Θα μπορούσε να αποτελεί σκηνή από την ταινία «The Birds» που υπέγραψε το 1963 ο «Άρχοντας του σασπένς», Άλφρεντ Χίτσκοκ. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται για μια συνηθισμένη στιγμή στο κέντρο της Λάρισας.
Χιλιάδες κορακοειδή που προκαλούν προβλήματα και πρέπει να απομακρυνθούν. Πώς; Με τη σημαντική βοήθεια των «υπαλλήλων» του Δήμου. Τριών αρπακτικών. Της Χαρούλας, 14 ετών, του Χάρη, 4 ετών και της Αρτέμιδος, 13 ετών. Ένα από αυτά βρισκόταν στο πλευρό του «συναδέλφου» του και χειριστή του, Γιώργου Χριστοδούλου, δασοπόνου – Προϊσταμένου του Τμήματος Διαχείρισης Άγριας Πανίδας του Δήμου Λαρισαίων, όταν τον συνάντησε στο κέντρο της πόλης, ο Γιάννης Κέμμος και τον απαθανάτισε επί το έργον. Στην επικοινωνία που ακολούθησε, ο κύριος Χριστοδούλου μας μίλησε για ένα ξεχωριστό πρόγραμμα που μετρά δέκα χρόνια ζωής και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία…
«Αυτό το πρόγραμμα το ξεκινήσαμε το 2016 μετά από ειδική άδεια από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, με την προμήθεια ενός αρπακτικού πουλιού -της Χαρούλας- το οποίο και εκπαίδευσα. Από τις αρχές του Γενάρη 2017 ξεκινήσαμε τις επιχειρήσεις στο κέντρο της πόλης. Ο σκοπός είναι για να προασπίσουμε τη δημόσια υγεία από τα περιττώματα των κορακοειδών, που ενέχουν πολλούς κινδύνους. Γιατί τότε που ξεκινήσαμε υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στη Λάρισα.
Κάθε σούρουπο έρχονταν μέσα στη πόλη μας, κατά χιλιάδες, τα κορακοειδή -κυρίως κάργιες και κουρούνες- για να περάσουν τη νύχτα τους και δημιουργούσαν πάρα πολλά προβλήματα. Αντιμετωπίζαμε θέματα ρύπανσης από τις ακαθαρσίες, ήταν αβάσταχτη η κατάσταση».
Ο χειρισμός τους είναι ιδιαίτερα δύσκολος και απαιτητικός, μας λέει ο κύριος Χριστοδούλου. Ο ίδιος, πιστοποιημένος γερακάρης μετά από μαθήματα ενός χρόνου, γνωρίζει το πώς και το πότε. Αναπτύσσει μια πολύ προσωπική σχέση με τα αρπακτικά και τα αποκαλεί μέλη της οικογένειάς του, αφού η φροντίδα που απαιτείται δεν έχει «διαλείμματα», ακόμα και την περίοδο των διακοπών του, με τη σύζυγο και την κόρη του. Τα γεράκια χρειάζονται καθημερινό ζύγισμα, ειδική διατροφή, φάρμακα κατά περίπτωση. Κυρίως χρειάζονται εκπαίδευση δια βίου, τονίζει…
«Την εκπαίδευση την κάνω εγώ, καθώς εκτός από την ιδιότητά μου στον Δήμο, είμαι και πιστοποιημένος γερακάρης, δηλαδή χειριστής κυνηγετικού γέρακος μεσαίας τάξεως και είμαι και μέντορας της ιερακοθηρίας στην περιοχή της Θεσσαλίας. Ο σκοπός της εκπαίδευσης και του συγκεκριμένου προγράμματος, είναι να μπορέσει το αρπακτικό να κυνηγήσει και να δημιουργήσει πανικό στα πουλιά, έτσι ώστε να τα αναγκάσει να φύγουν και να πάνε στο φυσικό τους περιβάλλον.
-Είναι εύκολη η εκπαίδευση;
Όχι καθόλου. Είναι εκπαίδευση δύσκολη, επίπονη, επίμονη και δια βίου. Το γεράκι συνεχώς εκπαιδεύεται. Αυτό βασίζεται πάνω στην ιερακοθηρία, μια πανάρχαια τέχνη, την οποία πλέον έχουμε εξελίξει κι έχουμε αυτό το αποτέλεσμα. Η διαδικασία είναι η εξής. Τα κρατάω στο χέρι μου -έχω ένα ειδικό γάντι- κι όταν περιφερόμαστε μέσα στο κέντρο της Λάρισας και βλέπουμε ότι κάπου υπάρχουν πουλιά, τα στέλνω καθ’ υπόδειξη - δηλαδή με φακό τους δείχνω που πρέπει να πάνε- εφορμούν προς τα πουλιά τα οποία αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο καθώς βλέπουν έναν φυσικό τους εχθρό κι έτσι τρομάζουν και φεύγουν προς το φυσικό τους περιβάλλον».
«Η Χαρούλα έχει γίνει διάσημη σε όλον τον πλανήτη!»
Το πρόγραμμα που ξεκίνησε μετά από πρόταση του κυρίου Χριστοδούλου, τον έχει δικαιώσει. Τα προβλήματα από τα κορακοειδή στον αστικό ιστό της Λάρισας, έχουν μειωθεί και τη θέση τους έχουν δώσει…στη διασημότητα. Η Χαρούλα, κυρίως, είναι το γεράκι που όλοι γνωρίζουν εντός κι εκτός ελληνικών συνόρων. Ακόμα και το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων, έκανε ντοκιμαντέρ με τη πρωταγωνίστρια την ίδια, αφού κατέχει ρεκόρ όπως κανένα άλλο εκπαιδευμένο ημερόβιο αρπακτικό. Η Χαρούλα απλώνει τα εντυπωσιακά φτερά της και κυνηγά τις κάργιες και τις κουρούνες, ακόμα και τη νύχτα, σύμφωνα με τον έμπειρο χειριστή της…
«Μετά από δέκα χρόνια που έχουμε το πρόγραμμα, η πλειονότητα των κατοίκων της Λάρισας, γνωρίζει τη Χαρούλα. Είναι γνωστή. Τα πρώτα χρόνια βεβαίως υπήρχε πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και απορία για τη Χαρούλα και για όλο το πρόγραμμα, τώρα όμως τις απορίες τις εκφράζουν οι επισκέπτες της πόλης μας που δεν γνωρίζουν το πρόγραμμα.
Ωστόσο, πρέπει να σας πω πως η Χαρούλα είναι διάσημη, όχι μόνο στην πόλη μας. Επειδή αυτό το πρόγραμμα, δηλαδή το να χρησιμοποιεί κάποιος ημερόβια αρπακτικά -γιατί τα γεράκια είναι ημερόβια, δηλαδή κυνηγούν την ημέρα- τη νύχτα και εντός πόλεως, είναι κάτι μοναδικό στον κόσμο. Γι' αυτό και το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων, που ξέρετε ότι είναι ένα τεράστιο πρακτορείο, έστειλε τηλεοπτικό συνεργείο εδώ και έκανε ένα ντοκιμαντέρ για αυτό το πρόγραμμα. Και το έδειξε σε όλο τον κόσμο.
-Μετά από την υλοποίηση αυτού του προγράμματος και την προβολή του, ακολούθησε κάποιος τα βήματά σας;
Θέλουν πλέον να το κάνουν πάρα πολλές πόλεις γιατί κι αλλού αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Μάλιστα, σε τακτά χρονικά διαστήματα παίρνουν τηλέφωνο και μας ζητούν συμβουλές».
«Πρόκειται για πουλιά τεχνητής εκτροφής, δεν μπορούμε να τα απελευθερώσουμε στην άγρια φύση»
Πολλοί θα σκεφτούν πως τα αρπακτικά αυτά, τα οποία διαθέτει ο δήμος Λαρισαίων, θα έπρεπε να πετούν ελεύθερα και να ζουν στην άγρια φύση κι όχι εγκλωβισμένα, λέμε στον κύριο Χριστοδούλου κι εκείνος μας εξηγεί τι ισχύει για τον Χάρη, τη Χαρούλα και την Αρτέμιδα, αλλά και για αρπακτικά σαν κι αυτά, που «εργάζονται» όχι μόνο στην πόλη της Λάρισας, για τον ίδιο σκοπό…
«Αυτά τα πουλιά δεν προέρχονται από την άγρια φύση. Βάσει νόμου προέρχονται αποκλειστικά και μόνον από τεχνητή εκτροφή. Κι είναι κάτι ανάλογο με τα ζώα εργασίας. Δηλαδή όπως είναι ο σκύλος «αστυνομικός» ή ο σκύλος -διασώστης. Όπως είναι επίσης τα άλογα που βοηθούν ανθρώπους. Έτσι ακριβώς είναι κι αυτά. Είναι ζώα εργασίας για μια συγκεκριμένη δουλειά.
Η ιερακοθηρία ξέρετε, χρησιμοποιείται σε αρκετούς τομείς. Σε αεροδρόμια, στρατιωτικά ή πολιτικά, σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, σε εργοστάσια, σε πόλεις. Και μάλιστα, τα πουλιά αυτά απαγορεύεται αυστηρά από τον νόμο, να απελευθερωθούν στη φύση. Τα πουλιά είναι εκτρεφόμενα κι είμαστε υποχρεωμένοι όταν πετάνε να έχουν πάνω τους σήμανση τηλεμετρίας ή GPS, έτσι ώστε εάν φύγουν μακριά να μην χαθούν για να μπορέσουμε να τα ανακτήσουμε».
Όσο για το προσδόκιμο ζωής τους, αγγίζει σχεδόν τα 30 χρόνια, ακριβώς λόγω της φροντίδας που τους παρέχουν οι χειριστές τους, συμπληρώνει ο Δασοπόνος και Προϊστάμενος του Τμήματος Διαχείρισης Άγριας Πανίδας του Δήμου Λαρισαίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου