαῖοι Πέτρος καὶ Παῦλος μαρτύρησαν ἐπὶ Νέρωνος στὴ Ῥώμη. Ὁ Ἀνδρέας σταυρώθηκε ἀνάποδα στὴν Πάτρα. Ὁ Ἰάκωβος ἐσφάγη σὰν ἀρνὶ στὰ Ἰεροσόλυμα… «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου». Τὸ διο βλέπουμε καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων· ἐκπληρώνονται οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ μας. Ἐδιώχθη ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ Ἰουδαίους, ἀπὸ εἰδωλολάτρες, ἀπὸ αὐτοκράτορες· δέκα αὐτοκράτορες, ὁ ἕνας κατόπιν τοῦ ἄλλου, μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διέθετε ἡ ῥωμαϊκὴ ἐξουσία, ἐδίωξαν τοὺς Χριστιανούς. Αὐτοὺς ποὺ μυρμήγκι δὲν πατοῦσαν, ἀλλὰ ―κατὰ τὴν ὁμολογία καὶ ἐχθρῶν τους― ἦταν τὰ εὐεργετικώτερα στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, τοὺς κατεδίκαζαν. Τὸ μόνο τους ἔγκλημα ἦταν, ὅτι εἶνε Χριστιανοί. Τοὺς ἔθεταν τὸ ἐρώτημα· Εἶσαι Χριστιανός; Ἂν ἔλεγαν «ὄχι», ἔσῳζαν τὴ ζωή τους· ἂν ἔλεγαν «ναί», ἔχαναν τὴ ζωή τους. Σήμερα ἡ πίστι δὲ᾿ στοιχίζει οὔτε μιὰ δραχμὴ σ᾿ ἕνα νεκρὸ χριστιανό· τότε στοίχιζε διωγμὸ καὶ μαρτύριο.
Ἕνας ἀπὸ τοὺς φοβερωτέρους διώκτας τῆς χριστιανοσύνης ἦτο ὁ Διοκλητιανός. Ἐπὶ τοῦ διωγμοῦ αὐτοῦ τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Ῥώμης ἐδιώχθη καὶ ὁ ἅγιος Παντελεήμων.* * *

Μίλησα ἄλλοτε λεπτομερῶς γιὰ τὸ βίο τοῦ ἁγίου. Τώρα λέγω συντόμως, ὅτι πατρίδα τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος ἦταν ἡ Μικρὰ Ἀσία, ποὺ τὸ ἔδαφός της εἶνε γεμᾶτο ἀπὸ ἱερὰ λείψανα ἁγίων. Ἰδιαιτέρα πατρίδα του ἦταν ἡ Νικομήδεια. Ἐκεῖ γεννήθηκε· καὶ ἐκεῖ, μέχρι τὸ 1922, ὑπῆρχε ναὸς μεγάλος ἐπ᾿ ὀνόματί του, στὸν ὁποῖο συνέῤῥεαν πλήθη Μικρασιατῶν γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὴ μνήμη του.
Ὁ πατέρας τοῦ ἁγίου ἦταν εἰδωλολάτρης, ἡ μητέρα του εὐσεβὴς Χριστιανή. Εὐφυὴς καὶ ἐπιμελὴς ὁ ἅγιός μας, σπούδασε τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη κοντὰ σὲ διασήμους τότε ἰατρούς, καὶ ἀνεδείχθη ἐπιστήμων. Διέφερε ὅμως ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἰατρούς· ἐκεῖνοι ἦταν εἰδωλολάτρες, αὐτὸς ―ἕνας μέσα σὲ χίλιους― ἦτο Χριστιανός. Τί ἀξίζει ὁ ἕνας! Ὁ χριστιανισμὸς δὲν εἶνε ποσότης· εἶνε ποιότης.
Ὡς Χριστιανὸς ἰατρὸς ὁ ἅγιος Παντελεήμων ἦτο ἐντριβέστατος στὴν ἐπιστήμη. Ἀλλ᾿ ἐκεῖ ποὺ τὰ ἄλλα φάρμακα σταματοῦν ἐκεῖνος προχωροῦσε μὲ τὸ μοναδικὸ φάρμακο ποὺ λέγεται πίστις. Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔκανε θαύματα, ποὺ κατέπλησσαν τὸν κόσμο.
Ἡ φήμη του ἁπλώθηκε. Αὐτὸ ὅμως προκάλεσε τὸ φθόνο τῶν συναδέλφων του. Τὸν ὡδήγησαν ἐνώπιον τοῦ κριτηρίου καὶ τὸν ρώτησαν· ―Εἶσαι Χριστιανός; ―Ναί! ἀπήντησε. Προσπάθησαν νὰ τὸν μεταπείσουν μὲ διάφορες ὑποσχέσεις. Τὰ ἀρνήθηκε ὅλα. Τότε ἄρχισε τὸ μαρτύριό του· ἕνα μαρτύριο, ποὺ ἐὰν σᾶς τὸ διηγηθῶ θ᾿ ἀνατριχιάσετε. Ἔμεινε σταθερὸς καὶ γενναῖος μέχρι τέλους· θυσίασε τὴ ζωή του γιὰ τὸ Χριστό.

* * *

Ἀπὸ τότε, ἀγαπητοί μου, πέρασαν 16 αἰῶνες. Καὶ στὸ διάστημα αὐτό, κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, δὲν ἔπαυσε νὰ διώκεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ στὶς ἡμέρες μας εἴδαμε ἐκρήξεις διωγμοῦ· σκοτεινὲς δυνάμεις ἀπείλησαν νὰ τὴ διαλύσουν καὶ νὰ τὴν ἐξοντώσουν.
  Τὸ 1917 ἔγινε ἡ ἐπανάστασι στὴ Ῥωσία καὶ κύριο στόχο εἶχε, νὰ σβήσῃ τὴν Ἐκκλησία. Μαρτύρησαν τότε χιλιάδες· καὶ ἱεράρχαι καὶ μοναχοὶ καὶ διάκονοι καὶ λαός (ἄντρες-γυναῖκες)· νεομάρτυρες τῆς ῥωσικῆς ἐκκλησίας.
  Μετὰ πέντε ἔτη, τὸ 1922, νέα ἔκρηξι μίσους στὴ Μικρὰ Ἀσία, ὅταν συνέβη ἡ καταστροφή. Ἕνα θηρίο τῆς ἀβύσσου, ὁ Κεμάλ, κατεδίωξε τοὺς Ἕλληνες. Ἐσφάγησαν ἕνα ἑκατομμύριο Μικρασιᾶται. Ὅσοι διεσώθησαν, ῥακένδυτοι καὶ πειναλέοι, ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα.
  Διωγμὸς στὴ Ῥωσία, διωγμὸς στὴ Μικρὰ Ἀσία, διωγμὸς καὶ στὰ Βαλκάνια ἀφ᾿ ὅτου περιῆλθαν στὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς τοῦ κομμουνισμοῦ. Νὰ δοξάζουμε τὸ Θεὸ ποὺ ἡ Ἑλλὰς ἔμεινε τότε ἐκτὸς σιδηροῦ περαπετάσματος· μεγάλη εὐλογία. Ἐνῷ στὴ Σερβία, στὴ Ῥουμανία, στὴ Βουλγαρία στυγνὰ καθεστῶτα ἐδίωξαν ἀπηνῶς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
  Ἀλλ᾿ ἐκεῖ ποὺ ὁ διωγμὸς ἐκορυφώθη, ὅπως ἐπὶ Νέρωνος καὶ Διοκλητιανοῦ, ἦταν στὴν Ἀλβανία. Ἐκκλησίες κλειστές, παπᾶδες σφαγμένοι, εἰκόνες σπασμένες, νεκροταφεῖα ρημαγμένα, ὀνόματα ἀλλαγμένα… Οὔτε τὸ σταυρό τους νὰ μὴ μποροῦν νὰ κάνουν.
  Στὴν Ἑλλάδα; Κ᾿ ἐδῶ διωγμός! Ὡς ἐπίσκοπος ποὺ ὑπηρέτησε χρόνια Ἐκκλησία καὶ γένος, τολμῶ νὰ πῶ, ὅτι ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ᾿60 ἄρχισε ἕνας διωγμὸς ὄχι λιγώτερο ἀπηνής. Σκοτεινὲς δυνάμεις ζητοῦν νὰ ξεῤῥιζώσουν μέσα ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ τὴν πίστι στὸ Χριστό, ποὺ εἶνε ἀῤῥήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν πατρίδα. ― Διωγμὸς ἀπὸ τὸ ῥαδιόφωνο, ποὺ μεταδίδει μηνύματα ἐναντίον τῆς πίστεώς μας. ― Διωγμὸς ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, ποὺ εἶνε ἡ χειρότερη τῶν Βαλκανίων. ― Διωγμὸς ἀπὸ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθέρας ἐκφράσεως. ― Διωγμὸς ἀπὸ θεατρικοὺς θιάσους, τοὺς ὁποίους ἐνισχύει μὲ χρήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸ κράτος, καὶ δυστυχῶς περιέρχονται τὶς πόλεις καὶ διακωμῳδοῦν ἱερὰ καὶ ὅσια. ― Διωγμὸς καὶ μὲ νόμους, ὅπως ἦταν ὁ διαβόητος νόμος Τρίτση (1.700 τοῦ 1987 κατὰ τῆς περιουσίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Ἐκκλησίας) καὶ τόσοι ἄλλοι.

* * *

Νὰ δειλιάσουμε; Ὄχι! Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶνε ἱστορία ἀγώνων καὶ ἡρωϊσμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία θὰ ἐξέρχεται πάντοτε νικήτρια. Οἱ διῶκται της, αὐτοί θὰ διαψευσθοῦν. Τὸ βεβαιώνει ἡ ἱστορία. ― Ἐπὶ Διοκλητιανοῦ· ἔκοψε ὁ Διοκλητιανὸς νομίσματα, πάνω στὰ ὁποῖα ἔγραφε «Τέλος χριστιανισμοῦ». Λάθος! Δὲν πέρασαν λίγα χρόνια, ἦρθε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, καὶ σὲ λίγο ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἡ ἐπίσημος θρησκεία τῆς αὐτοκρατορίας. ― Διωγμὸς ἔπειτα ἐπὶ Ἰουλιανοῦ. Ζήτησε ν᾿ ἀναστήσῃ τὴν εἰδωλολατρία· ἀλλὰ στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ὑπὸ δραματικὲς συνθῆκες, ἀναγκάστηκε νὰ πῇ· «Νενίκηκάς με, Ναζωραῖε». ― Διωγμὸς τοῦ χριστιανισμοῦ κατὰ τὴ Γαλλικὴ ἐπανάστασι. Τότε ὁ Βολταῖρος, ὁ πατριάρχης τοῦ ἀθεϊσμοῦ, εἶπε, ὅτι σὲ λίγο κανείς δὲν θ᾿ ἀνοίγῃ πλέον τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ διεψεύσθη. Πῶς διεψεύσθη· τὸ σπίτι του στὸ Παρίσι ἔγινε βιβλιοθήκη ἁγίων Γραφῶν! ― Διωγμὸς καὶ στὴ Ῥωσία ἐπὶ Μὰρξ καὶ Λένιν καὶ Στάλιν. Τὸ ἀποτέλεσμα· τώρα ἐκάμφθη ἡ σκληρότητά τους, τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα ὑπέστη ῥήγματα ἐπὶ Κορμπατσὼφ μὲ τὴν περεστρόικα καὶ ἄνοιξαν δικλεῖδες ἐκτονώσεως. Διότι εἶδαν τὴ δύναμι τῆς Ἐκκλησίας.
Δὲν ἀπελπιζόμεθα. Ἔχοντας ὅμως ὑπ᾿ ὅψιν αὐτὰ πρέπει νὰ ἑτοιμαζώμεθα νὰ μαρτυρήσουμε! Σᾶς τὸ λέω· ἐὰν δὲν πᾶμε ἐμεῖς οἱ ἐπίσκοποι φυλακή, δὲν σῴζεται ἡ Ἑλλάς! Νὰ μὴν πάω φυλακὴ γιὰ πορνεία, γιὰ κλοπή, γιὰ καταχρήσεις καὶ ἄλλες ἄτιμες πράξεις· νὰ πάω φυλακὴ γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν ἁγία του Ἐκκλησία, θὰ εἶνε ἡ ἁγιωτέρα ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Μέχρι φυλακῆς! Μιμηταὶ τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων. Καὶ τότε ἡ Ἐκκλησία πάλι θὰ νικήσῃ. Διότι ὅποιος πάει κόντρα μὲ τὸ Χριστό, θὰ γίνῃ στάχτη· αὐτὸ τὸ δίδαγμα μᾶς δίδει σήμερα ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ἐμεῖς νὰ ποθοῦμε καὶ νὰ νοσταλγοῦμε τὴν οὐράνιο πατρίδα, στὴν ὁποία λάμπει ὁ ἀστὴρ τῆς Βηθλεὲμ εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 27-7-1987)

πηγη

Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου

Ημερομηνία εορτής:	28/07/2015
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 28 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Οσια Ειρηνη Η Χρυσοβαλαντου

Eιρηνικώς έζησας Eιρήνη πάλαι, Kαι νυν κατοικείς ένθα ειρήνη βρύει.

Βιογραφία Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες. Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβεια της, αλλά και για την σωματική ωραιότητα της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντα της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία. Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι δια της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Βασιλείας γήινους πάλαι οὐκ ἔτυχες, ἀλλ' ἄφθαρτων στεφάνων νῦν σὲ ἠξίωσεν, ὁ Νυμφίος σου Χριστὸς ὁ ὡραιότατος ὢ καθιέρωσας σαύτην, ὅλη καρδία καὶ ψυχή, Εἰρήνη Ὁσία Μῆτερ, Χρυσοβαλάντου ἡ δόξα, ἠμῶν δὲ προσφυγὴ καὶ βοήθεια.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Ακούστε το απολυτίκιο!

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου	Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου	Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου - www.zografiki.com©
Η θαυματουργική εικόνα της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στην Αστόρια της Νέας Υόρκης	Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου	Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου - Ι. Ν. Οσίων Παρθενίου και Ευμενίου των εν Κουδουμά, δια χειρός Παναγιώτη Μόσχου (2006 μ.Χ.)
Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου