Posted on 23 Απριλίου, 2026
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002]
Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.
Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.
Αξίζει, όμως, να αναλύσομε τι είναι αρρώστια· πώς προκαλείται και πώς θεραπεύεται. Διότι η αρρώστια είναι εις τον τομέαν της φθοράς. Έχουμε, όπως θα γνωρίζετε, δυστυχώς, τα πρόσωπα της πτώσεώς μας στο πρόσωπο του Αδάμ είναι δύο: η φθορά και ο θάνατος. Και ο θάνατος είναι ο γνωστός θάνατος: Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Η φθορά είναι η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν, η οποία προκαλεί, βέβαια, την φθορά σώματος, η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν· βλέπουμε ότι έζησε ο Αδάμ, λέγει, 930 χρόνια. Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια. Ο Ιώβ τόσα κ.λπ. κ.λπ. Κατεβαίνουμε δε, βλέπουμε πόσο, πόσο έζησε ο Αβραάμ, μετά ο Δαβίδ. Ο Δαβίδ λέγει: «Η ζωή του ανθρώπου είναι εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα. Ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα -Δηλαδή εάν ο άνθρωπος είναι γερής κράσεως, τότε ζει ογδόντα χρόνια- Καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». «Και το περισσότερο είναι ο κόπος και ο πόνος». Αυτός όλος ο χώρος λέγεται φθορά. Φθορά· η οποία φθορά αρχίζει από την εμβρυική ηλικία του ανθρώπου. Όταν σπείρεται η ύπαρξις του ανθρώπου, ταυτοχρόνως σπείρεται και η φθορά. Ταυτοχρόνως!
Έτσι, λοιπόν, η αρρώστια γενικότερα η φθορά, είναι κάτι που μας συνοδεύει. Όμως, ο Θεός δίδει την χάρη Του και μάλιστα, και μάλιστα δια των αγίων Του, να ανακουφίζεται αυτός ο πόνος της φθοράς. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Αλλά, όπως σας είπα, για να ρίξουμε μια ματιά, να δούμε τι είναι η αρρώστια, τι την προκαλεί και ούτω καθεξής.
Ότι η υγεία έχει μεγάλη αξία, μόλις και ανάγκη να το πούμε. Γι’ αυτό ο λαός λέει: «Την υγειά μας να ‘χομε και όλα τα άλλα βολεύονται. Πρώτα η υγεία». Ο λαός το λέει αυτό. Πράγματι, η αξία της υγείας είναι πολύ μεγάλη. Λέει η Αγία Γραφή- Παλαιά Διαθήκη: «Κρεῖσσον πτωχὸς ὑγιὴς καὶ ἰσχύων τῇ ἕξει ἢ πλούσιος μεμαστιγωμένος εἰς σῶμα αὐτοῦ». «Είναι καλύτερος ο φτωχός –ας είναι φτωχός- αλλά να έχει όμως υγεία, παρά να είναι πλούσιος και να έχει μάστιγες –αρρώστιες- επάνω εις το σώμα του». «Ὑγιεία καὶ εὐεξία βέλτιον παντὸς χρυσίου, καὶ σῶμα εὔρωστον ἢ ὄλβος ἀμέτρητος». Ότι δηλαδή η υγεία και η ευεξία είναι το καλύτερο πράγμα. Πάνω από κάθε χρυσάφι. Και το σώμα το εύρωστον είναι «ὄλβος», πλούτος αμέτρητος. Όλα τα αγαθά του κόσμου, χωρίς την υγεία, θυμίζουν εκείνον τον μυθικό βασιλιά, ενθυμείσθε, τον Μίδα. Τον Μίδα. Ας είναι.
Αλλά συχνά, όμως, δεν προσέχομε κάτι πολύ σημαντικόν. Όταν μιλάμε για την σωματική μας υγεία, ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έχει και σώμα, έχει και ψυχή. Και συνεπώς μπορεί να αρρωστήσει και το σώμα και η ψυχή. Ή μόνο το σώμα, ή μόνο η ψυχή· ή και τα δυο. Έτσι, λοιπόν, σωστότερο θα ήταν να μιλάμε για την ψυχοσωματική μας υγεία. Αυτό, βεβαίως, ιδιαιτέρως τονίζεται και από αυτήν την ίδια την Ιατρική. Είναι γνωστό. Ποτέ η Ιατρική δεν βλέπει μόνο την αρρώστια του σώματος, αλλά και της ψυχής. Πολλές φορές δε θα έχει τύχει να πάμε στον γιατρό και να θέλει ο γιατρός να πάρει το ιστορικό μας. Γιατί άραγε; Τι θα τον ενδιέφερε, ο γιατρός να πάρει το ιστορικό της αρρώστιας μας; Ή της υγείας μας; Για ποιον λόγο; Θέλει μέσα στο ιστορικό μας να δει τον τρόπο με τον οποίο έχομε ζήσει, να δει πού οφείλεται η αρρώστια μας. Έτσι, λοιπόν, κάθε παρεκτροπή της ψυχής έχει και ένα αντίκτυπον νοσηρόν σημείον στο σώμα. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε.
Χαρακτηριστικά γράφει ένας πολύ μεγάλος γιατρός, ο Μαρίνος Γερουλάνος, αν έχετε ακούσει, μακαρίτης βέβαια, είπε το εξής: «Ουδεμία οργανική λειτουργία υπάρχει, η οποία να μην κατευθύνεται από την ψυχήν». Ουδεμία λειτουργία. Λέω: «Έχω την κοιλιά μου, έχω το στομάχι μου, έχω, έχω…»· «που να μην κατευθύνεται», λέγει, «από την ψυχήν». «Ουδεμία λειτουργία, ουδεμία λειτουργική παρεκτροπή, ως είναι η εκδήλωσις της νόσου, εις την οποίαν να μην συμμετέχει η ψυχή». Δεν λέμε σε μια ακολουθία, στην Παράκληση: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»; Πρέπει δε να ξέρετε ότι έχομε αμφίδρομον κίνησιν. Όταν η ψυχή ασθενεί, ασθενεί και το σώμα. Όταν το σώμα ασθενεί, ασθενεί μου και η ψυχή. Εάν, επί παραδείγματι, έχω ένα πόνο στο στομάχι, είμαι χαρούμενος ή είμαι κατσούφης; Προφανώς εδώ επηρεάζεται η ψυχή από την παρουσία του πόνου του σώματος.
Και από το δεύτερο ιατρικό συνέδριο της ιατρικής της προσωπικότητος στο Μπόσεϊ της Ελβετίας, το 1948, ειπώθηκαν τα εξής: «Η ασθένεια δεν οφείλεται μόνον εις την τυχαίαν συμβολήν ενός μικροβίου ή άλλων φυσικών παραγόντων, αλλά δηλοί- φανερώνει- και την έκφρασιν μιας δυσαρμονίας της προσωπικότητος, δυσαρμονίας της προσωπικότητος· μίαν δυσαρμονίαν μεταξύ σώματος και ψυχής». Όταν δηλαδή το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου. Αυτά τα δύο συστατικά που έχομε, σώμα και ψυχή, όταν το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου, τότε έχομε την παρουσία της αρρώστιας. Όταν το σώμα στρέφεται εναντίον της ψυχής ή η ψυχή στρέφεται εναντίον του σώματος.
Επιγραμματικά δε, μας λέγει η Αγία Γραφή, είναι στη Σοφία Σειράχ, εις το 38ον κεφάλαιον: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι –το ‘’σοι’’ με όμικρον γιώτα- εἰς χεῖρας ἰατροῦ». «Εκείνος», λέει, «που αμαρτάνει έναντι του Δημιουργού Του, θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Μεγάλη αλήθεια αυτό. Αμαρτάνεις, άνθρωπε; Δεν έρχεσαι βέβαια, ίσως, εκ πρώτης όψεως, σε αντίθεση μεταξύ σώματος και ψυχής δηλαδή, αλλά σε αντίθεση με τον Θεό, τον Δημιουργό σου; Ε, θα επιτρέψει ο Θεός να πέσεις στα χέρια του γιατρού.
Ακόμη η Αγία Γραφή μάς περιγράφει, κάπως λεπτομερώς, και τα αίτια. Πάλι Σοφία Σειράχ· μας λέγει στο 30όν κεφάλαιον τα εξής. Εκεί μιλάει και για τον γιατρό, μιλάει και για την αρρώστια κ.λπ. Ακούστε, λοιπόν, τι λέγει: «Ἀγάπα τὴν ψυχήν σου καὶ παρακάλει τὴν καρδίαν σου (:να παρηγορείς την καρδιά σου) καὶ λύπην μακρὰν ἀπόστησον ἀπὸ σου (:διώξε την λύπη)· πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν ἡ λύπη (: Πολλούς κατέστρεψεν η λύπη – Η λύπη είναι φαινόμενον της ψυχής)». «Διώξε», λέει, «την λύπη μακριά, διώξε. Γιατί πολλούς κατέστρεψε η λύπη». «Καὶ οὐκ ἔστιν ὠφέλεια ἐν αὐτῇ». Δεν υπάρχει ωφέλεια. Πολλές φορές πενθούμε και λυπούμεθα υπερβολικά. Θα πενθήσουμε. Όπως λένε οι Πατέρες, εάν δεν πενθήσεις, είσαι θηριώδης. Τι θα κάνω; Τι θα κάνω; Πέθανε η μάνα μου και θα γελάω; Θα διασκεδάζω; Θα χαίρομαι; Θα λυπηθώ. Αλλά έχει, όμως, τα όριά της η λύπη. Εάν λυπηθώ παραπάνω από αυτό το οποίο πρέπει, τότε βεβαίως τα πράγματα δεν θα πάνε καθόλου καλά. Θα αρρωστήσω.
Συνεχίζει: «Ζῆλος καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέρας». «Η ζήλεια και ο θυμός ελαττώνει την ζωή». Είσαι ζηλιάρης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Είσαι θυμώδης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Γιατί θέτεις σε δυσαρμονία την ψυχή σου με το σώμα σου. «Ἐλαττοῦσιν ἡμέρας», λοιπόν, αυτά, «καὶ πρὸ καιροῦ γῆρας ἄγει μέριμναν». Αλλά και η «μέριμνα» δεν είναι η εργασία, είναι η μέριμνα. Ο Θεός μας είπε να εργαζόμεθα, αλλά όχι με μέριμνα. Τι θα πει «μέριμνα»; Προσέξτε: Όχι «φροντίδα», αλλά «η αγωνιώδης φροντίδα». Γι’αυτό ο Χριστός μας είπε: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν» κ.λπ. κ.λπ.». «Μη μεριμνάτε. Δηλαδή, μην έχετε αγωνιώδη φροντίδα». Κατά τα άλλα πρέπει να έχουμε φροντίδα. Πολλές φορές λέγω το παράδειγμα, με ακούσατε, ότι για να ‘χω ψωμί όλο τον χρόνο, πρέπει να σπείρω. Θα ‘χω τον νου μου, λοιπόν, πότε θα είναι ο καιρός της σποράς, μετά του θερισμού, για να αποκτήσω σιτάρι. Για να έχω όλο τον χρόνο το ψωμί μου. Αυτό είναι μία φροντίδα. Όχι, όμως, αγωνιώδης. Γιατί όταν μπει η αγωνία στη μέση, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.
Τέσσερα λοιπόν σημεία μας αναφέρει ο ιερός συγγραφεύς της «Σοφίας Σειράχ»: την λύπη, την ζηλοτυπία, τον θυμό και την μέριμνα. Αλλά, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ακόμη, ότι υπάρχουν και μερικά άλλα στοιχεία, τα οποία μπορούν να προσβάλλουν την ψυχοσωματική μας υγεία. Είναι ο φόβος, είναι η αγωνία, είναι η πονηρά επιθυμία. Αλλά, για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα. Ιδίως τα τελευταία αυτά που σας είπα.
Η ζηλοτυπία. Έχετε ακούσει την κουβέντα, την λαϊκή κουβέντα: «Άντε βρε κιτρινιάρη. Σε έφαγε η ζήλια». Το έχετε ακούσει; «Κιτρινιάρη». Δηλαδή, δεν έχεις καλή υγεία επειδή έχεις ζηλοτυπία. Και τι θα πει «ζηλοτυπία»; Θα πει να βλέπεις τον άλλον να ευημερεί κι εσύ όχι. Να πετυχαίνει, κι εσύ όχι. Πόσες φορές, ιδίως στο οικογενειακό μας περιβάλλον ή το γειτονικό μας περιβάλλον παντρεύεται μια κοπέλα, η γειτόνισσα επειδή δεν πάντρεψε ακόμα την κόρη της, ζηλεύει. Γι’αυτό ακούμε και το παράπονο: «Δεν ήρθαν», λέει, «να μας συγχαρούν, που αρραβωνιάστηκε η κόρη μας». Γιατί; Από ζήλεια. Είναι πολύ κακό πράγμα η ζήλεια. Θυμηθείτε τον Κάιν. Έφτασε στο απονενοημένο έγκλημα να φονεύσει τον αδερφό του, τον Άβελ, επειδή η θυσία του αδερφού του ήταν ευμενέστερη από του ιδίου την θυσίαν. Ο δε Θεός τού λέγει: «Τι είναι αυτό που έκανες; Στο χέρι σου ήταν να γίνεις καλύτερος. Εάν παραπονείσαι ότι δεν έγινε ευμενής η θυσία σου -ακούστε:- «στο χέρι σου», λέει, «ήταν και έφθασες να φονεύσεις τον αδερφό σου;». Και επήρε εκείνην την κατάραν: «Όπου κι αν βρεθείς, να είσαι στένων –δηλαδή στενάζοντας να στέκεσαι στη ζωή αυτή», και λοιπά και λοιπά, έχει πολλά εκεί η Αγία Γραφή γύρω από το θέμα, το αμάρτημα του Κάιν. Αγαπητοί μου, η ζήλια είναι φοβερό πράγμα. Φοβερό! Αρρωσταίνει τον άνθρωπον!
Ή νομίζετε ότι ο θυμός δεν είναι κάτι το οποίον έρχεται να συμπληρώσει; Μες στον θυμό του πόσες φορές ο άνθρωπος δεν έχει κάνει και έγκλημα; Και να μας φυλάει ο Θεός. Σε έναν θυμό μας δεν ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι μπορεί να κάνει. Ούτε μπορεί να επικαλεστεί, ως δικαιολογία, στο δικαστήριο: «Κύριε πρόεδρε, θύμωσα, γι’αυτό τον εσκότωσα». «Και ποιος σου είπε ότι είχες το δικαίωμα να θυμώνεις;». Είναι δικαιολογία αυτό, να θυμώνεις; Είναι, αγαπητοί μου, κακός παράγων της ψυχής μας ο θυμός. Κάτω από τον θυμό, τι μπορούμε καλό να κάνομε; Όταν έχομε ταραχή, όταν το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση; Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ο θυμός είναι ένας κακός παράγων της υγείας μας. Δημιουργεί μία δυσαρμονία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Αλλά και η μέριμνα για την οποίαν μιλήσαμε παραπάνω.
Τώρα, πώς μπορούμε, αλήθεια, εάν υποτεθεί ότι τα επισημάναμε όλα αυτά, να προβούμε σε μίαν θεραπεία; Βέβαια, το ξέρει η ιατρική αυτό, το ξέρει και ο λαός: ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψις: Μη φθάσεις να αρρωστήσεις. Φρόντισε να προλάβεις να μην αρρωστήσεις. Γι’αυτό, λοιπόν, μας μιλάει εδώ η Αγία Γραφή για την πρόληψη της αρρώστιας. Τι λέγει πάλι η «Σοφία Σειράχ»; «Τέκνον, ἐν ἀρρωστήματί σου μὴ παράβλεπε (: όταν αρρωστήσεις, μην παραβλέψεις, μην πεις: «Δεν βαριέσαι. Ε, δεν είναι καλό. Δυστυχώς όλοι μας παραβλέπουμε μία μας αρρώστια. Λέμε: ‘’Ε, καλά δεν βαριέσαι…’’), ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ (: κάνε την προσευχή σου εις τον Θεόν) καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε (: και Αυτός θα σε θεραπεύσει).· τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας σου (:να τιμάς τον γιατρό για τις ανάγκες σου), καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος (:ο Κύριος εδημιούργησε τον ιατρόν- όπως και τα φάρμακα· στο ίδιο κεφάλαιο το λέγει αυτό. Και δια τα φάρμακα. Είναι πολύ σπουδαίο. ‘’Ο Θεός’’, λέει, ‘’έκανε τα φάρμακα μία μικρή παρηγορία εις τον άνθρωπο για τη φθορά που έρχεται εις τον παρόντα κόσμον’’. Θα πάω και στον γιατρό. Είναι μερικοί οι οποίοι λένε: «Θα κάνω μόνο την προσευχή μου –προσέξτε αυτό- αλλά δεν θα πάω στον γιατρό. Ο Θεός θα με θεραπεύσει. Μα τότε, ο Θεός έκανε τον γιατρό. Και πρέπει να πας στον γιατρό. Καταργείς την ενέργεια του Θεού. Μη λες, λοιπόν, ότι δεν πάω στον γιατρό και μόνο με την προσευχή μου θα γίνω καλά. Δεν είναι σωστό)».
Ακόμη, το ίδιο βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, «Σοφία Σειράχ», μας λέει: «Ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». «Πρόσεξε, μην αμαρτάνεις. Γιατί αν αμαρτάνεις, ανοίγεις τον δρόμο να αρρωστήσεις». Είναι εκείνα τα οποία αναφέραμε προηγουμένως.
Έτσι, λοιπόν, εδώ βλέπομε ότι τέσσερα πράγματα πρέπει να προσέξουμε. Να τα απαριθμήσουμε. Πρώτον: την προσευχήν. Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν προσεύχονται. Αρρωσταίνουν, δεν ζητούν βοήθειαν από τον Θεό. Όχι. Καταρχάς θα προσευχόμεθα εις τον Θεό να μας δίδει υγεία. Δεν είναι παράνομο αίτημα αυτό: «Κύριε, δίδε μας την υγεία. Και την ψυχοσωματική». Αρρωστήσαμε; Πάλι θα προσευχηθούμε εις τον Κύριον. «Κύριε, κάνε μας καλά, Σε παρακαλούμε πολύ». Η προσευχή είναι πολύ σπουδαίον στοιχείον. Και μάλιστα, αν θέλετε, όταν κάποιος έχει μέσα του κοινωνικά αισθήματα, δεν προσεύχεται μόνον για τον εαυτόν του· προσεύχεται και για άλλους αρρώστους.
Να σας πω έτσι, μερικά πρακτικά πράγματα. Περπατούμε στον δρόμο. Και περνάει ένα ασθενοφόρον. Έχει την σειρήνα εκεί για να μπορεί να φύγει γρήγορα να πάει στο νοσοκομείο. Πόσες φορές λέμε: «Αχ, ποιος να είναι μέσα σε αυτό το ασθενοφόρο; Τι να έπαθε άραγε; Προλαβαίνει;». Μπορούμε να κάνουμε μία προσευχή. Αλήθεια, όταν συναντάμε ασθενοφόρο εν δράσει, κάνομε προσευχή; «Κύριε, σώσε τον άνθρωπον αυτόν». Και θα μου πείτε: «Και θα μας ακούσει εμάς ο Θεός;». Ναι, θα μας ακούσει! Μπορεί από την δική σου την προσευχή να σωθεί αυτός ο άνθρωπος; Ναι! Ναι! Πολύ σπουδαίο πράγμα να μάθουμε να προσευχόμεθα. Ή για τους συνασθενείς μας όταν βρεθούμε στο νοσοκομείο. Ή περνάμε από το νοσοκομείο. Και μας δίδεται μία ευκαιρία να θυμηθούμε και τους άλλους ανθρώπους. Εγώ να είμαι καλά, έχω την υγεία μου, αλλά κάποιοι άλλοι είναι κρεβατωμένοι. «Κύριε, δώσε και σ’ αυτούς την υγεία». Πρέπει, λοιπόν, η προσευχή μας να έχει μίαν ευρύτητα.
Μετά. Πρέπει να έχουμε πίστιν. Δεν πρέπει να μένουμε στην μέριμνα και εις την λύπην. Σας το ‘πα επανειλημμένως άλλες φορές. Αυτή η μικρή φρασούλα: «Έχει ο Θεός» είναι πολύ σπουδαία. «Πώς θα τα βγάλουμε πέρα εκεί; Εκεί; Εκεί;»… Λογικώς, υπάρχει αδιέξοδον. Οπότε, κατ’ ανάγκην, θα πρέπει να μπούμε σε μίαν μέριμναν, σε μία φροντίδα, σε μίαν αγωνία… Πώς θα σπάσει αυτό; Όταν πούμε πολύ απλά: «Έχει ο Θεός». Εγώ δεν έχω. Η σακούλα η δική μου δεν έχει. Έχει, όμως, η σακούλα του Θεού. Κι Εκείνος ξέρει πώς μπορεί να βοηθήσει. Έχει, λοιπόν, ο Θεός. Και πόσες φορές βλέπουμε τελευταία στιγμή τα πράγματα να διευθετούνται· ώστε, αν λυπηθήκαμε, αν δείξαμε απιστίαν, να μην δικαιωνόμαστε, αλλά να δικαιώνεται ο Θεός.
Ακόμη, πρέπει να έχουμε αγάπη. Να μην στρεφόμεθα εναντίον των άλλων με την ζήλια και τον θυμό. Εκείνος ο οποίος αγαπάει, ζηλεύει; Έχει θυμό εναντίον των άλλων; Όχι. Θα πει: «Δόξα τω Θεώ, να το χαρεί το αγαθό, αυτό το καλό, ο άλλος να το χαρεί!». Γιατί το λες αυτό; Γιατί κι εσύ το χαίρεσαι. Αλλά αν το χαίρεσαι αυτό, έχεις μέσα σου προϋποθέσεις υγείας. Όπως και γιατί θυμώνουμε εναντίον του άλλου; Εάν έχομε μέσα μας το κοινωνικόν αίσθημα, δεν θυμώνουμε εναντίον του άλλου.
Και ένα τέταρτον σημείον. Θα καταφύγουμε εις τον ιατρόν. Ναι. Γι’ αυτό μπορώ να σας πω ότι ο ευσεβής γιατρός είναι ένα κεφάλαιον. Είναι ένας θησαυρός. Όταν πάμε στον γιατρό και εκείνος μας πει: «Ό,τι ο Θεός πει. Ό,τι ο Θεός θέλει» ή «Με την βοήθεια του Θεού, θα κάνομε αυτό κι εκείνο» σημαίνει ο γιατρός ότι είναι πιστός. Θα ήταν ευτυχείς οι καινούριοι γιατροί, είτε άντρες είτε γυναίκες – γιατί έχουμε το επάγγελμα του γιατρού και στις γυναίκες- να έχουν εξασφαλίσει μέσα τους την πίστη εις την αγάπη του Θεού. Ότι είναι από προσώπου ο γιατρός, είναι από προσώπου Θεού. Όπως ακριβώς εθεράπευε ο Ιησούς Χριστός, έτσι τώρα θεραπεύει και ο γιατρός. Φυσικά, όχι με έναν λόγο, όπως Εκείνος που είχε την εξουσία –ο Χριστός- αλλά με κάποιες διαδικασίες. Όμως είναι από προσώπου Ιησού Χριστού ο γιατρός. Εάν έχει αυτό το συναίσθημα, τότε τι άλλο θέλει; Είναι ευτυχής.
Αγαπητοί. Ας κατανοήσουμε κάποτε ότι η ασθένεια είναι μία διαταραχή της θείας τάξεως και ότι η θεραπεία είναι η αποκατάστασή της. Η καταφυγή μας στον Θεό πρέπει να έχει πάντα το προβάδισμα. Οι άγιοι του Θεού μάς ανοίγουν τον δρόμο. Ο γιατρός έρχεται κατοπινά. Και μην ξεχνάμε αυτό που ειπώθηκε, ότι «ο γιατρός νοσηλεύει, ο Θεός θεραπεύει». Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου