Γιατί συνδέονται τα καρναβάλια με τον κανιβαλισμό και ποιο είναι το αντίθετο «Τριώδιο».
Ἡ μανία ἀποτελεῖ τὸν κοινὸ παρονομαστὴ καὶ τὴν κινητήριο δύναμη τόσο στὸν καρναβαλισμὸ ὅσο καὶ στὸν κανιβαλισμό, καθὼς καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ λειτουργεῖ μὲ τὴ λογικὴ καὶ παραδίδεται σὲ μιὰ κατάσταση «ἔκστασης» ποὺ καταργεῖ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴ ζωή. Ἡ μανία ἐχθρεύεται τὸ «πρόσωπο» (τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ). Ὁ κανίβαλος βλέπει τὸν ἄλλο ὡς τροφή, ὡς καύσιμο κινητήριας δύναμης γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ μία βιαία διασκέδαση ὅπου δὲν βγαίνει ἀπὸ τὴν ἤρεμη καρδιὰ ἀλλα ἀπὸ μία ταραχώδη ποὺ ἐπιζητὰ νὰ ξεσπάσει βιαία στὴν διασκέδαση μὲ κάθε μέσον καὶ κόστος, γιατί αὐτὸ κάνει ὁ καρναβαλιστὴς ὡς ἀντικείμενο σάτιρας ἢ ἡδονῆς. Καὶ οἱ δύο πλευρὲς ὅπου ἐπιτελοῦν τὸν καρναβαλισμὸ ὅσο καὶ στὸν κανιβαλισμὸ μισοῦν τὴ ζωὴ στὴν ἱερή της διάσταση, προτιμῶντας τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο.
Ἡ μανία αὐτὴ εἶναι οὐσιαστικὰ μιὰ ἄρνηση τῆς ἀγάπης, καθὼς ἡ ἀγάπη προϋποθέτει τὸν σεβασμὸ στὴν ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Στὸ καρναβάλι καὶ στὸν κανιβαλισμὸ ὅπου ἀκολουθεῖ ἔμμεσα, ὁ «ἄλλος» δὲν ὑφίσταται ὡς ἀδελφός, ἀλλὰ ὡς μέσο γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἐνστίκτου. Ἡ μάσκα τοῦ καρναβαλιστὴ εἶναι ἡ ὀπτικὴ ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς ἐχθρότητας πρὸς τὸ πρόσωπο∙ εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ θεϊκὴ ὀμορφιὰ καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ τερατῶδες καὶ τὸ ἄμορφο. Τὸ μῖσος αὐτὸ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν προτροπὴ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ἕνα πρόσωπο γελοῖο, χάνοντας τὴ δυνατότητα γιὰ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸ Θεῖο στὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες τῆς χριστιανοσύνης.
Στὴ διονυσιακὴ λατρεία, ἡ σχέση εἶναι ἄμεση μεταξὺ τοῦ καρναβαλισμοῦ καὶ κανιβαλισμοῦ. Ὁ Σπαραγμὸς (τὸ κομμάτιασμα τοῦ ζωντανοῦ ζώου) καὶ ἡ Ὁμοφαγία ἦταν ἡ κορύφωση τῆς μανίας στὶς Διονυσιακὲς λατρεῖες, καθὼς ἀπὸ ἐκεῖ προέρχονται τὰ σύγχρονα καρναβάλια. Ὅταν οἱ Μαινάδες μέσα στὴν ἔκσταση διαμέλιζαν τὸν Πενθέα (ἄνθρωπο), τὸ καρναβάλι μετατρεπόταν κυριολεκτικὰ σὲ κανιβαλισμό. Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴν «ἱερὴ μανία» ἀπὸ τὸ «ἔγκλημα» ἐξαφανιζόταν. Στὴν πραγματικότητα ὁ σπαραγμὸς τοῦ ζώου στὴν Διονυσιακὴ λατρεία εἶναι πράξη μαγείας, καθὼς ἀφοῦ ἀποκτηνώσει τὸν ἄνθρωπο μετὰ θὰ τὸν κάνει νὰ κατασπαράξει τὸν συνάνθρωπο του, καὶ θὰ πρόκειται γιὰ κανιβαλισμὸ (καθὼς σοῦ λέει ὁ δαίμονας τοῦ καρναβαλιοῦ: σὲ προσομοίωσα μὲ κτῆνος κανιβάλισε καὶ ἐσὺ τώρα τὸ διπλανό σου κτῆνος).
Ὁ καρναβαλισμὸς εἶναι ἡ Ὕβρις (ἡ ὑπέρβαση τοῦ μέτρου πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὸ κτηνῶδες). Ὁ κανιβαλισμὸς εἶναι ἡ τελικὴ κατάληξη αὐτῆς τῆς Ὕβρεως: ἡ πλήρης ἄρνηση τοῦ «ἄλλου» ὡς ἀδελφοῦ καὶ ἡ μετατροπή του σὲ «τροφὴ» μανιακῆς ἀναίδειας , ἀλλὰ καὶ μέσον ὕβρεως τοῦ προσώπου του ὅπου καλύπτεται μὲ μάσκα. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρνεῖται τὸ Λογικὸ (τὸ πνεῦμα), ἡ κάθοδός του δὲν σταματᾶ στὴν ἁπλῆ διασκέδαση, ἀλλὰ ρέπει πρὸς τὸν ἀλληλοσπαραγμό. Ἡ σύνδεση τοῦ καρναβαλισμοῦ μὲ τὸν κανιβαλισμὸ σὲ ἕνα πεδίο ὠμῆς πραγματικότητας, ὅπου ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἐνστίκτων μετατρέπεται σὲ θυσία ζωῆς.
Τὸ καρναβάλι προωθεῖ τὴν ἀπόλυτη ἱκανοποίηση τῆς ὁρμῆς χωρὶς εὐθύνη γιὰ τὸ μέλλον. Ὅταν ἡ γονιμότητα (ποὺ στὴν ἀρχαιότητα ἦταν ἱερὴ) ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προστασία τῆς ζωῆς, μετατρέπεται σὲ μιὰ δαιμονικὴ δύναμη ποὺ τελικὰ «καταβροχθίζει» τὰ ἴδια της τὰ δημιουργήματα. Ἂν ὁ κανιβαλισμὸς εἶναι ἡ κατανάλωση τῆς σάρκας τοῦ ἄλλου γιὰ τὴν ἐπιβίωση ἢ τὴν ἰσχύ, ἡ ἔκτρωση ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς περιόδου καρναβαλιστικῆς «μανίας» καὶ ἀκραίας ἀσυδοσίας θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς μιὰ μορφὴ θυσίας τοῦ ἀδυνάτου (τοῦ κυοφορούμενου ἐμβρύου) στὸν βωμὸ τῆς ἐφήμερης διασκέδασης.
Στὶς ἀρχαῖες διονυσιακὲς τελετές, ἡ μανία κατέληγε συχνὰ σὲ ἀχαλίνωτο σέξ, καὶ σὲ αἷμα (σπαραγμός). Στὴ σύγχρονη ἐποχή, αὐτὸ τὸ «αἷμα» μεταφέρεται στὰ χειρουργικὰ τραπέζια, ἐπιβεβαιώνοντας ὅτι ἡ ἄλογη ὁρμὴ ὁδηγεῖ νομοτελειακὰ στὸν θάνατο τῶν κυοφορούμενων ἐμβρύων ὅπου στατιστικὰ αὐξάνεται στὴν περίοδο τῶν καρναβαλιῶν. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ πάλι ἀποκαλύπτει: ἡ λέξη «ἔκτρωμα» περιγράφει κάτι τὸ τερατῶδες, κάτι ποὺ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴ φυσικὴ τάξη.
Ὁ συνδυασμός της αἰσχρολογίας, τῆς μέθης καὶ τῆς ἀπώλειας ἐλέγχου δημιουργεῖ ἕνα περιβάλλον ὅπου ἡ ζωὴ ἀντιμετωπίζεται ὡς μέσον ξέφρενης ἀντιχριστιανικῆς διασκέδασης , οὐσιαστικὰ ἀντιμετωπίζεται ὡς περιφρόνηση γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ζωή, καὶ γίνεται ὅμοια μὲ τὰ σφραγισθέντα κρέατα τῶν ζώων.
Ἡ ἔλλειψη ἐπίσημης καταγραφῆς τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἐκ τῶν ἐκτρώσεων στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ, διότι ἐὰν καταγράφονταν στὶς περιόδους αὐτὲς τῶν καρναβαλιῶν θὰ ἦταν συγκλονιστικὰ ἀποκαλυπτικὴ ὡς τραγικὸς ἀπολογισμός.
Ὅταν ἡ προσοχή —ποὺ εἶναι ἡ βάση τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ἐγρήγορσης— μετατρέπεται σὲ ἐκβιασμὸ σὲ συμμετοχὴ σὲ μία ἀνόητη διασκέδαση (καρναβάλι) , συμβαίνουν τρία πράγματα:
- Θάνατος τῆς Προσευχῆς: Ἡ προσευχὴ ἀπαιτεῖ ἡσυχία καὶ συγκέντρωση τοῦ νοῦ στὴν καρδιά. Ἡ καρναβαλικὴ μανία διασκορπὰ τὸν νοῦ στὶς αἰσθήσεις, καθιστῶντας τὴν πνευματικὴ ἐπικοινωνία ἀδύνατη.
- Μίσος πρὸς τὸ Μέλλον: Ἡ «ζωοποίηση» ἑστιάζει ἀποκλειστικὰ στὸ «τώρα» τῆς ἡδονῆς, ἢ τῆς ἐκβιαστικῆς ”εὐχαρίστησης” (= μὲ μανία νὰ δῶ “χαρά”, ἔστω καὶ ψεύτικη καὶ ἀπατηλή) . Αὐτὴ ἡ ἐγωιστικὴ προσκόλληση στὴ στιγμὴ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς συνέπειες, θυσιάζοντας τὸ μέλλον (τὰ παιδιά, τὴ συνέχεια τῆς ζωῆς) γιὰ μιὰ ἐφήμερη ἐκτόνωση, καὶ μάλιστα μὲ ἐνορχηστρωμένες παγίδες.
- Μισοζωία:, Πίσω ὅμως ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ τὰ γέλια κρύβεται ἕνα βαθὺ ἔγκλημα γιὰ τὴ ζωή. Ἡ ζωὴ ποὺ δὲν εἶναι πλέον ἱερή, καὶ ποὺ δὲν προστατεύεται ὡς δῶρο ἀπὸ τὸν Θεὸ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, καταντᾶ ἕνα ἀναλώσιμο ὑλικό, ὡς κάποιο πυροτέχνημα ὅπου σβήνει στὸν οὐρανὸ ὅταν ἀρχίζει ἡ κάθοδο του, καὶ αὐτὸ σηματοδοτεῖ καὶ γιὰ τὴν ψυχή, ὅπου οἱ δαίμονες τὴν θέλουν νὰ βυθίζεται στὴν Ἄβυσσο.
Πολεμεῖται εὐθέως ὁ Χριστὸς ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴ Ζωή («Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή»), ὅπου ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ διονυσιακὴ μανία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πλάνη, τὴν ἀπώλεια τοῦ προσώπου καί, τελικά, στὸν θάνατο. Ἡ μάσκα καὶ ἡ ἀλλοίωση τῶν χαρακτηριστικῶν δὲν εἶναι ἁπλὸ παιχνίδι, ἀλλὰ μιὰ συμβολικὴ ἄρνηση τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖο ἔχει πλαστεῖ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ».
Ἡ μέθη, ἡ αἰσχρολογία καὶ ἡ μανία καταργοῦν τὴ νήψη (τὴν πνευματικὴ διαύγεια), ἀφήνοντας τὴν ψυχὴ ἀπροστάτευτη καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ σκοτεινὲς παρορμήσεις. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ὑψωθεῖ πρὸς τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν» (τὴ θέωση), ὁ καρναβαλισμὸς τὸν ὠθεῖ πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὸ κτηνῶδες καὶ τὸ χαοτικό, ποὺ ἀποτελοῦν χαρακτηριστικὰ τῆς δαιμονικῆς κατάστασης. Τὰ πυροτεχνήματα ἀποτελοῦν πλέον ἀναπόσπαστο κομμάτι τῶν σύγχρονων καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων, καθὼς συμβολίζουν τὴ θεαματικὴ κορύφωση καὶ τὸ τέλος τῶν ἑορτασμῶν. Ἂν καὶ τὰ πυροτεχνήματα ἐφευρέθηκαν στὴν Κίνα (γιὰ νὰ διώχνουν τὰ κακὰ πνεύματα μὲ τὸν θόρυβο, ὅπως πλανεμένα νόμιζαν), στὴν Εὐρώπη ἔγιναν δημοφιλῆ κατὰ τὴν Ἀναγέννηση σὲ βασιλικὲς καὶ θρησκευτικὲς γιορτές, καὶ ἀργότερα ἐνσωματώθηκαν στὶς λαϊκὲς παραδόσεις τοῦ καρναβαλιοῦ.
Σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας, τὸ ἐπικίνδυνο αὐτὸ ἔθιμο ἔχει κοστίσει τὴ ζωὴ τα τελευταία χρόνια σὲ 11 ἀνθρώπους, ἐνῷ 58 ἄτομα ἔχουν ὑποστεῖ μόνιμους ἀκρωτηριασμοὺς καὶ σοβαρὲς ἀναπηρίες. Τὰ τροχαῖα ἀτυχήματα ἀποτελοῦν μιὰ ἀκόμη τραγικὴ πτυχὴ τῆς περιόδου τῶν καρναβαλιῶν, καθὼς ἡ μανιακὴ ἀπροσεξία, ἡ κατανάλωση ἀλκοὸλ καὶ ἡ αὐξημένη κίνηση στοὺς δρόμους δημιουργοῦν ἕνα ἐκρηκτικὸ μεῖγμα. Χαρακτηριστικά, τὸ καρναβάλι τοῦ 2026 στὴ Βραζιλία (ὡς παγκόσμιο σημεῖο ἀναφορᾶς) ἀναφέρθηκε ὡς τὸ πιὸ θανατηφόρο ἀπὸ τὸ 2020, μὲ 130 νεκροὺς καὶ πάνω ἀπὸ 1.400 τραυματίες σὲ ὁμοσπονδιακὲς ὁδούς. Στὸ Πατρινὸ Καρναβάλι τοῦ 2026, καταγράφηκαν 223 περιστατικὰ (καὶ αὐτὰ ἀκόμα πρὶν ἀρχίσει !!!) ποὺ ἀφοροῦσαν μέθη καὶ τραυματισμούς, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίστηκαν ἀπὸ ἐθελοντὲς τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Αὐτὴ ἡ ἀπώλεια ζωῶν στὴν ἄσφαλτο ἐπιβεβαιώνει τὴ θέση ὅτι ἡ «μανία» τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ὁδηγεῖ σὲ μιὰ περιφρόνηση τῆς ζωῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος, χάνοντας τὸν ἔλεγχο καὶ τὴ νηψικότητά του, γίνεται ἐπικίνδυνος γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς γύρω του.
Οἱ δήμαρχοι καὶ οἱ δῆμοι, τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ποὺ δὲν ἀξιώθηκαν νὰ βροῦν τρόπους ἀντικατάστασης αὐτῆς τῆς γελοιότητας, φέρνοντας τὴν ἐν Χριστῷ οἰκογενειακὴ ζωὴ στὶς πόλεις τους θὰ χάσουν πολλαπλάσια τὰ χρήματα ὅπου θὰ εἰσπράξουν, καθὼς θὰ μετροῦνε περιβαλλοντικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀπώλειες.
Ἡ Ἑλλὰς γιὰ ἄλλη μία φορὰ θὰ αἱμορραγήσει, ἡ δὲ διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν ἕνωσε τὴν νεολαία, γιατί δὲν προέβλεψε καὶ κατέστρωσε ὄμορφα προγράμματα, οὔτε οἱ μεγαλοεπιχειρηματίες καναλάρχες, ὅπου εἶχαν τὸν τρόπο ἐὰν θέλανε νὰ παρακινήσουν τὴν νεολαία στὰ διδάγματα τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη , ξέρουν μόνο νὰ μαζεύουν τὸν κόσμο γιὰ φύτευση μικρῶν πεύκων, ὅπου θὰ παραδοθοῦν στὴν φωτιά , καὶ πολλὲς φορὲς τὰ πεῦκα ξανακαίγονται πρὶν «ἐνηλικιωθοῦν». Γιατί; Γιατί δὲν ἔχουμε ἡγέτες μὲ σοφία καὶ προγραμματισμό, οὔτε στὴν διοικοῦσα ἐκκλησία, οὔτε στὴν πολιτική, ἀλλὰ οὔτε στὸν ἐπιχειρηματικὸ κόσμο. Εἶναι τὸ ἀντίπαλο τριώδιο.
(1. διοικοῦσα Ἐκκλησία= τῶν γραφείων δηλαδή,
2. πολιτική της βολευτικῆς καὶ τῆς ἀτιμίας , καὶ
3. ἐπιχειρηματίες ὅπου νοιάζονται μόνο μὴν χάσουν τὶς κρατικὲς διαφημίσεις-ἐπιδοτήσεις) .-
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΠΟ ΙΘΑΚΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου