Η κεντρική σημασία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην παιδεία και την επιστήμη των Βυζαντινών είναι δεδομένη, ειδικά σε περιόδους ιδιαίτερης άνθησης οι οποίες καλούνται αναγεννήσεις (του Φωτίου, των Μακεδόνων, των Κομνηνών, των Λασκαριδών, των Παλαιολόγων).
Ο Θουκυδίδης και οι άλλοι αρχαίοι ιστορικοί αποτελούσαν πρότυπα των ιστοριογράφων, οι Αττικοί ρήτορες το ίδιο για τους Βυζαντινούς ομοτέχνους των, ενώ η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου αποτελούσαν βασικά “σχολικά” εγχειρίδια για να εκπαιδευθεί ο μαθητής στο ελληνίζειν, δηλαδή στην καλή γνώση της αρχαίας γλώσσας. Παρά την απόλυτη καταδίκη της αρχαίας θρησκείας ως ασεβούς ειδωλολατρείας από την Εκκλησία, ιστορίες και πρόσωπα της μυθολογίας ήταν ιδιαίτερα αγαπητά σε παιδευτικό και λογοτεχνικό επίπεδο.
Ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα εμφάνισης μυθολογικών εικόνων στη βυζαντινή τέχνη και γραμματεία είναι οι μικρογραφίες που διακοσμούν το ένα χειρόγραφο των Κυνηγετικών του ψευδο-Οππιανού, το οποίο φιλοτεχνήθηκε σε κάποιο συγγραφικό εργαστήριο (σκριπτόριο) της Κωνσταντινούπολης περί το 1060. Ακολουθώντας (το πιθανότερο) κάποιο αρχαιότερο πρότυπο το οποίο έχει χαθεί, το εικονογραφημένο χειρόγραφο παρουσιάζει πολλές σκηνές, αναμειγνύοντας το αρχαίο με το βυζαντινό ζωγραφικό ύφος.
Το έργο, γνωστό σήμερα με τον κωδικό Marcianus Graecus Z 479, ανήκε στον Έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, ο οποίος όταν απεβίωσε κληροδότησε την βιβλιοθήκη του για τη δημιουργία της σημερινής Μαρκιανής Βιβλιοθήκης της Βενετίας. Με την κατάλυση της Ενετικής Δημοκρατίας από τους Γάλλους του Ναπολέοντα το 1797 το χειρόγραφο μεταφέρθηκε στο παρίσι, από όπου και επέστρεψε το 1816.
Πηγή των έγχρωμων εικόνων είναι ο αξιοσημείωτος λογαριασμός ιστορίας στο Twitter, Chrysoloras (AlYunan00), εδώ και εδώ. Για τις υπόλοιπες αναφέρεται η πηγή από κάτω.
Διαβάστε περισσότερα στο https://cognoscoteam.gr/archives/42640
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου