Και γίδα να πούλαγε θα την διαφήμιζε καλύτερα! (βίντεο)
Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος ομιλεί σε ακροατήριο για τους θεολογικούς διαλόγους μεταξύ Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων και δείχνει πόσο απαξιεί την θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
…Έχετε δίκιο να κατηγορείτε τους θεολόγους. Θέλω να σας υπενθυμίσω τι συνήθιζε να λέει ο Πατριάρχης Αθηναγόρας για τους θεολόγους. Έλεγε, αν θέλετε ενότητα στην Εκκλησία, συγκεντρώστε όλους τους θεολόγους, βάλτε τους σε ένα απομονωμένο νησί, αφήστε τους εκεί και ας κάνουμε εμείς δουλειές εδώ. Αυτό έλεγε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας.
Πάντα στη θεολογία αν διαβάσετε τα πρώτα χριστιανικά, τα πρώτα θεολογικά γραπτά όταν ξεκίνησε το οικουμενικό κίνημα, όλοι έλεγαν, αν θέλουμε ενότητα, κοινωνία, πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε στη θεολογία. Κοινωνία αλήθειας και αγάπης. Πρώτα η αλήθεια.
Τι συνέβη στον διάλογο μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Αρχαίας Ανατολικής Εκκλησίας; Στον επίσημο θεολογικό διάλογο. Ολοκληρώθηκε. Συμφωνήσαμε στη θεολογία. Στα πάντα. Υπήρξε συμφωνία. Ολοκληρώθηκε πριν από δεκαετίες και μετά συνειδητοποιήσαμε… εντάξει και τώρα τί; Οι επίσκοποι πραγματικά μπλοκαρίστηκαν επειδή είδαν ότι οι θεολόγοι συμφώνησαν. Ακόμα και αυτό συνέβη σε αυτόν τον κόσμο. Οι θεολόγοι συμφώνησαν μεταξύ τους σε ένα κοινό κείμενο, σε μια θεολογία. Και μετά οι επίσκοποι συνειδητοποίησαν ότι δεν είναι έτοιμοι για άλλους λόγους αυτή τη φορά, όχι για θεολογικούς λόγους. Δεν είναι έτοιμοι για κοινωνία, για ενότητα.
Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε ειλικρινείς όταν λέμε ότι οι πραγματικοί λόγοι που δεν είμαστε ενωμένοι και δεν έχουμε κοινωνία είναι θεολογικοί λόγοι.
Αμφιβάλλω αν ρωτήσουμε -όχι τους πιστούς- αν ρωτήσουμε, αν κάνουμε μια έρευνα μεταξύ των κληρικών και των δύο παραδόσεων και [τους] ρωτήσουμε ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δύο εκκλησιών. Η θεολογική, η χριστολογική … Δεν έχουν ιδέα. Αυτή είναι η πραγματικότητα εκεί έξω. Επομένως νομίζω ότι πρέπει να λάβουμε πιο σοβαρά υπόψη την ενότητα της Εκκλησίας. Αυτή είναι η απάντησή μου.
Εάν κρίνουμε από τα χάχανα του ακροατηρίου καταλαβαίνουμε γιατί ακόμη και ο κλήρος δεν θα γνώριζε την διαφορά μεταξύ των Ορθοδόξων και των Αντιχαλκηδονίων. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που τιμά τον εν λόγω επίσκοπο, ούτε η πραγματικότητα του ακατήχητου ποιμνίου του είναι ανώτερη από την Θεολογία της Εκκλησίας για να προσδιορίζει την σχέση της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας με τις διάφορες αιρέσεις.
Εάν δεν είχε μία φυσική αντιπάθεια και παντελή αδιαφορία για τα θεοφώτιστα δόγματα της Ορθοδοξίας ο Ελπιδοφόρος Αμερικής θα αναφερόταν στην μελέτη της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους για τους διαλόγους Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων. Εκεί αναφέρεται για τον «πολυπόθητο» θεολογικό διάλογο που θα οδηγούσε στην ένωση μεταξύ των Ορθοδόξων και των Αντιχαλκηδονίων:
«… Όμως το κλίμα ευφορίας επέτειναν και αρνητικοί από Ορθοδόξου απόψεως παράγοντες, όπως ή οικουμενιστική προοπτική του 20οϋ αιώνος και ή άμβλυνσις γενικώς των θεολογικών κριτηρίων. Διερευνών τους λόγους της πρώτης αυτής ευφορίας ό μετριοπαθής στις κρίσεις του Σεβ. Μητροπολίτης Εφέσου Χρυσόστομος σημειώνει: “Ίσως διότι δεν ήτο δυνατόν να είχον συνειδητοποιηθή εκ πρώτης αρχής αι ιστορικοθεολογικαί δυσκολίαι δια μίαν τοιαύτην ποθητήν ένωσιν”. Ό ανεπίσημος Διάλογος (1964-1971) ωδήγησε σε συμφωνίες θεολογικώς απαράδεκτες. Βεβαιώθηκε ή πλήρης και βαθεία συμφωνία επί της ουσίας του Χριστολογικού δόγματος. Ό Όρος της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου αποσιωπήθηκε και άντ’ αυτού προτάθηκε ή σύνταξις νέας διατυπώσεως (formula) της κοινής υποτίθεται πίστεως. Ή συναρίθμησις των μετέπειτα τεσσάρων Οικουμενικών Συνόδων Ε΄ έως Ζ’ παρεκάμφθη με θεολογικές σοφιστείες (διάκρισις “προθέσεως” και “ορολογίας” της Συνόδου). Και, τέλος, ή άρσις των αναθεμάτων θεωρήθηκε δυνατή εφ’ όσον ή πίστις είναι δήθεν κοινή και εφ’ όσον δεν υποχρεούνται οι Εκκλησίες να αποδεχθούν ως αγίους τους πρώην αιρεσιάρχας και αναθεματισμένους».
Σε άλλο σημείο διαβάζουμε:
«Ή θεολογική κριτική που ασκήθηκε εν τω μεταξύ αποδεικνύει ότι οι Κοινές Δηλώσεις είναι καρπός δογματικών υποχωρήσεων εκ μέρους των Ορθοδόξων. Οι Αντιχαλκηδόνιοι δεν υποχώρησαν ούτε βήμα από την Χριστολογία του Σεβήρου, την οποία και διετύπωσαν με σαφήνεια στις Κοινές Δηλώσεις. Αυτό φαίνεται από τα εξής: 1) Καταδικάζουν τον νεστοριανισμό και τον ευτυχιανισμό, αλλά δεν καταδικάζουν τον σεβηριανισμό που είναι ό μονοφυσιτισμός των συγχρόνων μας Αντιχαλκηδονίων. 2) Αποσιωπούν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο στο σύνολο της. Αναφέρονται στην διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων Ε’, ΣΤ’ και Ζ’, όχι ως ορθοδόξου διδασκαλίας αποδεκτής και από αυτούς τους ιδίους, αλλά ως χριστολογικής ερμηνείας των Ορθοδόξων, την οποία οι Αντιχαλκηδόνιοι δεν έχουν λόγους να την αρνηθούν στους Ορθοδόξους. 3) Αναφέρονται στην θεία φύσι του Χριστού μετά των φυσικών της ιδιοτήτων και στην ανθρωπινή φύσι Του μετά των φυσικών της ιδιοτήτων, αλλά σταματούν στο σημείο αυτό. Έτσι αναδιατυπώνουν το εκ δυο φύσεων. Όμιλούν στην συνέχεια περί ενώσεως των φύσεων, αλλά δεν αναφέρονται στην ύπαρξι των φύσεων εν τη ενώσει: δεν αναδιατυπώνουν δηλαδή το εν δύο φύσεσι. Επιτρέπουν στους Ορθοδόξους να διατηρούν την δυοφυσιτική ορολογία, εφ’ όσον δι’ αυτής δεν νεστοριανίζουν, αλλά νομιμοποιούν τους Αντιχαλκηδονίους να διατηρούν την σεβηριανή ορολογία, ωσάν αυτή να είναι άμοιρος μονοφυσιτικού φρονήματος. 4) Ομολογούν ότι ό Σαρκωθείς Λόγος είναι το υποκείμενο πάσης θελήσεως και ενεργείας εν Χριστώ (ορθώς, διότι προφυλάσσει από τον νεστοριανισμό), αλλά δεν λέγουν ταυτοχρόνως ότι οι φύσεις εν Χριστώ είναι φυσικώς ενεργητικές και θελητικές, ώστε ό Χριστός να είναι ό ενεργών καθ’ εκατέραν των φύσεων μετά της θατέρου κοινωνίας. Ή περικεκομμένη διατύπωσις εισάγει σιωπηρώς και τεχνηέντως τον σεβηριανό μονοενεργητισμό. 5) Παραχωρούν στους Αντιχαλκηδονίους την δυνατότητα να ορίζουν το υποστατικώς εν τω Χριστώ ως μίαν ηνωμένην θεανθρωπίνην φύσιν. Εισάγουν έτσι με άλλες λέξεις την σεβηριανή μία σύνθετη φύσι».
Ο γιδοβοσκός την γίδα του να πούλαγε θα την διαφήμιζε καλύτερα. Ο Αμερικής δίνει τα πολύτιμα τζιβαέρια της Εκκλησίας τζάμπα και το διαλαλεί και δημοσίως σα να είναι εξυπνάδα και κατόρθωμα! Που φτάσαμε! Δείχνει να ικανοποιείται από την πλήρη εκμηδένιση της Ορθοδόξου Θεολογίας, από την άγνοια ακόμη και του κλήρου του που δεν ξέρει να διακρίνει την αίρεση από την αλήθεια. Εκείνα που οι Άγιοι Πατέρες τίμησαν και υπερασπίστηκαν με το αίμα τους και τις θυσίες τους, ο εν λόγω επίσκοπος τα πετάει στα σκυλιά και δεν θέλει ούτε και να τα γνωρίζει.
Για άλλη μία φορά διερωτόμεθα τί παριστάνουν όλοι αυτοί με τις αρχιερατικές στολές στην Εκκλησία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου