π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, η λειτουργική ευχή υπέρ της των πάντων ενώσεως αφορά ΜΟΝΟ τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. (βίντεο)

 Posted on 1 Δεκεμβρίου, 225

σ.σ. Ας επαναλάβουμε τα αυτονόητα επειδή το ποίμνιο έχει αφεθεί έρμαιο και ακατήχητο από τους Μητροπολίτες του και επειδή αυτές τις ημέρες ακούστηκαν στα κανάλια οι αμόρφωτοι και οι κακοπροαίρετοι μισθωτοί να μιλάνε για την ένωση των πάντων, δηλαδή την ένωση με κάθε καρυδιάς καρύδι.

Ομιλεί ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Μία πρώτη απορία λέγει: «Σας παρακαλώ θα ήθελα να μου πείτε για την απορία αυτή. Ο οικουμενισμός είναι μία απειλή όπως ξέρουμε για την Ορθοδοξία. Είναι μία αίρεσις. Στην Λειτουργία όμως υπάρχει μία ευχή υπέρ της ενώσεως πάντων των χριστιανών. Τί εννοεί με αυτό; Δηλαδή όλων των χριστιανών – θρησκειών;»

Θέλει να πει, των χριστιανών μαζί με όλες τις άλλες θρησκείες. Μάλιστα. Παιδιά, δεν πρόκειται περί αυτού.

Όταν πράγματι στην Μεγάλη Συναπτή …συναπτή λέγεται στα αιτήματα τα οποία είναι το ένα μετά το άλλο, δηλαδή κολλητά, συναπτά, γι’ αυτό λέγεται η Μεγάλη Συναπτή… μετά το «Ευλογημένη η Βασιλεία» λέμε υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, ευσταθίας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως, του Κυρίου δεηθόμεν. Όταν λέμε λοιπόν και της των πάντων ενώσεως, τί εννοούμε;

Καταρχάς, μέσα στον χώρο της Ορθοδοξίας όλα αυτά λέγονται και γίνονται. Είναι εκείνο που ο Απόστολος Παύλος λέγει, σας παρακαλώ πολύ το αυτό φρονείν. Όλοι να έχετε το αυτό φρόνημα. Και επειδή δεν είναι εύκολο πράγμα να έχουν όλοι το αυτό φρόνημα, διότι πρέπει να υπάρχει εδώ η ενότητα του φρονήματος. Η ενότητα της Πίστεως. Όλοι να πιστεύουμε το ίδιο. Διότι κυκλοφορούν και αιρέσεις. Κυκλοφορούν ποικίλα πράγματα που διασπούν την ενότητα. Αυτό λοιπόν εμείς θέλουμε κι ευχόμαστε. Να υπάρχουν οι χριστιανικές ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ Εκκλησίες. Οι χριστιανικές ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ Εκκλησίες, το υπογραμίζω, να έχουν ενότητα. Δηλαδή, μόνο εμείς ηνωμένοι.

Δεν σημαίνει μ’ αυτό ότι θα πρέπει να ενωθούμε και με τους αιρετικούς ή με τους πιστούς άλλων θρησκειών. Αν είναι δυνατόν ποτέ. Αν είναι δυνατόν! Είναι ενδοοικογενειακόν το θέμα. Είναι ενδοχριστιανικόν και δη εις τον χώρον της Ορθοδοξίας.

Δεν μπορείς να ενωθείς με τους ρωμαιοκαθολικούς και με τους προτεστάντες. Είναι δυνατόν ποτέ αυτό; Εάν δεν αφήσουν τις κακοδοξίες των, πώς θα γίνει αυτή η ένωσις; Ενώνονται πράγματα τα οποία είναι εκ της φύσεώς των τέτοια που δεν μπορούν να ενωθούν;

Άρα λοιπόν, όταν λέμε και της των πάντων ενώσεως, εννοούμε την ομόνοια, την ομοφροσύνη, την αυτήν Πίστη μέσα εις τον χώρο, πάντοτε, της Ορθοδόξου Πίστεως και καθόλου αυτό το αίτημα δεν έχει την αναφορά του ή τον υπαινιγμό του εις τον οικουμενισμό.

Αν κάποιοι θα ήθελαν να το χρησιμοποιούν δια τον οικουμενισμόν, το λιγότερο που θα μπορούσαν να αποδειχθούν είναι τούτο, ότι είναι αγράμματοι. Το λιγότερο. Αν δεν έχουν κακοήθεια. Αυτά για αυτήν την απορία.

–https://youtu.be/ERIUzeS0VO4 – Ασπάλαθος

Αλέξανδρος Υψηλάντης: Ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας

 

Στρατιωτικός, λόγιος και αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1792 στην Κωνσταντινούπολη... Διαβάστε περισσότερα...

Η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα

 

Την 1η Δεκεμβρίου του 1913 η Κρήτη ενσωματώθηκε και επίσημα στο ελληνικό κράτος. Αιώνες αιμάτων και δακρύων έβρισκαν επιτέλους την ιστορική τους δικαίωση.

Διαβάστε περισσότερα...

Σήμερα 1 Δεκεμβρίου 2025 εορτάζουν:

 

Προφήτης Ναούμ

Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων

Όσιος Αντώνιος ο Νέος

Άγιος Ονήσιμος Αρχιεπίσκοπος Εφέσου

Άγιος Ανανίας ο Πέρσης

Άγιοι Ανανίας και Σολόχων Αρχιεπίσκοποι Εφέσου

Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού του Αγίου Τρύφωνα Πλησίον της αγίας Ει....

Άγιος Θεόκλητος Αρχιεπίσκοπος Λακεδαιμόνιας ο θαυματουργός

Νηστεία - Επιτρέπεται το ψάρι

Προφήτης Ναούμ

 

Προφήτης Ναούμ

Ημερομηνία Εορτής:	01/12/2025
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 1 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:	Προφητης Ναουμ
Ιερά Λείψανα:	Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στην Ιερή Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους.
Τελευταία ενημέρωση:	29/10/2012 23:13
Περιεχόμενα:	Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Παραπομπές

Βιογραφία

Ναούμ, τὸν Ἑλκεσαῖον ἐκπεπνευκότα,
Ἕλκει πόθος με σμυρνίσαι σμύρνῃ λόγου.
Πρώτη ἐκ βιότοιο Δεκεμβρίου ᾤχετο Ναούμ.

Ο Προφήτης Ναούμ είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες. Έζησε τον 5ο αιώνα προ Χριστού (άκμασε περί το 460 π.Χ.) και ήταν από τη φυλή του Συμεών. Πατρίδα είχε την Ελκεσέμ, γι' αυτό ονομάστηκε και Ναούμ ο Ελκεσαίος.

Το βιβλίο της προφητείας του αποτελείται από τρία μικρά κεφάλαια και αφορά την τύχη της πόλης Νινευή. Στο Α' κεφάλαιο, υμνεί το Θεό, στο Β' κεφάλαιο, προαναγγέλλει τον όλεθρο της Νινευή με τα άρματα της, τους Ιππείς και τους θησαυρούς της ενώ στο Γ' κεφάλαιο, χαρακτηρίζει τη Νινευή σαν πόλη των αιμάτων, του ψεύδους, της μεγάλης αδικίας και πορνείας.

Ας δούμε, όμως, τι λέει για τους αμαρτωλούς ανθρώπους τέτοιας πόλης, και τι γι' αυτούς που είναι κοντά στον Κύριο: «Χρηστὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβουμένους αὐτὸν καὶ ἐν κατακλυσμοῖς πορείας συντέλειαν ποιήσεται τοὺς ἐπεγειρομένους, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διώξεται σκότος» (Ναούμ, Α' 7 -8). Δηλαδή ο Κύριος είναι ευεργετικός για εκείνους που μένουν κοντά Του στις ημέρες των θλίψεων τους. Γνωρίζει ο Κύριος και περιβάλλει με συμπάθεια εκείνους που Τον σέβονται. Εναντίον όμως των αμαρτωλών, που αλαζονικά με κάθε είδους αμαρτία εγείρονται εναντίον Του, θα ορμήσει σαν κατακλυσμός για να τους εξαφανίσει τελείως. Θα καταδιώξει τους εχθρούς Του και θα τους κυριεύσει το σκοτάδι του θανάτου.

Ο προφήτης Ναούμ πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον τόπο των πατέρων του.

Λιγότερα (-)

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Τοῦ Προφήτου σου Ναοὺμ τὴν μνὴμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νόμω ἔλαμψας, προαναγγέλλων, τᾶς τῆς χάριτος, Ναοὺμ Προφήτα, ὀμωνύμως παρακλήσεις ἐν Πνεύματι· δι' ὧν ὁ Λόγος οὐσίαν τὴν βρότειον, ἐπιφανεῖς τοὶς ἀνθρώποις κατηύφρανεν ὅθεν πρέσβευε, Τριάδι τὴ πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς πυρσὸς ἀκοίμητος Ναοὺμ Προφῆτα, φρυκτωρεῖς ἐν πέρασι, δι’ αἰνιγμάτων ἱερῶν, τὴν...

Περισσότερα (+)

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Προφήτης Ναούμ

Προφήτης Ναούμ

Προφήτης Ναούμ

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

 Ὡς αὐθεντικός Πνευματικός Πατέρας ὁμιλεῖ στούς Κορινθίους ὁ ἀπόστο λος Παῦλος. Ἐπισημαίνει, μάλιστα, ὅτι μπορεῖ πολλοί νά μιλοῦν καί νά δι δάσκουν γιά τόν Χριστό, μόνον ἐκεῖνος ὅμως εἶναι Πατέρας τους Πνευ ματικός, γιατί ἐκεῖνος τούς γέννησε ἐν Χριστῷ, διά τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελί ου. Εἶναι Πατέρας τους, γιατί ὑπέστη τόν πνευματικό τοκετό, ἀπό τόν ὁποῖο προκύπτει πνευματική σχέση ἰσχυρή καί εὐλογημένη, ἀνώτερη ἀκόμα καί ἀπό τή σαρκική. 

 Ἡ πολυδιάστατη πνευματική πατρότητα

 Τό πρόσωπο τοῦ Πνευματικοῦ Πατρός εἶναι κατοχυρωμένο, διαχρονι κά, στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ποιός, ὅμως, εἶναι ὁ αὐθεντικός Πνευματικός Πατέρας, ὁ ὁποῖος διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στήν πνευματική πο ρεία τῶν πιστῶν; Σύμφωνα μέ λόγιο Ἱεράρχη: «Πρέπει ὁ Πνευματικός νά εἶναι ὄντως “πνευματικός”, νά εἶναι πατέρας, νά εἶναι ἱερέας, νά μπορεῖ νά λειτουργεῖ, νά προσεύχεται, νά ξέρει νά ἀκουμπάει στόν Θεό καί νά μήν εἶναι ἕνας ἁπλός κοινωνικός ἐργάτης, πού κάνει ἕνα θρησκευτικό “χόμπι”. Ὁ Πνευματικός δέν εἶναι σύμβουλος, πού δίνει συμβουλές, δέν εἶναι δάσκαλος, πού διδάσκει, οὔτε εἰσαγγελέας, πού ἐλέγχει. Ὁ Πνευμα τικός εἶναι πατέρας, πού ἀγκαλιάζει, φίλος, πού ἐλευθερώνει, ἀδελφός, πού συγχωρεῖ· εἶναι μυσταγωγός, πού ἱερουργεῖ τό μυστήριο τῆς ψυχῆς. Δέν εἶναι αὐτός πού ξέρει, εἶναι αὐτός πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, ὡς Πατέρα του, καί τόν κάθε ἄνθρωπο, ὡς παιδί τοῦ Θεοῦ. Ὁ Πνευματικός ἔχει τήν χάρη τῆς Ἱερωσύνης, ἀρκεῖ νά τήν κρατάει ζεστή καί ἐνεργό μέσα του. Ἄν ἔτσι τή διατηρεῖ, τότε ὁ Θεός δίνει πολλά καί μέ πολλούς τρόπους». 

 Ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀναγνώριση τήν ὁποία ὀφείλουμε στόν Πνευματικό μας Πατέρα, πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη τοῦ ἔργου πού ἐπιτελεῖ στήν ψυχή μας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει σχετικῶς: «Πόσο πολύ πρέπει νά τιμήσεις καί ν’ ἀγαπήσεις ἐκεῖνον πού ἔγινε πνευματικός πατέρας σου; Εἶναι ἐκεῖνος πού σέ μεταποίησε ἀπό τό εἶναι στό “εὐ εἶναι”, σοῦ μετέδωσε τόν φωτισμό τῆς γνώσεως, σοῦ δίδαξε τή φανέρωση τῆς ἀλή θειας, σέ ἀναγέννησε διά τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας, σοῦ ἀνέθεσε τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, τῆς ἀθανασίας καί τῆς ἀδιάδοχης βασιλεί ας καί κληρονομίας, σέ κατέστησε, ἀπ’ τούς ἀνάξιους, ἄξιο τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καί οὐράνιο, ἀντί ἐπίγειο, καί αἰώνιο, ἀντί πρόσκαιρο, καί υἱό καί μαθητή, ὄχι ἀνθρώπου, ἀλλά τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος σοῦ χάρισε τό πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας...». 

 Ἡ ὀφειλόμενη τιμή καί ὑπακοή 

 Ἐπειδή ὁ Πνευματικός Πατέρας διαδραματίζει τέτοιον σπουδαῖο ρό λο στήν πνευματική μας ζωή, τοῦ ὀφείλουμε τιμή καί ὑπακοή, καθώς λειτουργεῖ ὡς ἡ ἀσφαλής ὁδός πού μᾶς ἑνώνει μέ τόν Θεό. Γι’ αὐτό καί ἀοίδιμος καί κατά Θεόν σοφός πνευματικός πατήρ πλήθους χριστιανῶν ἔλεγε: «Εἶναι προτιμότερο νά τά χαλάσεις μέ τόν Θεό, παρά μέ τόν Πνευματικό. Διότι, ἐάν τά χαλάσεις μέ τόν Θεόν· ὁ πνευματικός σου θά σέ συμφιλιώσει πάλι μέ τόν Θεόν, ἐάν ὅμως, τά χαλάσεις μέ τόν Πνευ ματικόν, ἀποκόπτεται ὁ δρόμος πρός τόν Θεόν». 

 Στήν ἐκκοσμικευμένη ἐποχή μας θεωρεῖται περιττή ἡ παρουσία τοῦ Πνευματικοῦ Πατρός στή ζωή τῶν ἀνθρώπων. Καί μόνο ἡ προβολή του ἀπό τήν Ἐκκλησία ὡς πνευματικῆς αὐθεντίας –ἐφόσον, πάντοτε, πληροῖ τίς ἀπαραίτητες πρός τοῦτο προϋποθέσεις– προκαλεῖ εἰρωνεία ἤ καί ἀποστροφή, γιατί ἡ ἐποχή μας ἀρνεῖται τίς αὐθεντίες, ἀποθεώνει τόν ἐγωισμό καί ὑποτιμᾶ τήν ἐκκλησιαστική ζωή. Γι’ αὐτό, εἶναι πράξη ἀντί στασης στό ρεῦμα τῆς ἐποχῆς νά ἔχει κανείς Πνευματικό Πατέρα, νά διασώζει μαζί του εὐλογημένη σχέση πνευματικῆς ἐλευθερίας καί ἀπο δοχῆς, ἀναζητώντας τήν πνευματική καθοδήγηση καί τήν ἀπαλλαγή ἀπό τό ἄχθος τῶν ἁμαρτιῶν. 

 Τό μήνυμα πού στέλνει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν σήμερα εἶναι ὅτι χρειαζόμαστε στήν πνευματική μας ζωή «χειραγωγόν εἰς Χριστόν», ἀπλανῆ ὁδηγό, ἄγγελο φωτεινό, πού θά μᾶς ὁδηγήσει, μέ ἀσφάλεια, στόν δρόμο τῆς πνευματικῆς μας τελειώσεως. Ὅσοι τόν διαθέτουμε, ἄς τόν ἀξιοποιήσουμε, ἀνανεώνοντας καί ἐμπλουτίζοντας τή σχέση μας μαζί του. Ὅσοι δέν τόν διαθέτουμε, ἄς τόν ἀποκτήσουμε, γιά ν’ ἀποκτή σει νόημα ἀληθινό καί προοπτική αἰωνιότητας ἡ ζωή μας. Γένοιτο! 

                                                                                                                 Ἀρχιμ. Ἐ. Οἰκ.

https://apostoliki-diakonia.gr/wp-content/data/fk/2025/48_2025(3783).pdf

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Α´ 35 - 52 ------- † ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ΄. † Ἀνδρέου ἀποστόλου τοῦ Πρωτοκλήτου, πολιούχου Πατρῶν. Φρουμεντίου ἐπισκόπου Ἰνδίας (Αἰθιοπίας) (†380), Ἀλεξάνδρου Μηθύμνης.

35 Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, 36 καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. 37 καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ. 38 στραφεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ θεασάμενος αὐτοὺς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς· 39 Τί ζητεῖτε; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Ραββί· ὃ λέγεται μεθερμηνευόμενον Διδάσκαλε· ποῦ μένεις; 40 λέγει αὐτοῖς· Ἔρχεσθε καὶ ἵδετε. ἦλθαν οὖν καὶ εἶδον ποῦ μένει, καὶ παρ’ αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· ὥρα ἦν ὡς δεκάτη. 41 Ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ· 42 εὑρίσκει οὗτος πρῶτον τὸν ἀδελφὸν τὸν ἴδιον Σίμωνα καὶ λέγει αὐτῷ· Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Χριστός· 43 καὶ ἤγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. ἐμβλέψας αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωνᾶ· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς, ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος. 44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψῃ. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Ερμηνευτική απόδοση Π. Τρεμπέλα

35 Κατὰ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἔστεκε πάλιν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸ συνηθισμένον μέρος, ποὺ ἐκήρυττε, καὶ μαζί του ἦσαν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του. 36 Κατὰ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἔστεκε πάλιν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸ συνηθισμένον μέρος, ποὺ ἐκήρυττε, καὶ μαζί του ἦσαν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του. 37 Καὶ οἱ δύο μαθηταὶ ἤκουσαν αὐτὸν νὰ λέγῃ ταῦτα καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν. 38 Ἔστρεψε δὲ ὀπίσω ὁ Ἰησοῦς καὶ ὅταν τοὺς εἶδε νὰ τὸν ἀκολουθοῦν σιωπηλοὶ παρ’ ὅλον τὸν πόθον, ποὺ εἶχαν νὰ τοῦ ὁμιλήσουν, τοὺς εἶπε· 39 Τί θέλετε καὶ τί ζητεῖτε ἀπὸ ἐμέ; Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· Ραββί, (τὸ ὁποῖον ὅταν μεταφρασθῇ σημαίνει διδάσκαλε), ποὺ μένεις, διὰ νὰ σὲ ἐπισκεφθῶμεν ἐκεῖ καὶ συνομιλήσωμεν; 40 Εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐλᾶτε τώρα καὶ ἴδετε, ποὺ μένω. Ἦλθον λοιπὸν καὶ εἶδον ποὺ μένει. Καὶ παρέμειναν πλησίον του τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Ἡ ὥρα δέ, ποὺ συνήντησαν τὸν Ἰησοῦν οἱ δύο μαθηταί, ἦτο περίπου δέκα ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ τέσσαρες τὸ ἀπόγευμα. 41 Ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς μαθητάς, ποὺ ἤκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὰ ὅσα εἶπε περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἠκολούθησαν αὐτόν, ἦτο ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου. 42 Προτοῦ δὲ καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς εὕρῃ τὸν ἀδελφόν του, εὑρίσκει ὁ Ἀνδρέας πρῶτος τὸν ἀδελφὸν τοῦ Σίμωνα καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν, (ὄνομα ποὺ μεταφράζεται εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Χριστός). 43 Καὶ μολονότι εἶχεν ἀρχίσει πλέον νὰ νυκτώνῃ, τὸν ἔφερε κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν εἰς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ὁ Ἰησοῦς τὸν ἐκύτταξε μὲ βλέμμα ἐρευνητικὸν καὶ εὐμενὲς καὶ τοῦ εἶπε· Σὺ εἶσαι ὁ Σίμων, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνᾶ· σὺ λόγῳ τοῦ ὅτι θὰ γίνῃς σὰν πέτρα στερεὸς εἰς τὴν πίστιν, θὰ ὀνομασθῇς Κηφᾶς (τὸ ὁποῖον μεταφράζεται Πέτρος). 44 Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀπεφάσισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ λέγει· Ἀκολούθησέ με εἰς τὸ ταξίδιον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κάμω. 45 Ἦτο δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ τὴν Βησθαϊδά, ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέου καὶ τοῦ Πέτρου. 46 Εὑρίσκει ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐκεῖνον, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραψεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν νόμον καὶ τὸν ὁποῖον προανήγγειλαν οἱ προφῆται, τὸν εὑρήκαμεν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. 47 Ἀλλ’ ὁ Ναθαναὴλ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, τὸ κακὸ καὶ ἄσημον αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγῇ τίποτε καλόν; Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Φίλιππος· Ἔλα καὶ ὅταν τὸν ἴδῃς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθῇς. 48 Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει δι’ αὐτόν· Νὰ ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει πονηρία καὶ ἀνειλικρίνεια, ἀλλ’ ὁ ὁποῖος μὲ εὐθύτητα ποθεῖ νὰ ἀνεύρῃ τὴν ἀλήθειαν. 49 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ναθαναήλ· Ἀπὸ ποὺ μὲ γνωρίζεις; Καὶ πῶς εἶσαι πληροφορημένος περὶ τῆς εἰλικρινείας τῶν ἀποκρύφων σκέψεων καὶ ἐλατηρίων μου; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Προτοῦ νὰ σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος, ὅταν μακρὰν ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου ἦσο κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν καὶ προσηύχεσο, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικὸν καὶ θεῖον μάτι μου σὲ εἶδα. 50 Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ναθαναὴλ καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, πράγματι σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἐπεριμέναμε σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας. 51 Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα, ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν, πιστεύεις; Θὰ ἴδῃς μεγαλύτερα καὶ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτά. 52 Καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι ἀπὸ τώρα, ποὺ ἤνοιξε κατὰ τὴν βάπτισίν μου ὁ οὐρανός, θὰ τὸν ἴδετε καὶ σεῖς ἀνοιγμένον καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ να ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος καὶ ὡς υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ πρόκειται νὰ ἔλθῃ πάλιν κριτὴς ἔνδοξος καθήμενος ἐπὶ τῶν νεφελῶν. Θὰ ἀνεβαίνουν δὲ καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι διὰ νὰ ὑπηρετοῦν αὐτὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν του.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Δ´ 9 - 16 ------- † ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ΄. † Ἀνδρέου ἀποστόλου τοῦ Πρωτοκλήτου, πολιούχου Πατρῶν. Φρουμεντίου ἐπισκόπου Ἰνδίας (Αἰθιοπίας) (†380), Ἀλεξάνδρου Μηθύμνης.

9 δοκῶ γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. 10 ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. 11 ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν 12 καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, 13 βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. 14 Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ’ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ· 15 ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. 16 παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε.

Ερμηνευτική απόδοση Π. Τρεμπέλα

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Δ´ 9 - 16

9 Κάθε ἄλλο ὅμως παρὰ βασιλείαν ἀπολαμβάνομεν ἡμείς οἱ Ἀπόστολοι. Διότι νομίζω, ὅτι ὁ Θεὸς ἠμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ἔδειξε δημοσίᾳ καὶ εἰς τὰ μάτια ὅλων τελευταίους, σὰν καταδίκους, ποὺ πρόκειται νὰ θανατωθοῦν. Διότι ἐγίναμεν θέαμα εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ εἰς τοὺς ἀγγέλους, καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, θαυμαζόμενοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀγαθούς, περιφρονούμενοι δὲ καὶ χλευαζόμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους. 10 Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμεθα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους βλάκες καὶ ἀνόητοι διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σεῖς ὅμως εἶσθε φρόνιμοι κατὰ Χριστόν. Ἠμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ καταδιωκόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους σεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροί, διότι δὲν σᾶς εὗρε κανένας πειρασμός. Σεῖς εἶσθε ἔνδοξοι, ἠμεῖς δὲ εἴμεθα ἄτιμοι καὶ περιφρονημένοι. 11 Μέχρι τῆς ὥρας αὐτῆς, ποὺ σᾶς γράφω, καὶ πεινῶμεν καὶ ὑποφέρομεν ἀπὸ δίψαν εἰς τὰς περιοδείας μας καὶ δὲν ἔχομεν ἀρκετὰ ρούχα, ὅταν εἰς τὸ μέσον τῶν ταξιδίων μας καταλαμβανώμεθα ἔξαφνα ἀπὸ χειμῶνα, καὶ δεχόμεθα κτυπήματα καὶ κακομεταχειρίσεις καὶ δὲν καταστεκόμεθα πουθενά, ἀλλὰ διαρκῶς φεύγομεν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ. 12 Καὶ κοπιάζομεν ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Τὴν ὥραν ποὺ οἱ ἀπιστοῦντες εἰς τὸ εὐαγγέλιον μᾶς ὑβρίζουν καὶ μᾶς περιγελοῦν, ἠμεῖς εὐχόμεθα ἀγαθὰ ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐνῶ μᾶς καταδιώκουν, δεικνύομεν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς διώκτας μας. 13 Ἐνῶ μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς συκοφαντοῦν, ἀπαντῶμεν μὲ λόγους γλυκεῖς καὶ παρακλητικούς. Σὰν καθάρματα καὶ ἀποσαρώματα τοῦ κόσμου ἐγίναμεν, ἀποσπόγγισμα ἀκάθαρτον εἰς τὰ μάτια ὅλων ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν. 14 Δὲν θέλωμε αὐτὰ ποὺ γράφω νὰ σᾶς ντροπιάσω, ἀλλὰ σὰν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω. 15 Ναί· σᾶς συμβουλεύω μὲ πατρικὴν λαχτάραν καὶ στοργήν. Διότι, ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους κατὰ Χριστόν, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρας. Ἕνα καὶ μόνον ἔχετε πνευματικὸν πατέρα, ἐμέ. Διότι μὲ τὴν χάριν, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέσις μου μὲ τὸν Χριστόν, διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ σᾶς ἐγέννησα πνευματικῶς. 16 Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι πατέρας σας, σᾶς παρακαλῶ γίνεσθε μιμητοί μου.

«Πρέπει να γίνει μία αγία επανάσταση μέσα στην Εκκλησία… όπως γινότανε στους παλαιούς αιώνες» (Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

 Posted on 29 Νοεμβρίου, 2025

–https://youtu.be/R-vS6LOJNzc – Ιερά Αποτείχιση

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά (Ανδρέου Πρωτοκλήτου)

 Posted on 30 Νοεμβρίου, 2025

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἔρχου καί ἴδε».
Τίποτε ἄλλο δέν φτερώνει τόσο τήν ψυχή στόν ἔρωτα τοῦ Θεοῦ, ὅσον ἡ ἐπίγνωση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως. Εἶναι προφανές ὅτι αὐτό συμβαίνει στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ὅταν αὐτός συναντηθεῖ μέ τόν ἀνώτατον Λόγον πού καλεῖται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, Υἱός Ἐνανθρωπήσας, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου. Ἡ συνάντηση αὐτή τελειοῦται καί φθάνει «εἰς πάντα πλοῦτον τῆς πληροφορίας τῆς συνέσεως, εἰς ἐπίγνωσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τοῦ Χριστοῦ»1.

Ὁ Ἀπόστολος Ναθαναήλ ἕως τῆς συνάντησής του μέ τόν Χριστόν, διετύπωσε τίς ἀμφιβολίες στό κατά πόσον «ἐκ Ναζαρέτ δύναταί τι ἀγαθόν εἶναι»; Ἐν τούτοις, ἡ πανάγαθη καί ὑπεράγαθη Ἀγαθότης, ὁ Χριστός, τοῦ φανέρωσε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι ἡ πηγή κάθε ἀγαθότητος. Διότι τό ἀκρότατον τῶν ἀγαθῶν, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπουσιάζει ἀπό τήν τελεία ἀγαθότητα, ἤτοι τόν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν τοῦ Θεοῦ.

Τί ἄλλο λοιπόν, σεβαστή γερόντισσα, φτερώνει τήν ψυχή νά ἀποδεχτεῖ τήν πίστη εἰς τόν Βασιλέα Μεσσίαν, παρά ὅταν Αὐτός ἀποκαλύπτει στόν ἄνθρωπο τά μύχια τῆς ψυχῆς, ὁδηγῶντάς τον στό βάθος τῆς γνώσεως τῶν οὐρανίων πραγμάτων. Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη σήμερα μέ τόν Ἀπόστολο Ναθαναήλ: «ῥαββί, σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, σύ εἶ ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ».

Θεωροῦμε ἀδελφοί ὅτι γι’ αὐτό σέ ὅλους τούς καθαρμένους ἀπό τήν κακία πού δέν ἔχουν δόλο θά παραθέσει ὁ Θεός τά ἀγαθά Του γιά μετουσία γιά τά ὁποῖα λέγει ἡ Γραφή: «οὔτε ὀφθαλμός εἶδε, οὔτε ἀκοή δέχτηκε, οὔτε σέ λογισμούς ἔγιναν ἐφικτά»2. Καί αὐτό δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά νά φθάσωμε μέσα στόν ἴδιο τόν Θεό. Δέν ὑπάρχει λοιπόν χριστιανοί μου, αἰώνια σοφία καί ἀθάνατη γνώση πού νά μήν ἐνυπάρχει εἰς τόν Χριστόν.

Συνεπῶς, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Φίλιππος καί Ναθαναήλ, δίνουν σήμερα τόν ὁρισμό, τοῦ τί εἶναι Χριστιανός.

Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι, νά φθάσεις σέ κοινωνία μέ τόν Χριστό, νά κτίζεις σέ κοινωνία μαζί Του μέσα σέ ὕψος χαρισμάτων· κίνησις ἐπί τήν τελειότητα χωριτική τῆς Χάριτος, ὅσον εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατόν.

Λέγει ὁ Χριστός: «Ἡσυχάσετε καί γνώσετε ὅτι ἐγώ εἰμι· ὅ,τι ἔκανα ἐγώ νά κινηθεῖτε κι ἐσεῖς σ’ αὐτήν τήν κατεύθυνση νά εἴστε ὑπόδειγμα ἀληθινῆς θεολογίας». Δηλαδή, ἔρχεται ὁ Κύριος σήμερα καί λέγει στόν Ἀπόστολο Ναθαναήλ: «Αὐτό πού σᾶς ἔδωσα Ἐγώ, νά ποιεῖτε κι ἐσεῖς μέ χαρά μέ τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός».

«…μείζω τούτων ὄψει»· αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς Θεοῦ. Αὐτῆς τῆς ἀγάπης, προηγεῖται ἡ ἔσχατη πτωχεία, ἡ ἄκρα ταπείνωση· ὁ πρῶτος νά γίνεται πάντων δοῦλος, διάκονος, νά ἀγαπᾶ καί νά ἐπιδιώκει τήν θέση τοῦ ἔσχατου, πού σημαίνει ἀγάπη εἰς τέλος.

Δέν ὑπάρχει ἀνώτερη ἀγάπη ἀπ’ αὐτήν· εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς Θεοῦ· ὁ στερεώσας ἡμᾶς ἐν τῇ Πέτρᾳ τῆς ὁμολογίας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Ἔτσι, οἱ δύο Ἀπόστολοι πού γεύτηκαν τήν γλυκύτητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεανθρώπου συμμάχησαν μέ τόν Χριστό καί ὅπως ὁ Θεός βρέχει καί ἀνατέλλει τόν ἥλιον γιά δικαίους καί ἀδίκους, πονηρούς καί ἀγαθούς, ἔτσι κι Αὐτοί, ἄπλωσαν παντοῦ τίς ἀκτῖνες τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου καί φώτισαν, κατάρδευσαν τίς καρδιές τῶν θελόντων σωθῆναι, μέ τούς ποταμούς τῆς ἀθανασίας πού πηγάζουν ἀπό τόν Ἰησοῦν, τόν Παράδεισον.

Ἐν τούτοις, ὀφείλουμε ἀδελφοί, νά ἀνακαλύψουμε τήν ἀλήθεια πού εἶναι μέσα μας. Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστι. Λέγει ὁ Κύριος: «Ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσεται· αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν». Ἐμπρός λοιπόν ὁ Χριστός μᾶς προτρέπει νά ζητᾶμε μέ πίστη ἀπό τόν Πατέρα, ἐν τῷ ὀνόματί Του καί Ἐκεῖνος θά μᾶς τό δώσει. Νά βροῦμε δηλαδή τό σπόρο τῆς θεϊκῆς μορφῆς· νά φανερωθεῖ καί νά ἀνθήσει ὁ κρυμμένος θησαυρός, ὥστε νά ἀποτυπώνεται ἡ μορφή τοῦ Θεοῦ μέσα μας.

Ὁ Θεός, χριστιανοί μου, ἐν Χάριτι μέ τίς προσευχές μας ἐν ταπεινώσει καί ἐξομολογήσει, διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, χαρίζει παρ’εὐθύς δάκρυα κατανύξεως πού τρέχουν, ὡς πηγή ἀέναος καί καταγλυκαίνουν τά αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς καί γεμίζουν τόν νοῦ ἀπό κάθε χαρά καί θεϊκό φῶς. Κι ἀκόμη συντρίβουν τήν καρδιά καί γεμίζουν τήν διάνοια μέ καλούς λογισμούς καί τίς αἰσθήσεις κατά τήν θεωρία τῶν θείων πραγμάτων· βοηθοῦν ἔτσι νά ἀποφύγουμε νά κάνομε ὅ,τι δέν εἶναι ἅγιο. Ἐκεῖ καί ὁ Βασιλεύς Χριστός, σύν τοῖς Ἀποστόλοις, μοιράζει τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς μαθητές τῆς ταπεινώσεως καί τούς χαρίζει τά μεγάλα ἀξιώματά Του.

Θεωροῦμε τόν λόγο τῆς γνώσεώς Του, τήν ἀπόρρητη σοφία Του, τήν διόραση τῶν θείων πραγμάτων, τήν προόραση τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων καί τέλος τήν ἕνωση μαζί Του ὅπως συνέβη σήμερα μέ τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρίθηκε στό κέλευσμα τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου, πού ὅταν τόν κάλεσε καί ἐκεῖνος ἀμφέβαλλε, τοῦ εἶπε: «Ἔρχου καί ἴδε».

Στόν Σωτῆρα Βασιλέα Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ἀληθινόν Θεόν, τό Κράτος, ἡ Δυναστεία, ἡ Δύναμις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

1(Κολασ. 2, 2)
2(Α’ Κορινθ. 2, 9)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ' ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (30-11-2025)

  ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

Στή σημερινή Ἀποστολική περικοπή, ἀγαπητοί μου, παρουσιάζεται τό μαρτυρικό στεφάνι, πού φέρει ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων. Προβάλλεται ἡ Ἐκκλησία τῶν κατακομβῶν καί τῶν σπηλαίων, ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀμφιθεάτρου καί τῆς πυρᾶς. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρός τούς Κορινθίους «ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ καὶ ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι», δηλ. οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν θέαμα γιά τόν κόσμο καί κατάντησαν σάν τά σκουπίδια ὅλου τοῦ κόσμου καί θεωροῦνται τά ἀποβράσματα τῆς κοινωνίας. Καί προσθέτει τά βάσανα πού περνοῦν, τήν πείνα καί τή δίψα, τούς ξυλοδαρμούς καί τίς περιπλανήσεις, τούς ἐμπαιγμούς, τούς διωγμούς καί τίς συκοφαντίες.

Ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἀλήθεια ὅτι, μπαίνοντας στόν κόσμο ὡς κάτι ξένο καί θεῖο, ἀντιμετώπισε τήν ἀντιπαλότητα καί τήν ἀποστροφή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί τά μέλη του, ὅπως ἀναφέρεται στήν Ἐπιστολή πρός Διόγνητον, κείμενο τοῦ 2ου – 3ου αἰ., «ὑπὸ Ἰουδαίων ὡς ἀλλόφυλοι πολεμοῦνται καὶ ὑπὸ Ἑλλήνων διώκονται». Μιά αἰτία δίωξής του ἀπό τόν κόσμο ἦταν τό ὅτι οἱ Χριστιανοί, συνεπεῖς στήν κλήση τους καί θέλοντας νά εἶναι «ἅγιοι», διήγαγαν τό βίο τους μέ αὐστηρότητα, χωρίς νά ἔρχονται σέ στενή ἐπαφή μέ τόν κόσμο, ἔτσι ὥστε, ἀδίκως καί συκοφαντικῶς, νά κατηγοροῦνται ὡς «μισητές τοῦ ἀνθρώπινου γένους».

Ἡ πίστη καί λατρεία τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων Χριστιανῶν, στόν ἀληθινό Θεό ἦταν ἐκεῖνες πού τούς ἐνίσχυαν στήν περιφρόνηση τοῦ κόσμου καί στήν καταφρόνηση τοῦ θανάτου διά τοῦ μαρτυρίου. Ἦταν φυσικό νά περιφρονοῦν ὅλες τίς ἀντιξοότητες πού περιγράφει ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ἀλλά καί τό μαρτύριο ἀκόμη, λόγω τῆς ἀλλοκόσμου διαγωγῆς τους καί τῆς παρουσίας θείας δύναμης ἐντός ἐκείνων. Οἱ Χριστιανοί συμβιοῦν μέ τόν κόσμο, ἀλλά ἔρχονται ἀπό ἄλλον χῶρο, καί εἶναι γι’ αὐτόν ὅ,τι ἡ ψυχή γιά τό σῶμα· εἶναι ἡ ψυχή τοῦ κόσμου.

Ἀγαπητοί μου, ὁ Ἀπόστολος καλεῖ νά γίνουμε μιμητές του· «παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε». Ἡ περιγραφή τῶν βασάνων ἐκείνου, ἀλλά καί ἐν γένει τῶν Χριστιανῶν, ἐκφράζουν τήν ὑπέροχη Εὐαγγελική διαγωγή, πού γεννᾶται ἀπό τήν ὀρθή πίστη. Ὅπως ἡ ζωή, ἔτσι καί ἡ πίστη τῶν Χριστιανῶν, περικλείει μέσα της κάτι τό μυστηριῶδες, λόγω τῆς θείας προέλευσης της.

Κάποτε μπορεῖ πάλι ἡ Ἐκκλησία νά ὁδηγηθεῖ στίς κατακόμβες καί στά σπήλαια. Ἐάν δέν εἴμαστε ἕτοιμοι, δέν θά μπορέσουμε νά ἀνταποκριθοῦμε στήν ὑψηλή κλήση μας. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί διαφέρουμε ἀπό τόν κόσμο καί γι’ αὐτό περιφρονούμαστε καί διωκόμαστε ἀπ’ ἐκεῖνον. Ἐμεῖς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἴμαστε οἱ «μαθητές» τοῦ Χριστοῦ (Πράξ. 6,1), οἱ «σωζόμενοι» (Πράξ. 2, 47), οἱ «τῆς ὁδοῦ» (Πράξ. 9, 1-2), οἱ «κλητοί» (Α΄ Κορ. 1, 24), οἱ «ἅγιοι» (Φιλιπ. 4, 21), οἱ «Χριστιανοί» (Πράξ. 11, 26). Ἄς πολιτευόμαστε, λοιπόν, ἀξίως τῶν ὀνομάτων πού ἔχουμε, προκειμένου νά ἀξιωθοῦμε τῆς αἰωνίου μακαριότητας. Ἀμήν.

(π.Ἱερόθεος Κρητικός)