Έχουν οι ομοφυλόφιλοι δικαίωμα σύναψης πολιτικού «γάμου»; Έχουν οι ομοφυλόφιλοι δικαίωμα να υιοθετούν ανήλικα παιδιά;
Οι ρυθμίσεις του νόμου 5089/2024 αλλοιώνουν την ανθρώπινη φύση, καθότι η ομοφυλοφιλία συνδέεται με αμετάβλητα βιολογικά δεδομένα που δεν δύνανται να παραγκωνιστούν, ενώ ο «γάμος» έχει σταθερό εννοιολογικό περιεχόμενο
*Φλώρου Κωνσταντίνα
Με τον ν. 5089/2024 θεσπίστηκε το πρώτον η δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων και, ως αυτόθροη συνέπεια, το δικαίωμά τους προς υιοθεσία ανηλίκου. Με την απόφαση 392/2026 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν συνταγματικές οι ρυθμίσεις, χωρίς ωστόσο να συνεκτιμηθεί η σταθερότητα της ανθρώπινης φύσης.
Στην επίμαχη ρύθμιση, αλλά και σε δικαστικές αποφάσεις εθνικών δικαστηρίων ή του Ε.Δ.Δ.Α. που κρίνουν επί των ζητημάτων αυτών, προκειμένου να τεκμηριωθούν νομικά και να κριθούν νόμιμες οι ως άνω δυνατότητες των ομοφυλοφίλων, γίνεται σύνδεση της ομοφυλοφιλίας με αόριστες νομικές έννοιες, όπως η έννοια των χρηστών ηθών ή των κρατουσών, σε ορισμένη χώρα, αντιλήψεων περί κοινωνικής ηθικής ή με την λεγόμενη «σαφή ευρωπαϊκή συναίνεση», το περιεχόμενο των οποίων, κατά το σκεπτικό των ρυθμίσεων και των δικαστικών αποφάσεων, δεν είναι στατικό, αλλά εξελίσσεται. Ωστόσο, η ομοφυλοφιλία πρωτίστως συνδέεται με αμετάβλητα έως και σήμερα βιολογικά δεδομένα (βιολογικός σχεδιασμός ανθρώπινου σώματος, οργανικά συστήματα που επιτελούν συγκεκριμένους σκοπούς), τα οποία φανερώνουν την ανθρώπινη φύση και αποτελεί πράξη η οποία, εκ της πρακτικής της, προδήλως δεν υποστηρίζεται από την ανθρώπινη μορφολογία και φυσιολογία, με άλλα λόγια συνιστά πράξη που αντίκειται στην ανθρώπινη φύση.
Δεν λαμβάνεται, δηλαδή, υπόψη από τα Δικαστήρια, η οντολογία του ανθρώπου, η βιολογία/ανατομία του, ο βιολογικός σχεδιασμός του σώματός του, οι λειτουργίες που επιτελούν σωματικά του όργανα και εν τέλει (και σπουδαιότερο) η δυνατότητα αναπαραγωγής. H εξέταση της ανθρώπινης οντολογίας και της βιολογικής δυνατότητας τεκνοποίησης, δεν δύναται να παραμεριστεί, αντίθετα είναι καθοριστική, ούτως ώστε να εξαχθεί το συμπέρασμα εάν η ομοφυλοφιλική πράξη, αλλά και οι σχετικές ρυθμίσεις περί «γάμου» μεταξύ ομοφυλοφίλων και δυνατότητας υιοθεσίας από αυτούς παιδιών, αντιστρατεύονται την ανθρώπινη φύση.
Δυνατότητα δημιουργίας νέας ζωής έχουν μόνο ο άνδρας και η γυναίκα από κοινού και σε αλληλοσυμπλήρωση, προσφέροντας ο καθένας αυτό που απαιτείται για την πράξη της δημιουργίας, δηλαδή ο άνδρας το σπερματοζωάριο και η γυναίκα το ωάριο, ούτως ώστε να προκύψει η νέα ζωή, το ζυγωτό. Η φυσιολογία του ανθρώπου και ιδιαίτερα το αναπαραγωγικό του σύστημα και τα γεννητικά του όργανα, ολοφάνερα αποκαλύπτουν την απαιτούμενη αλληλοσυμπλήρωση ανδρός και γυναικός για την δημιουργία μιας νέας ζωής. Μαρτυρούν επίσης, τον γνήσιο και απόλυτα φυσιολογικό ερωτισμό και την γνήσια αγάπη που αναπτύσσει ο άνθρωπος προς το άλλο φύλο, με σκοπό την δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση απογόνων. Μάλιστα, η αλληλοσυμπλήρωση ανδρός και γυναικός δεν περιορίζεται μόνο στην αναπαραγωγική διαδικασία και δεν τερματίζεται με την γέννηση του παιδιού, αλλά εξακολουθεί να είναι αναγκαία και κατά την μετέπειτα αγωγή του παιδιού, καθότι με διαφορετικό τρόπο συνεισφέρει ο πατέρας στην αγωγή και ανάπτυξη του παιδιού και με διαφορετικό τρόπο συνεισφέρει η μητέρα, λόγω ακριβώς των διαφορετικών βιολογικών και ψυχολογικών χαρακτηριστικών της πατρότητας και της μητρότητας.
Οι ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 παραβλέπουν τις πραγματικές δυνατότητες του ανθρώπου, καθότι οι ομοφυλόφιλοι στερούνται βιολογικά την δυνατότητα αναπαραγωγής και επιχειρούν την αλλοίωση της ανθρώπινης οντολογίας. Επομένως, κατά το μέρος που προβλέπουν τη δυνατότητα συνάψεως «γάμου» μεταξύ ομοφυλοφίλων αντίκεινται πρωτίστως στο άρθρο 2 παρ. 1 Συντ. που προβλέπει την προστασία και τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου. Προστασία της αξίας του ανθρώπου και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσης είναι έννοιες αντιφατικές.
Περαιτέρω, ο «γάμος» υπό την συνταγματική του έννοια έχει ορισμένα ουσιώδη στοιχεία και τον διέπουν ορισμένες θεμελιώδεις αρχές, οι οποίες ισχύουν διαχρονικά στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για την μόνιμη συμβίωση δύο προσώπων διαφορετικού φύλου. Η συμβίωση αυτή πραγματοποιείται με την ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των συζύγων, αναγνωρίζεται από την έννομη τάξη και χαρακτηρίζεται από την ισότητα των δικαιωμάτων και των ευθυνών των συζύγων σε σχέση με το γάμο και κατά τον έγγαμο βίο. Ο κοινός νομοθέτης δεν δύναται ούτε να καταργήσει τον γάμο, ούτε να ανατρέψει το νοηματικό του περιεχόμενο και να μεταβάλει τα ανωτέρω θεμελιώδη χαρακτηριστικά στοιχεία του. Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας, όπως μάλιστα διαμορφώθηκαν υπό την ευεργετική επίδραση της Χριστιανικής διδασκαλίας, συνιστούν στην ελληνική κοινωνία ύπατα αγαθά και πραγματώνουν υπέρτατες ηθικές και κοινωνικές αξίες. Είναι θεσμοί, οι οποίοι παραμένουν στην συνείδηση του λαού απαρασάλευτοι. Δια τούτο και ο Συνταγματικός νομοθέτης διεκήρυξε ότι η οικογένεια είναι «θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους». «Γάμος» μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου και «συντήρηση» του Έθνους είναι έννοιες ολοφάνερα αντιφατικές και σχήμα άκρως οξύμωρο. Ως εκ τούτου, η εν λόγω ρύθμιση παραβιάζει το άρθρο 21 παρ. 1 Συντ., με το οποίο θεσπίζεται υποχρέωση του κράτους να μεριμνά για την προστασία του θεσμού του γάμου και της οικογενείας. Αυτονόητα και η αυτόθροη συνέπεια της ρύθμισης, ήτοι του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων προς υιοθεσία ανηλίκου, αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, και 21 παρ. 1 Συντ. αλλά και στην Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού, καθότι το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού επιβάλλει την υιοθεσία του από μια οικογένεια που θα του προσφέρει τόσο το πατρικό όσο και το μητρικό πρότυπο. Πειραματισμοί με ανήλικα παιδιά δεν επιτρέπονται σε μια συντεταγμένη πολιτεία και κοινωνία ανθρώπων.
*Απόφοιτη Νομικής Σχολής και δικαστικός υπάλληλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου