Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011

Αγνοία δεν δικαιολογείται.


Αγνοία δεν δικαιολογείται. (Γέρων Παΐσιος)

Posted by kantonopou at Σεπτεμβρίου 3, 2011
-Μήπως, Γέροντα, μερικοί είναι αδιάφοροι, επειδή έχουν άγνοια;
-Τι άγνοια; Να σού πω μιά άγνοια; Φιλόλογος από την Χαλκιδική δεν ήξερε τι είναι το Άγιον Όρος. Ένας Γερ­μανός δάσκαλος τού μίλησε για το Άγιον Όρος και ήρθαν μαζί. Ό Γερμανός ήξερε ακόμη καί πόσα μονα­στήρια υπάρχουν στο Άγιον Όρος. Και παρόλο πού ήταν Προτεστάντης, ήξερε καί τι άγια Λείψανα υπάρ­χουν, πού βρίσκονται κ.λπ. Αυτή ή άγνοια δικαιολογείται; Άλλος από την Αμερική είπε σε κάποιον από την Χαλκιδική να’ρθει για ένα πρόβλημα του να τον βοηθήσω. Από την Αμερική! Να σας πω καί κάτι ακόμη. Ήρθε ένας στο Καλύβι πού ήταν από την Φλώρινα. «Μέσα από την Φλώρινα, τού λέω, είσαι;». «Ναι, από μέσα», μού λέει. «Εσείς εκεί έχετε καί καλό μητροπολίτη», τού λέω. «Σε ποια ομάδα παίζει;», μου λέει. Αυτός νόμιζε ότι ήταν πο­δοσφαιριστής! Ήταν προσηλωμένος στο ποδόσφαιρο. Ούτε τον δεσπότη ήξερε τουλάχιστον τον Καντιώτη τον ξέρουν. Αυτά δεν δικαιολογούνται.
Όχι, άγνοια δεν δικαιολογείται σήμερα στον κόσμο. Λείπει ή καλή διάθεση, το φιλότιμο. Εκείνος πού έχει καλή διάθεση για να γνωρίσει τον Χριστό, θα Τον γνωρίσει. Θα πάρει στροφή. Και αν δεν βρεθεί ούτε ένας θεολόγος ούτε ένας καλόγερος, και δεν ακούσει τον λόγω του Θεού, άμα έχει καλή διάθεση, θα πάρει στροφή ή από ένα φίδι ή από ένα θηρίο ή από μια αστραπή, από έναν κατακλυσμό, ή από κάποιο άλλο γεγονός. Θα τον οικονομήσει ό Θεός. Ένα παιδί αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο, γιατί είχε μπλέξει με ναρ­κωτικά κ.λπ. Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά. Στο ανα­μορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο. Το διά­βασε και άλλαξε αμέσως. «Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία». Γύρισε στο χωριό του. Οι συγ­γενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν. Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι. Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαι­νε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες. Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβαση Ευαγ­γέλιο, πάσχει, τρελλάθηκε»! Μετά από λίγο τον εγκατέ­λειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι. Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε. Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέ­πει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστε­ρα να αποφασίσεις τι θα κάνης». Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του. Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την πα­ρουσίαση ό Χριστός. Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρου­σίασε την γυναίκα του ο Χριστός. Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς, τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε. Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα. Ούτε εκεί τού την παρουσίασε. Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε Εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευ­ματικό. Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε». Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευ­ματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε. «Με μάγια με βρήκες, του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της μιλήσει. Την έχασε πάλι. Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί πε­ρίμενε. Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες. Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διη­γήθηκε όλα. Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα. «Θέ­λεις σύκα;», τού λέω. «Δεν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω», τού λέω. «Έσύ πονάς; με ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», μού λέει. «Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία». «Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι». Τέτοια αυταπάρ­νηση! Τέτοια πίστη! Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή! Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοή­θησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.
Γι’ αυτό λέω ότι άγνοια δεν δικαιολογείται με τίπο­τε σήμερα. Μόνον αν είναι κανείς λειψός ή μικρό παιδί, δικαιολογείται να έχει άγνοια. Αλλά καί τά μικρά παι­διά σήμερα είναι σπίρτα! Άμα θέλει κανείς, υπάρχουν πολλές δυνατότητες, για να γνωρίσει την αλήθεια.
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Β’ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ)

Η λύπη του πλουσίου



Ο πλούσιος νεαρός που συνάντησε το Χριστό για να λάβει επιδοκιμασία για τη ζωή του και να ακούσει πάνω στο τι υστερούσε, για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή, λυπάται με την απάντηση του Χριστού: «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό . κι έλα να με ακολουθήσεις» (Ματθ. 19, 21). Είχε μεγάλη περιουσία και δεν μπορούσε να την αποχωριστεί.
Αξίζει να εξετάσουμε τους βαθύτερους λόγους της λύπης του πλούσιου νέου.
Λυπήθηκε γιατί ήταν προσκολλημένος στα αγαθά του. Τα θεωρούσε δικά του και δεν ήθελε να τα αποχωριστεί. Τα αγαθά είχαν γίνει στοιχείο της ταυτότητάς του. Δεν θεωρούσε ότι η ζωή του θα είχε νόημα εάν δεν είχε τα αγαθά αυτά. Του εξασφάλιζαν άνεση στη ζωή του, την δυνατότητα να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, την αναγνώριση από τους άλλους. Τα αγαθά ήταν το βασικό διαφοροποιητικό στοιχείο της ταυτότητάς του.
Λυπήθηκε γιατί ένιωσε ότι ο Θεός δεν αναγνώριζε τον θρησκευτικό του κόπο. Δεν είχε σκοτώσει, δεν είχε μοιχεύσει, δεν είχε κλέψει, δεν είχε ψευδομαρτυρήσει, τιμούσε τον πατέρα του και την μητέρα του και αγαπούσε τον πλησίον του όπως τον εαυτό του. Τηρούσε δηλαδή τις βασικές εντολές του μωσαϊκού νόμου και θρησκευτικά ήταν άψογος. Είχε την αίσθηση ότι ο Θεός αναγνώριζε τον κόπο του και ότι ήταν ευχαριστημένος μαζί του. Η θρησκευτικότητά του ήταν έντονη. Σκοπός της όμως ήταν η δικαίωσή του.
Λυπήθηκε γιατί ένιωσε ότι το προαίσθημά του πως κάτι μπορεί να του έλειπε, επιβεβαιώθηκε. Η ερώτηση που θέτει στο Χριστό μαρτυρεί μία υποσυνείδητη φοβία ότι δεν ήταν αρκετή η θρησκευτικότητά του, αλλά ο τέλειος Θεός ήθελε τη τελειότητα και από εκείνον. Και καθώς ακούει τον Χριστό να του απαντά ότι δεν πέτυχε την τελειότητα, όπως την επιθυμούσε, νιώθει ότι η φοβία του είχε ρίζες, με αποτέλεσμα να καταβάλλεται από την λύπη.
Ποια είναι η στάση του απέναντι στη λύπη;
Ο πλούσιος νέος δεν συζητά με το Χριστό, δεν καταθέτει την αντίθεσή του, δεν εξομολογείται τους προβληματισμούς που γεννώνται σ’ αυτόν εξαιτίας της απάντησης του Θεανθρώπου, αλλά φεύγει λυπημένος. Η αντίδρασή του είναι η φυγή και όχι ο αγώνας. Ο Χριστός, με την απάντησή του, βρήκε το κέντρο της καρδιάς του νέου. Και εκείνος κατεβλήθη από την απάντηση, τόσο που φάνηκε ότι δεν ήταν έτοιμος να αποδεχθεί την αλήθεια. Φεύγει από το Πρόσωπο το οποίο του γνωστοποιεί τι αληθινά του λείπει. Σιωπά, γιατί ξέρει ότι ο Χριστός ξεγύμνωσε την καρδιά του. Και η λύπη τον συνοδεύει, όπως διαφαίνεται από την μετοχή που ο ευαγγελιστής χρησιμοποιεί: «λυπούμενος» και όχι «λυπηθείς». Αποσύρεται με μία μόνιμη λύπη πλέον στην καρδιά του, ανίκανος να πολεμήσει, ανίκανος να πάρει την μεγάλη απόφαση να αποχωριστεί από ό,τι θεωρούσε ότι του έδινε νόημα, ανίκανος να συναντήσει έναν Θεό που ζητά αγάπη ολοκληρωτική και εμπιστοσύνη στη σχέση με τον άνθρωπο και όχι ψευδαισθήσεις.
Τον πλούσιο νέο θυμίζουμε οι άνθρωποι σήμερα, ιδίως όσοι ανήκουμε στην Εκκλησία. Θεωρούμε πως ο θρησκευτικός μας κόπος είναι αρκετός ενώπιον του Θεού. Όμως η καρδιά μας είναι αλλού προσκολλημένη. Είτε η αγάπη της λέγεται φιληδονία, είτε αγαθά, είτε μόρφωση, είτε εγωισμός, είτε παντογνωσία, είτε εκμετάλλευση, είτε δικαιώματα, η ταυτότητά μας είναι τελικά μακριά από το Θεό. Και όταν έρχεται ο λόγος του Θεού να ξεγυμνώσει την ύπαρξή μας, είτε δια μέσω του Ευαγγελίου είτε δια μέσω προσώπων που μας αγαπούνε και μας λένε αληθινά τι μας συμβαίνει, η συνήθης στάση μας είναι η φυγή, η αποδοκιμασία των προσώπων που μας αποκαλύπτουν το αληθές, η κατάθλιψη γιατί δεν ακούσαμε τον έπαινο, είτε γιατί η πνευματική πραγματικότητα μας δείχνει πόσο απέχουμε από την τελειότητα της σχέσης με το Θεό.
Και κάτι που είναι σημαντικό για τους πνευματικούς πατέρες. Το περιεχόμενο της απάντησης του Χριστού στον πλούσιο νέο ήταν διττό: αρχικά του επεσήμανε τα βασικά που έπρεπε να κάνει, δηλαδή τον θρησκευτικό κόπο. Όταν όμως διαπίστωσε ότι ο νέος ήθελε την πληρότητα της τελειότητας στη ζωή του, απάντησε χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις το τι έπρεπε να κάνει. Πόσο έτοιμοι είμαστε οι πνευματικοί πατέρες να δώσουμε αυτό το διττό περιεχόμενο στον λόγο και την διδαχή μας; Ξεκινώντας από τον εαυτό μας, πόσο τηρούμε τις εντολές του Ευαγγελίου, και, κυρίως, πόσο είμαστε έτοιμοι να αγγίξουμε την καρδιά μας και την καρδιά του άλλου, να δούμε τι είναι αυτό που τελικά μας χωρίζει από την πληρότητα της αγάπης του Θεού; Συνήθως αρκούμαστε σε μία εξωτερική θεώρηση της ζωής και της αποστολής των άλλων, όπως και του εαυτού μας, και δεν τολμούμε να δούμε την αλήθεια, να αφήσουμε την ψυχή μας να φανερωθεί γυμνή ενώπιον του Θεού, ούτε και τολμούμε να είμαστε αληθινοί έναντι των άλλων ή να τους δείξουμε τι τους λείπει, ίσως γιατί κι εμείς δεν θέλουμε να το διαπιστώσουμε στον εαυτό μας. Όμως ο Χριστός μας δείχνει ότι η αλήθεια είναι αυτό που ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο και ότι καλούμαστε να επιλέξουμε την στάση μας έναντί της: αν θα νικηθούμε από την λύπη, την κατάθλιψη, το εγωκεντρικό φρόνημα ή αν θα παλέψουμε να την εφαρμόσουμε.
Σ’ έναν κόσμο που ζει μέσα στο ψέμα και προσφέρει υποκατάστατα που δήθεν θα εξαλείψουν κάθε μορφής λύπη, η αλήθεια της πίστης είναι αυτό που καλείται να προσφέρει η Εκκλησία με όλες της τις δυνάμεις. Και η αλήθεια είναι το πρόσωπο του Χριστού, στο οποίο καθρεφτίζεται η καρδιά μας. Ας μην λησμονούμε ότι η ζωή μας έχει όριο το θάνατο. Τότε τα πάντα μας θα φανούν γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιον του Κριτού και ό,τι αρνηθήκαμε να παραδεχθούμε, εκεί θα φανεί.
Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού
Κέρκυρα, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Κατά Ματθαίον ιθ' 16-26



Και ιδού εις προσελθών είπεν αυτώ· διδάσκαλε αγαθέ, τι αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον; Ο δε είπεν αυτώ· τι με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ει μη εις ο Θεός. ει δε θέλεις εισελθείν εις την ζωήν, τήρησον τας εντολάς. Λέγει αυτώ· ποίας; Ο δε Ιησούς είπε· το ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις, ου ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα και την μητέρα, και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Λέγει αυτώ ο νεανίσκος· πάντα ταύτα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου· τι έτι υστερώ; Έφη αυτώ ο Ιησούς· ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι. Ακούσας δε ο νεανίσκος τον λόγον απήλθε λυπούμενος· ην γαρ έχων κτήματα πολλά. Ο δε Ιησούς είπε τοις μαθηταίς αυτού· αμήν λέγω υμίν ότι δυσκόλως πλούσιος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών. Πάλιν δε λέγω υμίν, ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν. Ακούσαντες δε οι μαθηταί αυτού εξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τις άρα δύναται σωθήναι; Εμβλέψας δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· παρά ανθρώποις τούτο αδύνατόν εστί, παρά δε Θεώ πάντα δυνατά εστί.

Νεοελληνική απόδοσις

Πλησίασε κάποιος τον Ιησού και τον ρώτησε: «Αγαθέ Διδάσκαλε, τι καλό να κάνω για ν΄ αποκτήσω αιώνια ζωή;» Ο Ιησούς του είπε: «Γιατί με ονομάζεις αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Αν θέλεις πάντως να μπεις στη ζωή, τήρησε τις εντολές». «Ποιες;» του λέει. Κι ο Ιησούς είπε: «Το μη σκοτώσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου και αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». «Όλα αυτά τα τηρώ από πολύ μικρός», του λέει ο νεαρός. «Σε τι ακόμα υστερώ;» Ο Ιησούς του απάντησε: «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό· κι έλα να με ακολουθήσεις». Μόλις άκουσε την απάντηση ο νεαρός, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε μεγάλη περιουσία. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού. Και σας το επαναλαμβάνω: Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα από βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού». Όταν τ΄ άκουσαν οι μαθητές του, ένιωσαν μεγάλη κατάπληξη κι έλεγαν: «Τότε ποιος μπορεί να σωθεί;» Ο Ιησούς τους κοίταξε και είπε: «Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους· για το Θεό όμως όλα είναι δυνατά».   

Σύντομο σχόλιο
Η εξάρτηση από ότι δήποτε κρατά δέσμιο τον άνθρωπο και δεν του επιτρέπει να χαρεί την ζωή. Η ελευθερία που χορηγεί ο Ιησούς Χριστός είναι απεξάρτηση από οτιδήποτε σκλαβώνει τον άνθρωπο και του επιτρέπει να χαίρεται την ζωή. Η ελευθερία αυτή δεν είναι κατόρθωμα του ανθρώπου αλλά άλλο ένα δώρο της αγάπης του Θεού.

Ζωή χωρίς εσωτερική ευτυχία




Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος, θέλει ν᾿ απολάψει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάξει όλα. Και βασανίζεται. Όποιος όμως φτάξει σε μια κατάσταση που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά, έστω κι αν απορεί να τ᾿ αποχτήσει, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος. Δεν το κάνει από οικονομία, είτε γιατί έχει την ιδέα πως τα πολλά τον βλάφτουνε στην ψυχή ἢ στο σώμα. Αλλά γιατί στα λίγα και στα απλά βρίσκει πιο αγνή ικανοποίηση. Και περισσότερο απ’ όλα, επειδή με τα απλά και με τα λίγα δεν χάνει τον εαυτό του. «Τὶς εστι πλούσιος; Ο εν ολίγω αναπαυόμενος».
Οι άνθρωποι δεν βρίσκουνε πουθενά ησυχία, γιατί επιχειρούνε να ζήσουνε χωρίς τον εαυτό τους.
Τρέχουνε από δω κι από κει να βρουν την ευτυχία, μα ευτυχία δεν υπάρχει έξω από τον εαυτό μας. θέλουμε να ευχαριστηθούμε με συμπόσια απ’ όπου λείπουμε. Όποιος έχει χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα που δίνουνε οι πολυμέριμνες ηδονές κι απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδίας. Μ᾿ αυτό το βύθισμα στον εαυτό του βρίσκει ο άνθρωπος τον Θεό.
Για τούτο είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως, ουδέ ερούσιν· ιδού ώδε ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν». «Μην ψάχνετε, ζαλισμένοι άνθρωποι, εδώ κι εκεί να βρείτε την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας».
Μέγας λόγος, όπως όλα τα θεϊκά λόγια. Μέσα μας είναι ο θησαυρός. Απ’ έξω είναι ξέρακας, κι ας μη μας ξεγελά η φασαρία και τα ψεύτικα πυροτεχνήματα. Όποιος ζει εξωτερικά, ζει ψεύτικα.
Όποιος ζει εσωτερικά, ζει αληθινά. Ξέρω καλά τί είναι η ζωή που ζουν οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής-λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με διάφορες ματαιότητες, που από μακριά φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό, ενώ σαν τα δει κανένας από κοντά, απορεί για τη φτώχεια που έχουν και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ψευτογελιούνται μ᾿ αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας.
Ξέρω λοιπόν καλά αυτή τη ζωή, γιατί, αναγκαστικά, έζησα, κάποιες φορές, με ανθρώπους πλούσιους, που με προσκαλούσανε στα σπίτια τους, στις επαύλεις τους, στα κότερά τους και στις άλλες διασκεδάσεις τους. Μελαγχολία μ᾿ έπιανε από κείνη την κατάσταση. Έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνανε τον ευτυχισμένο, κατάδικους που κάνανε τον ελεύθερο. Αλλά, αν δεν καταγινόντανε με τόσες ψεύτικες χαρές, θα πέφτανε στη βαρεμάρα, στη λεγόμενη ανία. Ή το ένα, ή το άλλο. Άδειοι από κάθε ουσία, τρισδυστυχισμένοι.
Η ψυχή είναι ανύπαρκτη κι ανύπαρκτη η ευτυχία, η βασιλεία του Θεού. Πώς να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Πώς να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει το αλάτι;
Λοιπόν, όποτε αναγκαζόμουν να πάω για λίγο κοντά σε τέτοιους κοσμικούς ανθρώπους, πράγμα που γινότανε σπάνια, για να μην τους προσβάλω, αφού με προσκαλούσανε με ευγένεια, δεν έβλεπα την ώρα και τη στιγμή να αποτραβηχτώ στο καβούκι μου, να γυρίσω στο φτωχό σπίτι μου και στ’ αγαπημένα πράγματα που βρίσκονται γύρω μου. Έβλεπα πως αντί να πάρω κάτι από όλη εκείνη την τυμπανοκρουσία, όπως πιστεύει ο πολύς ο κόσμος, εγώ έδινα, έδινα ξύπνημα στους κοιμισμένους, ξεμούδιασμα στους μουδιασμένους, ζωή στη μονοτονία τους.
Γι’ αυτό και τώρα που γράφω, μ’ όλο που είμαι προσκαλεσμένος σε πολλά μέρη από κάποιους ευγενείς ανθρώπους, όχι μονάχα στην Ελλάδα, αλλά και σε μακρινά μέρη, κάθομαι στο μικρό περιβολάκι μας με τα λίγα δεντράκια και με τα ταπεινά λουλούδια. Ξεκουράζομαι κι ειρηνεύει η ψυχή μου. Τούτο το μικρό κηπάριο είναι για μένα ο Κήπος της Εδέμ. Ο αγέρας μοσχοβολά, κι ο νους μου ταξιδεύει. Ταξιδεύει εδώ κι εκεί, μα περισσότερο βυθίζεται μέσα μου, εκεί που αναβρύζει το μυστικό νερό, εκεί που βρίσκονται τα ριζώματα» του κόσμου.
Ευχαριστώ τον Θεό που βρέθηκε αυτό το καταφύγιο. Νοιώθω μεγάλη ευτυχία που είμαι μοναχιασμένος, που, εδώ που κάθομαι, δεν με ξέρει κανένας, δεν με θυμάται κανένας. Σαν να είμαι καραβοτσακισμένος που γλύτωσε από τη φουρτούνα, κι ακούει τα μούγκρισμα της θάλασσας από το σίγουρο καταφύγιό του. Σαν να γλύτωσε από ληστές. Ανατριχιάζω συλλογισμένος την ανεμοζάλη που τη λένε ζωή οι όμοιοί μου, κοινωνική ζωή, ζούγκλα γεμάτη σκορπιούς, φίδια και λύκους.
Αναπαύομαι μοναχά με δυο–τρεις ανθρώπους απλούς και καλοκάγαθους, που έχουν αγάπη μέσα τους και ειρήνη στην καρδιά τους. Δεν θέλω μήτε θαυμασμούς, μηδέ δόξες, μήτε άλλες τέτοιες συμφορές, θέλω να είμαι ξεχασμένος κι ασήμαντος. Ω λησμονιά, τί μπάλσαμο είσαι για όσους ποθούν την ειρήνη! Κατάρα είναι η δίψα που έχουν οι άνθρωποι να κατασταθούνε ξακουσμένοι, να τους δοξάζει ο κόσμος και να βασανίζονται μέσα στη ματαιότητα κι εκείνοι που θαυμάζονται κι εκείνοι που θαυμάζουνε.
Εδώ που κάθομαι, νοιώθω πως είμαι μακριά απ’ όλους αυτούς τους βραχνάδες που τους έχουν για ευτυχία οι δυστυχισμένοι άνθρωποι.
Φυσά στο πρόσωπό μου το δροσερό αγεράκι, μπαίνει απαλό στ’ αφτιά μου, σαν να με χαιρετά. Σιγοσαλεύουνε τα κλαδιά κι οι κορφές των δέντρων. Μαμούνια περπατάτε στο μοσχοβολημένο χώμα, τα κάθε ένα τραβά το δρόμο του κι έχει το σκοπό του. Πού πηγαίνουνε; Μυστήριο. Πεταλούδια και μυγάκια λογής-λογής, άλλα μακρουλά, άλλα στρογγυλά, πετάνε και μαζεύονται γύρω από το φως που είναι αναμμένο από πάνω μου. Όλα είναι σπουδαία, όλα αξιαγάπητα. Κι εγώ είμαι ένα απ’ αυτά.
Δεν ακούγεται τίποτα, παρεκτός από τις σταλαγματιές του νερού που πέφτουνε από τη βρύση, κάνοντας τη σιωπή ακόμα πιο βαθειά. Σα να γίνεται γύρω μου κάποια μυσταγωγία. Το μυστήριο του κόσμου το νοιώθω και μέσα μου κι απέξω. Μυστικές θύρες ανοίγουν από παντού. Το κάθε δέντρο, το κάθε χορτάρι, το κάθε λουλούδι, σαν να με βλέπει με το μυστηριώδη μάτια του.
Είμαι μακάριος στο μικρό τούτο περιβολάκι μας. Τύφλα νάχουνε μπροστά του οι μεγάλοι κήποι και τα πολυέξοδα παλάτια, τα φανταχτερά κότερα. Όσα είναι γύρω μου είναι αγαπημένα, γιατί δεν είναι αγορασμένα με λεφτά πολλά, όπως είναι όσα έχουν οι πλούσιοι. Αγορασμένα πράγματα μπορούν να δώσουνε ευτυχία στον άνθρωπο;
Ω, εσείς που έχετε τα πλούτη και που μόνο τί λογής είναι η αληθινή χαρά δεν ξέρετε. Άνθρωποι βασανισμένοι, σαστισμένοι από τις έγνοιες κι από τις σκοτούρες, σκλάβοι στη φιλοδοξία και στ’ άλλα πάθη, ω άσωτοι γιοί, που φάγατε τα ξυλοκέρατα και δεν χορτάσατε, γυρίστε πίσω στο σπίτι του πατέρα σας του πονετικού, που δεν είναι άλλο παρά η καρδιά η δική σας, και μπείτε μέσα να ξαποστάσετε, να ευφρανθείτε και να νοιώσετε την αληθινή χαρά!

Γράφει: Φώτης Κόντογλου
Πηγή: «Ζωή πολυμέριμνη, χωρίς καμία εσωτερική ευτυχία». / http://vatopaidi.wordpress.com/

Α΄Κορινθίους ιε΄1-11



Γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον ο ευηγγελισάμην υμίν, ο και παρελάβετε, εν ω και εστήκατε, δι΄ ου και σώζεσθε, τίνι λόγω ευηγγελισάμην υμίν ει κατέχετε, εκτός ει μη εική επιστεύσατε. Παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις ο και παρέλαβον, ότι Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς, και ότι ετάφη, και ότι εγήγερται τη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς, και ότι ώφθη Κηφά, είτα τοις δώδεκα· έπειτα ώφθη επάνω πεντακοσίοις αδελφοίς εφάπαξ, εξ ων οι πλείους μένουσιν έως άρτι, τινές δε και εκοιμήθησαν· έπειτα ώφθη Ιακώβω, είτα τους αποστόλους πάσιν· έσχατον δε πάντων ωσπερεί τω εκτρώματι ώφθη καμοί. Εγώ γαρ ειμί ο ελάχιστος των αποστόλων, ος ουκ ειμί ικανός καλείσθαι απόστολος, διότι εδίωξα την εκκλησίαν του Θεού· χάριτι δε Θεού ειμί ο ειμί· και η χάρις αυτού η εις εμέ ου κενή εγενήθη, αλλά περισσότερον αυτών πάντων εκοπίασα, ουκ εγώ δε, αλλ΄ η χάρις του Θεού η συν εμοί. Είτε ουν εγώ είτε εκείνοι, ούτω κηρύσσομεν και ούτως επιστεύσατε.

Νεοελληνική απόδοσις

Αδερφοί, σας θυμίζω το χαρμόσυνο μήνυμα που σας έφερα με το κήρυγμά μου. Αυτό το μήνυμα το δεχτήκατε, σ΄ αυτό παραμείνατε σταθεροί, μ΄ αυτό και σώζεστε, αν βέβαια μένετε προσκολλημένοι σ΄ αυτό, με το νόημα που σας το κήρυξα· εκτός εάν μάταια πιστέψατε. Σας παρέδωσα τη διδασκαλία που είχα κι εγώ παραλάβει και που έχει πρωταρχική σημασία: ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε, σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας· ότι ενταφιάστηκε και ότι, σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε την τρίτη ημέρα και ότι εμφανίστηκε στον Κηφά, έπειτα στους Δώδεκα. Έπειτα εμφανίστηκε σε περισσότερους από πεντακόσιους αδερφούς συχρόνως, από τους οποίους μερικοί πέθαναν, οι περισσότεροι όμως είναι ακόμα στη ζωή. Έπειτα εμφανίστηκε στον Ιάκωβο, έπειτα σε όλους τους αποστόλους. Τελευταία από όλους, εμφανίστηκε και σ΄ εμένα σαν σε έκτρωμα. Γιατί εγώ πραγματικά είμαι ο τελευταίος ανάμεσα σε όλους τους αποστόλους· εγώ δεν είμαι άξιος ούτε να ονομάζομαι απόστολος, γιατί καταδίωξα την εκκλησία του Θεού. Με τη χάρη όμως του Θεού έγινα αυτό που έγινα· κι αυτή η χάρη προς εμένα δεν υπήρξε άκαρπη: εργάστηκα περισσότερο απ΄ όλους τους αποστόλους, όχι βέβαια εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που με συνοδεύει. Είτε εγώ, λοιπόν, είτε εκείνοι, αυτά κηρύττουμε και αυτά πιστέψατε.
 Σύντομο σχόλιο
Με την χάρη του Θεού οι εγκληματίες μεταβάλλονται σε αγίους, οι κλέφτες σε φιλανθρώπους, οι άπιστοι σε ένθερμους κήρυκες του Θεού. Διότι όλα είναι δυνατά για τον Θεό, όπως και τα πάντα δύναται να κάνει ο πιστός του Θεού.

Παράδοση ευαγγελική και παραδόσεις των ανθρώπων



Παράδοση ευαγγελική και παραδόσεις των ανθρώπων
Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης
α) Ακούγεται και χρησιμοποιείται συχνά η έννοια της παράδοσης τόσο από εκκλησιαστικούς όσο και από κοσμικούς κύκλους. Κι όταν θέλουν οι άνθρωποι να θεμελιώσουν ή και να νομιμοποιήσουν κάποιες επιλογές τους, ισχυρίζονται ότι αυτές στηρίζονται στην παράδοση. Υπάρχουν όμως διάφορες ανθρώπινες παραδόσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Στη λαϊκή θρησκευτικότητα απαντούν ειδωλολατρικά και μαγικά έθιμα, τα οποία αναμειγνύονται με χριστιανικά στοιχεία, που, παρά την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου του λαού, μένουν ανεξάλειπτα. Αλλά και πολλοί θρησκευόμενοι είναι προσκολλημένοι σε κάποιες παραδόσεις, οι οποίες είναι άσχετες με την ευαγγελική παράδοση...
β) Γι’ αυτό και όχι σπάνια πολλοί άνθρωποι με την ίδια ευκολία επισκέπτονται κάποιον πνευματικό αλλά και κάποιον μάγο. Με μεγάλη ευκολία αποδίδουν κάποιο δυσάρεστο γεγονός σε ακαθόριστες δυνάμεις και μαγικές πράξεις άλλων, αρνούμενοι να δεχθούν ότι οι ίδιοι με τη συμπεριφορά τους ευθύνονται γι’ αυτό. Δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε αμφιβόλου προέλευσης φυλακτά παρά στον πνευματικό αγώνα, την εν Χριστώ άσκηση και την προσευχή. Τελούν ακόμη και μυστήρια της Εκκλησίας “για το καλό”, χωρίς όμως να συνεργούν στην έλευση της χάριτος που απορρέει από αυτά.
γ) Έτσι αυξάνονται οι δεισιδαιμονίες, διαστρέφεται η αλήθεια και βρίσκει πρόσφορο έδαφος η αμαρτία. Γράφει ο όσιος Νικόδημος Αγιορείτης ότι η αμαρτία στερεώθηκε στον κόσμο “από τα κακάς συνηθείας των μωρών και διεφθαρμένων ανθρώπων, από τας αλόγους προλήψεις μερικών ανοήτων και από παρανόμους και ασυλλογίστους παραδόσεις, τας οποίας εφεύρηκαν οι παλαιοί άνθρωποι, τας ηκολούθησαν δε ως τυφλοί και τας εφύλαξαν οι μεταγενέστεροι… Εκ τούτου δε τί ηκολούθησε; Το να νομίζουν οι ταλαίπωροι άνθρωποι το άνομον νόμιμον, το ανεύλογον εύλογον, το άπρεπον πρέπον, το βλαβερόν ωφέλιμον”. 
δ) Ο Χριστός όμως ήλθε στον κόσμο για να καταργήσει το κράτος του διαβόλου και να ακυρώσει τις ανθρώπινες εγωκεντρικές και εωσφορικές συνήθειες και να παραδώσει τον εαυτό του “λύτρον αντί πολλών”. Δεν θυσίασε άλλους για τη σωτηρία του κόσμου, αλλά θυσιάστηκε ο ίδιος “υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας”. Αυτή την παράδοση διέσωσαν οι άγιοι απόστολοι. Γι’ αυτή την παράδοση κάνει λόγο ο Απόστολος Παύλος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα (Α΄ Κορ. 15, 1-11).
ε) Διότι στην Κόρινθο, όπου εργάσθηκε ιεραποστολικά ο θείος Απόστολος, αναπτύσσονταν πυρήνες ψευδαδέλφων, οι οποίοι, στο όνομα της χριστιανικής πίστης, εργάζονταν ατομοκεντρικά, διασπούσαν την ενότητα και δημιουργούσαν παρατάξεις, διχοστασίες και σχίσματα. Ταυτόχρονα δέχονταν επιλεκτικά τις ευαγγελικές αλήθειες και αρνούνταν να πιστέψουν στην ανάσταση των νεκρών. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή αναφέρεται διεξοδικά στα θέματα αυτά, τονίζοντας ότι οι χριστιανοί πρέπει να είναι “κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ και εν τη αυτή γνώμη” (Α΄ Κορ. 1, 10). Δηλαδή, να είναι ενωμένοι με την ίδια πίστη, το ίδιο φρόνημα, αλλά να έχουν και την ίδια γνώμη που εκφράζουν προς τα έξω. 
στ) Ειδικότερα στο 15ο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής ο Παύλος στηρίζει τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών στην Ανάσταση του Χριστού. Αυτό που παραδίδει ο Απόστολος είναι ότι “Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας σύμφωνα με τις Γραφές, ότι ενταφιάσθηκε και ότι αναστήθηκε την τρίτη ημέρα και ότι εμφανίσθηκε” στους αγίους αποστόλους. Μέτοχος της εμφάνισης του αναστάντος Χριστού έγινε και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος στον δρόμο προς τη Δαμασκό. Είναι λίαν χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει αυτή την εμπειρία ο ίδιος, διότι φανερώνει όχι μόνο την ταπείνωση αλλά και την αυτεπίγνωση ότι το έργο του ευαγγελισμού δεν αποτελεί δικό του κατόρθωμα αλλά οφείλεται στη χάρη του Θεού.
ζ) “Τελευταίον από όλους, σαν σε έκτρωμα, (ο Χριστός) εμφανίσθηκε σε μένα. Γιατί εγώ είμαι ο πιο μικρός από τους Αποστόλους, που δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι Απόστολος, διότι κατεδίωξα την Εκκλησία του Θεού. Με τη χάρη του Θεού είμαι αυτό που είμαι, και η χάρη του που έδειξε σε μένα δεν υπήρξε άκαρπη. Αντίθετα, κοπίασα περισσότερο από όλους αυτούς, όχι βέβαια εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που είναι μαζί μου”. Αυτή την παράδοση έχουν ανάγκη οι σύγχρονοι χριστιανοί και όχι τις λαϊκότροπες ανθρώπινες παραδόσεις, τις οποίες υπερασπίζονται συχνά με ζήλο. Την παράδοση που στηρίζεται στο πρόσωπο του σταυρωθέντος και αναστάντος Κυρίου. Και κάθε ανθρώπινη παράδοση που δεν θυσιάζεται, προκειμένου να δώσει πνοή ζωής στους χριστιανούς, δεν μπορεί να είναι ευαγγελική.

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ



«Εγώ γαρ ειμι ο ελάχιστος των αποστόλων, ός ουκ ειμί ικανός καλείσθαι απόστολος, διότι εδίωξα την εκκλησίαν του Θεού». έχοντας αναφερθεί στην θαυματουργική και χαροποιό εμφάνιση του Χριστού μετά την Ανάστασή του από τους νεκρούς σε όλους ανεξαιρέτως τους Αποστόλους, αλλά και σε άλλη περίπτωση «πεντακοσίοις αδελφοίς εφάπαξ», ο θεηγόρος απόστολος Παύλος μνημονεύει την δική του προσωπική εμπειρία της εμφανίσεως του Χριστού σε εκείνον. Ευθύς προβαίνει σε μια συγκλονιστική δήλωση λέγοντας ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να καλείται Απόστολος, καθώς στο παρελθόν, πρό της κλήσεως και του φωτισμού του συμπεριφέρθηκε με εχθρότητα στους χριστιανούς και δίωξε μανιωδώς την Εκκλησία του Χριστού. Και είναι όντως συγκλονιστική και συνάμα συγκινητική η ομολογία αυτού του «άτλαντος» της Εκκλησίας, καθώς μάλιστα συνδυάζεται με την συνακόλουθη παραδοχή της εξαρτήσεώς του από την παντοδύναμη χάρη του Θεού, η οποία τον επλήρωσε και τον κατέστησε απόστολο Χριστού.

Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο πνευματικά ακούγοντας σήμερα τους λόγους του Αποστόλου να κάνουμε τον δικό μας απολογισμό και με ειλικρινή διάθεση καρδιάς να ερευνήσουμε τον «έσω άνθρωπο». Είμαστε εμείς άραγε κατ’ αντιστοιχίαν ικανοί να καλούμαστε χριστιανοί, να φέρουμε το δηλωτικό της βαπτίσεώς μας επωνύμιο; Ζούμε ως χριστιανοί; Σκεπτόμαστε ως χριστιανοί; Συμπεριφερόμαστε ως χριστιανοί; Αγαπούμε, συγχωρούμε, ανεχόμαστε, σιωπούμε, ομολογούμε ως χριστιανοί;

Έλεγε ο μακαριστός γερο –Παΐσιος: «Κάποτε οι χριστιανοί τρώγανε ανάλαδο (νηστήσιμο φαγητό) και έβγαζαν και κανέναν άγιο, τώρα γίναμε οι ίδιοι οι χριστιανοί ανάλαδοι». Όντως αδελφοί μου, γίναμε άνοστοι πνευματικά, χωρίς να εφαρμόζουμε τον «άλατι ηρτυμένον» λόγο του Θεού. Και επιπλέον, δεν αξίζουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, να φέρουμε τον σταυρό και την αναστάσιμη χαρά αυτού του ευλογημένου προσηγορικού ονόματος, διότι διώκουμε και εμείς, καθένας με τον τρόπο του, την Εκκλησία του Χριστού. Πότε; Όταν, πρώτα και κύρια, δεν υπερασπιζόμαστε, με αγάπη αλλά και παρρησία, την Εκκλησία σε τυχόν συζητήσεις, ανεχόμενοι την χλεύη, την απαξίωση, την ύβρη εναντίον αυτής, των λειτουργών της, των πιστών ανθρώπων του Θεού. Θα τα ανεχόμαστε άραγε αυτά αν απλώς και μόνο αφορούσαν την κατά σάρκα μητέρα ή τους αδελφούς μας; Διώκουμε την Εκκλησία του Χριστού όταν την αντιμετωπίζουμε ως κάτι ξένο, κάτι αλλότριο με μας, κάτι ανεκτά παραδοσιακό, κάτι σχεδόν μουσειακό, ή όταν την συνταυτίζουμε με τα κληρικά και μόνο μέλη της και μάλιστα την ασκούμενη διοίκηση από τους επισκόπους. Διώκουμε την Εκκλησία του Χριστού όταν κληρικοί και λαϊκοί όντας «μέλη εκ μέρους» αυτής, του αγίου σώματος δηλαδή του Χριστού, την τραυματίζουμε και την καταταλαιπωρούμε με την εμμονή στην κακή μας διαγωγή και γινόμαστε αίτιοι να βλασφημείται από εμάς το όνομα του αγίου Θεού στον κόσμο.

Ακούσαμε, αδελφοί μου, ότι ο απόστολος Παύλος θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να καλείται απόστολος Χριστού, διότι πριν τον γνωρίσει και μεταστραφεί εν Χριστώ ήταν διώκτης και εχθρός της Εκκλησίας. Αυτό συνεπάγεται μια πνευματική ευθύνη, την οποία ο ίδιος αναδεχόμενος στο έπακρο την καταθέτει με απόλυτη διάθεση μετανοίας στην κατανόηση των αδελφών του, μα κυρίως στο έλεος του Θεού. Εμείς, αναλογικά, πόσο απροσμέτρητα μεγαλύτερη ευθύνη φέρουμε, όταν έχοντας γνωρίσει τον Χριστό, έχοντας γαλουχηθεί μέσα στα ζείδωρα (ζωογόνα) νάματα της ορθόδοξης πίστης και ζωής, έχοντας δεχθεί επανειλημμένως βάλσαμο στις πληγές των αστοχιών και παραλείψεών μας, έχοντας κουρνιάσει μετά από την περιπλάνησή μας στην χώρα της αμαρτίας και της ασωτίας στην αγκαλιά του Θεού και Πατέρα μας, αρνούμαστε Εκείνον και απορρίπτουμε την μάνα μας, την Εκκλησία; Σίγουρα μιλούμε για ευθύνη πολύ βαρύτερη, της οποίας οι καταστρεπτικές συνέπειες αυξάνονται όσο αρνούμαστε να την αναλάβουμε και να ζητήσουμε το έλος του Θεού.

Πρώτη Κυριακή σήμερα μετά την αρχή της Ινδίκτου, μετά την είσοδό μας δηλαδή στο νέο εκκλησιαστικό έτος, και την ραστώνη του θέρους-η οποία βεβαίως δεν δικαιολογείται στα πνευματικά-, και η μάνα μας η Εκκλησία διά του ιερού Αποστόλου μας ανοίγει την θερμή αγκαλιά της, μας υπενθυμίζει την μητρική και σωστική της αγάπη, η οποία, εάν το επιθυμούμε, μπορεί να καλύψει και να γιατρέψει τα τραύματα από τα χρόνια έλκη της ψυχής μας. Ας την ακούσουμε και ας σπεύσουμε εν μετανοία να απαντήσουμε θετικά στο κάλεσμά της.
Αρχιμ. Α. Α.

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία



Ημερομηνία εορτής: 03/09/2011Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 3 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Πολυδωρος Ο Νεομαρτυρας Απο Τη Λευκωσια (; - 1794)


Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:Font ResizeFont ResizeFont Resize





Δώρον Θεός σε και πολύ τε και νέον,
Δέδωκεν ημίν Πολύδωρε τρισμάκαρ.
Βιογραφία
Κύπριος από τη Λευκωσία ο νεομάρτυρας Πολύδωρος, ανατράφηκε από γονείς ευσεβείς, τον Λουκά προσκυνητή και τη Λουρδανού. Έμαθε τα Ιερά γράμματα και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και σ' άλλες χώρες, κάνοντας το επάγγελμα του πραματευτή. Όταν το 1793 μ.Χ. βρισκόταν στην Αίγυπτο, προσλήφθηκε γραμματέας από έναν αρνησίχριστο Ζακυνθηνό. Σε κάποια όμως διασκέδαση μαζί του, μέθυσε και αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως συνήλθε μετανόησε πικρά, πήγε στη Βηρυτό και εξομολογήθηκε στον εκεί Αρχιερέα. Κατόπιν αποσύρθηκε στο Μοναστήρι του όρους του Λιβάνου, όπου ξεκουράστηκε κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Κατόπιν αναχώρησε στην Πτολεμαΐδα (Ακρι), όπου ανακοίνωσε στον εκεί Αρχιερέα τον πόθο του να μαρτυρήσει. Με την προτροπή του Αρχιερέα αναχώρησε στην Αίγυπτο, αλλά λόγω θαλασσοταραχής προσάραξε στη Γιάφα. Από εκεί πήγε στη Χίο (13 Ιουνίου 1793 μ.Χ.) και έπειτα στη Σμύρνη, για να επιστρέψει έπειτα πάλι στη Χίο. Τελικά έφτασε στη Νέα Έφεσο, όπου μπροστά στον Μουφτή ομολόγησε τον Χριστό και μετά από άγρια βασανιστήρια τον απαγχόνισαν. Ήταν Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου του 1794 μ.Χ. Το λείψανο του νεομάρτυρα ενταφιάστηκε κοντά στους τάφους των Αρμενίων. Σήμερα η κάρα του Αγίου φυλάσσεται στο Ναό της Αγίας Αικατερίνης Πλάκας στην Αθήνα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Μέγα καύχημα τῆς Λευκωσίας, μέγα στήριγμα πέλεις Ἐφέσου, μέγα κλέος τε τῶν δύο πόλεων· τῆς μὲν γὰρ γόνος σεπτὸς ἐχρημάτισας, τὴν δὲ τὰ σὰ ἐπορφύρωσαν αἵματα. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πολύδωρε, ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλίψεων.

Μεγαλυνάριον
Δόξης απροσίτου μαρμαρυγαίς, και θείαις ακτίσιν, ελλαμπόμενος, αθλητά Πολύδωρε μάκαρ, της τριλαμπούς και θείας Τριάδος ταις ευχαίς σου, ημάς καταύγασαν. Δεύτε ευφημήσωμεν οι πιστοί, τους λαμπρούς αγώνας, Πολυδώρου του αθλητού, του εν τοις εσχάτοις καιροίς αναφανέντος, μάρτυρος θεηγόρου, της θείας πίστεως.



Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία

Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία

Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία
Άγιος Πολύδωρος ο Νεομάρτυρας από τη Λευκωσία




Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

Τρομάζει τους πολιτικάντηδες η αδέσμευτη φωνή της Εκκλησίας.


Ο Μητροπολίτης Κονίτσης Ανδρέας τάραξε τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού και εκκλησιαστικού καθωσπρεπισμού

Οι δηλώσεις του Μητροπολίτου Κονίτσης κ. Ανδρέου που αναμεταδόθηκαν σήμερα από πολλά ΜΜΕ προκάλεσαν την αντίδραση τόσο της Συνόδου όσο και του Υπουργείου Παιδείας.
Η μεν ΔΙΣ σε Δελτίο Τύπου της αναφέρει «Οἱ ἀπόψεις πού ἐξέφρασε πρόσφατα ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. Ἀνδρέας, ἀποτελοῦν καθαρά προσωπικές του ἀπόψεις καί ὄχι ἀπόψεις πού ἔχει υἱοθετήσει ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».
Από την πλευρά του ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων, του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Γιώργος Καλαντζής με Δελτίο Τύπου που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας δηλώνει: «Ποτέ δεν ήταν δύσκολο το έργο όσων κινούνται στα άκρα, αντίθετα ήταν και είναι πολύ δύσκολη η αποστολή εκείνου που προτιμά τη μέση οδό, την οδό της συνεργασίας και του αλληλοσεβασμού. Για πρώτη φορά λειτουργεί επιτυχώς θεσμοθετημένη Επιτροπή Διαλόγου με την Εκκλησία. Την ίδια στιγμή που αυτή προσφέρει λύσεις σε χρόνια προβλήματα, ορισμένοι επιλέγουν να κηρύξουν τον λόγο του μίσους, της σύγκρουσης και της ύβρης. Δεν θέλουν λύσεις, δεν θέλουν διάλογο. Θα ήταν χρήσιμο να αντιληφθούν ότι πριονίζουν το κλαδί που κάθονται».
Και τώρα μερικές παρατηρήσεις και ερωτήματα:
1. Τόσο λίγος χρόνος λοιπόν χρειάστηκε... ώστε η ΔΙΣ να αποστασιοποιηθεί από τη θαρραλέα και ειλικρινή φωνή του Μητροπολίτου Κονίτσης προς τον οποίο τον περασμένο Μάρτιο εξέφραζε με Επιστολή της «τάς ὁλοθύμους συγχαρητηρίους Αὐτῆς προσρήσεις διά τήν οὑτωσί ὑφ’ ὑμῶν ἐπιδειχθεῖσαν ἐθνικήν εὐαισθησίαν» στο θέμα του κλεισίματος του Τάγματος της Κόνιτσας; Τότε οι Συνοδικοί έγραφαν στον Μητροπολίτη Κονίτσης: «Συγχαίρομεν οὖν τῇ ὑμετέρᾳ Σεβασμιότητι διά τήν ἀκάματον αὐτῆς μέριμναν περί τοῦ μείζονος ἐθνικῆς σημασίας τοιούτου ζητήματος τῆς τετιμημένης ἱστορικῆς περιοχῆς τῆς κατά μεθόριον Ἠπείρου, ἀφορῶντος εἰς ὁλόκληρον τήν Πατρίδα ἡμῶν». Από τότε μέχρι σήμερα ουδέν άλλαξε στη στάση του Μητροπολίτου Κονίτσης. Φαίνεται όμως ότι στους Συνοδικούς Ιεράρχες υπερίσχυσε ο εκκλησιαστικός φιλοκυβερνητισμός του θαυμασμού για το θάρρος και την αγάπη προς την πατρίδα και την ακριτική του επαρχία του Μητροπολίτου Ανδρέου.

2. Για δε τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου τι να πρωτοειπεί κανείς; Μετά την επιτυχία του στην προώθηση όλων των θεμάτων των μουσουλμάνων στην Ελλάδα (από την προσευχή στο ΟΑΚΑ μέχρι το χτίσιμο τζαμιών) τώρα μας «απειλεί» ότι θα σπάσει το κλαδί που κρατάει την Εκκλησία στο …πολύκαρπο δέντρο της Πολιτείας. Κι αυτό γιατί κάποιοι ακραίοι το πριονίζουν!

3. Αλήθεια, όμως! Ποιες είναι οι καταπληκτικές «λύσεις σε χρόνια προβλήματα» που φέρνει ο διάλογος Εκκλησίας - Πολιτείας και για τις οποίες καυχάται ο Γ.Γραμματέας Θρησκευμάτων; Η διακοπή της μισθοδοσίας νέων κληρικών και το πάγωμα των χειροτονιών τη στιγμή που διορίζονται διαρκώς νέοι μουσουλμάνοι ιεροδιδάσκαλοι και μουφτήδες; Ο διορισμός μόλις 10 Θεολόγων στα ελληνικά σχολεία φέτος; Η πολύπλευρη υποβάθμιση του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Λύκειο, τα μουσικά σχολεία και την τεχνική εκπαίδευση; Το κλείσιμο των εκκλησιαστικών σχολείων; Η απαγόρευση εισαγωγής φοιτητών στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας Αθήνας φέτος και η σχεδιαζόμενη υποβάθμιση των Θεολογικών Σχολών; Ή μήπως η από κοινού προώθηση της δωρεάς οργάνων από όλους τους Έλληνες; Και, και, και…

Λοιπόν, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η θαρραλέα φωνή του Μητροπολίτου Κονίτσης τάραξε τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού και εκκλησιαστικού καθωσπρεπισμού. Η εκκωφαντική σιωπή των… καθωσπρέπει Ιεραρχών και το απύθμενο θράσος πολιτικάντηδων που οδηγούν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, αν δεν την έχουν ήδη ρίξει σε απύθμενη άβυσσο, βρήκαν το «δάσκαλό» τους. Κι αν σήμερα υπήρξε τόσο συντονισμένη αποδοκιμασία των δηλώσεων του Μητροπολίτη Κονίτσης από πολιτικούς και εκκλησιαστικούς αλλά και δημοσιογραφίσκους της δεκάρας είναι γιατί όλοι αυτοί γνωρίζουν πως ο Μητροπολίτης Κονίτσης τόλμησε να πει την αλήθεια, να πει φωναχτά αυτά που όλοι οι πολίτες λέμε χαμηλόφωνα. Κι αυτό τους τρομάζει…

Σχόλιο
Αυτό τους τρομάζει. Η αδέσμευτη φωνή της Εκκλησίας. Και αν ο Έλληνας πάψει να είναι σαν αποβλακωμένος χάνος και επιστρέψει στην Εκκλησία, όλα θα αλλάξουν. Και αυτό δεν το θέλουν με τίποτα. Αλλά πάντα γίνεται αυτό που θέλει ο Θεός.

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

Αγάπη, ισότητα, δικαιοσύνη: Η ουσία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία.


2/9/11

Πρεσβ. Παναγιώτης Φλουρής, Η εξομολόγηση στα σχολεία, ένας αντίλογος

Η εξομολόγηση στα σχολεία, ένας αντίλογος
Θεολόγος-εκπαιδευτικός, Εφημέριος ιερού ναού Παναγίας Φανερωμένης

Ο κάθε λαός στο χώρο που διαμένει αναπτύσσει και καλλιεργεί ήθη και έθιμα, και βιώνει αιώνιες αξίες, που απορρέουν μέσα από το υπόβαθρο της θρησκευτικής και πολιτισμικής του παραδόσεως, και κοινωνικής ζωής του. Αυτά διατηρούνται αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο και διαφυλάττονται ως κόρη οφθαλμού, διότι και διαμορφώνουν την εθνική ταυτότητα των λαών, για την οποία αγωνίστηκαν και η Ευρώπη, αλλά και οι βαλκανικοί λαοί ενάντια στον οθωμανικό ισλαμικό επεκτατισμό. Ίσως εκούσια ή ακούσια συγχύζεται το εθνικό με το εθνικιστικό, στο όνομα δήθεν μιας απρόσωπης παγκοσμιοποίησης.

Έχω την πεποίθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει σκοπό να καταργήσει τις ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, για να ενθαρρύνει το ρατσισμό και τον εθνικισμό. Οι ιδιαιτερότητες υπάρχουν και θα υπάρχουν για κάθε λαό. Είναι εκείνο το κομμάτι της ζωής του που τον κάνουν να αισθάνεται περήφανος και άξιος σεβασμού από όποιονδήποτε. Το χρώμα (λευκοί-έχρωμοι), η γλώσσα (Αγγλικά, Ελληνικά, Τουρκικά), η θρησκεία (χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές), τα ήθη και έθιμα δεν αποτελούν εμπόδιο για αδελφική συνύπαρξη των λαών.

Αλλού πρέπει να στρέψουμε τα βέλη μας, ώστε να αλλάξουμε τα μυαλά των ανθρώπων, για να έχουν σωστή προσέγγιση του θέματος. Ασφαλώς αναφέρομαι στον άκριτο εθνικισμό, ο οποίος δηλητηριάζει με μίσος, κακία, εχθρότητα, αδικία, βία και άλλα ψυχοκτόνα πάθη. Συνεπώς η Ιερά Εξομολόγηση, και κατ’ επέκτασιν το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά και ο εκκλησιασμός, ο Αγιασμός και η προσευχή που πραγματοποιούνται στα σχολεία μας, αποσκοπώντας στην ψυχική κάθαρση του ανθρώπου, προσβλέπουν και στη θεραπεία από τη φοβερή ασθένεια της μισαλλοδοξίας.

Μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών προσφέρεται στα παιδιά χριστιανική αγωγή (αγάπη, ανεκτικότητα, ταπείνωση, δικαιοσύνη, ανεξικακία, συγγνώμη, σεβασμός, αποδοχή, ειλικρίνεια, ανιδιοτέλεια). Πώς είναι δυνατόν, αγαπητοί μου, να έχετε άγνοια αυτών των δεδομένων και να παρουσιάζετε τα πράγματα εντελώς αντίθετα; Δεν θα ήθελα να περάσει από το μυαλό μου πονηρός λογισμός για το σκοπό της συγγραφής των σκέψεών σας, γι’ αυτό σας πιστώνω με άγνοια.

Αγαπητοί μου, είμαι εκπαιδευτικός (θεολόγος) εδώ και δεκαέξι χρόνια, και η εμπειρία μου θεωρώ ότι είναι σεβαστή. Σ’ αυτά τα χρόνια είχα στην αίθουσα διδασκαλίας παιδιά άλλων θρησκειών (μουσουλμάνοι), τα οποία ενώ είχαν το δικαίωμα να πάρουν απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών, εντούτοις σ’ όλες τις περιπτώσεις με ιδιαίτερη χαρά παρακολουθούσαν, και διακρίνονταν για την επίδοση και το ήθος τους. Ο αρχηγός της πίστεώς μας Ιησούς Χριστός προσφέρει άπειρη αγάπη προς τους πάντες, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκείας και κοινωνικής τάξεως. Αυτήν την αλήθεια προσφέρει και η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία και κανείς δεν μπορεί να της αφαιρέσει αυτήν την επουράνια αποστολή.

Με ειρωνική διάθεση, που υποβαθμίζει τις επιστημονικές περγαμηνές, γράφετε ότι έχουμε την εντύπωση πως είμαστε σε ορθόδοξο κράτος, και ότι πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό. Κύριοι, δεν έχουμε απλώς την εντύπωση, αλλά είμαστε ορθόδοξο κράτος. Εάν κάποιοι θέλουν να ισχυρίζονται ότι δεν πιστεύουν στον Θεό, γιατί έτσι βολεύουν τις προσωπικές τους αδυναμίες και τις ιδεοληψίες ενός ξεπερασμένου, ανεπιστρεπτί, ολοκληρωτισμού, αυτό είναι δικαίωμά τους. Δεν είναι όμως δικαίωμά τους να θέλουν να επιβάλουν, αυθαίρετα, τις αντιλήψεις τους στο λαό μας, ο οποίος πιστεύει στον Θεό της αγάπης και της καλοσύνης. Εφόσον παρουσιάζεστε ως ειδήμονες για το ακραιφνές πνεύμα του Χριστιανισμού, που έχει ως άξονα την αγάπη, την ανεκτικότητα, την οποία ειρωνεύεστε με εκείνο το «αγαπάτε αλλήλους», άραγε είστε και ειδήμονες του μουσουλμανικού πνεύματος και του τρόπου διάδοσής του;

Η ιστορία είναι αδιάψευστος μάρτυρας και μια ενδοσκόπηση σ’ αυτή θα σας κάνει καλό!.. Και μια παρατήρηση: Φαίνεστε αμύντορες του ελεύθερου πνεύματος, κι όμως, ενώ αναφέρεστε, σε κάποιο σημείο, στην πτώση του φασισμού, «δειλιάζετε» εσείς οι «παγκοσμιοποιημένοι» να αναφέρετε, να συλλαβίσετε την πτώση του σταλινικού, δικτατορικού σοβινιστικού καθεστώτος, και μιλάτε αόριστα για πτώση των «άλλων δικτατορικών καθεστώτων στην Ευρώπη». Μήπως τούτο υποδηλώνει θρασυδειλία και αλλότριες σκέψεις και ιδεοληψίες, σε καταδικασμένα από την ανθρωπότητα ιδεολογικά συστήματα;

Ως κατακλείδα των πιο πάνω, αναφέρω ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία επιτελεί έργο επουράνιο. Ιδρυτής της δεν είναι άνθρωπος, αλλά ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Η διαφορετικότητα, η οποία πιο έντονα παρατηρείται στις κοινωνίες του σήμερα και αναπόφευκτα και στα σχολεία, δεν αποτελεί εμπόδιο στο κήρυγμά Του. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Μέσα από τη διαφορετικότητα φαίνονται τα θαυμαστά αποτελέσματα του κηρύγματός Του, όπου όλοι οι άνθρωποι, απ’ όπου και αν προέρχονται, θεωρούνται και είναι παιδιά ενός Θεού, άρα αδέλφια μεταξύ τους. Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν καλλιεργεί το ρατσισμό, όπως λανθασμένα διατυπώνετε, αλλά το αντίθετο, τον καταργεί και προάγει την αγάπη, την ισότητα, και τη δικαιοσύνη!

Απάντηση Μητροπολίτου Κονίτσης Ανδρέα προς τη Σύνοδο, τον Γ.Γραμματέα Θρησκευμάτων και τους επικριτές του


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Ἀριθ. Πρωτ. 67
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 2ᾳ Σεπτεμβρίου 2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ, ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις :
« Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ θορύβου ποὺ προκλήθηκε, ὡς μὴ ὤφελε, ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς προσφωνήσεώς μου στὴν Βούρμπιανη τοῦ Γράμμου κατὰ τὸ μνημόσυνο τῶν ἡρώων τοῦ ἀντισυμμοριακοῦ ἀγῶνος, τὴν Κυριακὴ 28 Αὐγούστου, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς :
1) Τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐξέδωσε ἀνακοίνωση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἀποτελοῦν προσωπικές μου ἀπόψεις τὰ ὅσα εἶπα στὸν Γράμμο «καὶ ὄχι ἀπόψεις ποὺ ἔχει υἱοθετήσει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Δὲν γνωρίζω ποιὲς ἐν προκειμένῳ εἶναι οἱ ἀπόψεις τῆς Συνόδου.
2) Ὁ Γενικὸς Γραμματέας Θρησκευμάτων Γ. Καλαντζῆς σὲ δηλώσεις του λέει ὅτι «ὁρισμένοι (ὑπονοῶντας ἐμένα) ἐπιλέγουν νὰ κηρύξουν τὸ λόγο τοῦ μίσους καὶ τῆς σύγκρουσης», «τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ Ἐπιτροπὴ Διαλόγου μὲ τὴν Ἐκκλησία προσφέρει λύσεις σὲ χρόνια προβλήματα»... Καὶ ἐπιλέγει : «Θὰ ἦταν χρήσιμο νὰ ἀντιληφθοῦν (οἱ «ὁρισμένοι», δηλαδὴ ἐγώ) ὅτι πριονίζουν τὸ κλαδὶ ποὺ κάθονται». Δηλώνω εὐθέως καὶ ἄνευ περιστροφῶν, ὅτι οὔτε τὸν κ. Καλαντζῆ γνωρίζω, οὔτε ἄν κάθωμαι σὲ κάποιο ... κλαδί ! Γνωρίζω, ὅμως, τὴν ἀγωνία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ πολυποίκιλα καὶ ἐξόχως πιεστικὰ προβλήματά του, καθὼς καὶ τὸ ἐπισκοπικό μου χρέος στὴν ἀκριτικὴ καὶ αἱματοβαμμένη Μητρόπολή μου.

Γι’ αὐτό, ἄς γνωρίζουν καὶ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὅπως καὶ τὰ διάφορα «ἀλαλάζοντα κύμβαλα» ποὺ βρῆκαν εὐκαιρία νὰ προβοῦν σὲ δηλώσεις ἐναντίον μου γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν ἀφάνειά τους, ὅτι αὐτὴ ἡ πολεμικὴ δὲν μὲ φοβίζει καθόλου. Διότι ὡς διάδοχος τοῦ μεγάλου καὶ ἡρωϊκοῦ Ἱεράρχου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, βάζω ὄχι τὸν θρόνο πάνω ἀπὸ τὶς ἀρχές μου, ἀλλὰ τὶς ἀρχές μου πάνω ἀπὸ χίλιους θρόνους. Κι’ ὅπως ἐτόνισα στὴν λιτανεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ (23 Αὐγούστου), μόνον ὁ θάνατος θὰ μοῦ κλείσῃ τὸ στόμα. Τελεία καὶ παῦλα ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)


Σχόλιο
Μπορεί ορισμένοι των Ελλήνων να αγωνιούν για την βολή τους, το κόμμα και το απόκομμά τους, η Εκκλησία όμως επαγρυπνεί. Ο Λόγος της Εκκλησίας είναι κοφτερό μαχαίρι.

Το νόημα της ζωής


Μερικοί λένε πως η ζωή μας είναι αρκετά σύντομη. Νομίζουμε όμως πως από μόνοι μας συντομεύουμε το χρόνο της ζωής μας από την κατάχρηση, την παράχρηση και την ηθοφθορία.
Αν τη ζωή τη χρησιμοποιήσουμε με σεβασμό, περίσκεψη και φειδώ είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη. Ο άνθρωπος γενικά δεν εκτιμά τον χρόνο, τον αφήνει να κυλά ανεκμετάλλευτα, τον σπαταλά εύκολα, δεν τον αξιοποιεί, δεν τον χρησιμοποιεί χρήσιμα. Οι άνθρωποι ζουν συχνά ως επιγείως αθάνατοι. Δεν εξαγοράζουν τον καιρό, παρά το ότι οι ημέρες είναι αρκετά πονηρές. Ο χρόνος μακραίνει όσο ο άνθρωπος αυξάνεται πνευματικά, όσο πλησιάζει το βάθος και την ιερότητα του νοήματος της ζωής...

Μερικοί γέρασαν χωρίς να ζήσουν όντας γέροι και νέοι γέρασαν προτού να μεγαλώσουν. Φοβούνται τον θάνατο, παρότι δε γνωρίζουν να ζήσουν. Χάνουν τη ζωή μέσα από τα χέρια τους δίχως να τη ζήσουν. Δεν ξέρουν ούτε τι είναι ζωή, ούτε τι είναι θάνατος, ούτε πιο είναι το ουσιαστικό νόημα της ζωής του ανθρώπου. Τον θάνατο πιο πολύ τον φοβούνται όσοι ελέγχονται από τη συνείδησή τους, όσοι δεν βελτίωσαν την πνευματική τους ταυτότητα, όσοι παρασύρθηκαν από τις ηδονές του βίου. Η πνευματικότητα του ανθρώπου αντιστέκεται ισχυρά στη φθορά και στη βλαπτικότητα που μπορεί να προκαλέσει ο χρόνος. Η γαλήνη στην ψυχή του ανθρώπου μπορεί να σκηνώσει μόνιμα μόνον κατόπιν σκληρού διωγμού της κακίας. Η εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια θα συνδράμει σημαντικά σ’ αυτή την επίτευξη.

Ο φιλόσοφος Σενέκας λέγει πως «το θέμα όμως δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο ζωής, αλλά ότι σπαταλάμε μεγάλο μέρος του». Αν ο άνθρωπος παρασυρθεί στο κυνηγητό της ηδονής, της πολυτέλειας, της δόξας και της ευδαιμονίας δεν θα καταλάβει πώς πέρασε μια ολόκληρη ζωή. Η ακόρεστη φιλοχρηματία, η μέθη, η οκνηρία, η φιλοδοξία, η απληστία, η ραδιουργία ταλαιπωρούν πολύ τον εραστή τους. Τα πάθη δεν αφήνουν τον εργάτη τους να δει την αλήθεια. Οι απολαύσεις καθηλώνουν τον άνθρωπο χαμηλά και δεν τον αφήνουν να ανυψωθεί από τα γήινα. Πολλοί θαυμάζουν τους πλούσιους, δεν γνωρίζουν όμως τι φουρτουνιασμένες θάλασσες κουβαλούν μέσα τους. Πολλοί λίγοι θα μπορούσαν άνετα να πουν πως είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους αρκετά. Δεν του έδωσαν τον χρόνο που δίκαια ήθελε, δεν τον άκουσαν προσεκτικά, δεν τον είδαν κατάματα, δεν τον ανέκριναν αυστηρά, δεν τον γνώρισαν ποτέ καλά. Για αυτό δεν ήσουν ήρεμος, ατάραχος, άφοβος και υπομονετικός. Λησμονήσαμε για τα καλά ότι είμαστε θνητοί και περαστικοί από εδώ.

Όσο και αν ξεγελά με διάφορους τρόπους ο άνθρωπος τον εαυτό του, πάντα κατά βάθος θα ζητά την πραγματική ανάπαυση. Ένας σοφός ρωμαίος αυτοκράτορας χαιρόταν και μόνο στη σκέψη του πότε θα απαλλαγεί του μεγαλείου του θρόνου του για να αναπαυθεί αληθινά. Όταν ο άνθρωπος ασχολείται με πολλά, μεριμνά και τυρβάζει, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί κάπου και να αποδώσει, δεν έχει καιρό να ζήσει ελεύθερα. Πολύ συχνά οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι από το παρελθόν και το παρόν. Προσπαθούν να ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον, δίχως να κάνουν όμως τίποτε το σημαντικό γι’ αυτό. Η ζωή κυλά και ο άνθρωπος βυθισμένος στις πολλές ασχολίες του δεν τον παρατηρεί. Απορεί πώς πέρασαν τόσο γρήγορα τόσα χρόνια. Πιο σύντομη βρίσκουν τη ζωή σίγουρα οι πολυάσχολοι άνθρωποι.

Στη ζωή δίνουμε εξετάσεις. Αν νικήσαμε τα πάθη μας, αν αγαπήσαμε την αγάπη, αν μισήσαμε την κακία, αν γνωρίσαμε τον εαυτό μας, αν συναντήσαμε τον Θεό. Τότε έχουμε βρει τον σκοπό, τον στόχο, το νόημα της ζωής. Έχουμε κερδίσει τις εξετάσεις. Αισθανόμεθα μύρο αιωνιότητος. Δε φοβόμαστε τον θάνατο. Δε μας κουράζει η ζωή. Μετανοούμε Ελπίζουμε. Χαιρόμαστε.