Κυριακή του Τυφλού, Πρεσβυτέρου Αθανασίου Μηνά.
«· ἔρχεται νύξ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι»
Ἔρχεται ὁ μέλλων βίος, ὁπότε καταπαύουν τά ἔργα τῆς μετανοίας καί τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν πού ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καί ἡ προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου, ἐργάζονται.
Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στήν πεσμένη ψυχή γιά νά ἀναστήσει τόν νοῦ· τότε ἡ φρόνηση καί ἡ δικαιοσύνη προϋπαντοῦν τόν Θεάνθρωπο καί Τόν ὁμολογοῦν ἐνώπιον πάντων ὅτι εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινόν πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον. Πόσο μεγάλοι εἶναι οἱ οἰκτιρμοί τοῦ Θεοῦ! Πόσο κοντά εἶναι ἡ χάρη Του σέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται γιά τήν δόξα τοῦ ὀνόματός Του καί ὑπομένουν μέ χαρά τίς θλίψεις καί τόν σταυρό τους!
Σέ κάθε ἀγωνιστή ὁ ὁποῖος ἀθλεῖ-ἐργάζεται σύμφωνα μέ τούς κανόνες καί προχωρεῖ πρός τό μέσο καί φθάνει στήν ὡριμότητα καί τελειότητα πού μέτρο της εἶναι ὁ Χριστός· ἡ ἀποκατάσταση στή μέλλουσα ζωή μετά τήν ἀπόθεση τοῦ σώματος, γίνεται γνωστή καί φανερή μέ πληροφορία καί ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ χαρά πού ἀρχίζει ἀπ’ αὐτήν τήν ζωή, εἶναι αἰώνια μέσα σέ αἰώνιο φῶς· ἡ μακαριότητα δηλαδή τῆς οὐράνιας κατοικίας.
Καί χαρά δίχως τέλος ἀγκαλιάζει τίς καρδιές ἐκείνων πού ἀγωνίζονται ἐδῶ σύμφωνα μέ τούς κανόνες καί τούς γλυκοφιλεῖ ἡ εὐφροσύνη τοῦ Παρακλήτου, ἡ ὁποία κατά τόν λόγο τοῦ Κυρίου, δέν θά ἀφαιρεθεῖ ποτέ ἀπό αὐτούς.
Ἄρα εἶναι φανερό ἀπό ὅσα εἴπαμε, ὅτι δέν εἶσαι ἐσύ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος νικᾶ σέ ἕνα τέτοιον ἀγῶνα ἀλλά ὑπάρχεις ἁπλῶς μέ τήν καλή σου προαίρεση, ἀγάπη καί βούληση· ἐνῶ ὁ Τριαδικός Θεός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στήν πραγματικότητα νικᾶ σ’ αὐτόν, διότι Αὐτός σοῦ δίνει τή Χάρη Του, τή δύναμή Του καί μέ αὐτήν νικᾶς καί παίρνεις ἐσύ δωρεάν τό ὄνομα τοῦ νικητῆ.
Συνεπῶς, πάντοτε ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε, ἁγία γερόντισσα, ὅτι ὁ Χριστός νίκησε γιά μᾶς καί Αὐτόν θά πρέπει νά δοξάζουμε καί νά ὁμολογοῦμε ὅπως συνέβη σήμερα μέ τόν ποτε τυφλόν, ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου τῶν Φαρισαίων. Φρονοῦμε, χριστιανοί μου, πώς ἐκεῖνος πού ἀξιώθηκε ἀπό ἐδῶ, στήν ζωήν αὐτή, νά τόν ἐπισκεφθεῖ ὁ Παράκλητος πού ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός καί πέμπεται διά τοῦ Υἱοῦ καί νά ἀπολαύσει τούς καρπούς Του μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν, εἶναι γεμάτος χαρά καί κάθε ἀγάπη, ἀφοῦ κάθε φόβος δραπέτευσε ἀπό αὐτόν.
Καί δέν λυτρώνει τό σῶμα μονάχα ἀπό τή θνητότητα, ἀλλά κι ἀπό τόν θάνατο πού ποτέ δέ λήγει, δηλαδή τή μέλλουσα ἐκείνη κόλαση, χαρίζοντας καί σ’ αὐτό τήν αἰώνια ἐν Χριστῷ ζωή τή, δίχως πόνο, δίχως νόσους, δίχως λύπη, τήν πράγματι ἀθάνατη. Θά μετάσχουν δέ, οἱ ἐργαζόμενοι τίς ἐντολές, ὄχι μόνον στήν Ἀνάστασή Του ἀλλά καί στήν Ἀνάληψή Του καί σέ ὅλη τήν θεόμορφη ζωή Του.
Ὁ Θεός θέλει-ἐπιθυμεῖ τήν σωτηρία τοῦ Ἀδάμ παγγενῆ· καί ἡ πίστη πού ἀποδεικνύεται μέ τά ἀγαθά ἔργα, σώζει. «τῇ γάρ χάριτι ἐστε σεσωσμένοι διά τῆς πίστεως». Δηλαδή μέ τήν, διά τῆς πίστεως, Χάρη· «καί τοῦτο οὐκ ἐξ ἡμῶν» .
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν βρίσκεται ἐν Χριστῷ, συντελεῖται ἀναπόφευκτα ἡ ἀνακεφαλαίωση ὁλοκλήρου τοῦ εἶναι του: παύει νά ὑπάρχει, ἐξαφανίζεται ὅτι εἶναι παλαιό σ’ αὐτόν καί γεννᾶται, ὑφίσταται, ὅ,τι εἶναι καινό. «εἰ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις· τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονεν καινά τά πάντα» .
Ὅλα αὐτά ἔγιναν ἐφικτά γιά τόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς χριστιανοί μου, μέ τήν κάθοδο τοῦ Θεοῦ Λόγου στόν κόσμο μας. Μέ τήν θεία ἐνανθρώπησή Του καθιστᾶ δυνατή τήν θέωση: «ἐμέ δεῖ ἐργάζεσθαι τά ἔργα τοῦ πέμψαντός με…» .
Ἀπό Ἐκεῖνον ἡ ἐνανθρώπηση, ἀπό ἐμᾶς ἡ θέωση κατά Χάριν. Ἐνηνθρώπησε ὁ γλυκύτατος Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά θεωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Αὐτό εἶναι τό ἔργο τῆς δικῆς Του Χάριτος γιά τήν σωτηρία· τῆς δικῆς Του Θεανθρωπίνης οἰκονομίας τῆς σωτηρίας. Νά λοιπόν, ποιός εἶναι ὁ χριστιανός πού ἐργάζεται ἐν Χριστῷ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Ὁ θεομένος, ὁ ἄνθρωπος πού διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν ἔχει πληρωθεῖ ἀπό κάθε θεῖο πλήρωμα. Ὁ χριστιανός εἶναι ἄνθρωπος χριστοποιημένος, κατά Χάριν θεωμένος. Τίποτε λιγότερο ἀπ’ αὐτό.
Ἐν τούτοις, ποιός σέ ἐμποδίζει, ὀρθόδοξε πιστέ, πάντοτε νά ζητᾶς ἀπό τόν Θεό νά σοῦ δίνει αὐτήν τήν δύναμη, ὥστε πάντοτε νά νικᾶς τούς πειρασμούς καί τίς δυσκολίες καί νά ἐγκωμιάζεσαι ἐδῶ ὡς νικητής; Πρόσεχε ὅμως ἐσύ, πάντοτε θά γνωρίζεις ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός νίκησε γιά ἐσένα καί Αὐτόν θά πρέπει νά δοξάζεις, νά ὁμολογεῖς καί νά προσκυνεῖς· καί ἄν αὐτό δέν τό κάνεις ἄνθρωπε, τότε θά ἀδικήσεις ἐσύ τόν ἑαυτό σου, ὅπως ἔπαθαν σήμερα οἱ Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι.
Αὐτοί, ἀνόητοι ὄντες, ζήτησαν ἀπό τόν ἰαθέντα τυφλόν ἐκ γενετῆς, νά δοξάσει τόν «Θεόν», ὑβρίζοντας ταυτόχρονα τόν εὐεργέτη του τόν Ἰησοῦν, τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἄλλον θεόν.
Φυσικά, δέν τό κατάφεραν· καί καταντροπιασμένοι, ἠττήθηκαν μπροστά στό μεγαλεῖο τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ὁ ὁποῖος μόνος μπροστά στό συνέδριο παρατημένος καί ἀπό τούς γονεῖς του, ὁμολόγησε καί προσκύνησε τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα Ἰησοῦν. «εἰ μή ἦν οὗτος παρά Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν…καί προσεκύνησεν αὐτῷ» .
Στόν Ἀναστάντα Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις στούς αἰῶνας. Ἀμήν.
1(Ματθ.13,46)
2(Ἐφεσ. 2, 8)
3(Β’ Κοριν. 5, 17)
4(Ἰωάν.9,4)
5(Κολας. 2, 10), (Ἐφεσ. 1, 23)
6(Ἰωάν.9,33 καί 9,38)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου