Posted on 15 Ιουλίου, 2026
π. Δαμιανός
Ρώτησαν κάποτε έναν συνάδελφο ιερέα:
–Μα, είναι ανάγκη να μνημονεύετε τόσα ονόματα στην Προσκομιδή;
Κι εκείνος απάντησε:
–Κάποτε, αργά ή γρήγορα, εγώ κι εσύ, θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και, μετά, θέλουμε-δε θέλουμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.
Είναι όμως απερίγραπτο αλλά και αβάσταχτο το πόσο θα θέλαμε, από «εκεί» που θα βρισκόμαστε, να βρεθεί ένας ιερέας του Υψίστου, ένας λειτουργός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για να μας θυμηθεί και να μας μνημονεύσει, τουλάχιστον για μια φορά στην επίγεια και ιερατική ζωή του.
Και του απάντησαν, έντονα προβληματισμένοι με τη θέση που μόλις εξέφρασε:
–Έτσι όπως τα λέτε, έχετε δίκιο Πάτερ!…
Το Ειλητάριον
Το είδα Προσκυνητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου