Κυριακή Ε’ Νηστειών, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.
«…ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα».
Ἀναβαίνουμε ἀδελφοί διά τοῦ μαρτυρίου καί τῆς μετανοίας ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό. Μποροῦμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς σκέψεις πού μᾶς ὠθοῦν νά ἀποκτήσουμε κοσμικά μεγαλεῖα καί ἀξιώματα γιά δόξα πού δέν τήν παρέχει ὁ Θεός ἀλλά ὁ σαρκικός κόσμος.
Ἡ ἀνάβασις πρός τά Ἱεροσόλυμα, τότε μόνον, ἔχει αἴσιον τέλος καί βρίσκεται γιά τόν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πού συνοδοιπορεῖ μέ τόν Χριστό· καί στή συνάντηση αὐτή, ἀναγεννᾶται ἡ ψυχή μέσα στό Φῶς καί τήν Δόξα τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας.
Πρωτοκαθεδρεῖες ὑπερήφανες πού ζητοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι, καθώς καί ἀλαζονικό σαρκικό βίωμα πού ἐπέλεξε κατ’ ἀρχήν ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, δέν εἶναι ἡ σωστή προσφορά καί τό ἀρεστό στόν Θεό δῶρο πού ὀφείλουμε στόν οὐράνιο Εὐεργέτη μας. Ὁ Χριστός προσφέρει μέ θεϊκή ἀρχοντιά, εὐγένεια καί καλοσύνη, τό θεῖο Φῶς στίς πνευματεύμορφες ψυχές, ὅταν αὐτές μένουν μέ φιλότιμο ὀρθόδοξο στό αἰώνιο Φῶς τῆς διδασκαλίας Του καί ἀρνοῦνται τά σκοτάδια ἤ τά φωτάκια τοῦ διαβόλου τά πεπερασμένα.
Ἡ ψυχή μας εἶναι κατά Χάριν αἰώνια, γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί θά ἀναστήσει καί τά ὀστράκινα σκεύη μας, ἐάν τοῦ προσφέρουμε ὡς θυμίαμα εὔοσμον τόν ἑαυτό μας.
Ἐν τούτοις, τό εὐεργέτημα τοῦ Χριστοῦ δέν θά τό λάβουμε ἐάν δέν τό θελήσουμε μέ τή βούληση καί τό αὐτεξούσιο καί ἀρνηθοῦμε νά πίωμε τό ποτήριο πού Ἐκεῖνος πρῶτος ἔπιε· καί τιμητικά εὐαρεστεῖται νά τό προσφέρει καί στούς θέλοντας καί ἀγαπῶντας Αὐτόν.
Ἐάν ζητήσουμε ταπεινά τόν Θεόν, θά φανερωθεῖ σ’ ἐμᾶς καί θά παραμείνει μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ὀρθόδοξη ἀρχοντιά καί παλικαριά νά Τόν ἀκολουθοῦμε παντοῦ. Οἱ γνήσιοι μαθητές Του ὅταν προπορεύεται ὁ Ἰησοῦς θαυμάζουν καί προχωροῦν μέ ἀνδρεία, θαρραλέα, πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ- τόν οὐρανό. «Οἱ ἐν δικαιοσύνῃ ζῶντες κἄν ἀποθάνωσι, ζῶσι» 1 καί, «εὐχαρίστει τῷ Θεῷ ὅτι οὔκ ὄντα σε παρήγαγε καί ψυχήν ἐνέπνευσε» 2 .
Ἡ παραίνεσις τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς Του πού ἀκούσαμε σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, «τό μέν ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, πίεσθε…», εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν· εἶναι ἀκόμη ἡ καταφρόνησις τῶν βλεπομένων καί τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων πού ἐντυπωσιάζουν καί μέ δόλο τυραννοῦν τό Ἀδαμιαῖον γένος, μέ τά πάθη τῆς ἀλαζονίας, τῆς ἀκολασίας καί ἐπιθυμίας κακῆς.
Ἀντίθετα ἡ κάθαρσις τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀνοίγει νοερά τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀποκτᾶται, ἐν Χάριτι, ἡ ἐπίγνωση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν πού εἶναι κρυμμένη στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον. Τοιουτοτρόπως ἔρχεται ὁ ἀκράτητος ἔρωτας τῶν ὑπερφυσικῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ φυσική ἐπιθυμία τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό καί τῆς αἰώνιας ἀναπαύσεως σέ Αὐτόν. «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις», λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.
Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου καί ἡ ἐργασία τῶν νοητῶν πραγμάτων (νοερά προσευχή) καί ἡ μέθεξη τοῦ ἀπροσίτου Φωτός, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἡ εἰρήνη τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ καί ἡ ἐνοίκηση τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλέπε συνάντηση ἁγίων Πορφυρίου καί Παϊσίου πού ἔμειναν σωματικά μαζί τέσσερις ὧρες καί δέν ἀντήλλαξαν λέξη μέ τό στόμα, διότι εὑρίσκοντο μέσα στήν ἄκτιστον Χάριν τῆς Εὐχῆς).
Ὁ Χριστός μας αὐτό ζήτησε σήμερα ἀπό τούς μαθητές Του, ὅταν τούς εἶπε: «καί ὅς ἐάν θέλει ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…»
Ταπείνωση, ταπείνωση, ταπείνωση!!
Τοῦτο τό φρόνημα, τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύσησε ὁ Τίμιος Σταυρός στήν καρδιά τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας στά Ἱεροσόλυμα καί πού ἡ Ἁγία ἠκολούθησε ἐφ’ὅρου ζωῆς καί κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας εἰς τούς αἰῶνας.
Συνεπῶς, ἀδελφοί, ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἐναρμονισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα 3 καί ἔχοντας ἀναλάβει ἀποκλειστικά τήν πνευματική ζωή, εἶναι εὐάρεστοι στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, ἀφιερωμένοι σ’ Αὐτόν ψυχῇ τε καί σώματι.
Γιατί πάντοτε μέ τούς κόπους τους καθαρίζουν τίς ψυχές τους καί τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί χύνουν τό αἷμά τους γιά τήν ἀγάπη Του.
Μέ προσευχή καί μελέτη γεμίζουν ἀπό θεῖο Φῶς τόν νοῦ τους καί τόν κάνουν λαμπρό. Μέ τήν ἀπάρνηση τῶν θελημάτων τους ἀποδεσμεύουν τίς ψυχές τους ἀπό τίς ἐμπαθεῖς κλίσεις καί ἑνώνονται ὁλόκληροι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Γι’ αὐτό καί εὔκολα ὄχι μόνον ἀναγνωρίζονται ὡς πνευματικοί, ἀλλά ἀπό ὅλους ἔτσι ὀνομάζονται (βλέπε π. Σαράντη Σαράντο). Αὐτοί, φθάνοντας σέ ἀπάθεια καί ἀγάπη παίρνουν φτερά γιά τήν θεωρία τῆς κτίσεως καί ἀποδέχονται τήν γνώση τῶν ὄντων μέ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη στόν Θεό 4 καί δίνεται μόνο σ’ ἐκείνους πού ἀνέβηκαν πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος (στῶν ἀθεάτων τά κάλλη).
Ἔτσι ἀποκτοῦν δύναμη καί σοφία λόγου καί ἀπευθύνουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί στό πολύ πλῆθος τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, λόγους ἀγαθούς ἀπό καθαρή καρδιά.
Καί γίνονται στούς ἀνθρώπους ἀλάτι καί φῶς ὅπως λέει ὁ Κύριος σ’ αὐτούς: «ἐσεῖς εἶστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἀλάτι τῆς γῆς».
Πρότυπον αἰώνιον σέ ὅλους, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες· ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· πού μᾶς διδάσκουν σήμερα καί πάντοτε τά ἀκόλουθα: «Ἀπαλλαγῆτε ἀπό τούς περισπασμούς καί μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός» 5 .
Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Τεχνίτης Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν.
Σ’ Αὐτόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, ἡ Προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
1(Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
2(Ἰωάννου Χρυσοστόμου)
3(Γαλάτ.5,25)
4(Α’ Κορινθ. 2, 7)
5(Ψαλμ.45,11)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου