Κυριακή Ζ΄ Επιστολών, Αποστ. Ανάγνωσμα: Ρωμ. ιε’ 1-7 (04-08-2019)

• 31 Ιουλίου 2019
• Ερμηνεία Αγιογραφικών Αναγνωσμάτων

Πρεσβ. Ανδρέου Ηλία

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν. Ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. Ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν Ἰησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διὸ προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, όσοι έχουμε δυνατή πίστη οφείλουμε να ανεχόμαστε τις αδυναμίες αυτών που έχουν αδύναμη πίστη, και να μην κάνουμε ό,τι αρέσει σ’εμάς. Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό κι έτσι να συντελεί στην οικοδομή της εκκλησίας. Άλλωστε, κι ο Χριστός δεν έζησε για να ευαρεστήσει τον εαυτό του, αλλά, όπως λέει η Γραφή, οι ύβρεις όσων σ’ έβριζαν, Θεέ, έπεσαν πάνω μου. Να ξέρετε ότι όσα γράφτηκαν στις Γραφές, έχουν γραφτεί για να μας διδάσκουν. Έτσι, με την υπομονή και την ενθάρρυνση που δίνει η Γραφή, θα στηριχτεί η ελπίδα μας. Είθε ο Θεός, που χαρίζει την υπομονή και την ενθάρρυνση, να σας δώσει την ομόνοια σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού. Έτσι, όλοι μαζί με μια φωνή θα δοξάζετε το Θεό, τον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Να δέχεστε ο ένας τον άλλο, όπως δέχτηκε κι εσάς ο Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός.

Σχολιασμός

Το αποστολικό ανάγνωσμα αναφέρεται στη σχέση που πρέπει να έχουν τα μέλη της Εκκλησίας μεταξύ τους, αλλά και για την ενότητα που πρέπει να έχει η Εκκλησία και η οποία πηγάζει από την ενότητα μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδος. «Υμείς δε έστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους ( Α΄Κορ. 12:27). Σκοπός του απ. Παύλου είναι στην Εκκλησία να υπάρχει πάντοτε ενότητα και ομοφροσύνη, χωρίς διαιρέσεις και σχίσματα μεταξύ των χριστιανών μελών της Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού.

Κατά τον Γέροντα Πορφύριο «Μέσα στην Εκκλησία όλοι είναι ένα και ο Χριστός είναι η κεφαλή. Η Εκκλησία και ο Χριστός είναι ένα. Το σώμα της Εκκλησίας τρέφεται, αγιάζεται, ζει με το Χριστό». Με αυτές τις προϋποθέσεις «το σώμα της Εκκλησίας γίνεται ο χαρισματικός χώρος, όπου συγκροτείται, βιώνεται και φανερώνεται η ενότητα των πιστών ως εικόνα της τριαδικής ενότητας. Η ενότητα αυτή αποτελεί καρπό μεθέξεως των πιστών στη χάρη του Τριαδικού Θεού και συνιστά έκφραση του ήθους της ενιαίας καθολικής Εκκλησίας, ως αδιάσπαστης ενότητας και ιδεώδους κοινωνίας προσώπων». (Η τριαδική ενότητα και η ενότητα των πιστών κατά το Μ. Αθανάσιο. Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ).

Για την επίτευξη του στόχου της ενότητας της Εκκλησίας, ο απόστολος Παύλος προτείνει κάποια πρακτικά μέτρα που αφορούν τη σχέση και συμπεριφορά μας μέσα στην Εκκλησία και έναντι των άλλων. Έτσι, λέγει ότι εμείς οι χριστιανοί έχουμε κάποιες οφειλές (οφείλομεν) σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να ανταποκριθούμε απέναντι στους άλλους χριστιανούς, τα μέλη της Εκκλησίας. Δηλαδή, αυτοί που είναι πνευματικά δυνατοί, οχυρωμένοι με τη χάρη του Τριαδικού Θεού, είναι υποχρεωμένοι να «βαστάζουν τα ασθενήματα των άλλων», δηλαδή να ανεχόμαστε και να συγχωρούμε τις όποιες αδυναμίες έχουν οι άλλοι. Οφείλουμε, επομένως, εάν θεωρούμε τους εαυτούς μας δυνατούς πνευματικά να υπομένουμε και να ανεχόμαστε τις αδυναμίες και τα ελαττώματα των άλλων, που πιθανό να είναι αδύναμοι πνευματικά. Αν και πρέπει, ακόμα και αν έτσι έχουν τα πράγματα, να προσέξουμε ιδιαιτέρως, γιατί η αίσθηση της πνευματικής δύναμης μπορεί να υποκρύπτει εωσφορικό εγωισμό και να είμαστε εμείς που έχουμε ανάγκη στήριξης από τους άλλους. Ο απόστολος Παύλος μιλά με κριτήριο τον εαυτό του και γνωρίζουμε την πνευματική του δύναμη και ενίσχυση από το Άγιο Πνεύμα.

Κατά τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο «έγινες δυνατός; Δώσε την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη στο Θεό, ανεχόμενος και υπομένων τον αδελφό σου με απώτερο σκοπό να τον διορθώσεις. Θυμήσου τον Παύλο που έλεγε, ελεύθερος γαρ ων εκ πάντων πάσιν εμαυτόν εδούλωσα, ίνα τους πλείονας κερδίσω…τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω (Α΄ Κορ. 9:19-22). Ακόμα συμβουλεύει λέγοντας: αλλήλων τα βάρη βαστάζετε (Γαλ. 6:2). Είναι καθήκον μας μέσα στην ενότητα που υπάρχει στην Εκκλησία, ότι πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στους πνευματικά αδύνατους αδελφούς μας. Αυτό το οποίο κάνουμε πρέπει να το κάνουμε για το συμφέρον όλων των μελών της Εκκλησίας και όχι μόνο για το δικό μας. Αυτό φαίνεται και πάλιν από τα λόγια του απ. Παύλου προς τους Κορινθίους: «Πάντα πάσιν αρέσκω, μη ζητών το εμαυτού συμφέρον, αλλά το των πολλών ίνα σωθώσι» (Α΄ Κορ. 10:33).

Ο κάθε άνθρωπος έχει ως σκοπό μέσα στην ενότητα των μελών της Εκκλησίας, να προσπαθήσει να ανταποκριθεί στην αποστολή του ως μέλος του ιδίου σώματος του Χριστού και να ενεργεί προς την οικοδομήν του σώματος αυτού και όχι για το θεαθήναι ή να προκαλεί σκανδαλισμό των άλλων ανθρώπων. Για να γίνει αυτό εφικτό πρέπει να έχουμε και κάποια εφόδια ως χριστιανοί που είμαστε, την υπομονή και το θάρρος που αντλούμε μέσα από τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Δηλαδή αντλούμε δύναμη και υπομονή από την Αγία Γραφή, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στους πειρασμούς και στις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από τα μέλη της Εκκλησίας.  Εκτός από την Αγία Γραφή την υπομονή μας την παρέχει και ο ίδιος ο Θεός: «Ο δε Θεός υπομονής και της παρακλήσεως δώη υμίν το αυτό φρονείν εν αλλήλοις κατά Χριστόν Ιησούν». Για να υπάρχει η ενότητα μεταξύ των μελών της Εκκλησίας πρέπει να τηρούμε το θέλημα του Θεού, να υποτάξουμε το δικό μας θέλημα στο θέλημα του Χριστού. Θέλημα δε του Τριαδικού Θεού είναι να μη διασπάται η ενότητα της Εκκλησίας. «Ει τις ουν παράκλησις εν Χριστώ ει τι παραμύθιον αγάπης ει τις κοινωνία πνεύματος ει τις σπλάγχνα και οικτιρμοί, πληρώσατε μου την χαράν ίνα το αυτό φρονήτε την αυτήν αγάπην έχοντες σύμψυχοι το εν φρονούντες» (Φιλ. 2: 1-2).

Η αλήθεια αυτή διαφαίνεται κατά το Μ. Αθανάσιο και από την αρχιερατική προσευχή του Χριστού, ο οποίος ζητεί από τον Πατέρα του την ενότητα των πιστών κατά το υπόδειγμα της δικής τους ενότητας (Ιω. 17: 21). (Η τριαδική ενότητα και η ενότητα των πιστών κατά το Μ. Αθανάσιο Δημητρίου Ι.Τσελεγγίδη Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ)

Η ενότητα των πιστών δεν οφείλεται σ’ αυτούς, αλλά είναι έργο της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Έτσι η ενότητα των πιστών βιώνεται και εκφράζεται κατά μίμηση της ενότητας του Τριαδικού Θεού. Ο Απ. Παύλος αναφέρει ότι η ενότητα αυτή πρέπει να γίνεται «εις δόξαν Θεού», αντιθέτως οι διαιρέσεις και οι διχογνωμίες των χριστιανών έχουν ως αποτέλεσμα να βλασφημείται το όνομα του Θεού. «Το γαρ όνομα του Θεού δι υμάς βλασφημείται εν τοις έθνεσιν» (Ρωμ. 2:24). Η στάση και συμπεριφορά των Χριστιανών, αντίθετα, πρέπει να γίνεται αιτία δοξολογίας και λατρείας του Θεού.

http://www.imconstantias.org.cy/74608-2/

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Η μελαγχολία του σωσία

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η εποχή τώρα προσπαθεί να αποκοιμίσει του νέους, για να ξεχάσουν την πατρίδα τους, τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, με ένα λόγο, τον εαυτό τους.
Το δίλημμα να γίνεις αυτό που είσαι, ο εαυτός σου ή να γίνεις ένας σωσίας, βασανίζει όλους τους ανθρώπους ιδίως τους νέους. Ο σωσίας είναι ο τύπος που προσπαθεί να ξεχάσει τον εαυτό του. Είναι δηλαδή το αντίθετο του ομηρικού Οδυσσέα, που προσπαθεί να θυμάται τον εαυτό του και την πατρίδα του.
Ο σωσίας δεν θέλει να θυμάται, σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα που χάθηκαν επειδή δεν θυμούνταν την πατρίδα τους. «Οι νήπιοι, χάθηκαν», γράφει ο Όμηρος. Ο σωσίας είναι ένα μυθικός Προκρούστης του εαυτού του.
Στην ερμηνεία των ρόλων στο θέατρο υπάρχουν δύο τεχνοτροπίες. Στη μια ο ερμηνευτής προσπαθεί να εκφράσει τον εαυτό του μέσα απ΄ το ρόλο του. Στην άλλη ο ερμηνευτής προσπαθεί να ξεχάσει τον εαυτό του στο ρόλο του, να γίνει ένας σωσίας του ρόλου.
Τη μουσική, είπε κάποτε ο Θεοδωράκης, δεν τη γράφουμε για να ξεχάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε. Η εποχή τώρα προσπαθεί να αποκοιμίσει του νέους, για να ξεχάσουν την πατρίδα τους, τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, με ένα λόγο, τον εαυτό τους.
....................................................................................................

(Σχετ. στο olympio-vhma της Παρασκευής, Η γενιά του Προζάκ )

https://moschoblog.blogspot.com/2019/07/blog-post_28.html

Βολές Καραμανλή κατά της Αττικής Οδού

01-08-2019  - Πηγή: kathimerini.gr

0

Την εκτίμηση ότι η Αττική Οδός έχει προ πολλού αποσβεστεί εξέφρασε χθες ο υπουργός Υποδομών Κώστας Καραμανλής.

Σημείωσε δε ότι η αιτία που δεν έχει ακόμα επιστραφεί στο Δημόσιο είναι οι όροι της σύμβασης παραχώρησης, οι οποίοι ευνοούν τον ιδιώτη εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Τέλος, απέκλεισε το ενδεχόμενο παράτασης της σύμβασης έναντι αναστολής αύξησης των διοδίων.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, ο κ. Καραμανλής επιτέθηκε στην Αττική Οδό για την πρόσφατη απόφασή της να προχωρήσει σε αύξηση στις τιμές των διοδίων. «Κατά την άποψή μας, αυτός ο δρόμος έχει βγάλει τα κέρδη του. Ομως η σύμβαση παραχώρησης είναι δομημένη έτσι που στα χαρτιά φαίνεται ότι αυτό δεν έχει γίνει», ανέφερε, σημειώνοντας ότι, για να αποδειχθεί αυτό, το Δημόσιο θα έπρεπε να εμπλακεί σε δικαστική διαμάχη με την κοινοπραξία, κάτι που δεν επιθυμεί. «Δεν μπορεί να έρχεται κάποιος σε μια νέα κυβέρνηση και να αυξάνει τα διόδια χωρίς καμία συνεννόηση. Δεν θα το επιτρέψουμε. Σε αυτή τη φάση, πρέπει όλοι να δείξουμε αυτοσυγκράτηση», προσέθεσε. Τέλος, ο κ. Καραμανλής απέκλεισε διετή παράταση «κάτω από το τραπέζι» της σύμβασης της Αττικής Οδού, με αντάλλαγμα την αναστολή των αυξήσεων. «Το 2024 το αργότερο λήγει η σύμβαση και θα βγει νέος διαγωνισμός», ανέφερε. Ερωτώμενος για τα ηλεκτρονικά διόδια, ο κ. Καραμανλής επεσήμανε ότι ο διαγωνισμός προχώρησε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η συναίνεση των κοινοπραξιών στις οποίες έχει παραχωρηθεί η διαχείριση των διοδίων. «Πρέπει βέβαια να έρθουμε σε διαπραγμάτευση με τους παραχωρησιούχους, που δεν θα το δεχθούν εύκολα, γιατί η κυβέρνηση προκήρυξε έναν διαγωνισμό χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση με τις κοινοπραξίες, ο απόλυτος παραλογισμός», ανέφερε.

Σημείωσε όμως ότι θα υποστηρίξει τη συνέχιση του διαγωνισμού. «Η Βουλγαρία και η Ρουμανία το έχουν καταφέρει, γιατί όχι κι εμείς», είπε χαρακτηριστικά.

Οσον αφορά τον διαγωνισμό «Πάτρας – Πύργου», ο κ. Καραμανλής αποκάλυψε ότι ένας εκ των οκτώ εργολάβων του «σαλαμοποιημένου» έργου ζήτησε αποζημίωση για να απομακρύνει τα σκουπίδια που υπήρχαν στον χώρο του έργου. «Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση εγκαινίασε πριν από τις εκλογές ένα εργοτάξιο. Αντ’ αυτού παραλάβαμε 50.000 τόνους σκουπιδιών και την απαίτηση του εργολάβου να πάρει 2 εκατ. ευρώ για να τα καθαρίσει και να αρχίσει το έργο». Επανέλαβε δε πως εξετάζονται όλες οι εναλλακτικές. «Καλό είναι να μη λέμε ψέματα. Το έργο ήταν από την αρχή λάθος και πρέπει να το επανεξετάσουμε και να ξέρουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα ποια θα είναι η σωστή και βιώσιμη λύση. Θα μελετήσουμε διεξοδικά τις εναλλακτικές. Είμαστε σε επαφή με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και όποια απόφαση και να λάβουμε δεν θα θέσει σε κίνδυνο το έργο».

Τέλος, για τον Βόρειο Οδικό Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) επανέλαβε ότι στην ουσία δεν υπάρχει διαγωνισμός σε εξέλιξη. «Δεν έχει δημοπρατηθεί τίποτα, παρά μόνο κάτι σκίτσα και μια ιδέα. Δεν υπάρχει χάραξη, δεν υπάρχουν περιβαλλοντικοί όροι».

https://www.michanikos-online.gr

ΒΙΝΤΕΟ – Φάυλλος ο Κροτωνιάτης: Ο ήρωας των Μηδικών που τίμησε ο Μέγας Αλέξανδρος

Magna Grecia: μια περιοχή και ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Οι Έλληνες μετά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό ίδρυσαν δεκάδες πόλεις σε όλη την Ιταλία, οι περισσότερες εκ των οποίων σήμερα είναι εξαφανισμένες απ’ τον χάρτη.

Στην ιστορία της Μεγάλης Ελλάδος υπήρξαν τεράστιες προσωπικότητες.

Μια απ’ αυτές, μα δυστυχώς άγνωστη στον πολύ κόσμο, είναι του Φάυλλου, ενός μεγάλου αθλητή από τον Κρότωνα, στον οποίο τιμές απέδωσε ακόμη κι ο Μέγας Αλέξανδρος.

Για τον μεγάλο αυτό αρχαίο Έλληνα μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

http://www.antibaro.gr/article/24066

Τι έζησε ο Άγιος Παΐσιος κατά τη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου

---

Αγιος Γέροντας Παϊσιος -Οι άνθρωποι όταν δυσκολευόμαστε στη ζωή μας ζητάμε βοήθεια από τους Αγίους και την Παναγία. Για ποιο λόγο όμως άλλοτε ανταποκρίνονται στις παρακλήσεις μας και άλλοτε όχι; Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε µου δίνει αµέσως αυτό που της ζητώ και άλλοτε όχι;

Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην προσευχή µας∙ όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη παλληκαριά.
Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιάµιση ώρα µε τα πόδια.

Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο∙µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθη.

Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµο µου: «Ας πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δη κανείς και αρχίση να µε ρωτάη τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµός να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήση κάτι.

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµο και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πραγµατα θα ενοχλής την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµι, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπι σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα∙ µε έπιασαν τα κλάµατα, ούτε ήθελα να φάω πιά … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζη και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πη αυτό!

πηγη

Κρητικές αποικίες στην Εγγύς Ανατολή

Η Ιστορία της Κρήτης δεν αρχίζει από μύθους και θεογονίες. Κάτω από το έδαφος των αρχαιότερων ανακτόρων της Κνωσού και της Φαιστού βρέθηκε να ‘χει πολλά μέτρα πάχος ένας πολιτισμός λαμπρός για την εποχή του, ο οποίος υπήρξε ελληνικός και γηγενής.

Οι Πρωτοέλληνες εκ των οποίων κατάγονται όλοι οι Ελληνες και Ευρωπαίοι και οι οποίοι αυτούς εθεώρουν ως προγόνους τους, είναι, όπως αναφέρουν οι ελληνικές παραδόσεις και όλοι οι Ελληνες συγγραφείς, “αυτόχθονες”, “παλαίχθονες” και “γηγενείς”.

Ζούσαν και αναπτύσσονταν επί χιλιάδες έτη στην “Αιγαιίδα”, δηλαδή στο Αιγαίο και στον “Περιαιγαιακό” χώρο προ του κατακλυσμού της εποχής του “βασιλέως” Αθηνών – Βοιωτίας Ωγύγου και του Δευκαλίωνος και της Πύρρας στη Θεσσαλία. Οι Πελαγόνες ζούσαν στην ηπειρωτική και νησιώτικη Ελλάδα, στη δυτική και βόρεια Μ. Ασία και Ιταλία. Τους βρίσκουμε παντού, σ’ όλο τον Αιγιακό και Περιαιγιακό χώρο.

Υπήρχαν κι άλλα αδελφά φύλα, ομόαιμα, ομόγλωσσα, ομόθρησκα, με διαφορές σε λεπτομέρειες γλωσσικές ή ηθών και εθίμων. Με τους Πελαγόνες συνυπήρχαν Λέλεγες, Κουρήτες, Καύκωνες, Αονες, Τέμμικες, Υαντες, Τελχίνες, Τηλεβόαι, Έφυροι, Φλεγγύαι, κ.λπ.

Όμως «επισημοτάτη των φυλών τούτων ήτο η των Πελαγόνων, όθεν και όλη αυτή η πανάρχαια εποχή ωνομάσθη Πελασγική» (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος Α’).

Κατά τον Ομηρο (Οδύσσεια, τ. 174-175) στην Κρήτη συμβίωναν Αχαιοί, Ετεοκρήτες, Κύδωνες, Δωριείς και έξοχοι Πελασγοί. Από αναμείξεις πελασγικών φύλων μεταξύ των και με ιθαγενείς των περιοχών της επεκτάσεώς των, προέκυψαν διάφοροι λαοί: Οι Πελασγοί της Συρίας έγιναν Φοίνικες (όχι οι Σημιτοφοίνικες που είναι πολύ μεταγενέστεροι), οι Πελασγοί των παραλίων της Παλαιστίνης εκλήθησαν Φιλισταίοι (Πελασγοί = Φελασίτ = Φελασταίοι = Φιλισταίοι). Πελασγικοί λαοί είναι ακόμη οι Τυρρηνοί ή Ετρούσκοι, οι Κάρες ή Λέλεγες, οι Λύκιοι, οι Λούβιοι και οι Φρύγες, οι Μιτάννοι, οι Ελαμίται, οι Νήδοι, οι Δραβίδες και μέρος των Χεττιτών.

Οι Φιλισταίοι ήσαν ένα παλαιό πελασγικό φύλο, το οποίο απετέλεσε ένα ρωμαλέο προωθημένο προπύργιο του Ελληνισμού στην περιοχή της Παλαιστίνης. Ο πολεμικός λαός των Φιλισταίων έδρασε στην Εγγύς Ανατολή κατά την αρχαιότητα και μνημονεύεται στην Παλαιά Διαθήκη και ακόμη αρχαιότερα σε επιγραφές και ανάγλυφες παραστάσεις σωζόμενες επί αρχαίων μνημείων στην Άνω Αίγυπτο. Σήμερα, οι Φιλισταίοι θεωρούνται γενικώς ως λαός Ελληνικός και μάλλον Κρητικός, που δεν έχει τίποτα το κοινό με τους όμορους σημιτικούς λαούς Εβραίους και Σημιτοφοίνικες, όπως άλλωστε προκύπτει εκ των ονομασιών “αλλόφυλοι” και “απερίτμητοι” τις οποίες έδιδαν σ’ αυτούς οι Εβραίοι, στην “Αγία Γραφή”. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η περίτμηση κατάγεται από την λατρεία του Κρόνου. Όπως ευνούχισε αυτός τον πατέρα του τον Ουρανό, σφετεριζόμενος την εξουσία, έτσι και οι πιστοί του κάνουν περιτομή για να δείξουν την πίστη προς τον θεό τους.

Το μη σημιτικόν των Φιλισταίων υποστηρίζει και ο Γάλλος συγγραφεύς Ερνέστος Ρενάν (“Γενική Ιστορία των Σημιτικών γλωσσών”).
Η νεοανακτορική περίοδος είναι η εποχή της μεγαλύτερης ακμής του ελληνικού “μινωικού” πολιτισμού, και χαρακτηρίζεται από την κρητική θαλασσοκρατία και το ναυτικό εμπόριο. Τα κρητικά πλοία φθάνουν όχι μόνο στα άκρα του Αιγαίου αλλά και εις τα πέρατα της Μεσογείου, στις ακτές της Μικράς Ασίας, στη βόρεια θάλασσα, και ίσως εκείθεν του Ατλαντικού όπου ιδρύουν αποικίες.

Ακόμη και στον Ινδικό Ωκεανό, την αποικία των οποίων ο Ευήμερος ονομάζει Παγχαία σε έργο του επιγραφόμενο “Ιερά Αναγραφή” και αναφέρει ότι οι Παγγαίοι ήσαν πανάρχαιοι Κρήτες οδηγηθέντες στη νήσο αυτή υπό του Ζηνός, σύμφωνα με αποσπάσματα τα οποία διέσωσαν μεταξύ των άλλων και ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ ο Σικελιώτης (βιβλίο Ε’, παράγρ. 41-46).
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν την Κρήτη Κιφιτού ή Κιφτιού ή Κεφτιού, όπως συνάγεται από μία επιγραφή προ τιμήν του Τουτμές Γ’, όπου γίνεται λόγος για τους άρχοντες της Κιφτιού και των νησιών στις γειτονικές θάλασσες. Από τους Αιγύπτιους πήραν την ονομασία οι Εβραίοι που αποκαλούν την Κρήτη Καφθόρ και τους Κρήτες Καφθορίμ ή Κερετίμ.

“Κρήτες” ή “Ελληνες” αποκαλούνται οι Φιλισταίοι στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αμώς βάζει τον Ιεχωβά να δηλώνει: «Δεν εξήγαγα τον Ισραήλ από την γη της Αιγύπτου, και τους Φιλισταίους από την Καφτόρ» (Θ7). Ο Ιεζεκιήλ τους αποκαλεί “Κρήτας” (ΚΕ 16-17), ο Σοφωνίας “Παροίκους Κρητών” και την Χαναάν “γην Φιλισταίων” (Β5) και ο Ζαχαρίας τους λέγει «τέκνα των Ελλήνων» (Θ13). Την εγκατάσταση των Κρητών στην παραλιακή ζώνη της Παλαιστίνης ο P. Faure τοποθετεί στον ΙΕ’ π.Χ. αιώνα, (“Η ζωή στη μινωική Κρήτη”), ενώ ο Χέρμπερτ Γεώργιος Γουέλλς αναφέρει απλώς ότι οι Εβραίοι φθάνοντας στην Παλαιστίνη τον ΙΒ’ π.Χ. αιώνα βρήκαν τους Φιλισταίους.
Η αλήθεια είναι διαφορετική και η εγκατάσταση φαίνεται ότι έγινε προ του 2000 π.Χ., όταν την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των ελληνικών φύλων είχαν οι Πελασγοί και αυτή ήταν η ονομασία των Κρητών εποίκων που εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη διότι μετά το 2000 π.Χ. τα φύλα του Αιγαίου χρησιμοποιούσαν το γενικό όνομα Αχαιοί ή Δαναοί και από το 1600 π.Χ. και το Αργείοι. Περί το 2500 π.Χ. έγινε μία μεγάλη μετανάστευση Κρητών στην μεσογειακή ακτή της Εγγύς Ανατολής νοτίως της Φοινίκης. Οι Φιλισταίοι. Το όνομά τους παρεφθάρη από τους Αιγυπτίους σε “Πελεστέ” όνομα από το οποίο προήλθε και η “Παλαιστίνη” για τη χώρα που κατοίκησαν.

Οι Φιλισταίοι ήσαν σε συνεχείς προστριβές με τους Φοίνικες και αργότερα με τους νεοεισελθέντες Εβραίους εκ Βαβυλώνος (Βαάλ = Βήλος = Κρόνος), οι οποίοι επέπρωτο να τους διαβρώσουν. (Βεβήλωσαν τον Ναόν Δίον).
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, μετά την σύντομον αυτήν ιστορική αναδρομή ότι, οι Ελληνες μετανάστευσαν στην Εγγύς Ανατολή και όχι οι Εβραίοι (νομάδες της Ερήμου) στην Κρήτη.

Ποτέ Εβραίοι δεν ίδρυσαν αποικίες στην Κρήτη κατά την αρχαιότητα. Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους αποδείξεις. Αντίθετα οι Έλληνες αποίκησαν την Παλαιστίνη και της έδωσαν το όνομα αυτό.

haniotika-nea.gr

πηγη

Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στα Δαρδανέλια

Ημερομηνία εορτής:	02/08/2019
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 2 Αυγούστου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα:	Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Οσίας Ξένης Νικαίας Πειραιώς.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Θεοδωρος Ο Νεομαρτυρας Που Μαρτυρησε Στα Δαρδανελια (; - 1690)

Βιογραφία Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που στα τουρκικά ονομαζόταν Ερένκιοι. Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή. Σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή. Αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του. Γι' αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα. Αλλά ο Θεόδωρος απέρριψε όλες τις προτάσεις του. Τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος - μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά. Τότε ο μάρτυρας απάντησε: «Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι». Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 2 Αυγούστου 1690 μ.Χ., στις 3.00 μ.μ. τον αποκεφάλισαν. Το 1922 μ.Χ., φεύγοντας από τις πατρικές εστίες ο αείμνηστος ιερέας Πατήρ Κωνσταντίνος Οικονόμου με μερικούς πατριώτες μετέφεραν την Αγία Κάρα στη Νίκαια και φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Οσίας Ξένης.

Μεγαλυνάριον Χαίροις Ὀφρυνίου θεῖος βλαστός, καὶ Δαρδανελλίων ἐγκαλλώπισμα ἱερόν, ἐν αὐτῇ γὰρ χαίρων, Θεόδωρε ἀθλήσας, πλουσίων δωρημάτων, θεόθεν ἔτυχες. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Ἄνθος τῆς νεότητος παριδών, καὶ τῶν παρανόμων χορηγίας καὶ ἀπειλῆς, Θεόδωρε μάκαρ, μηδόλως δειλιάσας, ὑπῆλθες μαρτυρίου χαίρων τὸ στάδιον. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Χαίροις Νεομάρτυς τοῦ Ἰησοῦ, Θεόδωρε μάκαρ, ὁ ἀθλήσας γνώμῃ στεῤῥᾷ, ἔνθεν ὥσπερ θῦμα, προσενεχθεὶς Κυρίῳ, ἀξίως ἐδοξάσθης, δόξῃ τῇ κρείττονι. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Ἔχων παῤῥησίαν πρὸς τὸν Χριστόν, Θεόδωρε Μάρτυς, καθικέτευε ἐκτενῶς, ὑπὲρ τῶν τιμώντων, τὴν πάνσεπτόν σου μνήμην, καὶ πίστει προσκυνούντων, τὴν θείαν κάραν σου. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Χαίρων ἀπετμήθης τὴν κεφαλήν, ἣν ὁ Ἀθλοθέτης ἐστεφάνωσεν Ἀθλητά, ἡμεῖς ὡς θεῖον δῶρον, αὐτὴν πλουτοῦντες θεῖον, Θεόδωρε τιμῶμεν, τὴν θείαν μνήμην σου. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Ἤνεγκας ῥαβδίσματα καὶ πληγάς, καὶ πικρὰς ὀδύνας ὡς ἀσώματος Ἀθλητά, καὶ τῆς ἀνομίας, τὸ κράτος κατασχύνας, Θεόδωρε ἐδέξω, νίκης τὸν στέφανον.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στα Δαρδανέλια

Ιστιοπλοϊα: Χάλκινο μετάλλιο για Παππά -Τσαμοπούλου στο Πανευρωπαϊκό

Ένα εκπληκτικό και μοναδικό σερί επιτυχιών για τα δρώμενα της ελληνικής ιστιοπλοϊας  συνεχίζει το δίδυμο Μελίνα Παππά-Μαρία Τσαμοπούλου στην κατηγορία του 420. Σε λιγότερο από έναν μήνα από την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών, επιτυχία που ήρθε μετά από πέντε χρόνια για την Ελλάδα,  κατέκτησαν στην Ισπανία το χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα u19.

Από το 2017 και μέσα σε τρία χρόνια πέτυχαν να ανέβουν στο βάθρο και στις έξι σερί διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχαν. Δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τέσσερα Ευρωπαϊκά με προπονητή τον Ανδρέα Παπαδόπουλο.

-2017: Ασημένιο μετάλλιο  στο  (U17) Open European Championship  στην Αθήνα  και ασημένιο  στο U17 Junior European Championship  στη Γκάρντα της Ιταλίας

-2018: Χρυσό μετάλλιο στο  (U17) Junior European Championship  στη Σεσίμπρα της Πορτογαλίας και ασημένιο στο (U17) World Championship  στο των ΗΠΑ

– 2019: Χάλκινο στο Women World Championship  στη Βιλαμούρα της Πορτογαλίας  και χάλκινο στο (U19) Junior European Championship  στη Vilagarcia de Arousa  της Ισπανίας.

Στο Πανευρωπαϊκό της Ισπανίας η ελληνική ιστιοπλοϊα πανηγύρισε άλλα δύο μετάλλια. Στην κατηγόρια 470 οι Νίκος Μπριλάκης και Νίκος Γεωργακόπουλος κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο ενώ στην κατηγορία 420 κάτω των 17 οι Έλενα Σωτηρίου-΅Ελένη Γιαννούλη τερμάτισαν στην τρίτη θέση και κρέμασαν στο λαιμό  τους το χάλκινο.

πηγη

HISTORY - ΙΣΤΟΡΊΑ - 历史, ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣJuly 30, 2019

Οι Έλληνες έχουν σχεδόν μυθική προέλευση, αποκαλύπτει αρχαίο DNA!

Από την εποχή του Ομήρου, οι Έλληνες έχουν εξιδανικεύσει τους μυκηναϊκούς “προγόνους” τους σε επικά ποιήματα και κλασικές τραγωδίες που δοξάζουν τα κατορθώματα του Οδυσσέα, του βασιλιά Αγαμέμνονα και άλλων ηρώων που δέχθηκαν την υποστήριξη ή την απόρριψη από τους Έλληνες θεούς. 

Αν και αυτοί οι Μυκηναίοι ήταν φανταστικοί, οι μελετητές συζητούν αν οι σημερινοί Έλληνες κατάγονται από τους πραγματικούς Μυκηναίους, που δημιούργησαν έναν διάσημο πολιτισμό που κυριάρχησε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στο Αιγαίο από το 1600 π.Χ. έως το 1200 π.Χ., ή αν οι αρχαίοι Μυκηναίοι απλώς εξαφανίστηκαν από την περιοχή.

Τώρα, το αρχαίο DNA υποδηλώνει ότι οι Έλληνες που ζουν είναι όντως απόγονοι των Μυκηναίων, με μόνο ένα μικρό ποσοστό DNA από μεταγενέστερες μεταναστεύσεις στην Ελλάδα. Και οι ίδιοι οι Μυκηναίοι ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους παλαιότερους Μινωίτες, σύμφωνα με μελέτη, έναν άλλον μεγάλο πολιτισμό που άνθισε στο νησί της Κρήτης από το 2600 π.Χ. έως 1400 π.Χ. (ονομάστηκε έτσι από τον μυθικό βασιλιά Μίνωα).

Το αρχαίο DΝΑ προέρχεται από τα δόντια 19 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων 10 Μινωιτών από την Κρήτη που χρονολογούνται από το 2900 π.Χ. έως το 1700 π.Χ., τεσσάρων Μυκηναίων από τον αρχαιολογικό χώρο στις Μυκήνες και άλλα νεκροταφεία στην ελληνική ηπειρωτική χώρα που χρονολογούνται από το 1700 π.Χ. έως το 1200 π.Χ. και πέντε άτομα από άλλες κουλτούρες της πρώιμης Εποχής του Χαλκού (5400 π.Χ. έως 1340 π.Χ.) στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Συγκρίνοντας 1,2 εκατομμύρια γράμματα γενετικού κώδικα σε αυτά τα γονιδιώματα με αυτά των 334 άλλων αρχαίων ανθρώπων από όλο τον κόσμο και 30 σύγχρονους Έλληνες, οι ερευνητές μπόρεσαν να σχεδιάσουν πώς τα άτομα συνδέονταν μεταξύ τους.

Οι αρχαίοι Μυκηναίοι και οι Μινωίτες συνδέονταν πιο στενά μεταξύ τους και οι δύο πήραν τα τρία τέταρτα του DNA τους από πρώιμους αγρότες που ζούσαν στην Ελλάδα και τη νοτιοδυτική Ανατολία, η οποία είναι τώρα μέρος της Τουρκίας.

Και οι δύο πολιτισμοί κληρονόμησαν επιπλέον, DNA από ανθρώπους από τον ανατολικό Καύκασο, κοντά στο σημερινό Ιράν, γεγονός που υποδηλώνει την πρώιμη μετανάστευση ανθρώπων από την ανατολή, αφού εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτοι γεωργοί, αλλά πριν οι Μυκηναίοι χωρίσουν από τους Μινωίτες.

Οι Μυκηναίοι είχαν μια σημαντική διαφορά: Είχαν κάποιο DNA – 4% έως 16% – από τους βόρειους προγόνους που ήρθαν από την Ανατολική Ευρώπη ή τη Σιβηρία. Αυτό υποδηλώνει ότι ένα δεύτερο κύμα ανθρώπων από τη στέπα της Ευρασίας ήρθε στην ηπειρωτική Ελλάδα μέσω της Ανατολικής Ευρώπης ή της Αρμενίας, αλλά δεν έφτασε στην Κρήτη, λέει ο Ιωσήφ Λαζαρίδης, γενετιστής πληθυσμού στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, που ηγήθηκε της μελέτης.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Μινωίτες και οι Μυκηναίοι έμοιαζαν, αμφότεροι με γονίδια για καστανά μαλλιά και καστανά μάτια. Καλλιτέχνες και στους δύο πολιτισμούς ζωγράφιζαν ανθρώπους με σκούρα μάτια, σκούρα μαλλιά στις τοιχογραφίες και την αγγειοπλαστική που μοιάζουν μεταξύ τους, αν και οι δύο πολιτισμοί μιλούσαν και έγραφαν διαφορετικές γλώσσες.

Οι Μυκηναίοι ήταν πιο στρατιωτικοί, με τέχνη γεμάτη με δόρατα και εικόνες πολέμου, ενώ η μινωική τέχνη έδειξε λίγα σημάδια πολέμου, λέει ο Λαζαρίδης. Επειδή η μινωική γραφή χρησιμοποιούσε ιερογλυφικά, ορισμένοι αρχαιολόγοι πίστευαν ότι ήταν εν μέρει Αιγύπτιοι, πράγμα που αποδείχθηκε ψευδές.

Όταν οι ερευνητές συνέκριναν το DNA των σύγχρονων Ελλήνων με αυτό των αρχαίων Μυκηναίων, βρήκαν πολλές γενετικές αλληλεπικαλύψεις. Οι σύγχρονοι Έλληνες μοιράζονται παρόμοιες αναλογίες DNA από τις ίδιες προγονικές πηγές όπως οι Μυκηναίοι, αν και έχουν κληρονομήσει λίγο λιγότερο DNA από τους αρχαίους Ανατόλιους αγρότες και λίγο περισσότερο DNA από μεταγενέστερες μεταναστεύσεις στην Ελλάδα.

Η συνέχεια μεταξύ των Μυκηναίων και των ζωντανών ανθρώπων είναι «ιδιαίτερα εντυπωσιακή δεδομένου ότι το Αιγαίο υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών για χιλιάδες χρόνια», λέει ο συν-συγγραφέας Γιώργος Σταματογιαννόπουλος του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ. Αυτό υποδηλώνει ότι τα βασικά συστατικά της καταγωγής των Ελλήνων ήταν ήδη στη θέση τους στην εποχή του Χαλκού, αφότου η μετανάστευση των πρώτων αγροτών από την Ανατολία έθεσε το πρότυπο για τη γενετική σύνθεση των Ελλήνων και στην πραγματικότητα, των περισσότερων Ευρωπαίων.

«Η εξάπλωση των γεωργικών πληθυσμών ήταν η αποφασιστική στιγμή όταν τα κυριότερα στοιχεία του ελληνικού πληθυσμού υπήρχαν ήδη», λέει ο αρχαιολόγος Colin Renfrew του Πανεπιστημίου του Cambridge στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος δεν συμμετείχε στην εργασία.

Τα αποτελέσματα δείχνουν επίσης ότι είναι δυνατή η απόκτηση αρχαίου DNA από το ζεστό, ξηρό τοπίο της ανατολικής Μεσογείου, λέει ο Renfrew. Αυτός και οι άλλοι έχουν τώρα την ελπίδα να πάρουν DNA από ομάδες όπως οι μυστηριώδεις Χίττες που ήρθαν στην αρχαία Ανατολία κάποια στιγμή πριν από το 2000 π.Χ. και ποιος ίσως ήταν η πηγή της καταγωγής των Καυκάσιων στους Μυκηναίους και στις πρώιμες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες στην περιοχή.

Ο αρχαιολόγος Kristian Kristiansen του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ στη Σουηδία, ο οποίος δεν συμμετείχε στην εργασία, συμφωνεί. «Τα αποτελέσματα έχουν τώρα ανοίξει το επόμενο κεφάλαιο της γενετικής ιστορίας της δυτικής Ευρασίας – αυτό της Μεσογειακής Εποχής του Χαλκού».

Πηγή: sciencemag.org

Επιμέλεια-Μετάφραση: olympia.gr

πηγη

Γιώργος Παπαθανασόπουλος: Το έμβρυο και οι οπαδοί του Ηρώδη και του Χίτλερ

Την Κυριακή μετά την ημέρα των Χριστουγέννων, την ημέρα που η Εκκλησία μνημονεύει τη σφαγή χιλιάδων νηπίων στη Βηθλεέμ από τον Ηρώδη, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάσισε η να είναι αφιερωμένη στην προστασία της ζωής του αγέννητου παιδιού.

Η μνήμη των «αναιρεθέντων» νηπίων και η υπόμνηση της αξίας και του σεβασμού της ζωής του ανθρώπου από την στιγμή της γονιμοποιήσεως του ωαρίου έως τον φυσικό του θάνατο είναι δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε πολίτη και φυσικά της Συνόδου σε μια ελεύθερη δημοκρατική πολιτεία. Η Εκκλησία ενημερώνει, συμβουλεύει, δεν επιβάλλει. Επιθυμεί και επιδιώκει η κάθε έγκυος γυναίκα, που σκέπτεται την έκτρωση και ο κάθε μελλοντικός πατέρας που συμμετέχει στην απόφαση να ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. Από κει και πέρα η απόφαση είναι της γυναίκας, που έχει στα σπλάχνα της έναν αδύναμο εν τη γενέσει του άνθρωπο, και του συζύγου – συντρόφου της.

Από πότε η έκφραση άποψης είναι «μεσαίωνας»; Από πότε η προστασία της ζωής είναι κάτι το «οπισθοδρομικό»; Ήδη από το 2003 η Ιερά Σύνοδος εξέφρασε την άποψή ότι:

Α) Η άμβλωση δεν αποτελεί ατομικό δικαίωμα, αλλά ηθικά απαράδεκτη πράξη, η δε νομιμοποίησή της, έμμεση ή άμεση, ανεπίτρεπτη κοινωνική εκτροπή. Και
Β) Ενώ υπερτονίζεται η ανάγκη προστασίας της υγείας και των ατομικών δικαιωμάτων της μητέρας, συστηματικά παρασιωπώνται τα δικαιώματα του εμβρύου.
Είναι λυπηρό ότι ΜΜΕ αντί να σχολιάσουν με επιχειρήματα, χαρακτηρίζουν με απαράδεκτο τρόπο την απόφαση της Συνόδου και την άποψη της περί προστασίας της ζωής, ως «επιστροφή στον Μεσαίωνα». Θα μπορούσε κανείς να αντείπει ότι όσοι υποστηρίζουν τον φόνο των εμβρύων ακολουθούν τους προ του Ιπποκράτη (460-377) βαρβάρους, ότι διακατέχονται από το σύνδρομο του Ηρώδη, ότι η άποψή τους και το μένος τους κατά των εμβρύων έχει μόνο ιδεολογικό και ωφελιμιστικό υπόβαθρο και ότι η ιδεολογία τους ομοιάζει με αυτή που χρησιμοποίησαν κατά βρεφών και εμβρύων οι επιστήμονες του Χίτλερ.

Είναι δυνατό ο οποιοσδήποτε σύγχρονος αντικειμενικός άνθρωπος να υποστηρίξει ότι το έμβρυο είναι για τη γυναίκα ως μια απόφυση ή ένα σπυρί, που κατά τη βούλησή της αφαιρεί, για να μείνει όμορφη, ή για να έχει μιαν «ελεύθερη» σεξουαλική ζωή; Ακόμη και οι διεθνείς οργανισμοί, ακόμη και τα πιο «εξελιγμένα» στην ηθική κράτη προβληματίζονται για τις επιπτώσεις που έχει στην κοινωνία αυτός ο εγωισμός των φεμινιστριών και των οπαδών του Σαντ.

Ο ανθρωπισμός βάλλεται ανελέητα από την πρακτική αθεΐα, η αγάπη και ο σεβασμός του συνανθρώπου επιδιώκεται να εξοντωθεί από τον εγωισμό και τον σισύφιο ευδαιμονισμό, η δημοκρατία από τα ισχυρά λόμπις. Λασπολογείται η Εκκλησία από τους οπαδούς του σταλινισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που επιδιώκουν ούτε άποψη να εκφράζει για θέματα που αφορούν στο ποίμνιό της. Είναι παρήγορο ότι η κοινή γνώμη δεν ακολουθεί τους μηδενιστές, που έχουν δύναμη στα ΜΜΕ.-

πηγη

Νατιβισμός και άκρατος ανθελληνισμός

Είπε ο πρωθυπουργός ότι θα καταπολεμήσει τον «νατιβισμό», δηλαδή το δικαίωμα μιας ομάδας ανθρώπων να αυτοπροσδιορίζονται ως ιδιαίτερη εθνότητα και να ζουν στον δικό τους τόπο.

Ο τρόπος καταπολέμησης είναι ο ίδιος που εφάρμοζαν οι προκάτοχοί του. Ανεξέλεγκτη είσοδος στην χώρα αλλοεθνών και αλλοθρήσκων, προνόμια απέναντι στους αυτόχθονες χωρίς ιδιαίτερες υποχρεώσεις, εξαναγκασμό των αυτοχθόνων να φέρουν τα οικονομικά βάρη των αλλοδαπών – «δωρεάν» ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρηματοδότηση των γεννήσεων αλλοδαπών και άλλες χορηγήσεις για τις οποίες οι αυτόχθονες πληρώνουν έμμεσους και άμεσους φόρους.

Πρώτα απ΄όλα, αν μελετήσουμε λίγο την ιστορία της Ευρώπης τους τρεις τελευταίους αιώνες παρατηρούμε ότι αυτή η …πολιτική λογική είναι ακριβές αντίγραφο της αποικιοκρατικής πολιτικής των φεουδαρχικών κρατών της δυτικής Ευρώπης. Εξαναγκάζονταν οι αποικιοκρατούμενοι λαοί να καλύπτουν όλα τα έξοδα των αποικιοκρατών. Επομένως η πολιτική λογική αυτή δεν έχει καμία σχέση με την ιδρυτική διακήρυξη της Ενωμένης Ευρώπης.

Δεύτερον, η καταπολέμηση της αυτόχθονης εθνότητας με παράλληλη στήριξη αλλοδαπών είναι καθαρά ρατσιστική πολιτική που και αυτή δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τρίτον, το να μην αναγνωρίζεις την εθνότητα του αλλοδαπού είναι και αυτό μια πολιτική ρατσιστική εναντίον πλέον του αλλοδαπού. Η χορήγηση υπηκοότητας κι όχι η αλλοίωση της εθνότητάς του είναι η μόνη δίκαιη πολιτική.

Τέταρτον, η αλλοίωση της ντόπιας εθνότητας, αντί της διαφύλαξής της, έρχεται και αυτή σε αντίθεση με τις αρχές προστασίας των κοινωνικών και εθνοτικών ομάδων που και αυτό είναι αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξ ορισμού, η ένταξη μιας χώρας – όπως και η Ελλάδα – στην Ευρωπαϊκή Ένωση καταργεί τα σύνορα και επιτρέπει την εγκατάσταση και ευρωπαίου πολίτη σε όποια χώρα της Ένωσης επιθυμεί. Αυτό όμως δεν ισχύει για άτομα εκτός της Ένωσης χωρών, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα όπου εισβάλλουν ανεξέλεγκτα και χορηγούνται προνόμια σε άτομα χωρών εκτός της Ε.Ε. με πρόφαση την … προσφυγιά και την –χωρίς βάση νομική και κοινωνική-μετανάστευση.

Πέμπτον, η ρατσιστική πολιτική κατά των αυτοχθόνων φαίνεται και από το ότι οι κυβερνήσεις της χώρας επιβάλουν την κάλυψη των οικονομικών βαρών στους αυτόχθονες ιθαγενείς, όπως προείπαμε, κάτι που δείχνει ότι η τοπική εθνότης είναι αναγνωρίσιμη ΜΟΝΟ για να πληρώνει και μάλιστα να πληρώνει για την εξόντωσή της. Αυτό συμπεραίνεται και από το ότι καλύπτει χωρίς να υποχρεούται όλα τα έξοδα των εισερχομένων. Όχι μόνο υποχρεούται να ανεχθεί την ελληνοποίησή τους, αλλά επί πλέον πληρώνει και κάθε γέννηση τέκνου αλλοδαπού το οποίο αυτόματα ελληνοποιείται τύποις και όχι κατ’ουσίαν. Και αυτό χωρίς να έχει ερωτηθεί ή να το έχει αποδεχθεί ο ιθαγενής Έλληνας.

Στόχος επομένως των ελληνικών κυβερνήσεων είναι μόνο η αλλοίωση της Ελληνικής εθνότητας, σε αντίθεση με τις χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης όπου οι κυβερνήσεις και τους νόμους και τις αρχές της Ένωσης τηρούν, αλλά φροντίζουν και για την προστασία και πρόοδο της εθνότητας των κρατών τους.

Κατά τα άλλα μιλάμε για Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα, για κυρίαρχο λαό, για την προστασία των δικαιωμάτων των Ελλήνων και για … Δημοκρατία.

Περαστικά.