Οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου. Σκέψεις και προβληματισμοί

Αναδημοσίευση

Αθήνα 9/8/2020

Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Τοπογράφος Μηχ.- M.Sc

Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Μια πρώτη τεχνική προσέγγιση

α

Στις 6 Αυγούστου 2020, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, μετά από 17 χρόνια διαπραγματεύσεων. Πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής και μετά την κοινοποίηση του κειμένου της συμφωνίας (7/8/2020), την εμφάνιση του σχετικού χάρτη που την συνοδεύει και των συντεταγμένων των πέντε σημείων που ορίζουν την οριογραμμή, (Παράρτημα 1) εμφανίστηκε πληθώρα δημοσιευμάτων, που προσπαθούν βάσει αυτών των δεδομένων, να κάνουν μια πρώτη ανάλυση.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Ανάλογα με το είδος της προσέγγισης (τεχνικό, γεωπολιτικό, πολιτικό κλπ.), άλλοι αναφέρουν ότι προκύπτουν μεγάλα οφέλη και άλλοι ότι έγιναν και μεγάλες υποχωρήσεις της χώρας, για την επίτευξη της συμφωνίας.

Τα τεχνικά στοιχεία όμως που συνοδεύουν την συμφωνία είναι αντικειμενικά και δεν επιδέχονται διαφορετικών ερμηνειών.

Με το πνεύμα αυτό κυρίως θα προσπαθήσουμε να αποτιμήσουμε την συμφωνία.

1. Η συμφωνία αυτή, μπορεί να χαρακτηρισθεί μερική της “μερικής” ή σταδιακή της “μερικής”, όταν μερική οριοθέτηση εννοούμε την οριοθέτηση της ΑΟΖ της χώρας μας μόνο με μια άλλη χώρα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Αίγυπτος.

Και αυτό, διότι αυτή η συμφωνία, περιορίζεται σε έναν χώρο που ορίζεται Δυτικά από τον μεσημβρινό των 26° 00´ και Ανατολικά από τον μεσημβρινό των 27° 59´ 02” (Πράσινο χρώμα Σχήμα 1) και δεν περιλαμβάνει το σύνολο των αντικειμένων ακτογραμμών μεταξύ των δύο χωρών. Η περιοχή αυτή θίγει τα οικόπεδα 15 και 20 που προκήρυξε για έρευνα υδρογονανθράκων η χώρα το 2014 (Σχήμα 1), με το μεγαλύτερο μέρος αυτών να βρίσκεται εντός της ήδη συμφωνηθείσης Ελληνικής ΑΟΖ, εκτός από ένα μικρό τμήμα στο Νοτιοανατολικό άκρο του οικοπέδου 20 (Σχήμα 1) εμβαδού Ε= 580 χλμ2, το οποίο εθεωρείτο μέχρι πρότινος ότι ανήκε στην εν δυνάμει (πριν την υπογραφή της συμφωνίας) τότε ΑΟΖ της Ελλάδας, βάσει του αρχικού σχεδιασμού. Αυτός ο σχεδιασμός ελάμβανε υπόψη σαν μέθοδο οριοθέτησης την μέση γραμμή, δίνοντας πλήρη επήρεια στα νησιά, με πρόνοια μελλοντικής προσαρμογής σε εκείνα τα όρια, που κοινή συναινέσει, θα αποφασισθούν στο μέλλον μεταξύ των απέναντι Κρατών (Νόμος 4001/11). Από ότι φαίνεται και γίνεται αντιληπτό, στην παράγραφο 1δ της συμφωνίας, προβλέπεται επίσης η δυνατότητα τροποποίηση των τελικών θέσεων σημείων Α και Ε για την διευκόλυνση της σύναψης συμφωνίας με άλλα γειτονικά Κράτη, αλλά μόνο προς την διεύθυνση προεκτάσεως των τμημάτων ΒΑ και DE της οριοθετικής γραμμής και όχι με ελεύθερη μετακίνηση αυτών προς Βορρά ή Νότο.

 

Συμπερασματικά η συμφωνηθείσα οριοθετική γραμμή, δεν καλύπτει όλο το μήκος της ακτογραμμής της Αιγύπτου (και της αντίστοιχης “ απέναντι” της Ελλάδας), αλλά αφήνει κενά και προς τα Δυτικά αλλά και προς τα Ανατολικά (Δυτικά του μεσημβρινού των 26° 00´ και Ανατολικά του αντίστοιχου των 27° 59´ 02”) προς μεταγενέστερη τακτοποίηση.

Huffpost GR

.Σχήμα 1: Όρια οριοθέτησης

Huffpost GR

Σχήμα 2: Κατανομή ΑΟΖ

Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η μερική οριοθέτηση δεν προβλέπεται από την συμφωνία του MontegoBay του 1982. Παρόλα αυτά και η συμφωνία που έγινε πρόσφατα με την Ιταλία, αλλά και οι συμφωνίες που υπέγραψε η Κύπρος στο παρελθόν με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο, ακολούθησαν την ίδια μεθοδολογία. Δηλαδή η οριοθέτηση έγινε χωρίς να ανακηρυχθεί πρώτα η ΑΟΖ, που αποτελεί θεωρητικά προϋπόθεση για την οριοθέτησή της, χωρίς βέβαια να αποκλείεται η μεταγενέστερη ανακήρυξη, με το δεδομένο πιθανόν ότι η επίτευξη μιας συμφωνίας έχει μεγαλύτερη αξία κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες (αντίστοιχη περίπτωση οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου το 2003).

2. Η οριοθετική γραμμή αποτελείται από πέντε (5) σημεία (A, B, C, D, E) (μπλέ γραμμή Σχήμα 1), των οποίων οι συντεταγμένες εκφράζονται με ακρίβεια εκατοστού του δευτερολέπτου τόξου (~ 30 εκατοστά), στο σύστημα WGS 84.

Αυτό ήδη έγινε γνωστό, με την πρόσφατη κοινοποίηση του κειμένου της συμφωνίας, που αποτελείται από πέντε άρθρα και του παραρτήματος 1 που την συνοδεύει. Αυτό το γεωδαιτικό σύστημα αναφοράς, λόγω της παγκοσμιότητάς του, τείνει να καταστεί ένα διεθνές standard αναφοράς (στο ίδιο αναφέρθηκε και η οριοθέτηση μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδας). Το μήκος αυτής της γραμμής είναι περίπου S=192.750 μέτρα (~ 104 μίλια) με κατεύθυνση Νοτιοδυτική από το Α προς το Ε.

3. Μεταξύ των δύο αναφερθέντων μεσημβρινών, η γραμμή αυτή χωρίζει τον θαλάσσιο χώρο που ορίζεται από την ακτογραμμή της Αιγύπτου και της νοητής γραμμής που ορίζεται από το Ανατολικό σημείο της Κρήτης μέχρι ένα αντίστοιχο στην Ανατολική πλευρά της Ρόδου( Σχήμα 1) σε δύο χώρους, που είναι και οι θαλάσσιες ζώνες ΑΟΖ που αποδίδονται στην κάθε χώρα. Αποδίδεται κατά προσέγγιση στην Ελλάδα έκταση με εμβαδόν Ε1= 36.600 χλμ2 και στην Αίγυπτο έκταση με εμβαδόν Ε2= 46.800 χλμ2. Ήτοι μια αναλογία περίπου 44% και 56% αντιστοίχως (Σχήμα 2). Ακριβέστεροι υπολογισμοί, ενδέχεται να τροποποιήσουν τα παραπάνω ποσοστά κατά ένα μέγεθος της τάξης του 1%. 

4. Παρατηρείται δηλαδή, ότι ο κοινός αυτός θαλάσσιος χώρος δεν μοιράζεται ισότιμα μεταξύ των δύο Κρατών με το να αποδίδει 50% στον καθένα. Εκτιμάται, ότι αυτό έγινε λόγω της μεγαλύτερης προβολής της ακτογραμμής της Αιγύπτου (περίπου 210 χλμ.) έναντι της αθροιστικής προβολής του τμήματος ακτογραμμής της Κρήτης, αυτής της Καρπάθου και του τμήματος ακτογραμμής της Ρόδου που περιλαμβάνονται μεταξύ των δύο μεσημβρινών (περίπου 76 χλμ.).

Δηλαδή δεν θεωρήθηκε ενιαία μια γραμμή ’ακτογραμμής” από την Κρήτη ως την Ρόδο, σαν ενιαίο μέτωπο και έδαφος , η οποία στην παρούσα περίπτωση έχει σχεδόν ισότιμο μήκος. Αυτό μπορεί να εκτιμηθεί και η πιθανή αιτία, για την απόδοση μικρότερης επήρειας στα νησιά της χώρας που εμπλέκονται στην συμφωνία (κυρίως Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος).

5. Ο θαλάσσιος αυτός χώρος στον οποίο έγινε η οριοθέτηση των δύο Κρατών, διεμβολίζει τον θαλάσσιο χώρο που ορίζεται με το Τουρκολιβυκό μνημόνιο και αποκόπτει ένα εμβαδόν περίπου Ε= 21.100 χλμ2.(κόκκινο χρώμα Σχήμα 3) από αυτόν, διαχωρίζοντας τον σε δύο τμήματα. Ένα αριστερά (που θίγεται) και ένα δεξιά (μέχρι τον μεσημβρινό 27° 59´ 02” ) που δεν έχει επαφή με την ΑΟΖ της Λιβύης και στην ουσία το καταργεί. 

Huffpost GR

Σχήμα 3: Προσβολή Τουρκολιβυκού Συμφώνου

Huffpost GR

Σχήμα 4: Κατανομή περιοχής  μεταξύ προταθεισών από Τουρκία και Ελλάδα οριοθετήσεων

 

 

6. Φάνηκε ότι η Αίγυπτος δεν προτίμησε την προσφερθείσα από το Τουρκολιβυκό σύμφωνο οριογραμμή (προέκταση της ΑΒ), η οποία προεκτεινόταν Νοτιοανατολικά και μέσα στην περιοχή που οριοθετήθηκε και της έδινε ένα επιπλέον εμβαδόν περίπου Ε=9.900 χλμ2. Παράλληλα όμως δεν ακολουθήθηκε και η προτεινόμενη γραμμή ΑΟΖ από την Ελλάδα, αλλά μετακινήθηκε Βόρεια εις βάρος μας κατά 7.400 χλμ2. (Σχήμα 4)

 

Huffpost GR

Σχήμα 5: Σημείο 8 της Τουρκικής NAVTEX 977/20

7. Ο Ανατολικός “οριοθετικός” μεσημβρινός βρίσκεται στις 27° 59´ 02”, δηλαδή 58 δευτερόλεπτα τόξου πριν τον μεσημβρινό των 28 μοιρών. Δηλαδή απέχει από αυτόν μια απόσταση περίπου 1450 μέτρων (58χ30χ συν34°= 1442) Δυτικά από την γραμμή που ορίζουν τα σημεία1 και 8 (που ευρίσκονται επι του μεσημβρινού των 28 μοιρών και αποτελούν το Δυτικό όριο της NAVTEX 977/20 της Τουρκίας, η οποία είχε προαναγγελθεί σαν περιοχή ερευνών του ORUCREIS τον Ιούνιο αλλά δεν ενεργοποιήθηκε). Άξιο σημείωσης είναι το γεγονός, ότι η Αίγυπτος διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτήν τη NAVTEX της Τουρκίας, λέγοντας ότι το σημείο 8 ανήκει στην δική της ΑΟΖ και όπως φαίνεται από τον συνημμένο χάρτη, βρίσκεται κατά προσέγγιση στην προέκταση της γραμμής A,B,C,D,E Ανατολικά (Σχήμα 5), προδικάζοντας με τον τρόπο αυτόν τις μελλοντικές απαιτήσεις της στην περιοχή.

 

8. Στην ευρύτερη αυτή περιοχή ανήκει, όπως προσδιορίζεται από τις αναλύσεις των σεισμικών ερευνών, μια έκταση ελπιδοφόρα για ανακάλυψη υδρογονανθράκων που ονομάζεται λεκάνη του Ηροδότου.

Αυτή φαίνεται να έχει κατά προσέγγιση μια έκταση Ε= 40.400 χλμ2 (γραμμή με πράσινο χρώμα Σχήμα 6). Η έκταση αυτή ανήκει στις ΑΟΖ της Ελλάδος (εν δυνάμει) και Αιγύπτου καθώς και μικρό μέρος σε αυτήν της Κύπρου αλλά και σ’αυτήν που προσδιορίζεται στο Τουρκολιβυκό σύμφωνο. Εάν η γραμμή της ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας είχε χαραχθεί με βάση την πλήρη επιρροή των νησιών και βάσει της μέσης γραμμής, ένα μεγάλο τμήμα αυτής, εμβαδού περίπου Ε=18.200 χλμ2, θα ανήκε στην ΑΟΖ της Ελλάδας (γραμμή με κόκκινο χρώμα Σχήμα 6).

Και πιο συγκεκριμένα, μέσα στην περιοχή των δύο μεσημβρινών που ορίζει η συμφωνία με την Αίγυπτο θα υπήρχε ένα τμήμα έκτασης Ε=5.200 χλμ2 που θα ανήκε εξ’ολοκλήρου στην Ελλάδα.

Η πρόσφατα ορισθείσα όμως οριογραμμή, αποδίδει στην Ελλάδα τελικά μόνο ένα μικρό τμήμα της έκτασης αυτής ίσο με Ε= 460 χλμ2 (μπλέ χρώμα Σχήμα 7), με το μεγαλύτερο τμήμα της να αποδίδεται στην Αίγυπτο Ε=4740 χλμ2 (κόκκινο χρώμα) (4740+460=5200) ( Σχήμα 7).

 

Huffpost GR

Σχήμα 6 Περιοχή λεκάνης Ηροδότου

Huffpost GR

Σχήμα 7 Κατανομή λεκάνης Ηροδότου

Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις, και το λιτό κείμενο της συμφωνίας που ήδη δημοσιεύτηκε, μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση για τα πιθανά οφέλη και ζημίες που η Ελλάδα αποκομίζει από αυτήν την συμφωνία.

Σκέψεις και προβληματισμοί

1. Η Ελλάδα με την συμφωνία αποκτά καθαρό νομικό τίτλο και κυριαρχικά δικαιώματα (αφού οριστικοποιηθεί μέσω των κοινοβουλίων και δημοσιευτεί η συμφωνία) στην ορισθείσα θαλάσσια περιοχή της, που μέχρι χθες αποτελούσαν διεθνή ύδατα.
2. Δεν αναφέρεται πουθενά στην συμφωνία η έννοια της υφαλοκρηπίδας, καθιστώντας την έννοια της ΑΟΖ σαν το πρώτο διακύβευμα προς ρύθμιση.
3. Επιβεβαιώνει ότι γίνεται αποδεκτό από τρίτη χώρα (Αίγυπτο), ότι και τα νησιά απολαμβάνουν ΑΟΖ (και κατά συνέπεια Υφαλοκρηπίδα) ( πρόβλεψη άρθρου 121 της συνθήκης του MontegoBay του 1982), έστω και με μειωμένη επήρεια.
4. Καθιστά άκυρο το ήδη παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο δεν μπορεί να υποστηριχθεί πλέον με καμμιά επιχειρηματολογία σε Διεθνή Δικαστήρια, αφού αγνοεί τα δικαιώματα τρίτων χωρών στην περιοχή και δεν αποδέχεται την ύπαρξη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στα νησιά, κάτι που πλέον γίνεται αποδεκτό και από χώρες που δεν έχουν υπογράψει την συνθήκη του MontegoBay του 1982 (όπως η Τουρκία), με το δεδομένο ότι το συμβατικό δίκαιο που ορίζεται από την συνθήκη, λόγω της ευρύτατης αποδοχής της και της παραχθείσης Νομολογίας, έχει ήδη “μεταλλαχθεί” -καθιστάμενο υποχρεωτικό-σε εθιμικό δίκαιο.
5. Η Ελλάδα χάνει το μεγαλύτερο μέρος της ελπιδοφόρου περιοχής της λεκάνης του Ηροδότου. Βέβαια τα βάθη στην περιοχή αυτή είναι μεγάλα και η πιθανή εκμετάλλευση θα αργήσει, με το δεδομένο ότι σταδιακά και μέχρι το 2050 οι υδρογονάνθρακες θα χάσουν τον κυρίαρχο ρόλο τους, λόγω στροφής του πλανήτη, σε μορφές ενέργειας με μικρότερο περιβαλλοντολογικό αποτύπωμα.
6. Η οριοθέτηση δεν προχωρά Ανατολικά του μεσημβρινού των 28 μοιρών, που κατά κάποιο τρόπο προδικάζει, ότι ανατολικά αυτού η Αίγυπτος διεκδικεί δικαιώματα που φαίνεται να περιορίζουν την επήρεια του συγκροτήματος του Καστελλορίζου και πιθανόν να αφήνουν περιθώρια ακόμη και για κοινή Αιγυπτιακή και Τουρκική ΑΟΖ.
7. Δεν αναφέρεται τίποτα για την αφετηρία που ορίσθηκε για τον καθορισμό της κοινής οριοθετικής γραμμής A,B,C,D,E. Δηλαδή αν αυτή υπολογίσθηκε χρησιμοποιώντας γραμμές βάσης η θεωρήθηκαν οι ακτογραμμές σαν αφετηρία. Παραμένει βασικό ερώτημα σε ποιο βαθμό και γιατί αξιολογήθηκε η επήρεια της νήσου ¨Κουφονήσι¨, που βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό άκρο της Κρήτης (Νομός Λασηθίου) και μέσα στην οριοθετηθείσα περιοχή, για τον τελικό καθορισμό της οριοθετικής γραμμής.
8. Δεν αναφέρεται επίσης τίποτα σχετικά με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων, μέσα σε αυτήν την περιοχή στα 12 μίλια. Ίσως διότι στην συμφωνία περιέχονται μόνο τμήματα των ακτογραμμών της Κρήτης, της Καρπάθου και της Ρόδου που περιπλέκει το θέμα αυτό. Στην αντίστοιχη σύμβαση με την Ιταλία, υπάρχει πρόνοια για την μελλοντική επέκταση, αλλά τα υπάρχοντα εκεί νησιά βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα στη ορισθείσα ΑΟΖ. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να εξετασθεί αν ισχύει το casusbeli της Τουρκίας. Το ιδιαίτερο είναι ότι τα νερά εκεί που ορίζονται νότια της οριοθετικής γραμμής, θεωρούνται ότι δεν ανήκουν στο Αιγαίο Πέλαγος για το οποίο κυρίως ισχύει η απειλή, αλλά στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε αντίθεση με αυτά που βρίσκονται βόρεια αυτής και που ανήκουν Αιγαίο, η τέλος συμβαίνει κάτι άλλο που για την ώρα δεν έχει κοινοποιηθεί. Ίσως η ιδιαιτερότητα του θέματος να απέτρεψε οιαδήποτε αναφορά στο θέμα αυτό, αφήνοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό.
9. Σε μια συμφωνία (που ήδη έγινε) συνήθως γίνονται πριν αμοιβαίες υποχωρήσεις σχετικά με τις αρχικές απαιτήσεις των συμβαλλομένων, για να μπορέσει αυτή να επιτευχθεί, εφόσον και τα δύο μέρη θέλουν να αποφύγουν την παραπομπή του θέματος στην Δικαιοσύνη. Με μια πρώτη ματιά, στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι μόνον η Ελλάδα έκανε παραχωρήσεις και ωφελημένη είναι η Αίγυπτος. Εν τούτοις εικάζεται από πολλούς αναλυτές, ότι το γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα που αποκτά η Ελλάδα με την υπογραφή, υπερβαίνει τις φαινόμενες υποχωρήσεις και απώλειες από την συμφωνία, κάτι βέβαια που θα εκτιμηθεί και θα αναλυθεί από ειδικούς επιστήμονες στο μέλλον, αμέσως μετά την κοινοποίηση των λεπτομερειών της συμφωνίας και όσων προηγήθηκαν η έπονται αυτής. Στους νομικούς κύκλους συνήθως ακούγεται η φράση ότι : «η χειρότερη συμφωνία είναι καλύτερη από την καλύτερη δίκη»
10. Η Λιβύη, ευρισκόμενη κατά μια έννοια ανάμεσα σε δύο ευρύτερες περιοχές (Ελλάδας-Ιταλίας και Ελλάδας – Αιγύπτου), στις οποίες έχει γίνει ήδη κατανομή του μεταξύ τους θαλάσσιου χώρου με κανονικές διαδικασίες και με βάση το Διεθνές δίκαιο, εγκλωβίζεται διαδικαστικά και κατά κάποιο τρόπο υποχρεούται στο αμέσως προσεχές μέλλον, να ορίσει οριοθετική γραμμή ΑΟΖ με την Ελλάδα, με βάση τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου και της σύμβασης για το δίκαιο των θαλασσών (MontegoBay 1982).
11. Η Ελλάδα φαίνεται – όπως εκτιμάται από πολλούς – ότι αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα σαν σταθεροποιητικός παράγων της περιοχής, αφού μέσω των προσπάθειών της αλλά και των “απωλειών” της, οδηγεί στην διευθέτηση της κατανομής του ευρύτερου θαλάσσιου χώρου της περιοχής με ειρηνικά, διπλωματικά και πολιτικά μέσα, αφοπλίζοντας τον αναθεωρητικό γείτονα.

Όλα τα πιο πάνω είναι οι πρώτες προσεγγίσεις που προκύπτουν από την συμφωνία και με τα υπάρχοντα τεχνικά δεδομένα που έχουν ανακοινωθεί. Ο χρόνος και η ενδελεχέστερη μελέτη θα απορρίψουν πιθανόν μερικές, θα επιβεβαιώσουν άλλες και πιθανόν να παρουσιαστούν και καινούργια στοιχεία που μέχρι τώρα δεν έχουν αποκαλυφθεί.

Αθήνα 9/8/2020

Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Τοπογράφος Μηχ.- M.Sc

Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Σημείωση: Ορισμένες τεχνικές παραδοχές και προσεγγίσεις καθώς και η υπάρχουσα διαφορετική γεωδαιτική υποδομή που χρησιμοποιήθηκε στην εργασία, ίσως να διαφοροποιεί κατά ένα μικρό ποσοστό τα τελικά ακριβή τεχνικά στοιχεία. Θεωρήθηκε όμως ότι στην παρούσα περίπτωση έχει μεγαλύτερη σημασία να γίνει αντιληπτό το “μέγεθος” και η “αναλογικότητα τους“ για να σχηματιστεί μια πρώτη εντύπωση για τις συνέπειες της συμφωνίας.

Η εργασία δημοσιεύθηκε αρχικά στο ΕΛΙΣΜΕ

http://www.antibaro.gr/article/28199

ΠΟΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΖΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ;

September 30, 2020 Capt. E.N.Rigos

Του Καθ.Πέτρος Π. Γρουμπός, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών – Μέλος ΙΗΑ 

Πολλοί πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε) αποτελεί, σήμερα μια ισχυρή οικονομική και πολιτική ένωση στη Παγκόσμια σκακιέρα. Το θεωρούν κάτι αυτονόητο, βλέποντας το Ευρώ, τα μεγέθη και τις στατιστικές, το κλίμα αυτοπεποίθησης. Πόσο αλήθεια, όμως, είναι μια τέτοια εκδοχή; 

Πάρα πολλοί το αμφισβητούν, ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση της Αγγλίας, μίας χώρας που ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε. Ανησυχούν όχι τόσο για την αποχώρηση, όσο για τους λόγους της; Αλήθεια: Πόσοι κατανοούν γιατί η Αγγλία απεχώρησε χωρίς να υπολογίζει το κόστος αυτής της εξόδου; Είναι τόσο «χαζός» ο Αγγλικός Λαός;  Πόσοι Ευρωπαίοι είναι σε θέση να το συλλογισθούν ψύχραιμα;Ποιο θα είναι το επόμενο κράτος-μέλος που θα ακολουθήσει το δρόμο της Αγγλίας; 

Κάποτε πρέπει να κάνουμε μία ειλικρινή Ιστορική αναδρομή της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Γιατί μετά από τόσα χρόνια δεν έχει πραγματοποιηθεί; Αυτό όμως απαιτεί χρόνο και καλή διάθεση. Θα γίνει όμως και αυτό σύντομα. Μία ανάλυση του Μεταναστευτικού προβλήματος θα αναδείξει μέρος του προβλήματος. 

Το 2000 υπεγράφη η Συνθήκη της Λισαβόνας (ΣτΛ) που επέκτεινε την πλήρη νομοθετική αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου σε περισσότερους από 40 νέους τομείς, συμπεριλαμβανομένων της γεωργίας, της ενεργειακής ασφάλειας, της μετανάστευσης, και των ταμείων της ΕΕ. Ορίστηκαν, δηλαδή, για πρώτη φορά τα δημοκρατικά θεμέλια της Ένωσης, τα οποία βασίζονταν στην αρχή της δημοκρατικής ισότητας, στην αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και στην αρχή της συμμετοχικής δημοκρατίας. Όλα αυτά, αναμφισβήτητα, φιλοδοξούσαν να καταστήσουν την Ε.Ε. μία ευνομούμενη κοινότητα κρατών, και μία από τις ισχυρότερες και πιο ευημερούσες οικονομίες στον κόσμο.  

Σίγουρα, ήταν ωραία ΛΟΓΙΑ. Αλλά, δυστυχώς, έμελλε να αποδειχθεί μέχρι και σήμερα ότι είναι ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ. Ουσιαστικά πριν καν περάσουν τα 4-6 χρόνια όλοι συμφωνούσαν ότι η ΣτΛ έβαινε προς πλήρη αποτυχία. Πράγματι, ο FredrikReinfeldt, ο Σουηδός πρωθυπουργός που κατείχε την εκ περιτροπής Προεδρία της ΕΕ μέχρι πρόσφατα, κήρυξε τη στρατηγική αποτυχία το 2009. Η αποτυχία, στην πραγματικότητα, ήταν λοιπόν προβλέψιμη και προβλεπόμενη. Το κακό όμως είναι ότι η επέκταση αυτής της αποτυχημένης προσέγγισης συνέχισε και μετά το 2010 και τολμώ να πω ότι συνεχίζετε ακόμη και σήμερα, 20 χρόνια μετά τη ΣτΛ. Το ερώτημα είναι όμως ΓΙΑΤΙ;

Δεν θα επεκταθώ σε περαιτέρω ανάλυση αυτής της αποτυχίας αλλά θα περάσω στο θέμα της Μετανάστευσης και του Ασύλου. Και αυτό γιατί αυτές τις ημέρες γίνονται διαβουλεύσεις.  Η ΕΕ θέλει να αναπτύξει μια νέα προσέγγιση για την καλύτερη διαχείριση όλων των πτυχών της μετανάστευσης. Στόχος της είναι η καταπολέμηση της παράτυπης μετανάστευσης και της παράνομης διακίνησης μεταναστών, η διάσωση ζωών και η διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, παράλληλα με την προσέλκυση ταλέντων και δεξιοτήτων. Φοβάμαι ότι πάλι θα μείνει σε μεγάλα λόγια.

Πρώτον, αποκαλύπτεται βαθύ πρόβλημα στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα θυμίσω  ΣΕ ΟΛΟΥΣ τις συνθήκες Δουβλίνο Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV. Ξεκίνησαν από το 1990 και φθάνουμε σήμερα (μετά από 30 χρόνια) να συζητάμε ακόμα ΠΩΣ θα νομοθετήσει η ΕΕ ένα σωστό και λειτουργικό πλαίσιο για το μεταναστευτικό! ΕΛΕΟΣ! 

Δεύτερον, αποκαλύπτεται μια απαράδεκτη υποκρισία από τα κράτη μέλη της ΕΕ. Το μεταναστευτικό ταλαιπωρεί την Ευρώπη για πολλά χρόνια, αλλά ούτε τα κράτη ούτε η Ε.Ε. έχουν δώσει δείγματα ότι ξέρουν τί θέλουν. Οι πιο κυνικοί θέλουν φθηνά χέρια και όπως-όπως λύση του δημογραφικού. Οι θερμόαιμοι, θέλουν να διώξουν τους πάντες. Και οι φιλεύσπλαχνοι και υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι πρόθυμοι να υποστούν τα πάντα, ακόμη και τους «λαθρομετανάστες».

Τρίτον, η Ε.Ε. άργησε χαρακτηριστικά να καταλάβει ότι δεν φταίει η Ελλάδα να φορτώνεται όλα τα βάρη του μεταναστευτικού. Ιδίως, καθώς αυτό περιπλέκεται ακόμη περισσότερο με την ανάμειξη της Τουρκίας και των ελληνοτουρκικών στο θέμα αυτό. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η Ε.Ε. δυσκολεύτηκε πολλά χρόνια να καταλάβει (ή έκανε ότι δεν καταλάβαινε) ότι τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας είναι και σύνορα Ευρώπης-Τουρκίας. Κάτι δείχνει να αντιλαμβάνεται μετά τα θλιβερά επεισόδια του περασμένου Ιανουαρίου στον Έβρο, αλλά μάλλον πάλι μισο-καταλαβαίνει.

Τέταρτον, η ύπουλη εμπλοκή των ΜΚΟ με την απεριόριστη βοήθεια της ΕΕ, της Τουρκίας και  Μεγαλοεπιχειρηματιών. Συγκλονιστικά στοιχεία, ήλθαν στο φως της δημοσιότητας, για τον τρόπο με τον οποίο δεκάδες μέλη τεσσάρων ΜΚΟ διευκόλυναν κυκλώματα δουλεμπόρων να προσεγγίσουν τις ακτές των ελληνικών νησιών με βάρκες γεμάτες παράνομους μετανάστες, φέρνει στο φως η δικογραφία που σχηματίστηκε εναντίον τους. Οι κατηγορούμενοι, όλοι αλλοδαποί αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες για τη δράση τους. Και δεν είναι μόνο οι τέσσερες ΜΚΟ που παράνομα προωθούν παράνομα λαθρομετανάστες. Οι πιο πολλές ΜΚΟ αυτό κάνουν είτε φανερά είτε κρυφά και ύπουλα.

Πρόσφατα «παράνομοι μετανάστες» στο νησί της Λέσβου έβαλαν φωτιά στον καταυλισμό προσφύγων στη Μόρια που ήταν κτισμένο με χρήματα τωνευρωπαίων πολιτών. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε η Λέσβος για τους επόμενους τέσσερις μήνες, μετά την φωτιά και τα επεισόδια, που οδήγησαν σε ολική καταστροφή στον καταυλισμό προσφύγων στη Μόρια. Χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, μεταξύ των οποίων άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, μητέρες, μωρά και μικρά παιδιά αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στους δρόμους, δίπλα στα καμένα, σε χωράφια, πάρκινγκ με τις εικόνες να κάνουν τον γύρο του κόσμου.

Πόσο υπερήφανοι είμαστε, πολίτες της ΕΕ για την παραπάνω εικόνα; Συγχαρητήρια και στον κ. Ερντογάν που είναι αυτός που ενθαρρύνει την παράνομη μετανάστευση.

Οι περίπου 1.000 μετανάστες και πρόσφυγες που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες στεγάστηκαν προσωρινά σε ένα πλοίο που παρέχεται από την Blue Star, ενώ για τον ίδιο λόγο δύο πολεμικά πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού έφτασαν μια μέρα μετά την εκδήλωση. Γιατί ο ελληνικός λαός πρέπει να πληρώσει για όλα αυτά, όταν δεν είναι υπεύθυνος για την ανικανότητα της μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ;

Και πέμπτον, και χειρότερο, έχει ανακύψει και το πρωταρχικό θέμα της σύγχυσης. Είναι απίστευτο, αλλά η Ευρώπη δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι άλλο πρόσφυγας, άλλο μετανάστης, άλλο λαθρομετανάστης, κι άλλο εισβολέας. Δεν έχει λογική να τους βλέπεις όλους ίδιους. Είναι αυτονόητο, αλλά όχι και τόσο στα υψηλά κλιμάκια της Ε.Ε. Μοιραία, και η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δυσκολεύεται να καταλάβει ότι είναι θανατηφόρο λάθος να μεταχειρίζεσαι σαν πρόσφυγα έναν που προσέρχεται με ανυπόκριτους πολιτικούς σκοπούς. Έναν εισβολέα!

Λοιπόν, ηγέτες της ΕΕ, κατανοήσετε καλά τα εξής: δημιουργήστε ένα ΞΕΚΑΘΑΡΟ νομικό πλαίσιο μεταναστευτικής πολιτικής. Ξεκάθαρο, σημαίνει πρωτίστως ασφαλείς διακρίσεις μεταξύ πρόσφυγα, μετανάστη, λαθρομετανάστη και εισβολέα. . Διεθνές νομικό πλαίσιο υπάρχει, αλλά φαίνεται ότι δεν έχετε καταλάβει ούτε τα βασικά της Συνθήκης της Γενεύης. Δείτε μήπως χρειάζονται κάποιες βελτιώσεις, ιδίως μετά τις γνωστές σας καταστρατηγήσεις. Ξεχάστε τη συμφωνία του Μαρρακές που δεν έχει την σύμφωνη γνώμη πολλών κρατών μελών της ΕΕ (Ουγγαρία, Πολωνία, Αυστρία, Σλοβενία,  Τσεχία, Βουλγαρία, Κροατία).Στον ΟΗΕ  δεν ψηφίστηκε και από πολλά κράτη όπως: ΗΠΑ, Ρωσία, Αγγλία, Ισραήλ, Ελβετία,  Αυστραλία, Βραζιλία κ.α. Να σημειωθεί ότι πρόκειται για κείμενο το οποίο ΔΕΝ είναι δεσμευτικό για κανένα, απλώς διακηρύσσει κάποιες γενικές αρχές διεθνούς συμπεριφοράς απέναντι στις «ροές» των λαθρο-μεταναστών. Το Σύμφωνο Μαρρακές ενθαρρύνει την λαθρομετανάστευση. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Αίτηση για άσυλο μπορεί να κάνει κάποιος -αυτός λέγεται πρόσφυγας!- που έχει φύγει από τη χώρα του και δεν μπορεί να γυρίσει, επειδή φοβάται βάσιμα ότι θα υποστεί δίωξη για έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω λόγους:• φυλής• θρησκείας• εθνικότητας• συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα• πολιτικών πεποιθήσεων

Προκειμένου να χορηγηθεί άσυλο σε έναν αιτούντα, θα πρέπει να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις και τουλάχιστον έναν λόγο δίωξης. Και πρέπει να έχει και νόμιμα χαρτιά ταυτοπροσωπίας. Αίτηση για άσυλο, μπορεί και πρέπει να κάνει ο πρόσφυγας στην πρώτη ασφαλή χώρα που φθάνει. Η χώρα υποδοχής μπορεί να αρνηθεί, αν αδυνατεί να παράσχει άσυλο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τουρκία είναι η πρώτη χώρα που συνωστίζονται σήμερα εκατομμύρια πρόσφυγες- μετανάστες. Και όλα αυτά ανατρέπονται, όταν εκλείψουν οι λόγοι που τον έκαναν προσωρινά πρόσφυγα. 

Αυτά για τους πρόσφυγες. Και όλοι οι άλλοι, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ. Το καταλάβατε; Από εκεί και πέρα, υπάρχει η μετανάστευση. Αλλά δεν μπαίνει κανένας μετανάστης στην Ε.Ε. παριστάνοντας τον πρόσφυγα.

Όσοι, λοιπόν, επιθυμούν να μεταναστεύσουν σε χώρα της ΕΕ, κυρίως για να εργασθούν, μεταβαίνουν στα αντίστοιχα προξενεία που υπάρχουν στη χώρα τους,και κάνουν αίτηση για μετανάστευση. Και οι χώρες της ΕΕ που έχουν ανάγκη εργατικού δυναμικού, ανακοινώνουν πόσους μετανάστες θέλουν .Η διαδικασία είναι γνωστή. Όσο για όλους τους μετανάστες-πρόσφυγες που σήμερα είναι στη Τουρκία ακολουθείτε η ίδια διαδικασία. Για ένα χρόνο παίρνουν ειδική κάρτα παραμονής. Οι χώρες που επιθυμούν μετανάστες αυξάνουν τον αριθμό των προξενείων στη Τουρκία και οι μετανάστες-πρόσφυγες ακολουθούν τη διαδικασία που μόλις πρότεινα. Για τον ένα χρόνο παραμονής των στην Τουρκία η ΕΕ παρέχει οικονομική βοήθεια που όμως την χειρίζεται  η ίδια.

Συνεπώς, μπορούμε να έχουμε ξεκάθαρη νομοθεσία και πολιτική, απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Ξεχωριστά μεν, αλλά υπάρχει κάτι βασικό: και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, έρχονται σαν φίλοι. Και σαν φίλοι οφείλουν να συμπεριφέρονται.

Από την άλλη, οι λαθρομετανάστες και οι εισβολείς, έχουν το αντίθετο χαρακτηριστικό: ΔΕΝ έρχονται σαν φίλοι, ούτε συμπεριφέρονται σαν φίλοι. Και δεν επιτρέπεται η Τουρκία να χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό για τα δικά της πολιτικά και στρατιωτικά της σχέδια. Και είναι απαράδεκτο η ΕΕ να ανέχεται τον κ Ερντογάν να την απειλεί ότι θα της στείλει εκατομμύρια μετανάστες-λαθρομετανάστες.  ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΝ ΔΙΑΛΟΓΟ με την ΤΟΥΡΚΙΑ μεΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ και ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ. Είναι στοιχειώδες ότι εκμεταλλεύεται τη σύγχυση που εσείς έχετε καταδικάσει την Ευρώπη. Που δεν έχετε ξεχωρίσει τους φίλους (πρόσφυγες, μετανάστες) από τους μη φίλους (λαθρομετανάστες, εισβολείς). Μπορείτε, λοιπόν, να ολοκληρώσετε το ταχύτερο τις νομικές προσαρμογές. Με μιά ξεκάθαρη πολιτική-νομοθετικής σας απόφαση σταματάει άμεσα κάθε προώθηση «μεταναστών» με τη σημερινή μέθοδο. 

Κι όποιο κράτος δεν συμμορφώνεται, θα έχει ανάλογες συνέπειες. Αυτό, θα ισχύεικυρίως για την Τουρκία. Τέρμα τα αστεία.

Αν δεν γίνουν αυτά για το μεταναστευτικό, η ΕΕ πρέπει να ξεχάσει την υλοποίηση του ευρωπαϊκού οράματος και την επίτευξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Να θυμίσω τι είχε πει ο Jean Monnet:: «η συνεργασία των εθνών, όσο σημαντική και να είναι, δεν επιλύει τίποτα. Αυτό που πρέπει να επιτευχθεί είναι η συγχώνευση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών και όχι απλά η διατήρηση των ισορροπιών αυτών των συμφερόντων». Αυτό παραμένει ως σήμερα επίκαιρο και εκφράζει την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αν δεν το καταλάβει η ΕΕ σύντομα θα διαλυθεί. Οι Λαοί των χωρών της Μεσογείου δεν θα ανεχθούν άλλο τη κοροϊδία των κρατών ελίτ της ΕΕ.

Ειλικρινά, δείτε τη φωτογραφία που ακολουθεί και απαντήστε μας: από ποιες  εμπόλεμες χώρες προέρχονται οι επιβαίνοντες του σκάφους και προωθούνται παράνομα στα Ελληνικά νησιά; Ποια κριτήρια πληρούν και δικαιούνται πολιτικό άσυλο; Και ποιοι είναι αυτοί που τους προωθούν; Και με τι οικονομικά οφέλη; Ίχνος ντροπής δεν έχουν οι ηγέτες της ΕΕ και κυρίως των βόρειων χωρών;

Αίσχος και ντροπή! Και θέλει η ΕΕ να γίνει ισχυρή παγκόσμια οικονομία;; Εδώ δεν μπορεί να βρει λύση στο μεταναστευτικό μετά από 30 χρόνια ανικανότητας! 

Ας ελπίσουμε έστω και τη τελευταία στιγμή να πρυτανεύσει η λογική.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ. 

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

WHAT IMMIGRATION POLICIES DOES EUROPE DESERVE?

By Professor Peter P. Groumpos, Emeritus Professor, University of Patras Member of IHA 

Many believe that the European Union (EU) is today a strong economic and political union on the World Chessboard. They take it for granted, looking at the Euro, the figures and the statistics and till recently the climate of confidence. But how true is such a version? Many, question it, especially after the departure of England, a country that was one of the founding members of the EU. Are they worried not so much about leaving as much about the reasons for BREXIT? Really: How many understand why England left without calculating the cost of this exit? Are the English people so “stupid”? How many Europeans are able to think it through? What will be the next Member State to follow the path of England? 

I believe it is worthwhile someday to conduct a sincere historical review of European integration. But this will be done another time of the near future.

The Maastricht Treaty created the European Union, officially established on 1 November 1993. This Treaty is based on three pillars: the European Communities, the Common Foreign and Security Policy (CFSP) and cooperation in the field of justice. and Home Affairs (JHA). In view of the enlargement of the Union, the necessary adjustments were made by the Treaty of Amsterdam to ensure a more efficient and democratic functioning of the Union. One of the main characteristics of the EU was the introduction of the “decision procedures”, which strengthened the role of the European Parliament in decision-making and new forms of cooperation between the EU member states. in the fields of defense, justice, external borders and home affairs. But other changes were needed. Thus in 2000 the Treaty of Lisbon, was signed, knowing also as the Lisbon Strategy extending Parliament’s full legislative power to more than 40 new areas, including agriculture, energy security, immigration, justice and EU funds. In other words, for the first time, the democratic foundations of the Union were defined, which were based on the principle of democratic equality, the principle of representative democracy and the principle of participatory democracy. All this, no doubt, aspired to make the EU a prosperous community of states, and one of the strongest and most prosperous economies in the world.

Sure, those were nice words. But, unfortunately, it was to be proven to this day that they are just words. In fact, before even 4-6 years had passed, everyone agreed that the Lisbon Strategy, was going to a complete failure. Indeed, in 2009, Fredrik Reinfeldt, the Swedish Prime Minister who held the rotating EU Presidency, declared the strategic failure of the Lisbon Strategy. Failure, in fact, which was therefore predictable and predictable. However, the worst thing is that, the extension of this failed approach continued after 2010 and I dare say that it continueseven today, 20 years after its official signing. 

I will not go into further analysis of this failure but will move on to the issue of Immigration and Asylum. This is because consultations are taking place these days all over Europe. The EU wants to develop a new approach to better managing all aspects of migration. Its aim is to combat illegal immigration and smuggling of migrants, save lives and secure the EU’s external borders, while attracting talent and skills. I’m afraid it will stay in big words again. Here is WHY.

First, a deep problem is revealed in decision-making processes. I will not go into details but will remind the leaders of the EU Member States and all EU citizens, of the Dublin I, II, III and IV treaties. They started in 1990 and today (after 30 years!) we are still discussing HOW the EU will legislate a proper and functional framework for immigration! It cannot rely on the German Presidency either. Since the interests of rich different Member States (thus including Germany) will not allow a correct and effective framework to be established.

Secondly, an unacceptable hypocrisy by the EU Member States is revealed. Immigration plagues Europe even before 2010, but neither the states nor the EU. they have given examples that they know what they really want. The most cynical want cheap hands and as-as a demographic solution. The warm-blooded want to drive everyone away. Both the merciful and the human rights activists are willing to suffer anything, even the “illegal immigrants”. But this suffering should not touch them.

Third, the EU was characteristically slow to understand that it is not Greece’s fault to bear all the burdens of immigration. Especially, as this is further complicated by the involvement of Turkey and the Greek-Turkish disputes in this issue. Not more or less, the EU for many years it was difficult (or did not want) to understand that the Greek-Turkish borders are also European-Turkish borders.  EU seems now to realize something after the sad episodes of last January on the Evros river (Greek-Turkish borders), but it probably does not want to accept it completely.

Fourth, the insidious involvement of NGOs with the unlimited help of the EU, Turkey, big business and wealthy people. Shocking facts have come to light recently about the way in which dozens of members of four NGOs facilitated “slave traders” «slave traders’ circuits» to reach the shores of the Greek islands in boats full of “illegal immigrants”. The accused, all foreigners, have been brought to justice, facing heavy charges for their actions. And it is not just the four NGOs that are illegally promoting illegal immigrants. Most NGOs do this either overtly or covertly and insidiously. Recently  “illegal immigrants” on the island of  Lesvos set fire at the camp ofMoria. (a camp that was crated with money of European citizens). The camp was totally destroyed. Lesvos was declared a state of emergency for the next four months, after the fire and the incidents that led to total destruction in the refugee camp in Moria.    In Lesvos went urgently the Vice President of the Commission, Mr. Margaritis Schoinas. 

“All articles that are published on the IHA website express the exclusive points of view of the members of IHA.  The IHA website neither censors, endorses, nor intervenes in the opinions expressed by the members of IHA.”  

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

2500 χρόνια από την ναυμαχία της Σαλαμίνος

 

Σήμερα 01/10/2020 εορτάζουν:

 

Άγιος Ανανίας ο Απόστολος Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ Όσιος Ιωάννης ο ψάλτης ο καλούμενος Κουκουζέλης Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γοργοεπηκόου Άγιος Μιχαήλ ηγούμενος της Μονής Ζώβης και τριάντα έξι άλλοι Οσιομάρτυρες Άγιος Δομνίνος Όσιος Γρηγόριος ο Δομέστικος Όσιος Σάββας ο εν Βησερία ο Θαυματουργός Σύναξη της Παναγίας της Ελευθερώτριας στον Βασσαρά

Πόλεμος και Ένοπλες Δυνάμεις!

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης.

«Πόλεμος πατήρ πάντων», διατρανώνει η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου, ο οποίος ουσιαστικά δηλώνει ότι σε όλα τα όντα και τις δημιουργίες αυτών υφέρπει πάντα κάποιας μορφής σύγκρουση που κυριαρχεί και δομεί τις μεταξύ τους σχέσεις.

Πόλεμος και ειρήνη αποτελούν διαχρονικά «άρρηκτο ζεύγος» και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ένα μέλος χωρίς ταυτοχρόνως να αναφερθούμε στο άλλο. Ο πόλεμος υπάρχει και κατά την διάρκεια της ειρήνης χωρίς την οποία δεν υφίσταται, ενώ η ειρήνη χωρίς τον πόλεμο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Ο Πόλεμος, με όποια μορφή κι αν εκφράζεται, αποτελεί δυστυχώς μια πραγματικότητα, σε όλο το διάβα της ζωής αυτού του πλανήτη. Και ο φορέας που βασικά υλοποιεί αυτή τη θλιβερή αναγκαιότητα, που διεξάγει δηλαδή τον πόλεμο, είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε οργανωμένης ή μη κρατικής ή εθνικής οντότητας.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, από αρχαιοτάτων χρόνων,  εδώ σ’ αυτή την ιερή γωνιά της Ευρώπης, υφίστανται με την όποια μορφή τους κάθε φορά και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ως γνήσιος εκφραστής των αγώνων που έδωσε σύσσωμο το Έθνος, πάντοτε συνυφασμένες με την ύπαρξη της Ελλάδας και με το μέγιστο πανανθρώπινο αγαθό της ελευθερίας.

Ελλάδα! Ποτέ λέξη στο παγκόσμιο λεξιλόγιο δεν είχε την ικανότητα να μετατρέψει ένα απλό άνθρωπο σε υπεράνθρωπο.

Ελευθερία! Ποτέ λέξη του Ελληνικού λεξιλογίου δεν αγαπήθηκε, δεν λατρεύτηκε τόσο πολύ! Αλλά και ποτέ μια έννοια δεν ποτίστηκε με τόσο αίμα στο πέρασμα των αιώνων. Αφού μάλιστα, στις περισσότερες των περιπτώσεων για τον Έλληνα αποτέλεσε τον ένα από τους δύο όρους που έθετε ως προϋπόθεση για την ύπαρξή του. Τι άλλο μπορεί να σηματοδοτούν οι φράσεις «ή ταν ή επί τας», «νυν υπέρ πάντων ο αγών», «πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών», «ελευθερία ή θάνατος».

Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι διαχρονικά άρρηκτα συνδεδεμένες πάντοτε με τα ιερά και όσια της φυλής. Σήμερα δε, που το διεθνές γεωστρατηγικό περιβάλλον, και ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή μας, εξελίσσεται ραγδαία και επικίνδυνα, οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν τον πιο σημαντικό πυλώνα του εθνικού μας οικοδομήματος.

Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός και οι ιστορικά ανήκουστες και ανιστόρητες επεκτατικές βλέψεις των αχάριστων Αλβανών και Σκοπιανών, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων της τρέχουσας οικονομικής και υγειονομικής κρίσης, επιφέρουν και πρόσθετες ευθύνες, περισσότερες υποχρεώσεις και αυξημένες απαιτήσεις. Έτσι, επιβάλλεται η συνεχής εγρήγορσή των, για την διατήρηση της επιχειρησιακής τους ετοιμότητας, αλλά παράλληλα απαιτείται και η αποδοχή, η αναγνώριση και η υποστήριξη από όλους μας.

Είναι σίγουρο, παρά τις όποιες δυσκολίες, ότι οι στρατιωτικοί συνεχίζουν το έργο τους, εμμένοντας στις βασικές αξίες της ζωής, και προσηλωμένοι στο καθήκον και την τιμή, λέξεις που συμβολίζουν πολλά περισσότερα από ένα κώδικα. Με τη στάση και τη συμπεριφορά τους, παρά τις άδικες οικονομικές καρατομήσεις που υπέστησαν τα τελευταία χρόνια, οικοδομούν μια αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης λαού και Ενόπλων Δυνάμεων, ως παρακαταθήκη όλων μας.

Είναι οι δικοί μας άνθρωποι, αυτοί που, όσο οξύμωρο κι αν φαίνεται, σπουδάζουν τον πόλεμο για να εξασφαλίσουν την ειρήνη. Αποτελούν τμήμα ενός και του αυτού λαού. Βαδίζουν παράλληλα με τους άλλους θεσμούς και δομές του κράτους, ως θεματοφύλακες, μαζί τους, των πανανθρώπινων αγαθών της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είναι ένας κρίκος μιας και της αυτής αλυσίδας, σε έναν κοινό αγώνα για πρόοδο και ευημερία.

Τώρα που οι τουρκική απειλή γιγαντώνεται με ενδεχόμενο να φτάσει σε μη ελεγχόμενο στάδιο, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ο μόνος εγγυητής της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδας μας! Είναι το στήριγμά μας! Εξάλλου αυτές αποτελούν και το ισχυρότερο μέσο διαπραγμάτευσης στα χέρια κάθε πολιτικής ηγεσίας. Τις προσέχουμε λοιπόν, «ως κόρη οφθαλμού»!

Γιατί κανείς ποτέ δεν θα εγγυηθεί τα σύνορά μας. Είναι διαχρονικά ιστορικά αποδεδειγμένο ότι τα σύνορα της Ελλάδας τα φυλάνε μόνο Έλληνες, ούτε Ρώσοι, ούτε Αμερικάνοι, ούτε Γερμανοί, ούτε Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι!

Γι’ αυτό, η ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ σε ανθρώπινο δυναμικό και οπλικά συστήματα πρέπει να γίνει πράξη τώρα και να μη μείνει στα χαρτιά και στις δηλώσεις!! Και όποιος θέλει ας τολμήσει!!!

Νίκος Ταμουρίδης                                                                                              Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ                                                  Αντιπρόεδρος ΔΕ Ελεύθερης Πατρίδας

http://www.antibaro.gr/article/28168

Πρόσωπο και προσωπείο

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας στις παραστάσεις του θεάτρου είχαν εισαγάγει προς χρήση των ηθοποιών – υποκριτών την προσωπίδα, μάσκα στα νεοελληνικά. Με την πάροδο του χρόνου η λέξη υποκριτής έπαψε να δηλώνει τον ηθοποιό και έλαβε τη σημερινή της έννοια. Παράλληλα ο όρος προσωπείο χρησιμοποιήθηκε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται αντί του όρου πρόσωπο, ώστε να διαστέλλεται το ψευδές από το αληθές.

                Η προσωπίδα από το αρχαίο θέατρο πέρασε και στα ειδωλολατρικά δρώμενα, κατάλοιπα των οποίων είναι τα μέχρι σήμερα δρώμενα κατά την περίοδο της Αποκριάς. Οι εμφανιζόμενοι με προσωπίδες κατά τις καρναβαλικές εκδηλώσεις καλύπτουν το πρόσωπο και εμφανίζονται με προσωπείο, ώστε ακατηγόρητοι να ασχημονούν, κάτι που δεν επιτρέπεται να πράξουν με πρόσωπο οι ευυπόληπτοι πολίτες. Γι’ αυτό ο όρος μασκαράς εισήχθη στη γλώσσα μας για να δηλώσει τον ξεδιάντροπο, τον ανυπόληπτο με την ευρεία πάντως έννοια του όρου και όχι με αυτή πού χαρακτήριζε τον καλυμμένο από την προσωπίδα αισχρολογούντα και αισχροκινούμενο κατά την περίοδο της Αποκριάς. Η ιταλική λέξη μάσκα υποκατέστησε την ελληνική προσωπίδα ακόμη και στον επιστημονικό χώρο. Έτσι όταν, μετά την ανακάλυψη των μικροοργανισμών από τον διαπρεπή Γάλλο επιστήμονα και πιστό χριστιανό Παστέρ, θεμελιώθηκε ο ιατρικός κλάδος της μικροβιολογίας κρίθηκε απολύτως αναγκαίο ιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό να φορούν σε ειδικές περιπτώσεις μάσκα προς αποφυγή διασποράς μικροβίων. Βέβαια η ιατρική προσωπίδα συνήθως δεν καλύπτει τα μάτια και έτσι δεν αλλοιώνεται πλήρως το πρόσωπο.

Η μάσκα ήλθε στην επικαιρότητα με την επέλαση μορφής ιού, την οποία ο ΠΟΥ χαρακτήρισε πανδημία. Επαναλαμβάνω αυτό που είχα γράψει σε παλαιότερο άρθρο μου. Κατά το χρονικό διάστημα εξαμήνου προσβολής μας από τον ιό έχασαν τη ζωή τους περί τις 500.000 συνάνθρωποί μας. Οι περισσότεροι από αυτούς υπέφεραν από υποκείμενα νοσήματα. Κάποιοι θα είχαν ίσως καταλήξει χωρίς την προσβολή τους από τον ιό. Κάποιοι άλλοι θα κατέληγαν εντός των προσεχών μηνών. Στο ίδιο διάστημα 5.000.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών φτερούγησαν σκελετωμένα από την πείνα και προσβλημένα από απλά νοσήματα, για τα οποία τα δικά μας παιδιά δεν είναι ανάγκη να νοσηλευθούν. Και αυτό συμβαίνει στον τρίτο λεγόμενο κόσμο δεκαετίες τώρα, αν όχι αιώνες. Και οι ισχυροί του κόσμου σφυρίζουν αδιάφορα εμφανιζόμενοι με προσωπείο, με το οποίο διακηρύσσουν με στεντόρεια φωνή τα ανθρώπινα δικαιώματα και διαβεβαιώνουν ότι έχουν ταχθεί στην προάσπισή των πανανθρωπίνων ιδανικών και ιδίως της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η υποκρισία στο απόγειό της!

Πολλά ειπώθηκαν κατά καιρούς από την ίδια ισχυρή ομάδα ιατρών για τα οφέλη ή το ανωφελές της χρήσης μάσκας. Επισήμαναν κάποιοι την αντιφατικότητα των θέσεων και άρχισαν να τοποθετούνται με επιφύλαξη, αν όχι με δυσπιστία έναντι των ιατρικών ανακοινώσεων. Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε ότι στον χώρο της επιστήμης δεν υπάρχουν δογματικές θέσεις. Η πρόοδος της έρευνας ανατρέπει, πολλές φορές μάλιστα ριζικά, θέσεις που υποστήριζε ομόφωνα στο παρελθόν κάποια επιστημονική κοινότητα. Αλλού πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας: Γιατί δεν υπάρχει τουλάχιστον ομοφωνία μεταξύ των υπερμάχων να φορούν προσωπίδα οι μαθητές ως προς την ηλικία έναρξης χρήσης; Γιατί στη χώρα μας οι ειδήμονες εισηγήθηκαν τη χρήση από την προσχολική ηλικία, ενώ σε άλλες στο τέλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης;  Και ακόμη πιο σημαντικό: Γιατί υπάρχει ομάδα καταξιωμένων διεθνώς ειδικών ιατρών, οι οποίοι εναντιώνονται στη χρήση προσωπίδας; Πόσοι είναι αυτοί είναι ένα ερώτημα. Σημασία πάντως έχει ότι η αλήθεια στον χώρο της επιστήμης δεν κατοχυρώνεται με ψηφοφορία μεταξύ των ειδικών και επικράτηση της γνώμης της πλειοψηφίας. Απαιτείται για την κατοχύρωση ομοφωνία, που στο υπό εξέταση θέμα δεν υπάρχει. Και είναι άξιο να τονιστεί ότι οι απόψεις των διαφωνούντων σπάνια φιλοξενούνται στους διαύλους πανελλήνιας τηλεθέασης. Ανησυχητικό είναι το ότι σε πολλές περιπτώσεις η αναζήτηση των θέσεων αυτών στο διαδίκτυο είναι μάταιη! Τί συμβαίνει είναι ερώτημα προβληματισμού. Μήπως το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας ποινικοποιεί την έκφραση διαφορετικής γνώμης με την ελαφρή, προς το παρόν, ποινή της απομόνωσης; Η στάση αυτή μας θυμίζει τον διαπρεπή φυσικό Οππενχάιμερ, που συνέβαλε καθοριστικά στην κατασκευή των πρώτων ατομικών βομβών. Συντριμμένος αυτός από τις συνέπειες της ρίψης τους στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι ζήτησε την παύση των ερευνών. Το σύστημα εξουσίας φυσικά απέρριψε την πρότασή του, τον απομόνωσε και συνέχισε τις έρευνες με πλήθος άλλων ικανών φυσικών.

Σήμερα οι διαφωνούντες με τα λαμβανόμενα μέτρα ειδικοί είναι αρκετοί. Να κάνουμε τη διάκριση: Δεν επικαλούνται πολιτικούς, δηλαδή οικονομικούς λόγους, για τη στάση τους, αλλά ιατρικούς όπως και οι της ισχυρής ομάδας. Δεν γνωρίζω, αν είναι η ομάδα αυτή ισχυρή λόγω του πλήθους της ή της στήριξης του συστήματος εξουσίας. Είναι όμως δυνατόν οι επιστήμονες να τίθενται στην υπηρεσία της εξουσίας; Αφελές το ερώτημα στην εποχή παντελούς εκπτώσεως των αξιών. Τα συμβαίνοντα δίνουν το δικαίωμα της αμφισβήτησης των λαμβανομένων αποφάσεων. Μήπως όμως οδεύουμε ολοταχώς προς την ποινικοποίηση και της αμφισβήτησης της ορθότητας μιας πολιτικής απόφασης καθ’ υπόδειξη της επιστημονικής κοινότητας, όπως παρουσιάζεται; Είναι άραγε οι πολιτικοί αποδέκτες εισηγήσεων των ειδικών επιστημόνων ή αυτοί επιβάλλουν απόψεις στους ειδικούς. Ποιο είναι το πρόσωπο και ποιο το προσωπείο;

Η σύγχυση επιτείνεται με τη διασπορά διαφόρων θέσεων. Μικρή μερίδα πολιτών κατέληξαν να αμφισβητούν την ύπαρξη του ιού. Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι ο ιός δεν διαφέρει από τους λοιπούς που προξενούν την κοινή γρίπη. Διαχέονται οι απόψεις αυτές από πρόσωπα αποφασισμένα να αντιπαλέψουν το σύστημα εξουσίας ή φορούν προσωπίδα για να ευτελίζουν με τη διασπορά των θέσεων αυτών τους αντιτιθέμενους στα μέτρα;

Εκδηλώνεται και κίνημα αντίδρασης στη χρήση μάσκας στα σχολεία. Άλλοι είναι πεισμένοι για την αναποτελεσματικότητα, έχοντας αποδεχθεί τις απόψεις των ειδικών των αντιτιθεμένων στη χρήση. Άλλοι θεωρούν ότι η χρήση στοχεύει στην ανάπτυξη γενιάς πλήρως υποταγμένων πολιτών στα κελεύσματα της πολιτείας. Οι νέοι συμπεριφέρονται με αδιαφορία, καθώς ο κίνδυνος για τους ίδιους είναι ανεπαίσθητος. Η Πολιτεία αντιδρά κάνοντας έκκληση στους πολίτες να αναλάβουν την ατομική τους ευθύνη. Αλλά σε εποχή που το πρόσωπο έχει υποκατασταθεί από το προσωπείο η έκκληση δεν ευδοκιμεί. Πώς ο πολίτης ως άτομο να καταστεί υπεύθυνος σε κοινωνία στην οποία η Πολιτεία πρώτη έδειξε τρανταχτά δείγματα ανευθυνότητας με την αλόγιστο εξωτερικό δανεισμό και την εκποίηση του δημόσιου πλούτου; Η Πολιτεία αντιδρά σπασμωδικά με την ποινικοποίηση της πρόκλησης σε ανυπακοή. Το θέμα αυτό δεν απασχολεί τη Βουλή μας. Η αντιπαράθεση αντιπολίτευσης κυβέρνησης τηρείται στο ευτελές επίπεδο πεζοδρομίου. Ουδείς σοβαρός λόγος ακούγεται για τα σοβαρά προβλήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας.

Μικρή ομάδα, πιστών μελών της Εκκλησίας, αντιδρά στη χρήση προσωπίδας στους ιερούς ναούς. Έχουμε έναν ακόμη διχασμό με το να αλληλοϋποβλέπονται οι προσερχόμενοι με προσωπίδα και οι μη φέροντες αυτή. Καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η εξουσία αναζητά αφορμές να ξανακλείσει τους ναούς. Η υπακοή στο δόγμα (=διαταγή) του Καίσαρα στο θέμα αυτό συνιστά προδοσία πίστεως; Καλό είναι να αποφανθεί η Ιεραρχία μετά από εισήγηση επιτροπής συγχρόνων πνευματικών μορφών, και όχι με την προδιάθεση υποταγής και σε νέα κελεύσματα του Καίσαρα.

                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://www.antibaro.gr/article/28170

Πιο θαρραλέα η Κύπρος από την Ελλάδα!

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 29 Σεπτεμβρίου 2020.

Ο εξευτελισμός το περασμένο Σάββατο στη Μεγίστη του συμπλέγματος Καστελλορίζου δεν μπορεί να περάσει έτσι. Το Τουρκικό drone πετούσε για τόση ώρα πάνω από τα νησιά μας (Ρω, Στρογγύλη και Μεγίστη), εξέπεμπε από μεγάφωνα σε πολύ δυνατή ένταση σειρήνες πολέμου και τον τουρκικό εθνικό ύμνο, και μετέφερε δεκάδες κιλά κόκκινη μπογιά, την οποία έριξε με ακρίβεια, από σχετικά χαμηλό ύψος πάνω στην τεράστια ζωγραφισμένη ελληνική σημαία. Αυτό δεν μπορεί να είναι πράξη ενός ανθρώπου. Η τεχνική δυνατότητα είναι τουλάχιστον επαγγελματική.

Οι προκλήσεις από την Τουρκία το τελευταίο διάστημα έχουν ξεπεράσει τα όρια και δεν είναι, ασφαλώς, μόνο ρητορικές. Αυτές τις ημέρες, τα δύο τουρκικά πλοία Γιαβούζ και Μπαρμπαρός πλέουν ακόμη στην ΑΟΖ της Κύπρου. Να σημειωθεί εδώ, ότι Μπαρμπαρός και Όρουτς Ρέϊς (το τρίτο τουρκικό πλοίο, που αλώνισε στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες) ήτανε Οθωμανοί κουρσάροι, που έγιναν αργότερα και Ναύαρχοι.

Η ένταση στην φωνή του Προέδρου της Κύπρου στην εξ αποστάσεως ομιλία του στον ΟΗΕ είναι ενδεικτική της κατάστασης. Η δε Ελλάδα, φαίνεται ότι άφησε την Κύπρο στα κρύα του λουτρού, να παλεύει μόνη και να ζητά μέτρα κατά της Τουρκίας. Η πίεση που δέχεται είναι ασφυκτική. Όταν η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνει σε αυτές τις συνθήκες την επανέναρξη του διαλόγου με την Τουρκία (ο οποίος είχε σταματήσει πριν 4 χρόνια), σε αυτές τις συνθήκες που ο ελληνισμός βρίσκεται με το πιστόλι στον κρόταφο, και όταν μάλιστα αυτό ανακοινώνεται πριν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ όπου θα συζητηθεί το αίτημα της Κύπρου για μέτρα κατά της Τουρκίας, δεν είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν αυτό συνιστά άδειασμα;

Εκτός από τα μέτρα, η γνώμη μου είναι ότι θα έπρεπε να ζητηθεί μία πολύ μακρά περίοδος ηρεμίας, χωρίς ενοχλητικά πλοία, χωρίς επιθετική ρητορική, χωρίς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, και χωρίς τέτοια προκλητικά γεγονότα από απροσδιόριστους δράστες. Μετά την πολύ μακρά αυτή περίοδο, θα μπορούσε να επανεκκινήσει ο επόμενος γύρος των διερευνητικών συνομιλιών.

Συγκρίνοντας την Ελλάδα με την Κύπρο κατέληξα στις εξής σκέψεις. Η Κύπρος έχει το 37% του εδάφους της υπό κατοχή, ξένο στρατό και εποίκους στο έδαφός της, αμελητέες ένοπλες δυνάμεις, περιορισμένη διπλωματία και πληθυσμό περίπου 1 εκατομμύριο. Και όμως, η Κύπρος έχει απορρίψει το Σχέδιο Ανάν, παρά την εξωφρενική πίεση που δέχτηκε, έχει χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων και εδώ και 15 χρόνια έχει οριοθετήσει ΑΟΖ με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο, με τη μέση γραμμή παρακαλώ. Έχει αποδώσει θαλάσσια οικόπεδα σε εταιρείες πολλών μεγάλων χωρών, βάζοντάς τους στο παιχνίδι.

Αντίθετα, η πολύ ισχυρότερη Ελλάδα, μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και της ΕΕ από το 1981, με στρατό, διπλωματία και 10 εκατομμύρια πληθυσμό, όντας θύμα του φοβικού της συνδρόμου έχει 6 μίλια χωρικά ύδατα (και σκέπτεται επέκταση μόνο στο Ιόνιο χωρίς να ακουμπάει το Αιγαίο), και έκανε μόλις εφέτος συμφωνία για ΑΟΖ με την Αίγυπτο, μόνο μέχρι τον μεσημβρινό στις 27.59 μοίρες, και μάλιστα με μειωμένη επήρεια Κρήτης και Καρπάθου. Μία απλή αντιπαραβολή του χάρτη της μέσης γραμμής, με τον χάρτη της συμφωνίας, δείχνει την διαφορά.

Η απόδειξη λοιπόν του ότι είναι δυνατή η όρθωση του διεθνούς αναστήματος της Ελλάδας και της αξίωσης εφαρμογής της πρόνοιας του διεθνούς δικαίου σε όλες τις περιπτώσεις, είναι η Κύπρος.

Πηγή – http://www.antibaro.gr/article/28177

ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ «ΡΗΤΟΡΩΝ ΠΟΛΥΦΘΟΓΓΩΝ»

 Ὑπό Ἰωσήφ μοναχοῦ Βιγλιώτου (Ἁγιορείτου)

Β΄ μέρος 

 Αὐτά… ἐκθέτουν τον καθηγητή καί τον καταβιβάζουν σε θρανίο«ἀδιάβαστου μαθητή»

«Σάν τά χορτάρια οἱ ἁμαρτωλοί καί οἱ ἰδέες τους. Ξεραίνονται γρήγορα».(1)

 Πρός τον Ἀθανάσιο,

Ἀγαπητέ ἀδελφὲ, χαῖρε ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ πάντοτε

 Μοῦ ἐκθειάζεις τόν κ. Γιανναρᾶ καί τά δημοσιεύματά του, χωρίς νά ἑστιάζεις, ὅπως διαπίστωσα, στά λεγόμενά του. Οἱ φιλόσοφοι καί οἱ αἱρετικοί ἔλεγαν πολλές ἀλήθειες, ποτισμένες ὅμως μέ τό δηλητήριο τῆς πλάνης. Αὐτό ἐννοοῦσε ὁ Προφήτης ᾙσαῒας ὅταν ἔλεγε, «Οἱ κάπηλοί σου νοθεύουν τό κρασί μέ νερό».(2) Αὐτό συμβαίνει καί μέ τόν προαναφερόμενο.

Ἀπό τό … «κίτρινο» (χρωματικά) βιβλίο του «Ἐνάντια στή θρησκεία» (3) ἐπέλεξα τρία ἀποσπάσματά του. Τά δύο πρῶτα πού ἀφοροῦν τήν μετάνοια δέν ἀπαξιώνουν ἁπλῶς κάποιες λέξεις, ἀλλά καί τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο εἰπώθηκαν. Φυσικά ἀπαξιώνονται καί τά πρόσωπα πού τά εἶπαν. Στό τρίτο ἀπόσπασμα ἀποτυπώνει τήν μεταθανάτια μηδενιστική του διακήρυξη καί τήν ἐπιθυμία του γιά ἀνυπαρξία καί ὄχι ὕπαρξη «εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Θά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς ἰδέες του αὐτὲς, ἀφ’ ἑνός γιατί χρειάζεσαι μιά ἀπάντηση, ἀφ’ ἑτέρου, διότι σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Φώτιο, ὅταν «τό λάλον θράσος» (4) «βλάψει κάτι σεβαστότερο, ἐννοῶ τήν εὐσέβεια,τότε ἔχομε ἐντολή νά μή δεχόμαστε ἀδιάφορα τήν προσβολή οὔτε νά ἐνεργοῦμε σιωπηλά μέ τόν ἐχθρό στόν προπηλακισμό τοῦ σεβάσματος» (5) γιατί «ἡ σιωπή προκαλεῖ μᾶλλον τήν ἀσέβεια νά ἀποθρασύνεται ἐναντίον τοῦ λόγου».(6)

 Α΄

Διαβάζομε τό α΄ ἀπόσπασμα τοῦ βιβλίου του: «Ἀντίστοιχα ἐμμένει (ἡ ἐκκλησιαστική «ὀρθοδοξία») στή γλῶσσα καί στή νοοτροπία δικανικῶν κυρίως, σέ ἄλλες ἐποχές, προτεραιοτήτων: στό ψυχολογικό σύνδρομο τῶν σχέσεων ἀφέντη-δούλου. Γι’ αὐτό καί ἡ ἐπίμονη, πληθωρική (κατά κόρον) ἐπανάληψη αἰτημάτων γιά «συγγνώμη», «ἄφεση», «ἐξάλειψη», «καθαρμό» τοῦ ἀνθρώπου ἀπό «ἁμαρτήματα, «ἀνομήματα, «ἐγκλήματα», «παραπτώματα». (7) Στό β΄ ἀπόσπασμα λέει :«Τό πρωτεῦον (κυριαρχικό) αἴτημα στή γλῶσσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς «ὀρθοδοξίας» σήμερα εἶναι γιά «ἔλεος» γιά ἀμνήστευση ἀπροσδιόριστων ἐνοχῶν, ἀκαθόριστων ὀφλημάτων». (8)

 Εἶναι ἐμφανές τό ἀπαξιωτικό καί εἰρωνικό του ὕφος πού θυμίζει «νέο Γολιάθ, ὕψους τεσσάρων πήχεων καί σπιθαμῆς μιᾶς».(9) Λέει ὁ Σολομών :«Στόν ἄφρονα ὅλα εἶναι ἀντίθετα».(10) Καί ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης σχολιάζει: «Αὐτοί πού θεωροῦν σοφία στό νά ἀντιλέγουν καί σ’αὐτά πού λέγονται σωστά σοφέ, καί στούς ἑαυτούς τους προσάπτουν ἀτιμία καί φανερώνουν ὅτι βγῆκαν ἔξω ἀπό τούς σωστούς λογισμούς. Γιατί σοφό εἶναι αὐτό πού εἶναι ἀληθινό… ἐνῶ τό ψέμα εἶναι φοβερό, ἀκόμα κι ἄν στολίζεται μέ ἱκανότητα στό λόγο καί στή γλαφυρότητα».(11)

Κατ’ ἀρχάς δέν ὑφίσταται, ὅπως φαντάζεται «σύνδρομο σχέσεων ἀφέντη–δούλου». Ἡ προσευχή «Πάτερ ἡμῶν...» (12) συνηγορεῖ ὑπέρ ἡμῶν. Ἀπευθυνόμεθα σέ Θεό Πατέρα καί ὄχι σέ Θεό ἀφέντη. Συνεπιμαρτυρεῖ καί ἡ παραβολή τοῦ ἀσώτου γιοῦ (ὄχι δούλου) πού ἐπιστρέφει στόν Πατέρα του(13) (ὄχι στόν ἀφέντη του). Τό προσωνύμιο «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» καί ἡ χρήση του στή λειτουργική γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπονοεῖ εὐτελισμό τοῦ πιστοῦ, ἀλλά ἀναδεικνύει τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Σημαίνει πώς ὁ Χριστιανός ἐνσυνείδητα προτιμᾶ νά εἶναι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (14) μέ σκοπό νά ἐλευθερώσει τό πλάσμα Του ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καἰ τῆς κάθε ἀνθρώπινης καταπιεστικῆς ἐξουσίας. Ὁ Χριστιανός βιώνει τήν ἑκούσια ὑποδούλωσή του στό Χριστό ὡς πράξη ὑπέρτατης ἐλευθερίας ὅπως ἡ Θεοτόκος, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί όλοι οἱ Ἅγιοι. Ἄς θυμηθοῦμε: α) «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου»,(15) εἶπε ἡ Θεοτόκος. β) Ὁ πρεσβύτης Συμεών: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλον σου Δέσποτα».(16) γ) «Παῦλος δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ».(17) δ) «Ἰάκωβος Θεοῦ καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος».(18) ε) «Συμεών Πέτρος δοῦλος καί ἀπόστολος(19)» κ.λ.π.

Ὁ βιαστικός ἀναγνώστης δέν θά προσέξει ἕνα σοφιστικό του τέχνασμα. Τοποθέτησε ἁλματωδῶς στό τέλος τῆς ἀπέναντι σελίδας (275) τή λέξη «ἄφεση» καί «ὀφ(ει)λήματα», οἱ ὁποῖες συνειρμικά θυμίζουν τό «Πάτερ ἡμῶν...» πού ὑπέδειξε ὁ Χριστός μας. «...ἂφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν...», εἶπε ὁ Χριστός. «Ἀπαράδεκτες παλαιοεποχίτικες ἰδέες», κραυγάζει ὁ «σοφός». Δέν ἔχει νηφάλια γνώση τῆς Πίστης μας, καί γι’αὐτό, Ἀθανάσιε, διαφωνεῖ καί μέ τά σωστά. Εὔστοχα σημειώνει ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος: «ἐκ τοῦ τί ἐστί (:εἶναι) τοῦτο καί τί ἐστίν ἐκεῖνο...ἄρχεται (:ἀρχίζει) καί εἰς τά μεγάλα καί βαρύτερα (:τά σημαντικότερα) καταφρονεῖν». (20)

Οἱ λέξεις: συγγνώμη, ἄφεση, ἐξάλειψη, ἁμαρτήματα, ἀνομήματα, παραπτώματα κ.λ.π. πού χρησιμοποιοῦνται στίς ἐκφωνήσεις τῶν ἱερέων καί τήν ὑμνολογία, τέθηκαν στό εἰρωνικό στόχαστρο τῆς γραφίδας του μέ τό χαρακτηρισμό «ἀπαράδεκτες». Δέν ἔχουν ἐπικρατήσει αὐθαίρετα, ἀλλά ἔχουν προβληθεῖ καί χρησιμοποιηθεῖ γιά τό σπουδαιότατο θέμα τῆς μετανοίας ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό μας. Συνεπῶς, δέν εἶναι δυνατόν ὅσοι ἔχουν ὑπαρξιακά καί ἄλλα προβλήματα νά ἀπαιτοῦν τήν κατάργησή τους. Ἡ αὐθαίρετη καί χωρίς ἐπιχειρήματα κατάργηση τῶν λέξεων πού ἐνοχλοῦν τόν κ. Καθηγητή δέν εἶναι ἐπιστήμη. Ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ ἐπικίνδυνου στοχασμοῦ καί τοῦ φτηνοῦ ἐρασιτεχνισμοῦ. Ὅμως, ὅπως σημειώνει ὁ σοφός Ἅγιος Ἰσίδωρος, τά δικά μας «δέν ἀποσαφηνίζονται μέ ἀπόφαση, ἀλλά με ἀπόδειξη...ὥστε νά μπορέσουν νά ἑρμηνευτοῦν σωστά. Ἐάν, λοιπόν, κάποιος διατυπώνοντας τή γνώμη του νομίζει ὃτι χρησιμοποιεῖ ἀπόδειξη, αὐτός βρίσκεται ἒξω ἀπό τόν ὅμιλο τῶν σοφῶν». (21)

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο; «Χριστός Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τόν κόσμον ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν πρῶτος εἶμι ἐγώ», (22) ἀπαντάει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Ἐπιβεβαιώνει ἡ Ἀποκάλυψη: «τῷ ἀγαπώντι ἡμᾶς καί λούσαντι ἡμᾶς ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ, ὅς παρεδόθη (Ἰησοῦς ὁ Κύριος ἡμῶν) διά τά παραπτώματα ἡμῶν καί ἠγέρθη διά τήν δικαίωσιν ἡμῶν». (23) Ὁ κ. Καθηγητής εἶναι ἀναμάρτητος καί κήρυξε ἐπανάσταση ἐναντίον τῆς μετανοίας; Εἶπε ὁ Χριστός: α) Δέν ἦλθα νά καλέσω δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια».(24) β) Στό Μυστικό Δεῖπνο: «τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου...εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».(25) γ) Στούς μαθητές Του: «ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας αὐτῶν ἀφίενται αὐτοῖς...» (26) δ) Ἄλλοτε:«καί κηρυχθῆναι ἐπί τῷ ὀνόματι αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ) μετάνοια καί ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τά ἔθνη». (27) ε) «Περισσότερη χαρά γίνεται στόν οὐρανό γιά ἕναν ἁμαρτωλό πού μετάνοιωσε, παρά γιά ἐνενῆντα ἐννέα δικαίους». (28) στ) Στόν παραλυτικό: «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι...»,(29) καί γιά νά πεισθοῦν οἱ παρευρισκόμενοι ὅτι ὄντως ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες, τοῦ εἶπε νά πάρει τό κρεββάτι του καί νά πάει στό σπίτι του. ζ) Στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου, ὁ Πατέρας (ὄχι ὁ δυνάστης) τρέχει πρός τόν ἄσωτο γιό του (ὄχι δοῦλο του) πού ἐπιστρέφει μετανοημένος, τόν ἀγκαλιάζει, ἀκούει ἀπ’ αὐτόν τό «Πάτερ ἥμαρτον (:ἁμάρτησα) καί κάνει πανηγύρι γιά τήν ἐπιστροφή του».(30) η) Στόν παράλυτο τῆς Βηθεσδά, καί ἄλλοτε σέ μία μοιχευόμενη, εἶπε τόν ἴδιο λόγο: «μηκέτι ἁμάρτανε». (31) θ) Ἄλλη φορά: «Ἐάν μετανοήσει σέ σένα ο ἀδελφός σου, ἄφες αὐτῷ».(32) ι) Ἐπάνω στό Σταυρό συγχωρεῖ τούς σταυρωτές Του: «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς».(33) ια) «Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ο Πατήρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος· ἐάν δέ μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, οὐδέ ὁ Πατήρ ἡμῶν ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν» (34) κ.λ.π.

Οἱ Ψαλμοί ἀναφέρονται σέ ἐξάλειψη, ἀνομήματα, ἄφεση, ἁμαρτήματα. Θά τούς καταργήσουμε λοιπόν κι αὐτούς; α) «ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου».(35) β) «πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον».(36) γ)«μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι».(37) δ) «ἄφες πάσας τάς ἁμαρτίας μου» (38) κ.λ.π. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κήρυττε βάπτισμα μετανοίας στόν Ἰορδάνη, ὑπ’ αὐτοῦ «ἐξομολογούμενοι τάς ἁμαρτίας αὐτῶν».(39) Ὁ Ἀπ. Ἰάκωβος: «ἐξομολογούμενοι ἀλλήλοις τά παραπτώματα ἡμῶν».(40) Ἀφήνομε τόν Μωυσῆ, τούς Προφῆτες, τούς Δικαίους, Ἀποστόλους καί Ἁγίους πού προτρέπουν σέ μετάνοια γιατί «ὀχληρόν ἴσως πάντα καταλέγειν» (41) (: ἴσως εἶναι ἐνοχλητικό νά τά ἀναφέρωμε ὅλα).

Ὁ κ. Καθηγητής δέν γνώριζε τίποτε ἀπ’ αὐτά; Μόνο τούς τόμους τῆς σεξολογίας ἀναδίφησε; (42) Καί ἐμεῖς θά πρέπει νά καταργήσουμε τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Πίστη μας γιά νά φανοῦμε ἀρεστοί στόν Καθηγητή πού δέν συμφωνεῖ; «Ποιός εἶναι αὐτός… πού χλεύασε καί χλευάζει τήν παράταξιν Θεοῦ ζῶντος»;(43) Ἡ «νέα ἐποχή» καί ὁ κ. Καθηγητής πού τήν ἐπαγγέλλεται, θέλουν τήν κατάργηση τῶν προαναφερομένων καί δέν ἔχουν ἀνάγκη μετανοίας. Δύο οἱ ἀναμάρτητοι : Ὁ Θεός καί ὁ….«σοφός». Οἱ ἰδέες του αυτές ἀνήκουν σέ αἱρετικό χῶρο, καί ὡς πρός τήν Πίστη μας εἶναι βραδύς, (γράφε ἀκίνητος καλύτερα), στό νά τήν προβάλλει, καί ταχύς (γράφε ἀεικίνητος εὐστοχώτερα), στό νά τήν διαβάλλει. Τά γραπτά του φανερώνουν «τόν κρυπτόν» ἔσω ἄνθρωπον. Ἀναφέρει ὁ Ὅσιος Θαλάσσιος ὁ Λίβυος: «Σημάδι τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ ἐξωτερικές φανερές κινήσεις, ὅπως σημάδι τῶν ἄγνωστων δένδρων εἶναι οἱ καρποί πού προβάλλουν».(44) Μία ἀπό τίς ἐξωτερικές φανερές κινήσεις τοῦ συγγραφέα εἶναι καί αυτές οἱ αἱρετικές του θέσεις, τίς ὁποῖες ἀνακοινώνει μέ καύχηση, δημόσια. 

Β΄

Σάν τόν κακό σπορέα τῆς παραβολῆς (45) συνεχίζει τή σπορά ζιζανίων. Ἀβασάνιστα καί χωρίς νά κατοχυρώνει τή γνώμη του, ἀπαξιώνει καί εὐτελίζει τόν Χριστό καί τήν Πίστη μας (γιά ἄλλη μιά φορά ἀκόμη) μέ τή μηδενιστική του ἐξαγγελία: «Δέν μοιάζει καθόλου δῶρο ἤ χάρισμα γιά τόν ἄνθρωπο νά ὑπάρχει σέ ἀτέρμονα χρόνο καί δίχως προοπτική τελευτῆς – τό ἐννόημα γεννάει μᾶλλον πανικό παρά ἐλπίδα καί παραμυθία. Ἀσύγκριτα πιό παρήγορο νά ὁδηγεῖ ὁ θάνατος σέ ἀνυπαρξία καί ὄχι σέ «αἰώνια ζωή» ὄχι σέ ὕπαρξη «εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».(46) 

Δέν θά ἀφήσω μετέωρο καί ἀναπάντητο τό θέμα αὐτό, τό ὁποῖο συνδέεται ἄμεσα μέ τά προηγούμενα τοῦ γράμματος αὐτοῦ. Δέν θά τό ἀναπτύξω, ἀλλά θά στιγματίσω αὐτή τήν αἱρετική θέση. Κατ’ ἀρχάς, γνωρίζομε τρεῖς καταστάσεις: α) Πρό πάντων τῶν αἰώνων. Ἀντιστοιχεῖ στό πρό τῆς δημιουργίας διάστημα, τό ὁποῖο δέν εἶχε ἀρχή. β) Ἐμεῖς, ἐπεξηγεῖ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Ἅγιος Φώτιος, «βρισκόμαστε στό τέλος τῶν αἰώνων, ὅσοι ταχθήκαμε νά παρακολουθοῦμε τόν παρόντα κόσμο...» καί γ) «ὡς αἰῶνες πού ἔρχονται, πρέπει νά ἐννοήσομε ἐκείνους, ὅσων ἡ φύση συμπαρατείνεται μέ τήν ἀδιάδοχη ἀπόλαυση τῶν μελλόντων ἀγαθῶν… Καί ἄν θέλεις, στούς αἰῶνες πού προχωροῦν πρός τό τέλος τους διανύομε τή ζωή μας με φθαρτό σῶμα, ἐνῶ σ’ αὐτούς πού ἔρχονται, ἀλλάζοντας τή φθορά μέ ἀφθαρσία, θά ζήσωμε ἔτσι τή δίχως τέλος ζωή». (47)

Ἡ ἀπιστία στή μέλλουσα ἀτελεύτητη ζωή προϋποθέτει καί ἀπιστία στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Οἱ Ἀθηναῖοι «ἀκούσαντες ἀνάστασιν νεκρῶν οἱ μέν ἐχλεύαζον, οἱ δέ εἶπον· (στόν Ἀπ. Παῦλο) ἀκουσόμεθα σου πάλιν περί τούτου».(48) Καί ἐξ Ἀθηνῶν σήμερα ἀκούγεται ὅμοια χλεύη: «Αὐτά εἶναι ἄλλων ἐποχῶν».(49) Ποιόν ἔχει ἀποδέκτη; Τόν ἴδιο τόν Χριστό μας, ὁ ὁποῖος εἶπε: α) «Ὅτι σοῦ ἐστίν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν».(50) β) «Ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντι με ἔχει ζωήν αἰώνιον».(51) γ) «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον».(52) δ) Ὅποιος ἀφήσει «οἰκίαν ἢ ἀδελφούς ἢ ... (θά λάβει) ἐκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ ... καί ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωήν αἰώνιον».(53) ε) «Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν (τόν Χριστόν) μή ἀπόλλυται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» (54) κ.λ.π. Στήν Ἀποκάλυψη: «Καί ἐγενόμην νεκρός καί ἰδού ζῶν εἰμι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».(55) Σύμφωνα μέ τά γραφόμενα τοῦ κ. Γιανναρᾶ θά πρέπει νά βγάλουμε ἄχρηστο καί τό Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας, γιατί διακηρύττει: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν». Ὁ Ἅγιος Ἱσίδωρος ἀκτινογραφεῖ τήν περίπτωση: α) «Γνώρισμα τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου, θέλει τήν μετά ἐδῶ ζωή του νά εἶναι μηδέν».(56) β) «Οἱ ράθυμοι, κυριευμένοι ἀπό τό ἄγχος τῆς πονηρῆς συνείδησής τους, ἐπειδή δέν θέλουν νά ὑπάρχει οὔτε κρίση, οὔτε ἀνταπόδοση, αὐτό πού θέλουν αὐτό καί διδάσκουν, μή ἀποβλέποντας στήν ἀλήθεια, ἀλλά ἐπιβεβαιώνοντας τή δική τους θέληση». (57) 

Δέν συζητοῦμε, λοιπόν, γιά ἕνα ἀκούσιο ὀλίσθημα, λόγῳ κεκτημένης ταχύτητας ἐκδόσεων, ἄρθρων, συνεντεύξεων καί βιβλίων. Βλέπομε μιά ἐνορχηστρωμένη προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς Πίστης μας (ἄλλα ἀπ’ αὐτά πού τόν ἐνοχλοῦν εἶναι: ὅτι ἡ Θεοτόκος εἶναι Ἀειπάρθενος καἰ ὁ συχνός δοξασμός της ἀπό τἠν ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Φιλοκαλία, ἡ ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως, ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐνῶ δἐν διστἀζει νἀ ἐμπαίζει τούς Ἀρχιερεῖς (58) κ.λ.π.). Κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, οἱ Ἅγιοι μαρτύρησαν «ἴσως γιά μιά συλλαβή…γιά νεῦμα ἕνα».(59) Ἐμεῖς μετά ἀπό ὅλα αὐτά θά σιωπήσομε; Σπουδαῖα ἡ ἐπισήμανση τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου, πού μιλοῦσε καί ἔγραφε μέ παρρησία: «Ὅταν ἀδικούμαστε ἐμεῖς, ἡ πραότητα εἶναι πάρα πολύ χρήσιμη. Ὅταν ἀδικεῖται ὁ Θεός, ὁ θυμός (μέ διάκριση) εἶναι ὡραιότερος ἀπό τήν ἐπιείκεια».(60) Μέγιστη εὐθύνη ἀναλογεῖ στούς ἱερεῖς καί ἐπισκόπους «τοῦ φυλάξαι καί καταρτῆσαι λαόν» (61) ὥστε νά μήν εἶναι εὔκολη λεία αἱρετικῶν κηρυγμάτων καί θέσεων.

Καί μόνον αὐτά πού σοῦ ἔγραψα, Ἀθανάσιε, ἐκθέτουν τόν Καθηγητή καί τόν καταβιβάζουν σέ θρανίο «ἀδιάβαστου μαθητή», ἐν σχέσει μέ τά θεολογικά θέματα. Θά ἀπεκόμιζε νομίζω πολύ μεγάλο ὄφελος ἄν ἔκανε πράξη τήν προτροπή τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου πρός Ἀδαμάντιον: «Διάβαζε λοιπόν γιά νά μαθαίνεις. Ἄν ὅμως δέν θέλεις νά γνωρίζεις, μή διαβάζεις, γιά νά μήν κατηγορεῖσαι ὅτι ἀγνοεῖς αὐτά πού διαβάζεις».(62) Ἤ καλύτερα θά ἔπρεπε νά τοῦ ἀπευθύνουν ἐκεῖνο τό βαθυστόχαστο παροιμιώδη λόγο τοῦ περίφημου Ἀπελλῆ πρός ἔναν σανδαλοποιό πού θεώρησε τόν ἑαυτό του σπουδαῖο, καί ἄρχισε νά κάνει κριτική, ἐκτός ἀπό τά πέδιλα, γιά ὅλη τη σύνθεση του διάσημου ζωγράφου: «Ἄχρι πεδίλων καί μέχρι σφυρῶν (μέχρι τά πέδιλα καί τούς ἀστραγάλους) ὦ βέλτιστε· οὐ γάρ θέμις σοι (:δέν σοῦ ἐπιτρέπεται) πέραν τούτων χωρεῖν».

Τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Ἦλθαν τά γηρατειά. Ὁ κήρυκας σαλπίζει ἀναχώρηση».(63) Θά ἦταν μεγαλειώδης πράξη ἐκ μέρους τοῦ κ. Καθηγητή νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του. Λάθη κάνουμε ὅλοι. Ὅμως πρέπει νά τά ἀναγνωρίζομε καί νά ζητοῦμε συγγνώμη καί ἀπό τόν Θεό (διά τοῦ πνευματικοῦ) καί ἀπό τούς ἀνθρώπους. Νά ζητήσει δημόσια συγγνώμη γιά τά σοβαρά λάθη του, καί νά ἀποσύρει ὅλα τά ἐπίμαχα σημεῖα ἀπό τά βιβλία του, γιά νά μήν συμπαρασύρει ἀστήρικτες συνειδήσεις σέ αἱρετικές δοξασίες. Θά χειροκροτούσαμε καί θα πανηγυρίζαμε ὅλοι! Κυρίως ὁ Κύριος καί Σωτῆρας μας Ἰησοῦς Χριστός μαζί μέ τόν ὁποῖο πρέπει δόξα στόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα «νῦν καί ἀεί (:τώρα καί πάντοτε) καί εἰς τούς ἀκαταλήκτους αἰῶνας. Ἀμήν».(64)

Παραπομπές – Σημειώσεις (1) πρβλ. Ψαλμ. 36 (37),2. (2) Ἡσαΐας 1,21. (3) Χρήστου Γιανναρᾶ. Ἐνάντια στή θρησκεία. Ἐκδόσεις Ἴκαρος 2007. (4) Ἁγίου Φωτίου Πατριάρχου Κων/πόλεως. Τά Ἀμφιλόχια. Ἐκδόσεις ΕΠΕ 1997, τόμος 1 σελ. 84. (5) Ἔνθα ἀνωτέρῳ (ἔ.ἀ.) σελ. 67. (6) ἔ.ἀ. σελ. 69. (7) «Ἐνάντια ...» μνημ. ἔργο σελ. 274. (8) ἔ.ἀ. σελ. 275 (9) Α΄ Βασιλ. 17,4. (10) Παροιμ. 14,7. (11) Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου. Ἐπιστολές. ΕΠΕ 2000, βιβλίο Ε΄ σελ. 279 (Στόν ἐπίσκοπο Ἰσίδωρο). Τά περισσότερα παραθέματα εἶναι αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου, καί τοῦ Ἁγίου Φωτίου, διότι οἱ περισσότεροι παραπέμπουν μόνο στούς γνωστούς Μεγάλους Πατέρες, καί σχεδόν ποτέ σ’ αὐτούς. (12) Ματθ. 6,9-13. (13) Λουκ. 15,11-32. (14) Φιλιπ. 2,8. (15) Λουκ. 1,38. (16) Λουκ. 2,29. (17) Ρωμ. 1,1. (18) Ἰακ. 1,1. (19) Β΄ Πέτρου 1,1. (20) Ἀββᾶ Δωροθέου. Φιλοκαλία. ΕΠΕ 1981, Περί συνειδήσεως σελ. 324. (21) Ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλ. Ἐπιστολές. ΕΠΕ 2000, βιβλίο Ε΄ σελ.65. (22) Α΄ Τιμοθ. 1,15. (23) Ἀποκάλ. 1,5. (24) Ματθ. 9,13. Μάρκ. 2,17. Λουκ. 5,32. (25) Ματθ. 26,28. (26) Ἰωάν. 20,23. (27) Λουκ. 24,47. (28) Λουκ. 15,7. (29) Ματθ. 9,2-7. Μάρκ. 2,5-12. Λουκ.5, 20- 25. (30) Λουκ. 15,11-32. (31) Ἰωάν. 5,14.8,11. (32) Λουκ. 17,3-4. (33) Λουκ. 23,34. (34) Ματθ. 6,14-15.18,35. Μάρκ. 11,25-26. (35) Ψαλμ. 50(51),1. (36) Ψαλμ. 50(51),9. (37) Ψαλμ. 31(32),1. (38) Ψαλμ. 24(25),18. (39). Μάρκ. 1,5. (40) Ἰακώβου 5,16. (41) Ἁγίου Φωτίου ἔ.ἀ. σελ.342.(42) «Ἐνάντια ...» ἔ.ἀ. βλ. σελ. 186 παραπομπή 45, ὅπου συνιστᾶ στόν ἀναγνώστη βιβλία σεξολογίας. (43) Α΄ Βασιλ. 17, 26. (44) Ὅσιος Θαλάσσιος ὁ Λίβυος. Φιλοκαλία. Ἐκδοσεις « Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας » 1991. Τόμος Β΄ σελ. 288. (45) Ματθ. 13,25. (46) «Ἐνάντια ...» ἔ.ἀ. σελ 274. (47) Ἁγ. Φωτίου ἔ.ἀ. σελ. 115, 117. (48) Πράξ. 17,32. (49) «Ἐνάντια ...» ἔ.ἀ. σελ. 274. (50) Ματθ. 6,13. (51) Ἰωάν. 5,24. (52) Ἰωάν. 6,54. (53) Μάρκ. 10, 29-30. Ματθ. 19, 29-30. Λουκ. 18, 29-30. (54) Ἰωάν. 3,15 καί 16. (55) Ἀποκ. 1,18. Ἠ ἔκφραση «εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων» ἀναφέρεται 14 φορές στήν Ἀποκάλυψη. (56) Ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλ. ἔ.ἀ. βιβλίο Γ΄ σελ. 279. (57) Ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλ. ἔ.ἀ. σελ. 461. (58) Εἰδικά γιά τόν διασυρμό καί ἐμπαιγμό τῶν ἀρχιερέων βλ. σελ 165, 166 τοῦ μνημ. ἔργου του, ὅπου ἀναφέρει σχετικά μέ τήν ἀγαμία τῶν Ἀρχιερέων: «Καί ὅταν ὅλη αὐτή ἡ αὐτονόητη προγραμματική καί θεσμοποιημένη κολακεία τῶν ναρκισσιστικῶν ὁρμεμφύτων τους συνοδεύεται ἐπιπλέον ἀπό σεξουαλική στέρηση» ... «Ἀλλά δέχτηκαν τή σεξουαλική στέρηση προγραμματικά ὡς προϋπόθεση καριέρας: ἀνόδου σε ἐξουσιαστικά θρησκευτικά ἀξιώματα». (59) Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου. Ἐκδόσεις ΕΠΕ 1985, τόμος 9 σελ. 209. (60) Ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλ. ἔ.ἀ. βιβλίο Ε΄ σελ. 209. (61) Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου. ΕΠΕ 1986, τόμος 10 σελ. 104. (62) Ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλ. ἔ.ἀ. σελ. 65. (63) Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου ἔ.ἀ. σελ. 429. (64) Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ ἔ.ἀ. σελ. 450.

«Καί ἄν ὁ συγγραφέας τά ἔγραψε παίζοντας, τοῦ διέφυγε σέ ποιά φρικτά παιχνίδια παίζει μέ χαρά. Ἄν πάλι τά ἔγραψε σοβαρά, ἄς μάθει ἐκ τῶν ὑστέρων τή βλασφημία του· γιατί δέν θά ἐκστόμιζε τή δυσέβειά του, περιμένοντας τώρα τήν ἀναίρεση ὅσων εἶπε». (Ἁγίου Φωτίου Πατριάρχου Κων/πόλεως. Τά Ἀμφιλόχια. Ἐκδόσεις ΕΠΕ 2001, τόμος 3 σελ. 539)