ΑΚΟΥΣΑΤΕ τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Διηγεῖται σήμερα ἕνα θαῦμα. Ἕνα; λάθος κάνω• δύο θαύματα διηγεῖται. Τὸ ἕνα φαίνεται, τὸ ἄλλο δὲν φαίνεται• γιατὶ ὑπάρχουν θαύματα φανερὰ καὶ θαύματα κρυμμένα.
Ποιό ἀπὸ τὰ δύο εἶναι τὸ μεγαλύ τερο, θὰ συμπεράνετε μόνοι σας.
Τὸ ἕνα θαῦμα• ἕνα κορμὶ ἀκίνητο. Εἶχε γίνει σὰν μάρμαρο• δὲν διέφερε ἀπὸ νεκρό, ἀφοῦ τὸ σήκωναν τέσσερις, σὰν τὸ φέρετρο. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ κορμί, ὅταν πλησίασε στὸ Χριστὸ κι ἄκουσε τὴ φωνή του «Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου»(Ματθ. 9,6),ἀμέσως, σὰ νὰ τὸ διαπέρασε ἠλεκτρισμός, τινάχτηκε ὄρθιο, στάθηκε στὰ πόδια του, πῆρε στὴν πλάτη τὸ κρεβάτι καὶ πῆγε στὸ σπίτι του.
Αὐτὸ εἶνε τὸ ἕνα θαῦμα, ποὺ τὸ εἶδαν ὅλοι καὶ δόξασαν τὸ Θεό.
Τὸ ἄλλο θαῦμα• μιὰ ψυχὴ φορτωμένη ἁμαρτήματα, μαύρη σὰν τὰ φτερὰ τοῦ κόρακα καὶ παράλυτη, μόλις πλησίασε τὸ Χριστὸ κ᾽ ἐκεῖνος εἶπε «Θάρσει, τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (ἔ.ἀ. 9,2), ἔνιωσε νὰ φεύγῃ ἀπὸ πάνω της ὅλο τὸ βάρος, νὰ παίρνῃ φτερά• καὶ τότε, ὄχι πλέον ἄνθρωποι ὅπως προηγουμένως, ἀλλ᾽ αὐτὴ τὴ φορὰ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, ποὺ εἶδαν ἕνα κοράκι νὰ γίνεται περιστέρι, δοξολόγησαν τὸ Θεό.
Δυὸ θαύματασυγχρόνως. Τὴν ἴδια ὥρα ὁ παράλυτος εἶδε τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸ κορμί του καὶ στὴν ψυχή του.
Ἀλλ᾽ ἐγὼ θέλω τώρα νὰ σᾶς δείξω, ὅτι ἡ ἁμαρτία, ἀπὸ τὴν ὁποία θεραπεύθηκε ἡ ψυχή του, εἶνε χειρότερη ἀπὸ τὴν ἀσθένεια ποὺ εἶχε τὸ σῶμα του.
Ἡ ἁμαρτία, ἀδελφοί μου, ποὺ τὴν κάνουμε ὅλοι χωρὶς φόβο, εἶνε τὸ χειρότερο κακό. Ἂν αὐτὸ μποροῦσα νὰ τὸ ζωντανέψω μπροστά σας, θ᾽ ἀνατριχιάζατε• θὰ φοβόσασταν πλέον τὴν ἁμαρτία ὅπως τὸ φίδι καὶ τὴ φωτιά. Ποιός πλησιάζει τὸ φίδι; ποιός βάζει τὸ χέρι του στὴ φωτιά;
Ἔτσι εἶνε καὶ ἡ ἁμαρτία.«Φεῦγε» μακριά της, φωνάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Τιμ. 6,11• Β΄ Τιμ. 2,22).
Καὶ ἕνας ἀρχαῖος διδάσκαλος, γιὰ νὰ παραστήσῃ τί δηλητήριο, τί φαρμάκι, εἶνε ἡ ἁμαρτία, ἔλεγε• φανταστῆτε μιὰ λίμνη, ποὺ ἀπ᾽ τὰ γλυκὰ νερά της ὁ κόσμος πίνει, ψαρεύει, καὶ τὰ παιδιὰ κολυμποῦν ἐκεῖ• καὶ ξαφνικὰ ἔρχεται κάποιος ―δὲ λέω τ᾽ ὄνομά του― μ᾽ ἕνα μπουκάλι φαρμάκι, στάζει ἀπ᾽ αὐτὸ μιὰ σταγόνα, δὲ χρειάζεται πιὸ πολύ, κι ἀμέσως ὅλη ἡ λίμνη γίνεται φαρμάκι, τὰ ψάρια της ψοφᾶνε κι ὅ ποιος πίνει ἀπ᾽ τὸ νερό της φαρμακώνεται.
Καταλάβατε; Σὰν ὄμορφη λίμνη εἶνε ἡ ζωὴ αὐτή• τὴν ἔδωσε ὁ Θεὸς νά ᾽ναι εὐλογία καὶ χαρά• κ᾽ ἔρχεται ὁ διάβολος μὲ τὸ φαρμάκι ποὺ λέγεται ἁμαρτία καὶ ῥίχνει τὶς σταγόνες του• κι ὅπου πέφτει ἡ ἁμαρτία, ὅλα πλέον εἶνε δηλητηριασμένα.
Ἡ ἁμαρτία εἶναι φίδι,φωτιά,φαρμάκι. Ὅπου πέφτει κάνει καταστροφή. Τί καταστροφή;
Γιὰ ν᾽ ἀρχίσουμε ἀπὸ τὰ μικρότερα, ἀπαιτεῖ ἔξοδα, εἶνε δαπανηρή. Παραπονεῖται ὁ κόσμος πὼς δὲν ἔχει λεφτά. Γιατί; διότι τὰ τρώει ἡ ἁμαρτία. Ν᾿ ἀπαριθμήσουμε ἔξοδα; Λίγα ξοδεύουν τὰ σπίτια, οἱ δῆμοι, τὰ κράτη γιὰ τὸ ψωμί, τὸ ροῦχο• τὰ πολλὰ λεφτὰ ποῦ πᾶνε; Πᾶνε λ.χ. στὸ κάπνισμα.
Παλαιότερα ἅγιοι πνευματικοὶ πατέρες δὲν ἄφηναν αὐτὸν ποὺ καπνίζει νὰ κοινωνήσει. Ἔλεγαν τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ• ὅτι τὸ κάπνισμα εἶνε τὸ λιβάνι τοῦ διαβόλου, κάθε φορὰ ποὺ καπνίζεις λιβανίζεις τὸν διάβολο. Οἱ γιατροὶ σήμερα λένε, ὅτι ὁ καπνὸς προξενεῖ καρκίνο. Ποιός τὸ σκέπτεται αὐτό; Ἂς σκεφθοῦμε τοὐλάχιστον τὰ ἔξοδα• ἂν κάποιος μαζεύῃ χαρτονομίσματα, τὰ κάνῃ ἕνα σωρό, καὶ κατόπιν βάζῃ φωτιὰ καὶ τὰ καίῃ, θὰ πῆτε• Τρελλάθηκε αὐτός; Κι ὅμως κάθε μέρα στὴ φτωχή μας πατρίδα, μὲ τὸ κάπνισμα, βάζουν φωτιὰ καὶ καῖνε ἑκατομμύρια.
Ποῦ ἀλλοῦ πᾶνε τὰ χρήματα; Στὸ ποτό, στὸ οἰνόπνευμα• κάθε βράδυ τὰ κέντρα εἶνε γεμᾶτα. Πηγαίνουν ἀκόμη σὲ χαρτοπαίγνια, χορούς, πάρτυ, διασκεδάσεις, ταξίδια, αἰσχρὰ θεάματα, ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις. Πᾶνε κατόπιν τὰ παιδιὰ νὰ κοιμηθοῦν καὶ τὰ τραβᾶ νε οἱ δαίμονες ἀπ᾽ τὰ σεντόνια. Νά γιατί γίναμε φτωχοί• ἡ ἁμαρτία ἔχει ἔξοδα. Χρυσὲς δουλειὲς κάνουν οἱ ἐπιτήδειοι. Ἡ τίμια ἐργάτρια παίρνει ψίχουλα, ἐνῷ μία διεφθαρμένη καλλιτέχνις παίρνει ἑκατομμύρια καὶ ἀδειάζει πορτοφόλια.
Τί ἄλλο κακὸ κάνει ἡ ἁμαρτία; Ὅπως εἴδαμε καὶ στὸ τσιγάρο, βλάπτει τὴν ὑγεία. Μολύνει τὸ αἷμα, ἐπιβαρύνει τὸν ὀργανισμό, κόβει χρόνια ἀπ᾽ τὴ ζωή. Δὲν τὸ λέμε ἐμεῖς οἱ παπᾶδες• τὸ λένε οἱ γιατροί• πολλὰ νοσήματα καὶ παθήσεις (τῆς καρδιᾶς, τῶν νεφρῶν, τοῦ ἐγκεφάλου, τοῦ νευρικοῦ συστήματος) αἰτία ἔχουν κάποια ἁμαρτία.
Ἔγινε καὶ νέος κλάδος, ἡ ψυχιατρική, καὶ εἰδικὴ κατηγορία γιατρῶν, οἱ ψυχίατροι. Ἕνας ὅμως εἶνε ὁ ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι ἀνάγκη νὰ μᾶς τὸ πῇ ἡ ἐπιστήμη, ὅτι πολλὲς ἀσθένειες ὡς αἰτία ἔχουν τὴ διαφθορὰ τῆς καρδιᾶς; Τὸ Δεκαπενταύγουστο στὴν Παράκλησι τῆς Παναγίας λέμε•
«Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή». Μὲ λίγα λόγια τά᾿πε ἡ Ἐκκλησία• ἀπὸ τὶς πολλές μου ἁμαρτίες ἀσθενεῖ καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή μου. Ἡ ἁμαρτία κάνει ζμπαράλια καὶ τὸν πιὸ ὑγιῆ ὀργανισμό, τὸν ῥίχνει στὸ κρεβάτι• παίρνει τὰ καλύτερα παιδιά, τὰ στύβει καὶ τ᾽ ἀφήνει παράλυτα στὰ ἄσυλα.
Ἡ ἁμαρτία ὅμως πλήττει καὶ τὴν κοινωνία. Μὲ τὴν ἁμαρτία δὲ βλάπτει κανεὶς μόνο τὸν ἑαυτό του, τὸ πορτοφόλι ἢ τὴν ὑγεία του• βλάπτει καὶ τοὺς ἄλλους. Ὁ πλεονέκτης λ.χ. εἶναι λύκος καὶ χειρότερος ἀπὸ λύκο. Γιατὶ ἕνας λύκος θὰ φάῃ πέντε - δέκα ἀρνιὰ καὶ θὰ ἡσυχάσῃ, ἐνῷ ὁ πλεονέκτης τρώει ἄπληστα τοὺς γύρω του, ῥουφάει τὸ αἷμα τους.
Ὁ σαρκολάτρης ―ἄλλος αὐτός― καταστρέφει μιὰ ἁγνὴ κοπέλλα, τὴν κάνει νὰ πεθαίνῃ στὸ ψυχιατρεῖο. Κι ἂν δὲν ὑπῆρχε κόλασι, θά ᾽πρεπε νὰ γίνῃ γιὰ τὸν πόρνο, ποὺ παίρνει ἕνα λουλούδι μιᾶς τιμίας οἰκογενείας καὶ τὸ καίει. Ὁ μοιχὸς ―ἀκόμα χειρότερη περίπτωσι― μπαίνει σὰν τὸ φίδι μέσ᾿ στὸ σπίτι καὶ ἀτιμάζει τὴ γυναῖκα τοῦ ἄλλου, τὴ χωρίζει ἀπὸ τὸν ἄντρα της μὲ διαζύγιο καὶ πετάει στὸ δρόμο τὰ παιδιά. Ἐκεῖνος ὁ ἄλλος, ὁ κ ό λ α κ α ς , πλησιάζει μεγάλους καὶ ἰσχυρούς, τοὺς γεμίζει ψέματα καὶ τέλος τοὺς γκρεμίζει• ποτέ οἱ κόλακες δὲ λένε τὴν λήθεια. Ὁ ἄλλος, ὁ ψευδομάρτυρας, πάει στὸ δικαστήριο, ἁπλώνει τὸ βρωμερό του χέρι στὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ ψεύτικο ὅρκο ῥίχνει στὴ φυλακὴ τὸν ἀθῷο. Ὅσο γιὰ τὸν κλέφτη, αὐτὸς ἀδικεῖ καὶ τὸ διπλανό του, ἀδικεῖ καὶ
τὸ κράτος μὲ πλαστὲς δηλώσεις καὶ καταχρήσεις ποὺ ὁδηγοῦν σὲ χρεωκοπία.
Χειρότερος ἀπ᾿ ὅλους ὅμως εἶνε ὁ βλάσφημος• αὐτὸς μὲ τὴ φαρμακερὴ γλῶσσα του προσβάλλει ὄχι πλέον ανθρωπο ἀλλὰ τὸ Θεό, τὸ Χριστό, τὴν Παναγία, τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια. Ἰδού τί προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.
Καὶ μακάρι τὸ κακὸ νὰ σταματοῦσε ἐδῶ. Ἡ ἁμαρτία ἐπιβαρύνει καὶ τοὺς ἐπερχομένους. Ἂς προσέξουν ὅσοι γίνονται γονεῖς. Κάνετε τὰ κέφια τῆς σαρκός, νέε μου καὶ κοπέλλα μου, καὶ δὲ δέχεστε ἔλεγχο; Ἔτσι ὅμως μολύνετε τὸ αἷμα σας, ποὺ πρέπει νά ᾿ναι πεντακάθαρο, σὰν τὸ νεράκι στὶς βρυσοῦλες τῶν βουνῶν, γιὰ νὰ γεννήσετε ὑγιεῖς ἀπογόνους. Ἦταν κάποτε οἱ νέες καὶ τὰ παλληκάρια ἁγνοί, ἕνας ἄντρας - μιὰ γυναῖκα στὸ γάμο, ἔκαναν προσευχὴ καὶ γεννοῦσαν παιδιὰ γερά. Τώρα; Κλάψτε πατέρες τὰ παιδιὰ κ᾽ ἐσεῖς μάνες τὶς κόρες…Τὸ αἷμα μολύνεται. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα• ἀπὸ τέτοια σπορά, «γεννήματα ἐχιδνῶν»(Ματθ. 3,7), γεννιῶνται παιδιὰ στραβά, κουτσά, σακατεμένα, καρδιακά, βλᾶκες, ἠλίθιοι, τρελλοί, ἀνισόρροποι, ἐγκληματικοί, ποὺ θὰ σπάσουν τὰ κεφάλια τῶν γονέων τους.«Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα»(λαϊκ. παρ.) «ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς», ὅπως λέει ἡ Γραφή(Ἔξ. 20,5• 34,7. Ἀρ. 14,18. Δευτ. 5,9).
Τὸ χειρότερο ὅμως ἀπ᾿ ὅλα τὰ κακὰ εἶνε, ὅτι ἡ ἁμαρτία σὲ ῥίχνει στὴν κόλασι. Μακάρι νὰ μὴ ὑπῆρχε κόλασι• εἶμαι κ᾽ ἐγὼ ἁμαρτωλός, φοβᾶμαι τὴν κόλασι καὶ δὲν θὰ ἤθελα νὰ ὑπάρχῃ• μὰ ὑπάρχει δυστυχῶς. Ὅπως ὑπάρχει νύχτα, ὑπάρχει καὶ κόλασι. Διαβάστε τὸ Εὐαγγέλιο, τὴν Ἀποκάλυψη, τὸ βιβλίο Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία, νὰ τὸ δῆτε ἐκεῖ. Ὦ Χριστέ, ὦ Παναγιά, ἔλεος, ἔλεος γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς!
Ἀντὶ νὰ μᾶς παρηγορήσῃς, θὰ πῆτε, μᾶς ἔκανες ν᾽ ἀπελπιστοῦμε. Ὄχι, ἀδέρφια μου. Ἡ ἁμαρτία δὲν θὰ νικήσῃ. Μέσα στὴν κολασμένη καὶ σατανικὴ γενεά μας, στὸ σκοτάδι αὐτό, ὑπάρχει φῶς, ἐλπίδα, ἄγκυρα, σωσίβιο. Ποιό εἶνε;
Ἂν κάποιος ἀνάμεσά σας, ἄντρας ἢ γυναίκα, εἶνε πολὺ ἁμαρτωλὸς κ᾽ ἔχει χρόνια νὰ ἐξομολογηθῇ, τοῦ λέω• Ἄνοιξε τὰ αὐτιά σου κι ἄκουσε σήμερα μιὰ γλυκειὰ φωνή. Σοῦ μιλάει ὁ Χριστὸς καὶ σοῦ λέει• «Θάρσει, τέκνον», ἔχε θάρρος, παιδί μου• «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Μιὰ σταγόνα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας μπορεῖ νὰ κάψῃ τὶς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου.
Φτάνει πιὰ ἡ ἁμαρτία. Ἀρκετὰ δουλέψαμε γιὰ τὸν διάβολο. Τώρα νὰ γυρίσουμε στὸ Χριστὸ καὶ σὰν τὴν πόρνη νὰ φιλήσουμε τὰ πανάχραντα πόδια του. Κι ὅταν μιὰ μέρα πεθάνουμε, νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ σφραγίσουμε τὰ χείλη μας μὲ τὰ λόγια «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»(Λουκ. 23,42).
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
αντιγραφή από
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Αποστολικό Ανάγνωσμα:Ρωμαίους ιβ΄6-14
6 ἔχοντες δὲ χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, 7 εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, 8 εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδοὺς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι. 9 Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ, 10 τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι, 11 τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες, 12 τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, 13 ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες. 14 εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.
Νεοελληνική απόδοσις
Αδελφοί, η χάρη του Θεού μας έδωσε διάφορα πνευματικά χαρίσματα: Άλλος είναι προφήτης, για να κηρύττει ανάλογα με το βαθμό της πίστεώς του· άλλος έχει το χάρισμα της διακονίας, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Το ίδιο να κάνει κι ο δάσκαλος του λαού του Θεού με τη διδασκαλία· κι όποιος έχει το χάρισμα να στηρίζει τους αδερφούς, να τους στηρίζει. Αλλά κι όποιος μοιράζει τα αγαθά του με τους άλλους, να το κάνει με απλότητα· ο προϊστάμενος να δείχνει ζήλο για το έργο του· όποιος μοιράζει τις ελεημοσύνες να το κάνει με καλοσύνη. Η αγάπη σας να είναι ειλικρινής. Να αποστρέφεστε το κακό και να ακολουθείτε το καλό. Να δείχνετε με στοργή την αγάπη σας για τους άλλους πιστούς. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο. Μην είστε οκνηροί σ΄ ότι πρέπει να δείχνετε ζήλο, να έχετε πνευματικό ενθουσιασμό, να υπηρετείτε τον Κύριο. Η ελπίδα να σας δίνει χαρά. Να έχετε υπομονή στις δοκιμασίες. Να επιμένετε στην προσευχή. Να βοηθάτε τους άλλους χριστιανούς, όταν βρίσκονται σε ανάγκη, και να επιδιώκετε να φιλοξενείτε τους αδελφούς. Να προσεύχεστε για το καλό των διωκτών σας, να ζητάτε την ευλογία του Θεού γι΄ αυτούς κι όχι να τους καταριέστε.
Σύντομο σχόλιο
Τα χαρίσματα, με τα οποία προίκισε ο Θεός τους ανθρώπους, και περισσότερο τους χριστιανούς, τα έδωσε για να πράττουν με αυτά έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και ενότητας.
Νεοελληνική απόδοσις
Αδελφοί, η χάρη του Θεού μας έδωσε διάφορα πνευματικά χαρίσματα: Άλλος είναι προφήτης, για να κηρύττει ανάλογα με το βαθμό της πίστεώς του· άλλος έχει το χάρισμα της διακονίας, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Το ίδιο να κάνει κι ο δάσκαλος του λαού του Θεού με τη διδασκαλία· κι όποιος έχει το χάρισμα να στηρίζει τους αδερφούς, να τους στηρίζει. Αλλά κι όποιος μοιράζει τα αγαθά του με τους άλλους, να το κάνει με απλότητα· ο προϊστάμενος να δείχνει ζήλο για το έργο του· όποιος μοιράζει τις ελεημοσύνες να το κάνει με καλοσύνη. Η αγάπη σας να είναι ειλικρινής. Να αποστρέφεστε το κακό και να ακολουθείτε το καλό. Να δείχνετε με στοργή την αγάπη σας για τους άλλους πιστούς. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο. Μην είστε οκνηροί σ΄ ότι πρέπει να δείχνετε ζήλο, να έχετε πνευματικό ενθουσιασμό, να υπηρετείτε τον Κύριο. Η ελπίδα να σας δίνει χαρά. Να έχετε υπομονή στις δοκιμασίες. Να επιμένετε στην προσευχή. Να βοηθάτε τους άλλους χριστιανούς, όταν βρίσκονται σε ανάγκη, και να επιδιώκετε να φιλοξενείτε τους αδελφούς. Να προσεύχεστε για το καλό των διωκτών σας, να ζητάτε την ευλογία του Θεού γι΄ αυτούς κι όχι να τους καταριέστε.
Σύντομο σχόλιο
Τα χαρίσματα, με τα οποία προίκισε ο Θεός τους ανθρώπους, και περισσότερο τους χριστιανούς, τα έδωσε για να πράττουν με αυτά έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και ενότητας.
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ρωμ. ΙΒ΄ 6-14
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Χριστιανός δεν μπορεί να ζει μόνος του, πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί να περιμένει ότι από μονωμένος και αποκομμένος από την Χριστιανική κοινότητα, θα μπορέσει να προοδεύσει και να προκόψει στην πνευματική του ζωή, έστω και αν διαθέτει μεγάλα χαρίσματα. Αυτή ακριβώς την πραγματικότητα θέλει να τονίσει ο Απ. Παύλος, γι’ αυτό και καταγράφει στο ιερό κείμενο με ένα μοναδικό ρυθμό και ουράνιο παλμό, το πώς πρέπει να καταρτίζει ο πιστός τη ζωή του μέσα στη ατμόσφαιρα της στρατευομένης Εκκλησίας.....
Οπωσδήποτε ο κάθε Χριστιανός έχει χαρίσματα «κατά την χάριν την δοθείσαν ημίν» , ανάλογα δηλ. με την χάρη του Αγίου Πνεύματος η οποία μας δόθηκε κατά την ώρα του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Και βέβαια τα χαρίσματα είναι πολλά και διάφορα. Προφητεία, διακονία, διδασκαλία, πνευματικά, διοικητικά, και τόσα άλλα χαρίσματα που καταγράφονται στο ιερό κείμενο, αλλά και που τα γνωρίζουμε να υφίστανται στα πρόσωπα των πιστών εντός της Εκκλησίας μας. Αφού λοιπόν η δωρεά και παροχή των χαρισμάτων δεν εξαρτάται από τον καθένα μας, είναι καθαρώς δωρεά του Θεού, γι’ αυτό και ο πιστός άνθρωπος, πρέπει να επαναπαύεται σε όσα έλαβε και να μη ζητά άλλα, ανώτερα όπως ίσως νομίζει χαρίσματα. Αλλά, αρκούμενος σ’ αυτά ας καταβάλει κάθε προσπάθεια για να τα ανακαλύψει κατ’ αρχάς και στη συνέχεια να τα καλλιεργήσει εν ταπεινώσει και συστηματικά, ώστε να τα χρησιμοποιήσει κατά το θέλημα του Θεού. Να τα προσφέρει προς δόξαν του Τριαδικού Θεού, για την ωφέλεια των αδελφών του και βέβαια για το καλό της ψυχής του.
Ο κάθε στίχος της Αποστολικής περικοπής, αποτελεί και ένα πνευματικό διαμάντι που θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να αναπτύξει κανείς σε βάθος και πλάτος την όλη τους θεολογική σπουδαιότητα και την Εκκλησιαστική και κοινωνική τους αξία.
Θα σταθούμε όμως στον ένατο στίχο του κειμένου ο οποίος εκφράζει γενική αρχή. Αποτελεί δε θεμέλιο λίθο του όλου Χριστιανικού οικοδομήματος: «Η αγάπη ανυπόκριτος, αποστυγούντες το πονηρόν, κολλώμενοι τω αγαθώ» (Ρωμ. ΙΒ΄ 9). Δηλ. Η αγάπη ας είναι ειλικρινής και ελεύθερη από την υποκρισία. Να αποστρέφεσθε με όλη σας την δύναμη το πονηρό και να είστε προσκολλημένοι στο αγαθό.
Αδελφοί μου, ας το βάλουμε καλά μέσα στο νου μας και κυρίως στην καρδιά μας. Όσα χαρίσματα κι αν διαθέτουμε, αν δε βαλθούμε να καλλιεργήσουμε το επιστέγασμα και ακριβώς ειπείν, την κορωνίδα των αρετών, την αγάπη, την Ευαγγελική Χριστιανική αγάπη, άνευ αντιλογίας ολόκληροι οι κόποι μας πάνε χαμένοι.
Αγάπη λοιπόν Χριστιανική!
Ώστε είναι τόσο εύκολη υπόθεση να κατορθώσει ο πιστός αυτή την κορυφή που ξεπερνά και αυτόν τον ουρανό;
Φίλοι μου, είναι και εύκολο και δύσκολο το κατόρθωμα. Αναλόγως το πώς κανείς τοποθετεί την ύπαρξή του έναντι της αποκαλύψεως που φέρει ο Ιησούς διά του Ευαγγελίου στους ανθρώπους.
Εάν υπάρχει η διάθεση της υπακοής στο πανάγιο και παντοκρατορικό θέλημα του Θεού, εάν ο άνθρωπος που αποδέχεται την πίστη είναι έτοιμος για θυσίες και αγωνίζεται να παραμένει ασυμβίβαστος με το κατεστημένο της πολυκέφαλης αμαρτίας, τότε το πράγμα γίνεται εύκολο. (Εννοείται βέβαια πως θα έχει άμεση επαφή με τους αγωγούς της χάριτος, τα ιερά δηλ. μυστήρια και την αυθεντική Εκκλησιαστική μας ζωή).
Αν εξ’ αντιθέτου ο άνθρωπος έχει νομίσει τον Χριστιανισμό ως μια άνευρη ηθικιστική ζωή των ξερών τύπων, εάν φρονεί ότι η πίστη είναι απλώς μια πρακτική αντιμετώπιση επιμέρους ηθικών διλημμάτων, καταντώντας το Ευαγγελικό μήνυμα μια ξεπεσμένη καζουϊστική αρχή, τότε δεν μπορεί να γίνεται καν λόγος περί της αγάπης και μάλιστα της ανυποκρίτου, όπως επιτάσσει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου.
Θα ήταν όντως η χειρότερη παραποίηση του Αποστολικού κηρύγματος, αν φανταστούμε την Χριστιανική αγάπη ως ένα πλαδαρό συναίσθημα που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια αρρωστημένη πνευματική αυτάρκεια και σε μια απαράδεκτη απομόνωση, εγκαταλείποντας ο πιστός τα προβλήματα της Εκκλησιαστικής κοινότητας. Αντιθέτως, με όλη τους την ψυχική δύναμη, οι οπαδοί του Ιησού, και με όλη τη δύναμη της αποστροφής τους, είναι επιτακτική ανάγκη να αντιτίθενται προς κάθε πονηρό πράγμα. Ταυτοχρόνως δε χρειάζεται να είναι επιμόνως στραμμένοι, κυριολεκτικώς προσκολλημένοι στο αγαθό.
Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και πάνω σ’ αυτή την αρραγή βάση της γνήσιας και υγιούς αγάπης, μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε σοβαρό λόγο περί «φιλαδελφίας», περί «τιμής» και «ευγενείας» και για όλα αυτά τα πράγματι εξαίρετα χαρίσματα της σπουδής και του ζήλου, της ελπίδας και της προσφοράς στους ανθρώπους της Εκκλησίας και γενικότερα στον κόσμο.
Μόνο έτσι μπορεί ο πιστός να μη ανταποδίδει κακό, να εκφέρει καλά λόγια και συνάμα να προσεύχεται γι’ αυτούς που τον πληγώνουν, ώστε να τους ελεήσει ο Θεός.
Μόνο μέσα σ’ αυτή την σφαίρα των καλλιεργημένων χαρισμάτων του Πνεύματος και προπαντός της αγάπης, μπορούμε να παραμένουμε ειρηνικοί, διατηρώντας την πνευματική αρχοντιά και ευλογώντας τους διώκοντας ημάς, διότι κυρίως αυτοί έχουν ανάγκη την αγάπη μας.
Αυτός αδελφοί μου είναι ο κατά το δυνατόν τέλειος Χριστιανός, η κορυφή της αρετής και της αγιότητας, ο άνθρωπος της ειλικρινούς αγάπης. Ο φιλόστοργος και φιλάγαθος που είναι πάντοτε πρόθυμος σε κάθε έργο θεάρεστο και ταυτοχρόνως προσεύχεται για τους διώκτες και συκοφάντες του.
Και ας μη λησμονούμε ποτέ: «Οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη μας, όταν αυτοί δεν αξίζουν την αγάπη μας»! Αμήν.
Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr
Οπωσδήποτε ο κάθε Χριστιανός έχει χαρίσματα «κατά την χάριν την δοθείσαν ημίν» , ανάλογα δηλ. με την χάρη του Αγίου Πνεύματος η οποία μας δόθηκε κατά την ώρα του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Και βέβαια τα χαρίσματα είναι πολλά και διάφορα. Προφητεία, διακονία, διδασκαλία, πνευματικά, διοικητικά, και τόσα άλλα χαρίσματα που καταγράφονται στο ιερό κείμενο, αλλά και που τα γνωρίζουμε να υφίστανται στα πρόσωπα των πιστών εντός της Εκκλησίας μας. Αφού λοιπόν η δωρεά και παροχή των χαρισμάτων δεν εξαρτάται από τον καθένα μας, είναι καθαρώς δωρεά του Θεού, γι’ αυτό και ο πιστός άνθρωπος, πρέπει να επαναπαύεται σε όσα έλαβε και να μη ζητά άλλα, ανώτερα όπως ίσως νομίζει χαρίσματα. Αλλά, αρκούμενος σ’ αυτά ας καταβάλει κάθε προσπάθεια για να τα ανακαλύψει κατ’ αρχάς και στη συνέχεια να τα καλλιεργήσει εν ταπεινώσει και συστηματικά, ώστε να τα χρησιμοποιήσει κατά το θέλημα του Θεού. Να τα προσφέρει προς δόξαν του Τριαδικού Θεού, για την ωφέλεια των αδελφών του και βέβαια για το καλό της ψυχής του.
Ο κάθε στίχος της Αποστολικής περικοπής, αποτελεί και ένα πνευματικό διαμάντι που θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να αναπτύξει κανείς σε βάθος και πλάτος την όλη τους θεολογική σπουδαιότητα και την Εκκλησιαστική και κοινωνική τους αξία.
Θα σταθούμε όμως στον ένατο στίχο του κειμένου ο οποίος εκφράζει γενική αρχή. Αποτελεί δε θεμέλιο λίθο του όλου Χριστιανικού οικοδομήματος: «Η αγάπη ανυπόκριτος, αποστυγούντες το πονηρόν, κολλώμενοι τω αγαθώ» (Ρωμ. ΙΒ΄ 9). Δηλ. Η αγάπη ας είναι ειλικρινής και ελεύθερη από την υποκρισία. Να αποστρέφεσθε με όλη σας την δύναμη το πονηρό και να είστε προσκολλημένοι στο αγαθό.
Αδελφοί μου, ας το βάλουμε καλά μέσα στο νου μας και κυρίως στην καρδιά μας. Όσα χαρίσματα κι αν διαθέτουμε, αν δε βαλθούμε να καλλιεργήσουμε το επιστέγασμα και ακριβώς ειπείν, την κορωνίδα των αρετών, την αγάπη, την Ευαγγελική Χριστιανική αγάπη, άνευ αντιλογίας ολόκληροι οι κόποι μας πάνε χαμένοι.
Αγάπη λοιπόν Χριστιανική!
Ώστε είναι τόσο εύκολη υπόθεση να κατορθώσει ο πιστός αυτή την κορυφή που ξεπερνά και αυτόν τον ουρανό;
Φίλοι μου, είναι και εύκολο και δύσκολο το κατόρθωμα. Αναλόγως το πώς κανείς τοποθετεί την ύπαρξή του έναντι της αποκαλύψεως που φέρει ο Ιησούς διά του Ευαγγελίου στους ανθρώπους.
Εάν υπάρχει η διάθεση της υπακοής στο πανάγιο και παντοκρατορικό θέλημα του Θεού, εάν ο άνθρωπος που αποδέχεται την πίστη είναι έτοιμος για θυσίες και αγωνίζεται να παραμένει ασυμβίβαστος με το κατεστημένο της πολυκέφαλης αμαρτίας, τότε το πράγμα γίνεται εύκολο. (Εννοείται βέβαια πως θα έχει άμεση επαφή με τους αγωγούς της χάριτος, τα ιερά δηλ. μυστήρια και την αυθεντική Εκκλησιαστική μας ζωή).
Αν εξ’ αντιθέτου ο άνθρωπος έχει νομίσει τον Χριστιανισμό ως μια άνευρη ηθικιστική ζωή των ξερών τύπων, εάν φρονεί ότι η πίστη είναι απλώς μια πρακτική αντιμετώπιση επιμέρους ηθικών διλημμάτων, καταντώντας το Ευαγγελικό μήνυμα μια ξεπεσμένη καζουϊστική αρχή, τότε δεν μπορεί να γίνεται καν λόγος περί της αγάπης και μάλιστα της ανυποκρίτου, όπως επιτάσσει το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου.
Θα ήταν όντως η χειρότερη παραποίηση του Αποστολικού κηρύγματος, αν φανταστούμε την Χριστιανική αγάπη ως ένα πλαδαρό συναίσθημα που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια αρρωστημένη πνευματική αυτάρκεια και σε μια απαράδεκτη απομόνωση, εγκαταλείποντας ο πιστός τα προβλήματα της Εκκλησιαστικής κοινότητας. Αντιθέτως, με όλη τους την ψυχική δύναμη, οι οπαδοί του Ιησού, και με όλη τη δύναμη της αποστροφής τους, είναι επιτακτική ανάγκη να αντιτίθενται προς κάθε πονηρό πράγμα. Ταυτοχρόνως δε χρειάζεται να είναι επιμόνως στραμμένοι, κυριολεκτικώς προσκολλημένοι στο αγαθό.
Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και πάνω σ’ αυτή την αρραγή βάση της γνήσιας και υγιούς αγάπης, μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε σοβαρό λόγο περί «φιλαδελφίας», περί «τιμής» και «ευγενείας» και για όλα αυτά τα πράγματι εξαίρετα χαρίσματα της σπουδής και του ζήλου, της ελπίδας και της προσφοράς στους ανθρώπους της Εκκλησίας και γενικότερα στον κόσμο.
Μόνο έτσι μπορεί ο πιστός να μη ανταποδίδει κακό, να εκφέρει καλά λόγια και συνάμα να προσεύχεται γι’ αυτούς που τον πληγώνουν, ώστε να τους ελεήσει ο Θεός.
Μόνο μέσα σ’ αυτή την σφαίρα των καλλιεργημένων χαρισμάτων του Πνεύματος και προπαντός της αγάπης, μπορούμε να παραμένουμε ειρηνικοί, διατηρώντας την πνευματική αρχοντιά και ευλογώντας τους διώκοντας ημάς, διότι κυρίως αυτοί έχουν ανάγκη την αγάπη μας.
Αυτός αδελφοί μου είναι ο κατά το δυνατόν τέλειος Χριστιανός, η κορυφή της αρετής και της αγιότητας, ο άνθρωπος της ειλικρινούς αγάπης. Ο φιλόστοργος και φιλάγαθος που είναι πάντοτε πρόθυμος σε κάθε έργο θεάρεστο και ταυτοχρόνως προσεύχεται για τους διώκτες και συκοφάντες του.
Και ας μη λησμονούμε ποτέ: «Οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη μας, όταν αυτοί δεν αξίζουν την αγάπη μας»! Αμήν.
Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης
Το email (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) του π. Ιωήλ είναι: p.ioil@freemail.gr
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
Την σημερινή ευαγγελική περικοπή την ξαναδιαβάσαμε την δεύτερη Κυριακή των Νηστειών με περισσότερες χαρακτηριστικές λεπτομέρειες, έτσι όπως την διασώζει ο ευαγγελιστής Μάρκος. Σ’ αυτό το περιστατικό η σύνδεση της αμαρτίας με την αρρώστια και της θεραπείας με την σωτηρία είναι θεμελιώδης ως σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος, όμως, μας παρουσιάζει το ίδιο θαύμα με λιτότητα και συντομία. Μπροστά στον Χριστό που διδάσκει σε ένα σπίτι στην Καπερναούμ φέρνουν ένα παράλυτο επάνω σε κρεβάτι. Οι συνοδοί δεν μπορούν να φτάσουν τον Χριστό εξαιτίας του πλήθους που ακούει την διδασκαλία Του, γι αυτό ανοίγουν μια οπή στην στέγη του σπιτιού και κατεβάζουν τον παράλυτο μπροστά στον Χριστό. Ο Ιησούς εντυπωσιάζεται από την εφευρετικότητα της πίστης τους και την επαινεί. Αξίζει, λοιπόν, να προσεγγίσουμε το σημερινό ευαγγελικό μήνυμα μέσα από αυτήν την οπτική και να σταθούμε στην κοινωνική διάσταση της πίστεως.
Η χριστιανική πίστη καλεί τον άνθρωπο να υπερβαίνει τα όρια της ατομικότητάς του. Καλεί διαρκώς τον άνθρωπο να σπάει το κέλυφος του εγωισμού του και να μεταμορφώνεται από άτομο σε πρόσωπο. Όταν ο άνθρωπος –άτομο μεταβάλλεται σε πρόσωπο, σημαίνει ότι εξέρχεται από την εγωπαθή φυλακή του εαυτού του, όπου είναι εγκλωβισμένος, και έρχεται να συναντήσει με κατανόηση, σεβασμό και αγάπη τον συνάνθρωπο. Έτσι γίνεται το ανθρώπινο πρόσωπο μάρτυρας πίστεως και αφορμή σωτηρίας για τους άλλους. Γιατί ο πιστός δεν μπορεί να εφησυχάζει και να επαναπαύεται κλεισμένος στον εαυτό του, αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων, αδιάφορος στο να βρίσκει τρόπους θεραπείας.
Η εφευρετικότητα της πίστης των συνοδών του παραλύτου, μας λέει ξεκάθαρα ότι η γνήσια και πραγματική, η δυνατή και θερμή πίστη, δεν κάμπτεται από εμπόδια, δεν σταματά μπροστά σε δυσκολίες. Επινοεί, εφευρίσκει, αγωνίζεται και αγωνιά προσευχόμενη να βρεί τρόπους και δρόμους συμπαράστασης και ενίσχυσης, παρηγοριάς και ανακούφισης μέσα από εκδηλώσεις και έργα αγάπης. βέβαια, όταν γυρίζουμε το βλέμμα μας γύρω μας «εις τας αυλός του Κυρίου», μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, κάποτε απογοητευόμαστε, όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Συνειδητοποιούμε πόσο μακριά είμαστε από αυτό που θα έπρεπε να είμαστε ή, τέλος πάντων, από αυτού που καλούμαστε να γίνουμε: άνθρωποι με εμπειρία «πίστεως δι αγάπης ενεργουμένης». Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ, πόσο συχνά το Ευαγγέλιο, με το συνεχές κάλεσμα για τελείωση και υπέρβαση, σηκώνει ψηλά τον πήχη στον στίβο του πνευματικού αγώνα και εμείς περνάμε από κάτω; Η αρετή της αλληλεγγύης, δυστυχώς, είναι σπάνια ακόμη κι εκεί όπου θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, στην Εκκλησία του Χριστού.
«Θάρσει, τέκνον» είναι ο λόγος που απευθύνει ο Χριστός στον παράλυτο και μέσα από αυτόν και στο σημερινό άνθρωπο, ο οποίος, ταλαιπωρημένος, απογοητευμένος και προδομένος, έχει ανάγκη από ελπίδα και στήριξη ψυχική. Όχι, βέβαια, από φθηνές παρηγοριές, θολά και επικίνδυνα συνθήματα, σαν αυτά που περισσεύουν στις μέρες μας και κυκλοφορούν μέσα στον ελευθερία του κόσμου ασύδοτα και αχαλίνωτα οδηγώντας πολλούς σε αδιέξοδα. Όλοι έχουμε ανάγκη από την σώζουσα ζωντανή πίστη, που όταν υπηρετεί τον πληγωμένο άνθρωπο, αποδεικνύει με τον πλέον χειροπιαστό τρόπο ότι η αλήθεια του Θεού δεν είναι υπόθεση του μυαλού μας, αλλά της καρδιάς μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει έναν πρόχειρο συναισθηματισμού που αφορά τους αφελείς και γραφικούς ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τον ισχυρισμό μερικών, ζουν στο περιθώριο της ζωής, αλλά είναι γνώρισμα των αγωνιστών που ανακάλυψαν την ουσία της ύπαρξής τους. Αυτοί είναι οι νικητές της παρούσας ζωής και οι κληρονόμοι της αιώνιας.
Αγαπητοί αδελφοί, όταν μελετάμε, στοχαζόμαστε και ερμηνεύουμε τον διαχρονικό λόγο του Θεού με την καθοδήγηση των Πατέρων μέσα στην Εκκλησία, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι πολλά από όσα διαβάζουμε δεν είναι δεδομένα της δικής μας ζωής, αλλά ζητούμενα του εσωτερικού μας αγώνα. πολλά από όσα μας συγκινούν και αγγίζουν την ψυχή μας δεν είναι εμπειρίες που φθάσαμε, αλλά μια πνευματική κατάσταση που ακόμη προσπαθούμε να κατακτήσουμε, εν μέσω προκλήσεων, παγίδων και πειρασμών πολλών. Γι αυτό ας προσπαθούμε μέσα στο περιβάλλον όπου ζούμε, με την στάση της ζωής μας και την συμπεριφορά μας, να ενισχύουμε την πίστη την δική μας και των άλλων. Αμήν.
Αρχιμ.Ν.Κ.
Η χριστιανική πίστη καλεί τον άνθρωπο να υπερβαίνει τα όρια της ατομικότητάς του. Καλεί διαρκώς τον άνθρωπο να σπάει το κέλυφος του εγωισμού του και να μεταμορφώνεται από άτομο σε πρόσωπο. Όταν ο άνθρωπος –άτομο μεταβάλλεται σε πρόσωπο, σημαίνει ότι εξέρχεται από την εγωπαθή φυλακή του εαυτού του, όπου είναι εγκλωβισμένος, και έρχεται να συναντήσει με κατανόηση, σεβασμό και αγάπη τον συνάνθρωπο. Έτσι γίνεται το ανθρώπινο πρόσωπο μάρτυρας πίστεως και αφορμή σωτηρίας για τους άλλους. Γιατί ο πιστός δεν μπορεί να εφησυχάζει και να επαναπαύεται κλεισμένος στον εαυτό του, αγνοώντας τις ανάγκες των άλλων, αδιάφορος στο να βρίσκει τρόπους θεραπείας.
Η εφευρετικότητα της πίστης των συνοδών του παραλύτου, μας λέει ξεκάθαρα ότι η γνήσια και πραγματική, η δυνατή και θερμή πίστη, δεν κάμπτεται από εμπόδια, δεν σταματά μπροστά σε δυσκολίες. Επινοεί, εφευρίσκει, αγωνίζεται και αγωνιά προσευχόμενη να βρεί τρόπους και δρόμους συμπαράστασης και ενίσχυσης, παρηγοριάς και ανακούφισης μέσα από εκδηλώσεις και έργα αγάπης. βέβαια, όταν γυρίζουμε το βλέμμα μας γύρω μας «εις τας αυλός του Κυρίου», μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, κάποτε απογοητευόμαστε, όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Συνειδητοποιούμε πόσο μακριά είμαστε από αυτό που θα έπρεπε να είμαστε ή, τέλος πάντων, από αυτού που καλούμαστε να γίνουμε: άνθρωποι με εμπειρία «πίστεως δι αγάπης ενεργουμένης». Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ, πόσο συχνά το Ευαγγέλιο, με το συνεχές κάλεσμα για τελείωση και υπέρβαση, σηκώνει ψηλά τον πήχη στον στίβο του πνευματικού αγώνα και εμείς περνάμε από κάτω; Η αρετή της αλληλεγγύης, δυστυχώς, είναι σπάνια ακόμη κι εκεί όπου θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, στην Εκκλησία του Χριστού.
«Θάρσει, τέκνον» είναι ο λόγος που απευθύνει ο Χριστός στον παράλυτο και μέσα από αυτόν και στο σημερινό άνθρωπο, ο οποίος, ταλαιπωρημένος, απογοητευμένος και προδομένος, έχει ανάγκη από ελπίδα και στήριξη ψυχική. Όχι, βέβαια, από φθηνές παρηγοριές, θολά και επικίνδυνα συνθήματα, σαν αυτά που περισσεύουν στις μέρες μας και κυκλοφορούν μέσα στον ελευθερία του κόσμου ασύδοτα και αχαλίνωτα οδηγώντας πολλούς σε αδιέξοδα. Όλοι έχουμε ανάγκη από την σώζουσα ζωντανή πίστη, που όταν υπηρετεί τον πληγωμένο άνθρωπο, αποδεικνύει με τον πλέον χειροπιαστό τρόπο ότι η αλήθεια του Θεού δεν είναι υπόθεση του μυαλού μας, αλλά της καρδιάς μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει έναν πρόχειρο συναισθηματισμού που αφορά τους αφελείς και γραφικούς ανθρώπους, οι οποίοι, κατά τον ισχυρισμό μερικών, ζουν στο περιθώριο της ζωής, αλλά είναι γνώρισμα των αγωνιστών που ανακάλυψαν την ουσία της ύπαρξής τους. Αυτοί είναι οι νικητές της παρούσας ζωής και οι κληρονόμοι της αιώνιας.
Αγαπητοί αδελφοί, όταν μελετάμε, στοχαζόμαστε και ερμηνεύουμε τον διαχρονικό λόγο του Θεού με την καθοδήγηση των Πατέρων μέσα στην Εκκλησία, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι πολλά από όσα διαβάζουμε δεν είναι δεδομένα της δικής μας ζωής, αλλά ζητούμενα του εσωτερικού μας αγώνα. πολλά από όσα μας συγκινούν και αγγίζουν την ψυχή μας δεν είναι εμπειρίες που φθάσαμε, αλλά μια πνευματική κατάσταση που ακόμη προσπαθούμε να κατακτήσουμε, εν μέσω προκλήσεων, παγίδων και πειρασμών πολλών. Γι αυτό ας προσπαθούμε μέσα στο περιβάλλον όπου ζούμε, με την στάση της ζωής μας και την συμπεριφορά μας, να ενισχύουμε την πίστη την δική μας και των άλλων. Αμήν.
Αρχιμ.Ν.Κ.
Ενοχλεί τους ανθέλληνες ο ελληνοορθόδοξος λόγος του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ανθίμου
Και ενώ ακούγαμε το ελληνοορθόδοξο κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ανθίμου, όταν αυτός αναφέρθηκε στο ανθελληνικό βιβλίο του τούρκου υπουργού εξωτερικών και επεσήμανε την επιθυμία της Τουρκίας να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, ξαφνικά διεκόπη η σύνδεση με Θεσσαλονίκη.
Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Τυχαίο; Δεν νομίζω.
ΗΛΘΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ
«Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωµᾶ τοῦ ἔτους 2008, ἐπισκέφτηκε incognito µία ἀπὸ τὶς ἁγιορείτικες µονές, γιὰ τρεῖς µέρες, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Ἑλβετίας Pascal Couchepin. Σὲ κάθε Ἀκολουθία πήγαινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ στεκόταν ὄρθιος. Οἱ Πατέρες εὐγενικὰ τοῦ πρότειναν, ἀφοῦ οὔτε στὴν Ὀρθόδοξη λειτουργικὴ παράδοση ἦταν ἐκτεθειµένος οὔτε καὶ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα γνώριζε, νὰ νοιώσει ἄνετα νὰ καθυστερεῖ. Τότε τοὺς ἀπάντησε: “Μπορεῖ νὰ µὴν καταλαβαίνω τὴν γλώσσα τῶν νοηµάτων, αἰσθάνοµαι ὅµως γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι ἐδῶ ὅλοι ἀληθινὰ προσεύχονται καὶ ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν καὶ τοὺς ἀκούει. Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω µετάφραση οὔτε κάτι νὰ καταλάβει τὸ µυαλό µου· ἦλθα γιὰ νὰ βρεθῶ µπροστὰ στὸν Θεό, µαζὶ µὲ ἀνθρώπους ποὺ καὶ αὐτοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. Εἶναι τὸ μόνο μέρος στὸν κόσμο ποὺ αὐτὸ εἶδα νὰ συμβαίνει”». (Νικολάου, Μητροπολ. Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς, Τὸ Ἅγιον Ὄρος πέραν ἀπὸ τὰ σκάνδαλα, ἔκδ. Πανελληνίου Συλλόγου «Οἱ Φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους», Ἀθῆναι 2010, σελ. 30.)
Σχόλιον «Χ. Β.»: Ἂς μετακληθεῖ ὁ κ. Pascal Couchepin. Πιθανότατα θὰ προσφέρει καλὲς ὑπηρεσίες ἰδεολογικοῦ ἀπεγκλωβισμοῦ σὲ μερίδα τῆς ἐγχώριας ἐκκλησιαστικῆς διανοήσεως. «Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω μετάφραση, ἀλλὰ νὰ παραστῶ ἀληθινὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», εἶπε ὁ καλοπροαίρετος Ἑλβετὸς πρώην πρόεδρος, αὐτὸς ὁ “δυτικός”, μὴ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος, ποὺ ὅμως πῆρε “μυρωδιά” τῆς ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας καὶ μὲ δυὸ λέξεις του ἀπονεύρωσε τὴν ἰδιώνυμη ἰδεολογία περὶ τὴν «μετάφραση» τῆς λειτουργικῆς γλώσσας.
αντιγραφή από εδώ
Σχόλιον «Χ. Β.»: Ἂς μετακληθεῖ ὁ κ. Pascal Couchepin. Πιθανότατα θὰ προσφέρει καλὲς ὑπηρεσίες ἰδεολογικοῦ ἀπεγκλωβισμοῦ σὲ μερίδα τῆς ἐγχώριας ἐκκλησιαστικῆς διανοήσεως. «Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω μετάφραση, ἀλλὰ νὰ παραστῶ ἀληθινὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», εἶπε ὁ καλοπροαίρετος Ἑλβετὸς πρώην πρόεδρος, αὐτὸς ὁ “δυτικός”, μὴ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος, ποὺ ὅμως πῆρε “μυρωδιά” τῆς ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας καὶ μὲ δυὸ λέξεις του ἀπονεύρωσε τὴν ἰδιώνυμη ἰδεολογία περὶ τὴν «μετάφραση» τῆς λειτουργικῆς γλώσσας.
αντιγραφή από εδώ
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Μην αφήσετε την κυβέρνησή σας να ξεπουλήσει τα νησιά σας.
Ευχόμαστε να μην αληθεύουν τα λεγόμενα.
Δείτε εδώ.
Δείτε εδώ.
Ωραίοι συνδικαλιστές...
ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ
Επιδοτείται πλουσιοπάροχα, μέσω του Οργανισμού της Εργατικής Εστίας, η ελληνική συνδικαλιστική ηγεσία, όπως αναφέρει ρεπορτάζ της «Καθημερινής της Κυριακής».
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, οι περισσότεροι μεγαλοσυνδικαλιστές συμμετέχουν στα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων, από τις οποίες προέρχονται ως εκπρόσωποι των εργαζομένων, με επιπλέον αμοιβές που μπορεί να ξεκινούν από 400 ευρώ και να αγγίζουν το ύψος ενός ζηλευτού μισθού στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Την ίδια ώρα σε εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται οι επιχορηγήσεις που λαμβάνει η ΓΣΕΕ με βασικό χρηματοδότη της την Εργατική Εστία.
Από το καταστατικό της η Εργατική Εστία μπορεί να διαθέσει έως και το 25% των εσόδων της για την ενίσχυση του συνδικαλιστικού κινήματος. Στην περίπτωση της ΓΣΕΕ αυτό σημαίνει περίπου 7 εκατ. ευρώ το χρόνο.
Επίσης η Εστία φροντίζει και για τη στέγαση δεκάδων εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών.
Μάλιστα την τριετία 2007-2009, τα έσοδα της ΓΣΕΕ αυξήθηκαν από 6,77 εκ ευρώ, σε 7,47 εκ. ευρώ και 8,51 εκ. ευρώ αντίστοιχα.
Ανάλογη αύξηση παρουσίασαν και οι περισσότερες δαπάνες. Το 2009 τα έξοδα λειτουργίας άγγιζαν τα 3.346.824 εκατ. ευρώ (από 3.145.083 το 2007), τα έξοδα για δαπάνες διοίκησης 248.992 (από 253.230 το 2007), οργάνωσης 486.292 (από 1.329.204 ευρώ το 2007), συντήρησης 462.402 (από 320.886), εγκαταστάσεων 18.168 (από 7.428), για φόρους και εισφορές 1.232.071 (από 1.159.413) και τα διάφορα έξοδα ανέρχονται επίσης σε 1.201.169 ευρώ (από 808.243 το 2007).
Επίσης, με βάση το δημοσίευμα, τα προνόμια δεν είναι μόνο οικονομικά, αλλά αφορούν και τις συνθήκες εργασίας, καθώς σχεδόν όλοι οι συνδικαλιστές είναι απαλλαγμένοι των καθηκόντων τους για το σύνολο της συνδικαλιστικής τους θητείας, ενώ δικαιούνται και επιπλέον επιμορφωτική άδεια 15 ημερών.
Άλλο προνόμιο είναι τα ταξίδια στο εξωτερικό. Μάλιστα, άνθρωποι που γνωρίζουν το χώρο μιλούν για κατάχρηση των διεθνών σχέσεων του εργατικού κινήματος χωρίς συγκεκριμένο σκοπό.
ΣΚΑΙ
αντιγραφή από εδώ
Σχόλιο
Εκτός αυτών οι συνδικαλιστές συμμετέχουν ενεργά στην λειτουργία της παραεξουσίας και ως κομματικά στελέχη ρίχνουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων με τις απεργίες .
Επιδοτείται πλουσιοπάροχα, μέσω του Οργανισμού της Εργατικής Εστίας, η ελληνική συνδικαλιστική ηγεσία, όπως αναφέρει ρεπορτάζ της «Καθημερινής της Κυριακής».
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, οι περισσότεροι μεγαλοσυνδικαλιστές συμμετέχουν στα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων, από τις οποίες προέρχονται ως εκπρόσωποι των εργαζομένων, με επιπλέον αμοιβές που μπορεί να ξεκινούν από 400 ευρώ και να αγγίζουν το ύψος ενός ζηλευτού μισθού στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Την ίδια ώρα σε εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται οι επιχορηγήσεις που λαμβάνει η ΓΣΕΕ με βασικό χρηματοδότη της την Εργατική Εστία.
Από το καταστατικό της η Εργατική Εστία μπορεί να διαθέσει έως και το 25% των εσόδων της για την ενίσχυση του συνδικαλιστικού κινήματος. Στην περίπτωση της ΓΣΕΕ αυτό σημαίνει περίπου 7 εκατ. ευρώ το χρόνο.
Επίσης η Εστία φροντίζει και για τη στέγαση δεκάδων εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών.
Μάλιστα την τριετία 2007-2009, τα έσοδα της ΓΣΕΕ αυξήθηκαν από 6,77 εκ ευρώ, σε 7,47 εκ. ευρώ και 8,51 εκ. ευρώ αντίστοιχα.
Ανάλογη αύξηση παρουσίασαν και οι περισσότερες δαπάνες. Το 2009 τα έξοδα λειτουργίας άγγιζαν τα 3.346.824 εκατ. ευρώ (από 3.145.083 το 2007), τα έξοδα για δαπάνες διοίκησης 248.992 (από 253.230 το 2007), οργάνωσης 486.292 (από 1.329.204 ευρώ το 2007), συντήρησης 462.402 (από 320.886), εγκαταστάσεων 18.168 (από 7.428), για φόρους και εισφορές 1.232.071 (από 1.159.413) και τα διάφορα έξοδα ανέρχονται επίσης σε 1.201.169 ευρώ (από 808.243 το 2007).
Επίσης, με βάση το δημοσίευμα, τα προνόμια δεν είναι μόνο οικονομικά, αλλά αφορούν και τις συνθήκες εργασίας, καθώς σχεδόν όλοι οι συνδικαλιστές είναι απαλλαγμένοι των καθηκόντων τους για το σύνολο της συνδικαλιστικής τους θητείας, ενώ δικαιούνται και επιπλέον επιμορφωτική άδεια 15 ημερών.
Άλλο προνόμιο είναι τα ταξίδια στο εξωτερικό. Μάλιστα, άνθρωποι που γνωρίζουν το χώρο μιλούν για κατάχρηση των διεθνών σχέσεων του εργατικού κινήματος χωρίς συγκεκριμένο σκοπό.
ΣΚΑΙ
αντιγραφή από εδώ
Σχόλιο
Εκτός αυτών οι συνδικαλιστές συμμετέχουν ενεργά στην λειτουργία της παραεξουσίας και ως κομματικά στελέχη ρίχνουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων με τις απεργίες .
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
ΝΑ ΑΝΑΣΤΑΛΕΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ Α.Ε.Ι.
Αν πράγματι επιθυμούμε να γίνει σοβαρή δουλειά στα πανεπιστήμια, αρκούν έξι μήνες αναστολής της λειτουργίας τους με παύση όλων των φορέων – πανεπιστημιακών, γραμματειών, φοιτητικών οργανώσεων, και ανασύνταξή τους από την αρχή με βάση την γνώση, την μόρφωση και την ικανότητα και αξιοσύνη των καθηγητών που θα επιλεγούν από την αρχή, και όχι τις κομματικές αντιλήψεις και ταμπέλες. Μόνο έτσι θα έχουμε Πανεπιστήμια.
“ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ”
ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ BLOGS ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΝ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΟΙΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Του Γιαννη Βαρουφακη*
Ποιο το καθήκον μας απέναντι στους φοιτητές μας; Κατά μία άποψη, καθήκον μας είναι να τους δίνουμε τα εφόδια γνώσεων που θα χρειαστούν για να επιτύχουν στην κοινωνία που ζούμε. Δεν είναι η δική μου άποψη.
Καθήκον μας είναι να τους απελευθερώσουμε από τις προκαταλήψεις με τις οποίες προσέρχονται στα αμφιθέατρα. Με άλλα λόγια, να τους βοηθήσουμε να μορφωθούν..Πώς διαφέρει αυτό από την παροχή γνώσεων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν; Διαφέρει στον (μεγάλο) βαθμό που η γνώση και η μόρφωση πολλές φορές γίνονται εμπόδιο ανυπέρβλητο για την επιτυχία. Σε μια κοινωνία που τελούσε (τουλάχιστον ώς το 2008) υπό την πλάνη ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας ήξερε τι έκανε, ότι αξιολογούσε ορθολογικά τους κινδύνους, ότι παρήγαγε χρήσιμα για την κοινωνία «προϊόντα», ο δάσκαλος που κατάφερνε να απελευθερώσει τους φοιτητές του από αυτήν την ανόητη πίστη δεν ήταν ο δάσκαλος που τους βοηθούσε να «επιτύχουν» (π.χ. να βρουν μια καλή θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα). Από την εποχή του Σωκράτη, η αλήθεια, η γνώση και η κριτική διάθεση δεν οδηγούσαν πάντα στα πλούτη και στην εξουσία.
Στον βαθμό, λοιπόν, που το πανεπιστήμιο στοχεύει στη μόρφωση και όχι στην «επιτυχία» των φοιτητών του (θεωρώντας την επιτυχία, όταν έρχεται, ένα ευχάριστο υποπροϊόν, αλλά ποτέ αυτοσκοπό της μόρφωσης), είναι υποχρεωμένο να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο για όλες τις διαστάσεις της πανεπιστημιακής ζωής. Μία από αυτές αφορά τον φοιτητικό συνδικαλισμό.
Ολοι συμφωνούμε ότι πέρασε η εποχή που ο φοιτητικός συνδικαλισμός υποκινείτο από συγκρουόμενες ιδεολογίες, από μια ρομαντική διάθεση αλλαγής του κόσμου, από τη θέληση να βελτιωθεί το πανεπιστήμιο αποβάλλοντας τον αυταρχισμό, τις ιδεοληψίες και ενστερνιζόμενο μια «κοινοτική» προσέγγιση προς την παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης. Εδώ και καιρό ο φοιτητικός συνδικαλισμός αποτελεί μια διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να ασκηθούν στη νομή της εξουσίας (στον πανεπιστημιακό χώρο) πριν εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Κάποιοι φοιτητές απέχουν από τον συνδικαλισμό θέτοντας ως προτεραιότητά τους την απόκτηση εφοδίων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν στον ιδιωτικό τομέα. Αλλοι φοιτητές επικεντρώνονται στον συνδικαλισμό με στόχο την απόκτηση εφοδίων που θα τους επιτρέψουν να ανέλθουν εντός κομματικών μηχανισμών, αρχικά, και κρατικών θεσμών αργότερα. Απομένει μια μειοψηφία φοιτητών που απέχουν και από τις δύο αυτές διαδικασίες, είτε θέτοντας ως στόχο την πραγματική μόρφωση είτε αντιμετωπίζοντας το πανεπιστήμιο ως ένα ευχάριστο χάσιμο χρόνου - μια παύση πριν αρχίσει η ρουτίνα της ζωής.
Οσοι πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο έχει καθήκον να προσφέρει τα εφόδια γνώσεων που χρειάζονται για την κοινωνική και οικονομική «επιτυχία» δεν έχουν λόγο να εναντιώνονται στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Τους αρκεί να ζητούν από τα κόμματα να επιβάλουν μια κάπως πιο κόσμια (από την παρατηρούμενη) συμπεριφορά εκ μέρους των συνδικαλιστών. Οσοι όμως συμφωνούν με τη δική μου, καθαρά μειοψηφική, άποψη ότι στόχος του πανεπιστημίου πρέπει να είναι η απελευθέρωση των φοιτητών από τις προκαταλήψεις τους (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν το πώς διανοούνται οι ίδιοι οι φοιτητές το «συμφέρον» τους), βλέπουν πως μόνο μία λύση υπάρχει: Η άμεση κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στη νομή της πανεπιστημιακής «εξουσίας».
* Ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης είναι καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών.
πηγή
Σχόλιο
Συμφωνούμε υπό μία προϋπόθεση: Τα Πανεπιστήμια στους Πανεπιστημιακούς με αποκλειστική απασχόληση, και όχι σαν "επισκέπτες" και πολυθεσίτες.
Του Γιαννη Βαρουφακη*
Ποιο το καθήκον μας απέναντι στους φοιτητές μας; Κατά μία άποψη, καθήκον μας είναι να τους δίνουμε τα εφόδια γνώσεων που θα χρειαστούν για να επιτύχουν στην κοινωνία που ζούμε. Δεν είναι η δική μου άποψη.
Καθήκον μας είναι να τους απελευθερώσουμε από τις προκαταλήψεις με τις οποίες προσέρχονται στα αμφιθέατρα. Με άλλα λόγια, να τους βοηθήσουμε να μορφωθούν..Πώς διαφέρει αυτό από την παροχή γνώσεων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν; Διαφέρει στον (μεγάλο) βαθμό που η γνώση και η μόρφωση πολλές φορές γίνονται εμπόδιο ανυπέρβλητο για την επιτυχία. Σε μια κοινωνία που τελούσε (τουλάχιστον ώς το 2008) υπό την πλάνη ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας ήξερε τι έκανε, ότι αξιολογούσε ορθολογικά τους κινδύνους, ότι παρήγαγε χρήσιμα για την κοινωνία «προϊόντα», ο δάσκαλος που κατάφερνε να απελευθερώσει τους φοιτητές του από αυτήν την ανόητη πίστη δεν ήταν ο δάσκαλος που τους βοηθούσε να «επιτύχουν» (π.χ. να βρουν μια καλή θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα). Από την εποχή του Σωκράτη, η αλήθεια, η γνώση και η κριτική διάθεση δεν οδηγούσαν πάντα στα πλούτη και στην εξουσία.
Στον βαθμό, λοιπόν, που το πανεπιστήμιο στοχεύει στη μόρφωση και όχι στην «επιτυχία» των φοιτητών του (θεωρώντας την επιτυχία, όταν έρχεται, ένα ευχάριστο υποπροϊόν, αλλά ποτέ αυτοσκοπό της μόρφωσης), είναι υποχρεωμένο να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο για όλες τις διαστάσεις της πανεπιστημιακής ζωής. Μία από αυτές αφορά τον φοιτητικό συνδικαλισμό.
Ολοι συμφωνούμε ότι πέρασε η εποχή που ο φοιτητικός συνδικαλισμός υποκινείτο από συγκρουόμενες ιδεολογίες, από μια ρομαντική διάθεση αλλαγής του κόσμου, από τη θέληση να βελτιωθεί το πανεπιστήμιο αποβάλλοντας τον αυταρχισμό, τις ιδεοληψίες και ενστερνιζόμενο μια «κοινοτική» προσέγγιση προς την παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης. Εδώ και καιρό ο φοιτητικός συνδικαλισμός αποτελεί μια διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να ασκηθούν στη νομή της εξουσίας (στον πανεπιστημιακό χώρο) πριν εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Κάποιοι φοιτητές απέχουν από τον συνδικαλισμό θέτοντας ως προτεραιότητά τους την απόκτηση εφοδίων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν στον ιδιωτικό τομέα. Αλλοι φοιτητές επικεντρώνονται στον συνδικαλισμό με στόχο την απόκτηση εφοδίων που θα τους επιτρέψουν να ανέλθουν εντός κομματικών μηχανισμών, αρχικά, και κρατικών θεσμών αργότερα. Απομένει μια μειοψηφία φοιτητών που απέχουν και από τις δύο αυτές διαδικασίες, είτε θέτοντας ως στόχο την πραγματική μόρφωση είτε αντιμετωπίζοντας το πανεπιστήμιο ως ένα ευχάριστο χάσιμο χρόνου - μια παύση πριν αρχίσει η ρουτίνα της ζωής.
Οσοι πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο έχει καθήκον να προσφέρει τα εφόδια γνώσεων που χρειάζονται για την κοινωνική και οικονομική «επιτυχία» δεν έχουν λόγο να εναντιώνονται στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Τους αρκεί να ζητούν από τα κόμματα να επιβάλουν μια κάπως πιο κόσμια (από την παρατηρούμενη) συμπεριφορά εκ μέρους των συνδικαλιστών. Οσοι όμως συμφωνούν με τη δική μου, καθαρά μειοψηφική, άποψη ότι στόχος του πανεπιστημίου πρέπει να είναι η απελευθέρωση των φοιτητών από τις προκαταλήψεις τους (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν το πώς διανοούνται οι ίδιοι οι φοιτητές το «συμφέρον» τους), βλέπουν πως μόνο μία λύση υπάρχει: Η άμεση κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στη νομή της πανεπιστημιακής «εξουσίας».
* Ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης είναι καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών.
πηγή
Σχόλιο
Συμφωνούμε υπό μία προϋπόθεση: Τα Πανεπιστήμια στους Πανεπιστημιακούς με αποκλειστική απασχόληση, και όχι σαν "επισκέπτες" και πολυθεσίτες.
ΜΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΚΛΙΚΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΩΣ ΠΟΤΕ????
ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ...
ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ???
Μέχρι τώρα έχετε παρατηρήσει ότι εδώ στο UDemand δεν ενδιαφερόμαστε για πρόσωπα, παρατάξεις και μικροκομματικά συμφέροντα αλλά για την πραγματική ανόρθωση της Ελλάδας και την έξοδό της από τη δίνη στην οποία έχει πέσει εδώ και πολλά χρόνια.
Ένα πολύ σοβαρό θέμα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία είναι η διαπλοκή και η άγρια και άνευ όρων συναλλαγή στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Και το χειρότερο, οι φοιτητές που θα έπρεπε να αποτελούν την ελπίδα αυτής της χώρας, μόνο ελπίδα για την αναγέννηση της Ελλάδας δεν δίνουν.
Για να είμαστε δίκαιοι, όχι όλοι οι φοιτητές, μία μικρή μερίδα αυτών που κρατούν όμως ομήρους όλους τους υπόλοιπους, τους καθηγητές, τους διοικητικούς, το υπουργείο κλπ.
Αλήθεια σε ποιο μέρος του κόσμου οι φοιτητικές παρατάξεις μοιράζουν με το "έτσι θέλω" τις σημειώσεις των καθηγητών??
Και όταν γράφω με το "έτσι θέλω" το εννοώ.
Οι σημειώσεις δεν είναι εγκεκριμένες από τον καθηγητή αλλά η φοιτητική νεολαία έχει πάρει κάποιες γραπτές σημειώσεις ενός φοιτητή, έχει βγάλει αντίγραφα, έχει βάλει σε κάθε σελίδα το έμβλημά της π.χ. ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ και τις μοιράζει στον φοιτητή.
Αλοίμονο στον καθηγητή που θα τολμήσει να πει ότι δεν τις εγκρίνει. Θα τον τσακίσουν... Ο πόλεμος θα είναι ανελέητος.
Το ξέρετε ότι κάθε εξάμηνο οι φοιτητικές νεολαίες πηγαίνουν λίστες σε ορισμένους καθηγητές με τα ονόματα των εκλεκτών τους οι οποίοι θα περάσουν το μάθημα χωρίς να έχουν γράψει ούτε μία λέξη στο γραπτό τους???
Το ξέρετε ότι οι καθηγητές δεν τολμούν να πάρουν γραπτό φοιτητή που αντιγράφει στο αμφιθέατρο γιατί μετά θα έχουν συνέπειες όταν βγουν έξω??
Το ξέρετε ότι καθηγητές μοιράζουν αφειδώς τα ερευνητικά προγράμματα στους φοιτητοπατέρες οι οποίοι φυσικά δεν κάνουν έρευνα αλλά με τις ψήφους τους στηρίζουν τον καθηγητή π.χ. να γίνει πρόεδρος του τμήματος ή πρύτανης??
Το ξέρετε ότι τα παιδιά που στηρίζουν άλλο υποψήφιο πρύτανη ή πρόεδρο τμήματος σε εκλογές είναι κομμένα από τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά γιατί έτσι ...γουστάρουν οι φοιτητοπατέρες?? Αφού πήγαν αντίθετα στην κομματική γραμμή πρέπει .... να τιμωρηθούν....
Το ξέρετε ότι αυτοί οι φοιτητοπατέρες χωρίς να έχουν μπει ούτε μία μέρα στο αμφιθέατρο, επιλέγονται για τα μεταπτυχιακά ή ακόμη εκπονούν .... άκουσον, άκουσον!!!!.... διδακτορικές διατριβές και αύριο θα διεκδικήσουν και θέσεις μελών ΔΕΠ???
Το ξέρετε πως όταν γουστάρουν τα ΕΑΚ (Εξωκοινοβουλευτική Αριστερή Κίνηση) θα μπουν στη συνέλευση του τμήματος ή της συγκλήτου και θα τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά γιατί .... τα παιδιά δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις που πρόκειται να παρθούν....
Το ξέρετε πως όταν καθηγητής που έχει δημιουργήσει τέτοια κλίκα στο πανεπιστήμιο καταλάβει ότι δεν συμφωνεί με ένα επικείμενο εκλογικό αποτέλεσμα και επειδή είναι και ο ίδιος υποψήφιος και ίσως χάσει, θα στείλει τα παλικάρια του να πάρουν τις κάλπες και να φύγουν???
Το αντάλλαγμα??? Αυτά τα παλικάρια θα συμμετέχουν στα ερευνητικά προγράμματα άρα θα πάρουν χρήμα και θα πάρουν και διδακτορικό....
Είναι μεγάλος ο κατάλογος... Δεν έχει τέλος... Μπορώ να σας γράψω ατελείωτες σειρές περιστατικών από την πανεπιστημιακή ζωή... ή καλύτερα από την πανεπιστημιακή διαπλοκή.
Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ΝΟΣΕΙ. ΝΟΣΕΙ ΒΑΘΥΤΑΤΑ. Η μόλυνση είναι βαθιά και έχει επεκταθεί σε όλα τα σημεία του σώματος.
Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα κόμματα.
Η κυβέρνηση να περιορίσει στο μηδέν τη συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές για την ανάδειξη πρύτανη, προέδρου τμήματος κλπ.
Έτσι κι αλλιώς αποδείχθηκε από τις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές ότι οι μη οργανωμένοι φοιτητές δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν. Τα πράγματα καθορίζουν μόνο οι οργανωμένοι.
Να απαγορευθεί η ύπαρξη φοιτητικών κομματικών νεολαιών στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Ακολουθώντας το παράδειγμα των πανεπιστημίων όλου του κόσμου.
Οι πρόεδροι των κομμάτων να αποφασίσουν τη διάλυση των φοιτητικών νεολαιών τους.
Μπορούν να έχουν κομματικές νεολαίες που θα δραστηριοποιούνται για τα κόμματά τους όχι όμως μέσα στα πανεπιστήμια.
Κύριε Παπανδρέου και κύριε Σαμαρά ήρθε η ώρα να πάρετε αποφάσεις.
Διαφορετικά θα καταγραφείτε κι εσείς από τον ιστορικό του μέλλοντος ως δύο ακόμη θλιβερές πολιτικές μετριότητες που συνέδραμαν στην καταβαράθρωση αυτής της δύστυχης χώρας...
πηγή
Σχόλιο
Δεν είναι δουλειά των κομμάτων τα πανεπιστήμια και η λειτουργία τους. Τα κόμματα έχουν κομματιάσει την Ελλάδα, τους πολίτες, τις αξίες.
Δουλειά των γονιών είναι που πληρώνουν με αίμα τα κανακάρια τους για να σπουδάσουν και αυτά πάνε και μπλέκουν με τα τσουτσέκια των κομμάτων.
Για να μαζευτούν σε μερικές σχολές οι γονείς αυτών των … «παιδιών» με σκουπόξυλα και βρεγμένες σανίδες, για να περιποιηθούν τα βλαστάρια τους και τότε θα δείτε το πανεπιστήμιο θα αρχίσει να λειτουργεί σαν πανεπιστήμιο και οι "καθηγητές" σαν καθηγητές.
Θέλοντας και μη θα ακολουθήσουν και τα κόμματα.
ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ???
Μέχρι τώρα έχετε παρατηρήσει ότι εδώ στο UDemand δεν ενδιαφερόμαστε για πρόσωπα, παρατάξεις και μικροκομματικά συμφέροντα αλλά για την πραγματική ανόρθωση της Ελλάδας και την έξοδό της από τη δίνη στην οποία έχει πέσει εδώ και πολλά χρόνια.
Ένα πολύ σοβαρό θέμα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία είναι η διαπλοκή και η άγρια και άνευ όρων συναλλαγή στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Και το χειρότερο, οι φοιτητές που θα έπρεπε να αποτελούν την ελπίδα αυτής της χώρας, μόνο ελπίδα για την αναγέννηση της Ελλάδας δεν δίνουν.
Για να είμαστε δίκαιοι, όχι όλοι οι φοιτητές, μία μικρή μερίδα αυτών που κρατούν όμως ομήρους όλους τους υπόλοιπους, τους καθηγητές, τους διοικητικούς, το υπουργείο κλπ.
Αλήθεια σε ποιο μέρος του κόσμου οι φοιτητικές παρατάξεις μοιράζουν με το "έτσι θέλω" τις σημειώσεις των καθηγητών??
Και όταν γράφω με το "έτσι θέλω" το εννοώ.
Οι σημειώσεις δεν είναι εγκεκριμένες από τον καθηγητή αλλά η φοιτητική νεολαία έχει πάρει κάποιες γραπτές σημειώσεις ενός φοιτητή, έχει βγάλει αντίγραφα, έχει βάλει σε κάθε σελίδα το έμβλημά της π.χ. ΔΑΠ ή ΠΑΣΠ και τις μοιράζει στον φοιτητή.
Αλοίμονο στον καθηγητή που θα τολμήσει να πει ότι δεν τις εγκρίνει. Θα τον τσακίσουν... Ο πόλεμος θα είναι ανελέητος.
Το ξέρετε ότι κάθε εξάμηνο οι φοιτητικές νεολαίες πηγαίνουν λίστες σε ορισμένους καθηγητές με τα ονόματα των εκλεκτών τους οι οποίοι θα περάσουν το μάθημα χωρίς να έχουν γράψει ούτε μία λέξη στο γραπτό τους???
Το ξέρετε ότι οι καθηγητές δεν τολμούν να πάρουν γραπτό φοιτητή που αντιγράφει στο αμφιθέατρο γιατί μετά θα έχουν συνέπειες όταν βγουν έξω??
Το ξέρετε ότι καθηγητές μοιράζουν αφειδώς τα ερευνητικά προγράμματα στους φοιτητοπατέρες οι οποίοι φυσικά δεν κάνουν έρευνα αλλά με τις ψήφους τους στηρίζουν τον καθηγητή π.χ. να γίνει πρόεδρος του τμήματος ή πρύτανης??
Το ξέρετε ότι τα παιδιά που στηρίζουν άλλο υποψήφιο πρύτανη ή πρόεδρο τμήματος σε εκλογές είναι κομμένα από τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά γιατί έτσι ...γουστάρουν οι φοιτητοπατέρες?? Αφού πήγαν αντίθετα στην κομματική γραμμή πρέπει .... να τιμωρηθούν....
Το ξέρετε ότι αυτοί οι φοιτητοπατέρες χωρίς να έχουν μπει ούτε μία μέρα στο αμφιθέατρο, επιλέγονται για τα μεταπτυχιακά ή ακόμη εκπονούν .... άκουσον, άκουσον!!!!.... διδακτορικές διατριβές και αύριο θα διεκδικήσουν και θέσεις μελών ΔΕΠ???
Το ξέρετε πως όταν γουστάρουν τα ΕΑΚ (Εξωκοινοβουλευτική Αριστερή Κίνηση) θα μπουν στη συνέλευση του τμήματος ή της συγκλήτου και θα τα κάνουν όλα γυαλιά καρφιά γιατί .... τα παιδιά δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις που πρόκειται να παρθούν....
Το ξέρετε πως όταν καθηγητής που έχει δημιουργήσει τέτοια κλίκα στο πανεπιστήμιο καταλάβει ότι δεν συμφωνεί με ένα επικείμενο εκλογικό αποτέλεσμα και επειδή είναι και ο ίδιος υποψήφιος και ίσως χάσει, θα στείλει τα παλικάρια του να πάρουν τις κάλπες και να φύγουν???
Το αντάλλαγμα??? Αυτά τα παλικάρια θα συμμετέχουν στα ερευνητικά προγράμματα άρα θα πάρουν χρήμα και θα πάρουν και διδακτορικό....
Είναι μεγάλος ο κατάλογος... Δεν έχει τέλος... Μπορώ να σας γράψω ατελείωτες σειρές περιστατικών από την πανεπιστημιακή ζωή... ή καλύτερα από την πανεπιστημιακή διαπλοκή.
Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ΝΟΣΕΙ. ΝΟΣΕΙ ΒΑΘΥΤΑΤΑ. Η μόλυνση είναι βαθιά και έχει επεκταθεί σε όλα τα σημεία του σώματος.
Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα κόμματα.
Η κυβέρνηση να περιορίσει στο μηδέν τη συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές για την ανάδειξη πρύτανη, προέδρου τμήματος κλπ.
Έτσι κι αλλιώς αποδείχθηκε από τις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές ότι οι μη οργανωμένοι φοιτητές δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν. Τα πράγματα καθορίζουν μόνο οι οργανωμένοι.
Να απαγορευθεί η ύπαρξη φοιτητικών κομματικών νεολαιών στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Ακολουθώντας το παράδειγμα των πανεπιστημίων όλου του κόσμου.
Οι πρόεδροι των κομμάτων να αποφασίσουν τη διάλυση των φοιτητικών νεολαιών τους.
Μπορούν να έχουν κομματικές νεολαίες που θα δραστηριοποιούνται για τα κόμματά τους όχι όμως μέσα στα πανεπιστήμια.
Κύριε Παπανδρέου και κύριε Σαμαρά ήρθε η ώρα να πάρετε αποφάσεις.
Διαφορετικά θα καταγραφείτε κι εσείς από τον ιστορικό του μέλλοντος ως δύο ακόμη θλιβερές πολιτικές μετριότητες που συνέδραμαν στην καταβαράθρωση αυτής της δύστυχης χώρας...
πηγή
Σχόλιο
Δεν είναι δουλειά των κομμάτων τα πανεπιστήμια και η λειτουργία τους. Τα κόμματα έχουν κομματιάσει την Ελλάδα, τους πολίτες, τις αξίες.
Δουλειά των γονιών είναι που πληρώνουν με αίμα τα κανακάρια τους για να σπουδάσουν και αυτά πάνε και μπλέκουν με τα τσουτσέκια των κομμάτων.
Για να μαζευτούν σε μερικές σχολές οι γονείς αυτών των … «παιδιών» με σκουπόξυλα και βρεγμένες σανίδες, για να περιποιηθούν τα βλαστάρια τους και τότε θα δείτε το πανεπιστήμιο θα αρχίσει να λειτουργεί σαν πανεπιστήμιο και οι "καθηγητές" σαν καθηγητές.
Θέλοντας και μη θα ακολουθήσουν και τα κόμματα.
"Αλήτες προδότες πολιτικοί-εδώ είναι Ελλάδα δεν είναι Αφρική"
"Αλήτες προδότες πολιτικοί-εδώ είναι Ελλάδα δεν είναι Αφρική", βροντοφώναζαν οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου Αχαρνών.
Για τρίτη κατά σειρά Παρασκευή οι ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ της περιοχής Αγίου Νικολάου Αχαρνών έκαναν τον … βραδινό τους «περίπατο» προστατεύοντας ειρηνικά την γειτονιά τους. Απέδειξαν ότι η Δημοκρατία είναι η ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών στα δρώμενα και η αποφασιστικότητα στην λύση των προβλημάτων.
Με συνθήματα, όπως: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «αντιδράμε στο παραεμπόριο, στην λαθρομετανάστευση, στην βία, στα ναρκωτικά, στο σωματεμπόριο, στην πορνεία», έδωσαν την απάντηση στο πιο θα πρέπει να είναι το στίγμα την όποιας κυβέρνησης θέλει να αποκαλείται «ελληνική».
Εντύπωση προκάλεσε το σχόλιο γέροντα - παλιού αντιστασιακού: "Σαράντα χρόνια περίμενα να δώ τους έλληνες ενωμένους και αποφασισμένους, να μιλούν και να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην δημοκρατία, να έχουν λόγο για την διοίκηση της χώρας τους".
Οι Έλληνες αυτοί απέδειξαν ότι το μόνο που έχουν κατορθώσει οι κομματικές συμμορίες είναι η οικονομική καταστροφή της χώρας, η ξένη εξάρτηση, η χωρίς αντίδραση υποταγή σε ξένα κράτη, η τυφλή υποταγή στα κελεύσματα των ξένων εμπορικών οίκων, η βίαιη αλλοίωση της εθνικής σύστασης του πληθυσμού.
Όλοι, από το μετερίζι του ο καθένας, είναι υποχρεωμένος να συμμετάσχει στην προσπάθεια προστασίας της χώρας μας. Γιατί «είναι αισχρός αυτός που δεν συμμετέχει στα κοινά».
«Όλοι ενωμένοι», «αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα».
Ναι, θα φύγει. Θέλει δεν θέλει θα φύγει. Και η χολέρα και αυτοί που την έφεραν, και αυτοί που την ανέχτηκαν.
Για τρίτη κατά σειρά Παρασκευή οι ΈΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ της περιοχής Αγίου Νικολάου Αχαρνών έκαναν τον … βραδινό τους «περίπατο» προστατεύοντας ειρηνικά την γειτονιά τους. Απέδειξαν ότι η Δημοκρατία είναι η ενεργή συμμετοχή όλων των πολιτών στα δρώμενα και η αποφασιστικότητα στην λύση των προβλημάτων.
Με συνθήματα, όπως: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «αντιδράμε στο παραεμπόριο, στην λαθρομετανάστευση, στην βία, στα ναρκωτικά, στο σωματεμπόριο, στην πορνεία», έδωσαν την απάντηση στο πιο θα πρέπει να είναι το στίγμα την όποιας κυβέρνησης θέλει να αποκαλείται «ελληνική».
Εντύπωση προκάλεσε το σχόλιο γέροντα - παλιού αντιστασιακού: "Σαράντα χρόνια περίμενα να δώ τους έλληνες ενωμένους και αποφασισμένους, να μιλούν και να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην δημοκρατία, να έχουν λόγο για την διοίκηση της χώρας τους".
Οι Έλληνες αυτοί απέδειξαν ότι το μόνο που έχουν κατορθώσει οι κομματικές συμμορίες είναι η οικονομική καταστροφή της χώρας, η ξένη εξάρτηση, η χωρίς αντίδραση υποταγή σε ξένα κράτη, η τυφλή υποταγή στα κελεύσματα των ξένων εμπορικών οίκων, η βίαιη αλλοίωση της εθνικής σύστασης του πληθυσμού.
Όλοι, από το μετερίζι του ο καθένας, είναι υποχρεωμένος να συμμετάσχει στην προσπάθεια προστασίας της χώρας μας. Γιατί «είναι αισχρός αυτός που δεν συμμετέχει στα κοινά».
«Όλοι ενωμένοι», «αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα».
Ναι, θα φύγει. Θέλει δεν θέλει θα φύγει. Και η χολέρα και αυτοί που την έφεραν, και αυτοί που την ανέχτηκαν.
ΞΕΝΗ ΔΥΝΑΜΗ ΘΑ ΕΠΙΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μπροστά στην αποφασιστικότητα των ελλήνων να μην υποταχθούν στα σχέδια διάλυσης της χώρας και παραχώρησης των εδαφών μας, και σύμφωνα με την συνθήκη της Λισσαβώνας, ετοιμάζονται να φέρουν ξένους (ευρωπαίους) διοικητές ασφαλείας με αλλοδαπούς στα ειδικά σώματα ασφαλείας που θα δημιουργηθούν.
Ελπίζω και εύχομαι να μην γίνει τίποτα τέτοιο, γιατί όποτε «φορτώνεται» ο ελληνικός λαός, ξεσπά απρόβλεπτα.
Αυτή η πληροφορία κυκλοφόρησε στο Θέμα (29/6/2010, 11,00 π.μ.) από τον εκπρόσωπο των συνδικαλιστών της αστυνομίας. Τα ευρωπαϊκά καθεστώτα δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο κατά της Ελλάδος – από την εποχή που πάτησαν οι Φράγκοι στην Ευρώπη, μέχρι σήμερα μόνο μίσος κατά των Ελλήνων έχουν να επιδείξουν.
Για περισσότερα, δείτε εδώ
Ελπίζω και εύχομαι να μην γίνει τίποτα τέτοιο, γιατί όποτε «φορτώνεται» ο ελληνικός λαός, ξεσπά απρόβλεπτα.
Αυτή η πληροφορία κυκλοφόρησε στο Θέμα (29/6/2010, 11,00 π.μ.) από τον εκπρόσωπο των συνδικαλιστών της αστυνομίας. Τα ευρωπαϊκά καθεστώτα δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο κατά της Ελλάδος – από την εποχή που πάτησαν οι Φράγκοι στην Ευρώπη, μέχρι σήμερα μόνο μίσος κατά των Ελλήνων έχουν να επιδείξουν.
Για περισσότερα, δείτε εδώ
Βρέθηκε μυστικός κώδικας σε κείμενα του Πλάτωνα..;
Μυστικό κώδικα σε κείμενα του Πλάτωνα, υποστηρίζει ότι ανακάλυψε ο ερευνητής στο Κέντρο Ιστορίας της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, δρ Τζέι Κένεντυ.
Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του καθηγητή, ο Πλάτων ήταν οπαδός της θεωρίας του Πυθαγόρα ότι οι πλανήτες και τα αστέρια παράγουν μια μη ακουστή μουσική, την περίφημη "αρμονία των σφαιρών".
"Οι μυστικοί κώδικες του Πλάτωνα, τελικά υπάρχουν!"
Βαδίζοντας στα χνάρια του, έναν αιώνα μετά ο Πλάτων χρησιμοποιούσε μια μυστική διάταξη των συμβόλων, έναν "πλατωνικό κώδικα", προκειμένου να δώσει στα κείμενά του μια μουσική δομή! Αυτόν ακριβώς τον "κώδικα" υποστηρίζει ότι "έσπασε" ο δρ. Κένεντυ ανακαλύπτοντας τα κρυφά μηνύματα στα έργα του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου.
"Οι μυστικοί κώδικες του Πλάτωνα, δεν είναι κάτι νέο", εξηγεί ο καθηγητής. " Στην αρχαιότητα, πολλοί από τους οπαδούς του υποστήριζαν ότι τα βιβλία του περιείχαν κι άλλα επίπεδα εννοιών και μυστικούς κώδικες, αλλά αυτό είχε αμφισβητηθεί και τελικά απορριφθεί από τους σύγχρονους μελετητές. Κι όμως εγώ έσπασα τον κωδικό. Έχω πλέον αποδείξεις ότι τα βιβλία περιέχουν κώδικες και σύμβολα και ότι η διαλεύκανση αυτών αποκαλύπτει την κρυμμένη φιλοσοφία του Πλάτωνα".
Το μυστικό του σύμπαντος, μέσα από την αρμονία!
Ο δρ Κέννεντυ, αφιέρωσε τα τελευταία πέντε χρόνια μελετώντας τα περίπου 30 βιβλία του έλληνα φιλοσόφου. Τα συμπεράσματά του, άκρως εντυπωσιακά, αφού κατάφερε να ανακαλύψει τις καλά κρυμμένες δώδεκα νότες της μουσικής κλίμακας!
Ο λόγος που ο Πλάτων προχώρησε στη δημιουργία του κώδικα, ήταν μάλλον για να τον προστεύσει! "Η παρουσία και η φύση των κρυφών κωδίκων σημαίνουν ότι ο Πλάτωνας είχε 2.000 χρόνια πριν από τη γέννηση της σύγχρονης επιστήμης, συλλάβει το μήνυμα ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από τα μαθηματικά και τη λογική και όχι από τους θεούς!", λέει ο καθηγητής!
Ο Πλάτων, έζησε μία ζωή "στην κόψη του ξυραφιού", ενοχλώντας πολλούς με τις ιδέες και τις πράξεις του! Η κωδικοποίηση των απόψεών του, ήταν μάλλον ο μόνος τρόπος για να τις κληροδοτήσει στις επόμενες γενεές!
Η προσπάθεια για αποκάλυψη της κρυφής γνώσης του, μόλις ξεκίνησε! Όπως λέει ο δρ Κένεντυ : "Υπάρχουν 2.000 σελίδες γεμάτες από κρυμμένα μηνύματα σε κάθε λέξη. Θεωρώ ότι οι σημαντικότερες απόψεις αυτού του κορυφαίου φιλοσόφου, μας περιμένουν να τις φέρουμε στο φως! Είμαστε μόνο στην αρχή κάτι πολύ σπουδαίου".
pyles.tv
Σχόλιο
Τι να κάνουν για να επιβιώσουν οι ανύπαρκτοι επιστημονικά και φιλοσοφικά ξένοι από το να ψάχνουν - και να ψάχνονται - τους έλληνες.
Επί των τονισμένων.
Όντως, η λογική, που όμως δεν είναι αυθύπαρκτη αλλά ενυπάρχει στον νού, μπορεί να δημιουργεί, είναι αληθές. Αλλά «Λογική» μόνη της δεν υφίσταται. Αυτό είναι σαφές. Υπάρχει όμως ο θείος Λόγος δια του οποίου τα πάντα εγένετο.
Τα μαθηματικά, πάλι, δεν είναι αυθύπαρκτα και επομένως δεν δημιουργούν τίποτα. Είναι μια γλώσσα, άλλη μια εφεύρεση του νού του ανθρώπου. Μαθηματικά χωρίς άνθρωπο δεν υπάρχουν. Εμείς μετατρέπουμε και μεταγράφουμε την αντιληπτή πραγματικότητα σε λόγο και σχέσεις (μαθηματικά) για να την κατανοήσουμε.
Επομένως, λογική και τα μαθηματικά είναι ανθρώπινα επινοήματα για να κατανοήσουμε τον αισθητό κόσμο.
Όλα αυτά που γράφουν και λένε οι διάφοροι επιστήμονες, έχουν σκοπό την προώθηση της αθεΐας. Δεν μπορούν όμως μέσα από τον αντίχριστο μένος τους να αντιληφθούν ότι δημιουργούν άλλους θεούς – ανθρώπινα επινοήματα (λογική, μαθηματικά) στην θέση του αληθινού Θεού, κάτι που αντιβαίνει στην έννοια της ίδιας της επιστήμης.
Τελικά τα μαθηματικά και η λογική κατάντησαν τα νέα είδωλα της αθεΐας.
Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του καθηγητή, ο Πλάτων ήταν οπαδός της θεωρίας του Πυθαγόρα ότι οι πλανήτες και τα αστέρια παράγουν μια μη ακουστή μουσική, την περίφημη "αρμονία των σφαιρών".
"Οι μυστικοί κώδικες του Πλάτωνα, τελικά υπάρχουν!"
Βαδίζοντας στα χνάρια του, έναν αιώνα μετά ο Πλάτων χρησιμοποιούσε μια μυστική διάταξη των συμβόλων, έναν "πλατωνικό κώδικα", προκειμένου να δώσει στα κείμενά του μια μουσική δομή! Αυτόν ακριβώς τον "κώδικα" υποστηρίζει ότι "έσπασε" ο δρ. Κένεντυ ανακαλύπτοντας τα κρυφά μηνύματα στα έργα του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου.
"Οι μυστικοί κώδικες του Πλάτωνα, δεν είναι κάτι νέο", εξηγεί ο καθηγητής. " Στην αρχαιότητα, πολλοί από τους οπαδούς του υποστήριζαν ότι τα βιβλία του περιείχαν κι άλλα επίπεδα εννοιών και μυστικούς κώδικες, αλλά αυτό είχε αμφισβητηθεί και τελικά απορριφθεί από τους σύγχρονους μελετητές. Κι όμως εγώ έσπασα τον κωδικό. Έχω πλέον αποδείξεις ότι τα βιβλία περιέχουν κώδικες και σύμβολα και ότι η διαλεύκανση αυτών αποκαλύπτει την κρυμμένη φιλοσοφία του Πλάτωνα".
Το μυστικό του σύμπαντος, μέσα από την αρμονία!
Ο δρ Κέννεντυ, αφιέρωσε τα τελευταία πέντε χρόνια μελετώντας τα περίπου 30 βιβλία του έλληνα φιλοσόφου. Τα συμπεράσματά του, άκρως εντυπωσιακά, αφού κατάφερε να ανακαλύψει τις καλά κρυμμένες δώδεκα νότες της μουσικής κλίμακας!
Ο λόγος που ο Πλάτων προχώρησε στη δημιουργία του κώδικα, ήταν μάλλον για να τον προστεύσει! "Η παρουσία και η φύση των κρυφών κωδίκων σημαίνουν ότι ο Πλάτωνας είχε 2.000 χρόνια πριν από τη γέννηση της σύγχρονης επιστήμης, συλλάβει το μήνυμα ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από τα μαθηματικά και τη λογική και όχι από τους θεούς!", λέει ο καθηγητής!
Ο Πλάτων, έζησε μία ζωή "στην κόψη του ξυραφιού", ενοχλώντας πολλούς με τις ιδέες και τις πράξεις του! Η κωδικοποίηση των απόψεών του, ήταν μάλλον ο μόνος τρόπος για να τις κληροδοτήσει στις επόμενες γενεές!
Η προσπάθεια για αποκάλυψη της κρυφής γνώσης του, μόλις ξεκίνησε! Όπως λέει ο δρ Κένεντυ : "Υπάρχουν 2.000 σελίδες γεμάτες από κρυμμένα μηνύματα σε κάθε λέξη. Θεωρώ ότι οι σημαντικότερες απόψεις αυτού του κορυφαίου φιλοσόφου, μας περιμένουν να τις φέρουμε στο φως! Είμαστε μόνο στην αρχή κάτι πολύ σπουδαίου".
pyles.tv
Σχόλιο
Τι να κάνουν για να επιβιώσουν οι ανύπαρκτοι επιστημονικά και φιλοσοφικά ξένοι από το να ψάχνουν - και να ψάχνονται - τους έλληνες.
Επί των τονισμένων.
Όντως, η λογική, που όμως δεν είναι αυθύπαρκτη αλλά ενυπάρχει στον νού, μπορεί να δημιουργεί, είναι αληθές. Αλλά «Λογική» μόνη της δεν υφίσταται. Αυτό είναι σαφές. Υπάρχει όμως ο θείος Λόγος δια του οποίου τα πάντα εγένετο.
Τα μαθηματικά, πάλι, δεν είναι αυθύπαρκτα και επομένως δεν δημιουργούν τίποτα. Είναι μια γλώσσα, άλλη μια εφεύρεση του νού του ανθρώπου. Μαθηματικά χωρίς άνθρωπο δεν υπάρχουν. Εμείς μετατρέπουμε και μεταγράφουμε την αντιληπτή πραγματικότητα σε λόγο και σχέσεις (μαθηματικά) για να την κατανοήσουμε.
Επομένως, λογική και τα μαθηματικά είναι ανθρώπινα επινοήματα για να κατανοήσουμε τον αισθητό κόσμο.
Όλα αυτά που γράφουν και λένε οι διάφοροι επιστήμονες, έχουν σκοπό την προώθηση της αθεΐας. Δεν μπορούν όμως μέσα από τον αντίχριστο μένος τους να αντιληφθούν ότι δημιουργούν άλλους θεούς – ανθρώπινα επινοήματα (λογική, μαθηματικά) στην θέση του αληθινού Θεού, κάτι που αντιβαίνει στην έννοια της ίδιας της επιστήμης.
Τελικά τα μαθηματικά και η λογική κατάντησαν τα νέα είδωλα της αθεΐας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)