Δέκα αρχιτεκτονικά θαύματα χτισμένα πάνω στο νερό

 
Οι άνθρωποι πάντα είχαν εμμονή με την κατασκευή τέτοιων δομών που όχι μόνο αντέχουν σε βάθος χρόνου, αλλά αψηφούν και τους νόμους της φυσικής. Σε αυτές τις κατασκευές περιλαμβάνονται από τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας μέχρι τους σύγχρονους ουρανοξύστες στο Ντουμπάι, που αγγίζουν τα σύννεφα.

Η οικοδόμηση πάνω το νερό είναι ένα άλλο τολμηρό βήμα των ανθρώπων στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν το αδύνατο. Ακολουθούν μερικές από τις πιο εντυπωσιακές κατασκευές.

Burj Al Arab, Ντουμπάι

NIKADA VIA GETTY IMAGES

Το Burj Al Arab (Πύργος των Αράβων) είναι ένα πολυτελές ξενοδοχείο στο Ντουμπάι. Είναι ένα από τα ψηλότερα ξενοδοχεία στον κόσμο και το έβδομο ψηλότερο στον κόσμο. Το Burj Al Arab βρίσκεται σε ένα τεχνητό νησί και συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα από μια ιδιωτική κυρτή γέφυρα. Το σχήμα της δομής έχει σχεδιαστεί για να μοιάζει με το ιστίο ενός πλοίου. Διαθέτει ελικοδρόμιο κοντά στην οροφή σε ύψος 210 μέτρα πάνω από το έδαφος.

Η Παναγία των Βράχων, Μαυροβούνιο

VERA_PETRUNINA VIA GETTY IMAGES

Η Παναγία των Βράχων είναι μια από τις δύο νησίδες (η άλλη είναι ο Άγιος Γεώργιος -Sveti Đorđe) που βρίσκονται μπροστά στην πόλη Πέραστ, στον κόλπο του Κότορ, στο Μαυροβούνιο. Αποτελεί μέρος της Εθνικής και Ιστορικοπολιτικής Περιοχής του Κότορ που ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο, το 1979. Πρόκειται για μια τεχνητή νησίδα που πάνω σε αυτή είναι χτισμένη η ομώνυμη εκκλησία (της Παναγίας των Βράχων) ενώ υπάρχει και ένα μουσείο και ένα κατάστημα με αναμνηστικά. Η εκκλησία κατασκευάστηκε το 1632 και ενενήντα χρόνια μετά έγιναν εργασίες επέκτασής της και κατασκευάστηκε ο τρούλος. Το κτίριο έχει υποστεί μια σειρά ανακαινίσεων κατά τη διάρκεια των αιώνων και είναι πλέον ένα διάσημο μουσείο.

Υδραγωγείο Veluwemeer, Ολλανδία

FRANS LEMMENS VIA GETTY IMAGES

Είναι μια γέφυρα όπως καμία άλλη που συνδέει τη χώρα με το Flevopolder, γνωστό και ως το μεγαλύτερο τεχνητό νησί στον κόσμο. Το υδραγωγείο έχει 25 μέτρα μήκος και 19 μέτρα πλάτος. Έχει βάθος 3 μέτρα το οποίο επιτρέπει εύκολα μικρά σκάφη αναψυχής να περνούν πάνω από το τούνελ. Περίπου 28.000 οχήματα περνάνε κάθε μέρα και υπάρχει μια διάβαση πεζών εξοπλισμένη για το κοινό για να απολαύσει τη θέα.

Βενετικές νήσοι, ΗΠΑ

GABRIEL PEVIDE VIA GETTY IMAGES

Βρίσκονται στο Μαϊάμι και είναι μια συσσώρευση τεχνητών νησιών που υπάρχουν από την δεκαετία του 1920. Η περιοχή φιλοξενεί πλέον πάνω από 13.000 κατοίκους και αποτελείται από υπέροχα κτίρια και δέντρα που δεν μαρτυρούν ότι ολόκληρο το έδαφος είναι τεχνητό.

Punta Della Dogana, Βενετία

ANDREAASTES VIA GETTY IMAGES

Η Βενετία είναι μια από τις πόλεις που στέκονται και περιβάλλονται από νερό. Ανάμεσα στα πολλά όμορφα κτίρια, αυτό που ξεχωρίζει είναι το Punta Della Dogana, το οποίο αρχικά κατασκευάστηκε για να λειτουργήσει ως τελωνείο και σχεδιάστηκε από τον Giuseppe Benoni, αρχιτέκτονα του 17ου αιώνα. Συνέχισε να λειτουργεί ως τελωνειακή εγκατάσταση μέχρι το 1980 και το 2009 μετατράπηκε σε εκθεσιακός χώρο και παραμένει μέχρι σήμερα.

Τζαλ Μαχάλ, Ινδία

F9PHOTOS VIA GETTY IMAGES

Το παλάτι Τζαλ Μαχάλ βρίσκεται στη λίμνη Μαν Σαγκάρ και ήταν το σπίτι των βασιλιάδων Rajput, οι οποίοι είχαν εμμονή με την αρχιτεκτονική τέχνη. Χτισμένο τον 18ο αιώνα από τον Maharaja Jai Singh II, το παλάτι καλύπτει μια έκταση 121 εκταρίων και είναι ένα από τα πιο επισκεπτόμενα και φωτογραφισμένα κτίρια. Δυστυχώς για τους μελλοντικούς επισκέπτες, το ιστορικό παλάτι θα μετατραπεί σε ξενοδοχείο και δεν θα είναι προσβάσιμο για πολλούς κατοίκους της περιοχής.

Pampus, Ολλανδία

MERTEN SNIJDERS VIA GETTY IMAGES

Πηγαίνοντας πιο νότια, προς το κέντρο της χώρας, αξιοσημείωτο είναι το τεχνητό νησί Pampus, που δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και βρίσκεται κοντά στο Άμστερνταμ, στο IJmeer και ανήκει στην αμυντική γραμμή του Άμστερνταμ (Stelling van Amsterdam). Είναι ανοιχτό για το κοινό τους μήνες Απρίλιο-Οκτώβρη. Το φρούριο κατάφερε να επιβιώσει από πολλά ιστορικά γεγονότα, όπως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν λεηλατήθηκε και εγκαταλείφθηκε από κατοίκους του Άμστερνταμ.

Πέμπερχολμ, Δανία

Η τεχνητή νησίδα Πέμπερχολμ βρίσκεται στο στενό Έρεσουντ και ανήκει στη Δανία. Δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της ανέργεσης της γέφυρας Έρεσουντ, που συνδέει την Κοπεγχάγη με το Μάλμε της Σουηδίας. Ο κύριος λόγος για την κατασκευή του νησιού ήταν να έχει ένα σημείο διασταύρωσης μεταξύ της υποθαλάσσιας σήραγγας και της γέφυρας. Η σήραγγα χτίστηκε για να δώσει την ευκαιρία στα μεγάλα πλοία να περάσουν το Έρεσουντ χωρίς να ανησυχούν για το ύψος της γέφυρας. Άλλος λόγος είναι ότι θα δημιουργούσε πρόβλημα στο αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης (Kastrup), που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την άκρη της γέφυρας.

Παλάτι Deeg Water, Ινδία

NYIRAGONGO VIA GETTY IMAGES

Χτισμένο μεταξύ των λιμνών Rup Sagar και Gopal Sagar, το παλάτι χτίστηκε για τους ηγέτες Jat και σχεδιάστηκε με το ίδιο στυλ που έχει το Mughal που είναι μοναδικό στο Άγκρα και το Δελχί. Η κατασκευή του παλατιού ολοκληρώθηκε το 1772. Το Deeg Water είναι πλέον ανοικτό στους επισκέπτες.

Αεροδρόμιο Kansai, Ιαπωνία

TARO HAMA @ E-KAMAKURA VIA GETTY IMAGES

Μηχανικοί στην Ιαπωνία σχεδίασαν ένα αεροδρόμιο πάνω σε τεχνητό νησί για αντιμετωπίσουν τους σεισμούς και τα τσουνάμι. Τρία βουνά, 10.000 εργαζόμενοι και πάνω από 80 πλοία χρειάστηκαν για την κατασκευή του αεροδρομίου Kansai από το 1987 έως το 1990. Άνοιξε επίσημα το 1994 και εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα μέχρι σήμερα.

Το νησί των Κύκνων, Γαλλία

DANIELE SCHNEIDER VIA GETTY IMAGES

Το Ile aux Cygnes ή αλλιώς νησί των Κύκνων είναι ένα τεχνητό νησί που κατασκευάστηκε στον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι το 1827 για να προστατεύσει τη γέφυρα Pont de Grenell. Το Ile aux Cygnes είναι γεμάτο δέντρα, ενώ ένα αντίγραφο του Αγάλματος της Ελευθερίας το στολίζει. Το νησί διασχίζεται από τρεις γέφυρες, το Pont de Bir-Hakeim, το Pont Roulle και το Pont de Grenell.

Πηγή: worldatlas

πηγή

Η πολιτική ορθότητα καταρρέει στα σύνορα

Ναπολέων Λιναρδάτος

Ήταν το 2015 που ο Ερντογάν κατάλαβε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους αλλοδαπούς που έμεναν στην Τουρκία ως μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και ως μια νέα πηγή εισόδων. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, ο κ. Ερντογάν, μόνο από τους φορολογούμενους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εισπράξει 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα όποτε θέλει σπρώχνει προς τα σύνορα ακόμα περισσότερους από τις χιλιάδες που ήδη βρίσκονται εκεί.

Αυτός που έδωσε στον κ. Ερντογάν αυτό το υπερόπλο δεν ήταν άλλος από τον κ. Τσίπρα που το 2015 αποφάσισε να καταργήσει τα κλειστά κέντρα και ταυτόχρονα να ανοίξει τα ελληνικά σύνορα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε έναν από τους μεγαλύτερους μαγνήτες λαθρομετανάστευσης παγκοσμίως. Και σαν να μην έφταναν οι δύο παραπάνω επιλογές, πέρασε και μια σειρά αλλαγών στην νομοθεσία για την παροχή ιθαγένειας, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όποιον εισβάλει στην Ελλάδα και ένα νέο νόμο ασύλου. Έτσι, όχι μόνο όλοι από την Ασία και την Αφρική έρχονται προς την Ελλάδα, αλλά πλέον έχουν ισχυρά κίνητρα για να μείνουν εδώ.

Είναι κατανοητή η πολιτική των ανοιχτών συνόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύουν στις εθνικές παραδόσεις, την ελληνική ταυτότητα, το έθνος και την ελευθερία. Γι’ αυτούς όσο λιγότερη ελληνική είναι η Ελλάδα τόσο το καλύτερο. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί μέχρι πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ακολουθούσε την ίδια πολιτική. Ήταν μια πολιτική εθνικά καταστροφική και ταυτόχρονα της δημιουργούσε μεγάλη φθορά στην βάση της αλλά και σε μια μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που είναι αντίθετοι με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Αν μη τι άλλο μερικά πράγματα έχουν γίνει κατανοητά αυτό το διάστημα. Το ελληνικό κράτος μπορεί να προστατεύσει τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας. Δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που μπορεί να επιβάλλει σε μια χώρα να δεχθεί το όποιο αριθμό εισβολέων, είτε τα ΜΜΕ τους βαφτίζουν πρόσφυγες ή μετανάστες. Η Τουρκία όχι μόνο χρησιμοποιεί τις ισλαμικές ροές προς την Ελλάδα ως εργαλείο εκβιασμού, αλλά και ως μέσο για την δημιουργία ενός σημαντικού μουσουλμανικού πληθυσμού μέσα στην Ελλάδα· που θα μετατρέψει την Τουρκία σε προστάτιδα δύναμη αυτού του πληθυσμού. Η Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση, θα μετατραπεί σε ντε φάκτο προτεκτοράτο της Τουρκίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μια ξεκάθαρη επιλογή, ή με την πολιτική ορθότητα ή με την Ελλάδα.  

Στις 05/03/2020 εορτάζουν:

	Άγιος Κόνων ο Ίσαυρος Όσιος Μάρκος ο ασκητής και Θαυματουργός Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης Άγιος Κόνων ο Κηπουρός Όσιος Μάρκος ο Αθηναίος Άγιος Παρθένιος Παρθενιάδης Άγιος Ευλόγιος Άγιος Ευλάμπιος Άγιος Αρχέλαος και οι μαζί μ' αυτόν Εκατόν πενήντα δύο μάρτυρες Άγιοι Φώτιος και Κύριλλος Άγιος Νικόλαος Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης Όσιος Κόνων ο εκ Κύπρου Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας Άγιος Νέστωρ Άγιος Θεόφιλος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Καισαρείας Όσιοι Αδριανός και Λεωνίδας οι Μάρτυρες εκ Ρωσίας Ανακομιδή των τιμίων Λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου του Πρίγκιπος και των υιών αυτού Δαβίδ και Κωνσταντίνου
Νηστεία

Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης

Ημερομηνία εορτής:	05/03/2020
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 5 Μαρτίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα:	Τα Λείψανα του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ναό Ραψάνης Λαρίσης.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γεωργιος Ο Νεομαρτυρας Εκ Ραψανης (; - 1818)

Βιογραφία Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ανήκε σε ανώτερη κοινωνικά και οικονομικά οικογένεια της Ραψάνης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζηλάσκαρης και ήταν υιός του Αναστασίου Ψάλτου. Δεν είναι γνωστό όμως αν το Ψάλτου είναι επώνυμο ή ιδιότητα του Αναστασίου. Η μητέρα του Νεομάρτυρα είχε το όνομα Σμαράγδα και ήταν θυγατέρα του Θεόδωρου Σακελλαρίδου. Σε κωνικό πώμα παλαιάς - πριν το 1900 - αργυρής λειψανοθήκης, η οποία αντικατέστησε ακόμη παλαιότερη πρόχειρη και απλή κατασκευή, είναι χαραγμένα με κεφαλαία γράμματα ακριβώς τα εξής: «Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΛΗΣΑΣ ΕΝ ΤΥΡΝΑΒΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1818 ΕΠΙ ΒΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΥΙΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΗΤΟΝ ΥΙΟΣ ΧΑΤΖΗ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ ΥΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΟΥ ΨΑΛΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ». Δεν είναι γνωστό αν είχε ή πόσα αδέλφια είχε ο Νεομάρτυς. Όμως η παράδοση ομόφωνα παρουσιάζει τον Γεώργιο να συνδέεται συγγενικά με το λογιότατο κληρικό της Ραψάνης «παπά κυρ Χριστόδουλον» Καραζήση, που ήταν οικονόμος. Ένα πωλητήριο έγγραφο του 1852 μ.Χ., το οποίο βρέθηκε μαζί με άλλα έγγραφα στην παλαιά βιβλιοθήκη που φυλασσόταν στην παλαιά και αρχοντική οικία Καραβασίλη, είναι αρκετά διαφωτιστικό. Σε αυτό παρουσιάζεται «ὁ ἐλάχιστος ἱερεὺς καὶ οἰκονόμος (Χριστόδουλος) υἱὸς Χατζηβασιλείου Καραζήση καὶ Κερασίνης θυγατρὸς παπὰ Ἀθανασίου Γεροπασχάλη» να πωλεί «πρὸς ἀνεψιὸν αὐτοῦ Βασίλειον Χαδούλη Γογούρα» κτήματα, τα οποία στο εξής «ὑπάρχουσιν… ἰδιοκτησίαι τοῦ ρηθέντος ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Βασιλείου ἀναπόσπαστοι τὲ καὶ ἀναφαίρετοι παρὰ παντὸς ἑτέρου κληρονόμου αὐτοῦ καὶ τῆς μακαρίτιδος συζύγου αὐτοῦ Μαρίας Α. Χατζηλασκάρεως…». Από αυτό συνεπάγεται το συμπέρασμα ότι ο Νεομάρτυς είχε τουλάχιστον μία αδελφή, τη Μαρία, τον δε παπά κυρ Χριστόδουλο Καραζήση, γαμπρό από την αδελφή του. Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι την εξ αγχιστείας αυτή συγγένεια συμπλήρωσε η πνευματική, γιατί ο Χριστόδουλος υπήρξε διδάσκαλος του Γεωργίου. Μόνο δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια υπήρξε πρώτη ή εάν η μία συγγένεια προκάλεσε την άλλη. Ο Γεώργιος παρουσιάζεται από την παράδοση ως τρόφιμος και απόφοιτος της ανωτέρου επιπέδου Σχολής Ραψάνης, στην οποία χρημάτισε διδάσκαλος και ο κυρ Χριστόδουλος Καραζήσης. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η ορεινή κωμόπολη της Ραψάνης άκμαζε οικονομικά τον 18ο μ.Χ. αιώνα, όπως και ο Τύρναβος και τα Αμπελάκια. Είχε βιομηχανία, έκανε εξαγωγή εξαίρετου κρασιού και αποτελούσε πόλο έλξεως για τα γύρω χωριά του κάτω Ολύμπου. Ενώ λοιπόν υπήρχαν οι οικονομικές προϋποθέσεις, ο λογιότατος και ιδιαίτερα δραστήριος Επίσκοπος Πλαταμώνος και Λυκοστομίου Διονύσιος, ο οποίος θεμελίωσε και προστάτευσε και τη σπουδαία Σχολή στα Αμπελάκια, προέβη στην ίδρυση και της εν λόγω Σχολής στη Ραψάνη το έτος 1767 μ.Χ. Ονομαστό υπήρξε το πνευματικό αυτό Ίδρυμα. Στην ακμή του συγκρινόταν με τις Σχολές των Μηλέων, της Ζαγοράς, των Αμπελακίων, του Τυρνάβου κ.α. Σε αυτή μαθήτευσαν και ο Βασίλειος ο Ραψανιώτης, ένας από τους άριστους μαθητές στην Αθωνιάδα Ακαδημία (1753 - 1758 μ.Χ.) του Ευγενίου Βούλγαρη και ο Ιωνάς Σπερμιώτης, ένας από τους διακεκριμένους δασκάλους εκείνης της εποχής και περιζήτητος γι' αυτό στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία και άλλοι. Κατά την Επανάσταση και λίγο πριν από αυτή, σταμάτησε να λειτουργεί η Σχολή και επαναλειτούργησε το 1830 μ.Χ. Με το δεδομένο ότι ο Νεομάρτυς άθλησε το 1818 μ.Χ., θα πρέπει να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι αποφοίτησε από τη Σχολή το 1815 - 16 μ.Χ. Αφού αποφοίτησε ο Γεώργιος από τη Σχολή, ασκούσε στην γενέτειρά του το επάγγελμα του γραμματοδιδασκάλου με ζήλο ένθεο και νεανικό σφρίγος, εμπνέοντας τους νεαρούς μαθητές του και δημιουργώντας στις αδιαμόρφωτες ψυχές τους ζωηρά ιερά και εθνικά βιώματα. Αναφέραμε πριν ότι η Ραψάνη αποτελούσε πόλο έλξεως για τα χωριά του κάτω Ολύμπου. Αυτό συνέβαινε για πολλές δεκαετίες μέχρι και τις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα. Και βέβαια όχι μόνο για την υλική ευπορία και την εμπορική και βιομηχανική της κίνηση, αλλά και για την πνευματική της άνθηση και καλλιέργεια των γραμμάτων, όπως ελέχθη. Αποτελούσε αφορμή καυχήσεως για ένα γονέα να αποστέλλει για σπουδές τον υιό του στη Ραψάνη. Την εποχή εκείνη, για την οποία κάνουμε λόγο, τα παραποτάμια χωριά της περιοχής κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Οθωμανούς, που συναλλάσσονταν, μέχρι και συνδέονταν ακόμη σε περιορισμένη βέβαια κλίμακα, με Έλληνες Χριστιανούς. Ένας από τους Οθωμανούς, κάτοικος της κωμοπόλεως Δερελί (Γόννοι) και οικογενειάρχης, επιθυμώντας ο υιός του να τύχει αξιόλογης παιδείας, τον απέστειλε οικότροφο σε φίλο του που διέμενε στη Ραψάνη. Άρχισε έτσι το τουρκόπουλο να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα στοιχειώδη γράμματα μαζί με τα ελληνόπουλα, στα πόδια του γραμματοδιδάσκαλου Γεωργίου. Ο μικρός Αγαρηνός προσαρμόστηκε σύντομα στο κλίμα του σχολείου και συναγωνιζόταν τους συμμαθητές του, ενθαρρυνόμενος και από τον διδάσκαλό του, ίσως τυγχάνοντας από εκείνον και ιδιαίτερης φροντίδας. Με το δεδομένο ότι αιώνες πριν η Ελληνική παιδεία με δυσκολία διαχωριζόταν από τη χριστιανική κατήχηση, ο μικρός αλλοεθνής, συγχρόνως προς την ελληνική εκπαίδευση, λίγο - λίγο αλλά σταθερά επηρεαζόταν από τη χριστιανική πίστη και ζωή. Σε αυτό ασφαλώς και αποφασιστικά συνέβαλε και η προσωπικότητα του δασκάλου του. Συνέβαλε όμως και η γοητεία των εκκλησιαστικών Ακολουθιών, τις οποίες ως αυτοπρόβλητος κατηχούμενος παρακολουθούσε. Αλλά η σημειούμενη αλλαγή του μικρού Αγαρηνού, στα φρονήματα, τις πεποιθήσεις και τα ήθη, δεν ήταν δυνατόν να μείνει απαρατήρητη. Αρχικά στο οικογενειακό του περιβάλλον, κάθε φορά που μετέβαινε για διακοπές στο Δερελί, και στη συνέχεια στο συγγενικό και ευρύτερο κύκλο γινόταν αισθητή η μεταβολή, κάτι που δημιουργούσε ανησυχίες και ερέθιζε τους Οθωμανούς. Αλλά η πρόκληση έγινε μεγαλύτερη και η δυσφορία των Αγαρηνών αφόρητη, όταν με τον καιρό ο μικρός και αυθόρμητος προσήλυτος όχι μόνο εκφραζόταν με εκτίμηση για τα ιερά των Ρωμιών, αλλά και, αντιδιαστέλλοντας αυτά προς τα αντίστοιχα των ομοεθνών του, υποτιμούσε τα ιερά των Μωαμεθανών και τα περιφρονούσε. Όπως ήταν επόμενο, όσοι εξοργίσθηκαν αναζήτησαν τον ένοχο της «προσβολής». Τον εντόπισαν στο σχολείο της Ραψάνης. Τον έσυραν δέσμιο για τα περαιτέρω στον Τύρναβο, όπου από το 1811 μ.Χ. είχε έδρα του ο διορισμένος Σατράπης της Θεσσαλίας, Βελή Πασάς, υιός του Αλή Πασά του Τεπελενλή, αφού η Υψηλή Πύλη τον μετέθεσε εκεί από την Πελοπόννησο. Η κατηγορία εναντίων του κατηγορουμένου ήταν συγκεκριμένη, σαφής και, σύμφωνα με όσα ίσχυαν στους Οθωμανούς, βαρύτατη: απόπειρα εκχριστιανισμού μουσουλμανόπαιδος. Αυτό και μόνο, ανεξάρτητα του αποτελέσματος της προσπάθειας, συνεπαγόταν ανελέητη καταδίκη σε μαρτυρικό θάνατο. Στον Τύρναβο είχε την έδρα του Στρατοδικείο. Δεν είναι, εν τούτοις, γνωστό αν τον Γεώργιο τον δίκασε στρατοδίκης, προσωπικά ο Βελή Πασάς, κάποιος άλλος μουλάς (δικαστής) ή δικαστήριο με πολυμελή σύνθεση, όπως και στην περίπτωση του Γεδεών, που μαρτύρησε το ίδιο έτος στον Τύρναβο. Γνωστό είναι ότι η διαδικασία ήταν σύντομη και τελεσίδικη. Η απόφαση δεν ήταν η προβλεπόμενη και η συνηθισμένη σε παρόμοιες αφορμές: εκτέλεση διά βασανισμού. Συγκεκριμένα ο Νεομάρτυς Γεώργιος αποκεφαλίσθηκε, αφού προηγουμένως υπέστη πολλά και ποικίλα οδυνηρότατα μαρτύρια. Τον έκλεισαν σε πυρακτωμένο λουτρό, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Τον τρύπησαν με σιδερένια νύχια. Του κάρφωσαν τα πόδια σε πέταλα. Τον διαπόμπευσαν σε όλο τον Τύρναβο. Τον κάρφωσαν σε τετράγωνο στύλο ίσο στο ύψος με τον Μάρτυρα και αφού τον περιτύλιξαν με σχοινιά βουτηγμένα στην πίσσα, στη νάφθα (ακάθαρτο πετρέλαιο) και σε άλλα ελαιώδη και οινοπνευματώδη υγρά, τον παρέδωσαν στη φωτιά. Όμως με τη Χάρη του Θεού, προς ενίσχυση του Αγίου, ο Μάρτυρας δεν έπαθε τίποτα. Στις ιστορήσεις των εικόνων παρουσιάζονται συμπληρωματικά και άλλες σκηνές βασανισμών. Στραγγαλισμοί, εξαρθρώσεις, κτυπήματα με το σπαθί, μέχρι και τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιού πάνω στο γυμνό σώμα του Νεομάρτυρος. Στις ιστορήσεις των εικόνων, επίσης, παρουσιάζεται ο αθλητής της πίστεως Γεώργιος, έχοντας το κεφάλι στους ώμους, να μεταφέρεται προς ενταφιασμό, παρουσία κάποιου ιερέα ονόματι Δημητρίου που θυμιάζει και ο οποίος είχε προσκληθεί και διαταχθεί ειδικά για το λόγο αυτό. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Νεομάρτυς αποκεφαλίζεται προτού προλάβει να πεθάνει από τα μαρτύρια που ήδη είχαν γίνει. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι μεταξύ των ιερών λειψάνων του Αγίου δεν υπάρχει η αγία του κάρα, αφού εξαφανίσθηκε από τους Αγαρηνούς. Το έτος της αθλήσεως του Νεομάρτυρα Γεωργίου είναι το 1818 μ.Χ. Τότε ο Άγιος βρισκόταν στο εικοστό, τουλάχιστον, έτος της ηλικίας του. Από τα υπάρχοντα στοιχεία υποδηλώνεται ότι η αρχή του μαρτυρίου έγινε σε κάποιο διοικητικό κτίριο στον Τύρναβο. Ίσως, όπως και του Οσιομάρτυρα Γεδεών, «εἰς τὸ τοῦ Ἡγεμόνος Παλάτιον». Ακολούθως και «ἐπειδὴ τοὶς ἀνωτέρω βασάνοις οὐκ ἐνέδωκε (ὁ Γεώργιος), δι’ ἐπιταγῆς τοῦ Βαλῆ πασιᾶ, δι’ ὤλου τοῦ Τυρνάβου πομπευθεῖς καὶ τοῦ ποταμοῦ (Τιταρησίου) περαιωθεῖς…», οδηγήθηκε στη δεύτερη και σκληρότερη φάση των βασανιστηρίων του. Γι' αυτό και ήταν άλλοι δήμιοι εκεί, ο Αγά Σεβράνι και κάποιος Φράγκος. Από τα παλαιότατα χρόνια μέχρι και σήμερα, από τη μεριά του Τιταρησίου (ή Σαλαμπριά αποκαλούμενου) ποταμού, υπήρχαν στρατώνες. Εκεί λοιπόν και κοντά στη μακρά γέφυρα, άθλησε και ενταφιάσθηκε ο Νεομάρτυς Γεώργιος. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το λόγο ότι και στις δύο ιστορήσεις στις άγιες εικόνες, στα πόδια του Αγίου εικονίζεται η εν λόγω γέφυρα. Την πρώτη ήδη εκείνη νύχτα είδαν οι Τούρκοι σκοποί των στρατώνων «οὐρανομήκη» στήλη φωτός, που σημάδευε τον τάφο του Νεομάρτυρα. Την επόμενη ενημέρωσαν γι' αυτό τους προϊσταμένους τους. Εκείνοι και με τα ίδια τα μάτια τους διαπίστωσαν την φωτοφάνεια και κατά την δεύτερη νύχτα και ανέφεραν σχετικά την επόμενη στον Βελή πασά, τον οποίο και προκαλούσαν, εάν επιθυμούσε, να διαπιστώσει και προσωπικά το εξαίσιο φαινόμενο. Εκείνος ο υπερφίαλος, αφού απαξίωσε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε να προσκληθούν το συντομότερο στη Ραψάνη οι συγγενείς του Νεομάρτυρα, να ξεθάψουν και να παραλάβουν το ιερό σκήνωμά του, πράγμα το οποίο και έγινε. Μετά από λίγο καιρό, με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη, τα άγια λείψανα μετακομίσθηκαν από το κοιμητήριο της Ραψάνης, το οποίο ήταν στο χώρο γύρω από το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ευρύχωρη αρχοντική οικία Καραζήση που βρισκόταν κοντά. Εκεί βρίσκονται μέχρι σήμερα θησαυρισμένα σε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό αφιερωμένο δωμάτιο, το οποίο φωτίζεται από άσβεστο καντήλι με ιλαρό φως και είναι προσιτό σε κάθε ευλαβή προσκυνητή. Πραγματικά, εφαρμόστηκαν πλήρως και οι λόγοι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, τους οποίους έγραψε στο Νέο Μαρτυρολόγιο και τους απηύθυνε προς τους Νεομάρτυρες: «Τὰ τίμια λείψανά σας θέλει δοξάσει (ὁ Θεός) ἐδῶ κάτω εἰς τὴν γῆν ἢ μὲ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ Φωτός του ἢ καὶ μὲ ἄλλα σημεῖα καὶ θαύματα, καθὼς ἤθελε κρίνει ἡ θεία δικαιοσύνη Του, ἢ τὸ ὀλιγώτερον ὀλιγώτερον θέλει τὰ τιμήση μὲ τὴν παρὰ τῶν Χριστιανῶν προσκύνησιν καὶ εὐλάβειαν…»

Ἀπολυτίκιον Ήχος α'. Της Ραψάνης τόν γόνον καί θερμόν αντιλήπτορα, και νεοφανή στρατιώτην, του των όλων δεσπόζοντος, Γεώργιον τον Νέον αθλητήν, τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί· πάσαν χάριν γαρ παρέχει παρά Θεώ, τοις προς αυτόν κραυγάζουσι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης	Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης	Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης
Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης

Άγιος Παρθένιος Παρθενιάδης

Ημερομηνία εορτής:	05/03/2020
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 5 Μαρτίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Παρθενιος Παρθενιαδης (; - 1805)

Βιογραφία Ο Άγιος Παρθένιος Παρθενιάδης ήταν μέλος του κινήματος των Κολλυβάδων και όταν έπρεπε να αφήσουν το Άγιο Όρος, πήγε στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού στην Ικαρία. Το 1798 μ.Χ. έφτασε στην Πάτμο και με τη βοήθεια κτιστών από τη Σάμο, έχτισε ένα μικρό μοναστήρι στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή με το όνομα «Λιβάδι Καλογήρων». Για την ολοκλήρωση των εργασιών χρειάστηκε περισσότερους πόρους και για τον λόγο αυτό πήγε στη Θράκη, ώστε να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα χρήματα. Στη Θράκη, εργάστηκε ως ιερέας και κάποια στιγμή συμβούλεψε μια νεαρή Χριστιανή να αποφύγει μια σχέση με ένα μουσουλμάνο Τούρκο. Ο Μουσουλμάνος μαθαίνοντάς το, θύμωσε και σκότωσε τον Παρθένιο την 5η Μαρτίου 1805 μ.Χ.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Παρθένιος

Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας

Ημερομηνία εορτής:	05/03/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 5 Μαρτίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωαννης Ο Νεομαρτυρας Εκ Βουλγαριας (1775 - 1784)

Σταυρόν τι τυποίς ω Iωάννη μάκαρ; Ότι μαθητής ειμί φησι Kυρίου.

Βιογραφία Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης καταγόταν από τη Βουλγαρία και ήταν ωραίος στην όψη και εγγράμματος. Κάποτε ενεπλάκη σε μια περιπέτεια και αρνήθηκε τον Χριστό. Αισθανόμενος όμως τύψεις για την αποστασία του, έφυγε από τη Βουλγαρία και ήλθε στο Άγιον Όρος, όπου έκανε υπακοή σε κάποιον ανάπηρο κατά το ένα χέρι μοναχό στη Λαύρα του Αγίου Αθανασίου. Σε ηλικία 18 ετών αναχώρησε από το Άγιον Όρος και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ενδύθηκε τουρκικά ενδύματα και εισήλθε στο ναό της Αγίας Σοφίας, που είχε μετατραπεί σε τέμενος (τζαμί). Ενώπιον των Τούρκων έκανε τον σταυρό του και προσκύνησε στο ναό χριστιανοπρεπώς. Οι Τούρκοι αμέσως τον συνέλαβαν και τον πίεσαν να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος Ιωάννης με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την πίστη του στην πατρώα ευσέβεια. Έτσι τον αποκεφάλισαν στην αυλή του ναού της του Θεού Σοφίας το έτος 1784 μ.Χ.

Όσιοι Αδριανός και Λεωνίδας οι Μάρτυρες εκ Ρωσίας

Ημερομηνία εορτής:	05/03/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 5 Μαρτίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Οσιος Αδριανος Ο Μαρτυρας Εκ Ρωσιας (; - 1549), Οσιος Λεωνιδας Ο Μαρτυρας Εκ Ρωσιας (; - 1550)

Ο Όσιος Αδριανός του Ποσεσόνε έζησε στη Ρωσία κατά τον 16ο αιώνα μ.Χ. Αρχικά μόνασε στην μονή του Αγίου Κορνηλίου της περιοχής Κομέλ, όταν το 1540 μ.Χ. είδε σε όραμα ένα γηραιό μοναχό με το όνομα Βεστούζ, που τον καλούσε να ιδρύσει ένα καινούργιο μοναστήρι.

Με την ευλογία του ηγουμένου, που του παρέδωσε μία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Όσιος Αδριανός και ο μαθητής του Όσιος Λεωνίδας, άφησαν τη μοναστική κοινότητά τους.

Φθάνοντας στα βάθη ενός δάσους, οι δύο μοναχοί τοποθέτησαν την εικόνα πάνω σε μια ψηλή βελανιδιά και απομακρύνθηκαν, για να διαλέξουν το νέο τόπο της ασκήσεώς τους. Πέρασαν όμως από εκείνο το σημείο κάποιοι ψαράδες και βλέποντας την εικόνα προσπάθησαν να την πάρουν. Μια μυστική δύναμη όμως τους απωθούσε. Τρομαγμένοι από το θαυμαστό γεγονός άφησαν ψωμί και ψάρια κάτω στο δένδρο. Οι μοναχοί ευχαρίστησαν τον Θεό για το θεόσταλτο αυτό δώρο και κατάλαβαν ότι εκείνο ήταν το μέρος που τους παραχωρήθηκε για να οικοδομήσουν το νέο μοναστήρι, προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Ο Όσιος Λεωνίδας, αφού ασκήτεψε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1549 μ.Χ.

Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της μονής, στις 5 Μαρτίου 1550 μ.Χ., μια συμμορία ληστών λεηλάτησε το μοναστήρι, βασάνισε και φόνευσε τον ηγούμενο Όσιο Αδριανό.

Τα ιερά λείψανα του Οσίου Αδριανού ευρέθησαν το έτος 1626 μ.Χ. και με ευλάβεια, κατόπιν εντολής του Πατριάρχου Φιλάρετου, μετεκομίσθησαν στο μοναστήρι που ο ίδιος ίδρυσε στην πόλη του Ποσεσόνε.

Αλαμπουρνέζικα, η γλώσσα των κουλτουριάρηδων

Ένα εξαιρετικό κείμενο, με τη μοναδική γραφή του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι” αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ” όλες τις εποχές.
Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.
Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.
Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.
Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».
Μ” ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;
Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση;
Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ” αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;
Αυτά είναι ακατανόητα και γι” αυτόν που τα γράφει και γι” αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε.
Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ” αυτά και μ” αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.
θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πως είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν; Βέβαια ο ποιητής έχει τη δικαιολογία ότι γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξύλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλας, που γράφουν ότι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;
Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ” όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ” όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή.Μέσα σ” αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι. Κάποτε ένας κομμουνιστής πιπίλιζε τον Μαρξ και τελικά αποδείχτηκε πως δεν είχε διαβάσει ούτε μια σελίδα από το «Κεφάλαιο». Και πόσοι χριστιανοί δεν έχουν μεσάνυχτα από το ευαγγέλιο; Κι αφήστε εκείνους που δεν διαβάζουν λογοτεχνία, αλλά μόνο τις βιβλιοπαρουσιάσεις, κι έτσι είναι σαν να τα έχουν διαβάσει όλα!
Ας αφήσουμε όμως την πολλή θεωρία κι ας δούμε ένα παράδειγμα κουλτουριάρη. Ας δούμε λ.χ. ένα τεχνοκριτικό σημείωμα που αναφέρεται στη ζωγραφική ενός σπουδαίου καλλιτέχνη. Απολαύστε λοιπόν κριτική ζωγραφικής:
«Η χρονικότητα -στον τάδε ζωγράφο- είναι ψευδαίσθηση, απάτη, διάσπαση, εξαλλαγή, διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, κατακερματισμός και αλλοτρίωση, γι” αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση (βάι, βάι, βάι, κι εδώ αναδόμηση), ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».
Καταλάβατε τίποτα ή νιώθετε ανεπαρκείς; Το πιο πιθανό είναι να μην καταλάβατε τίποτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανεπαρκείς. Ανεπαρκείς είναι αυτοί που γράφουν τέτοια πράγματα. Αλλά ας αρχίσουμε το ψείρισμα. Πρόκειται ουσιαστικά για μία και μόνη πρόταση. Στην αρχή δίνει την εντύπωση, πως αν το διαβάσεις προσεκτικά, θα βγάλεις κάποιο νόημα. Γελιέσαι, γιατί όσο προχωράς, ακόμη κι εκείνο που υποτίθεται κατάλαβες στην αρχή, ξεχνιέται. Η «χρονικότητα» λοιπόν για τον ζωγράφο μας, είναι «ψευδαίσθηση». Λογικά, η χρονικότητα πρέπει να έχει σχέση με την έννοια του χρόνου. Τώρα πως ο χρόνος γίνεται χρονικότητα, αυτό είναι ένα από τα μυστήρια των κουλτουριάρηδων. Εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο έργο, ζωγραφιές, υλικά, τεχνοτροπίες, και μόνο στη χρονικότητα βρήκες να σκαλώσεις; Έστω. Ο χρόνος λοιπόν για τον ζωγράφο μας είναι «ψευδαίσθηση». Είναι όμως και «απάτη». Πως μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν πλάι πλάι; Δηλαδή, αν ο χρόνος τον εξαπατά, τότε πως μπορεί ο χρόνος να είναι ψευδαίσθηση; Ακολουθεί η «διάσπαση». Ο χρόνος δηλαδή, πρώτα τον εξαπατάει και τον κοροϊδεύει και ύστερα τον αναγκάζει να διασπαστεί; Και ποιο είναι το υποκείμενο; Διασπάται ο ζωγράφος ή ο ίδιος ο χρόνος είναι διασπασμένος; Τι από τα δύο συμβαίνει; Ακολουθεί η «εξαλλαγή». Τι σημαίνει εξαλλαγή; Είναι ιατρικός όρος που σημαίνει την μεταβολή των καλοηθών νεοπλασμάτων σε κακοήθη. Δηλαδή ο χρόνος είναι καρκίνος; Καλό κι αυτό: Αμ τότε πως ο καρκίνος είναι ψευδαίσθηση; Παρακάτω γράφει: «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου». Η φράση ταιριάζει σε φιλοσοφική πραγματεία, όχι σε τεχνοκριτικό σημείωμα. Το κάθε ουσιαστικό απ” αυτά που είδαμε ως τώρα δεν ταιριάζει με το διπλανό του, αλλά το ένα αναιρεί το άλλο. Προχωρώντας, διαβάζουμε «κατακερματισμός και αλλοτρίωση». Ενώ η προηγούμενη φρασούλα «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου», είναι παρμένη από την φιλοσοφία, το «κατακερματισμός και αλλοτρίωση» ανήκει στο σύγχρονο λεξιλόγιο των κουλτουριάρηδων.
Συνοψίζοντας: Η χρονικότητα του τάδε ζωγράφου είναι 1) ψευδαίσθηση, 2) απάτη, 3) διάσπαση, 4) εξαλλαγή, 5) διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, 6) κατακερματισμός, 7) αλλοτρίωση.
Κατάλαβε φαίνεται η συγγραφέας ότι μας μπούκωσε αρκετά και σταμάτησε εδώ τον κατάλογο, για να προχωρήσει σε κάποιες επεξηγήσεις: «γι” αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει». Το «την» αναφέρεται βέβαια στην χρονικότητα, θα μπορούσε όμως ν” αναφέρεται και σε οποιοδήποτε ουσιαστικό θηλυκού γένους που αναφέρθηκε πιο πάνω, όπως την ψευδαίσθηση, την απάτη, την εξαλλαγή. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σύγχυση δημιουργείται όταν κάποιος δεν ελέγχει τα λόγια του; Θέλει να πει ότι ο ζωγράφος προσπαθεί να βγάλει τον χρόνο έξω από το έργο του και για να το πει αυτό αυτό, μας αράδιασε του κόσμου τα αφηρημένα ουσιαστικά. Πως όμως θα το κάνει αυτό (να εξοστρακίσει τη χρονικότητα); «Αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας». Τι σημαίνει άραγε η λέξη «πρωτογένεια»; Μήπως θα πει το πρώτο γένος; Η πρώτη γέννηση; Η πρώτη φάση της ζωής του ανθρώπου; Αλλά εκείνο που είναι για γέλια, είναι η «νέα ονοματοθεσία». Τι θέλει να πει η ποιήτρια, ότι να εξοστρακίσει ο ζωγράφος τον χρόνο από τους πίνακές του, δίνει νέα ονομασία στα πράγματα; Γιατί μιλούμε βέβαια, για ζωγράφο. Και στη ζωγραφική, τι πάει να πει «ονοματοθεσία»; Και ποια είναι η νέα ονοματοθεσία και τι σχέση έχει με την πρωτογένεια, με τη διάσπαση του χρόνου και μ” όλα τ” άλλα που μας είπε παραπάνω;
Και δεν σταματά εδώ, αλλά συνεχίζει: Μέλημα του ζωγράφου είναι να εξοστρακίσει τη χρονικότητα, αναζητώντας, εκτός από την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, και την πρωτογένεια μιας «ιδιωματικής γραφής». Αυτό το τελευταίο, παραδόξως φαίνεται κάπως κατανοητό. Υποθετικά πάντα, η ιδιωματική μορφή, είναι μια δική του τεχνοτροπία που αποδίδει το δικό του πρόσωπο ή έστω το ιδίωμα. Κι αυτό το απλό πράγμα, δηλαδή το να βρει ο ζωγράφος το προσωπικό του ύφος, το κάνει μόνο και μόνο για να εξοστρακίσει τον χρόνο; Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον χώρο της τέχνης κι ακόμα πιο μυστήρια στον χώρο της κριτικής…
Προσέξτε όμως να δείτε, ότι αυτή η ιδιωματική μορφή θα εκκολάψει στην τεχνοκριτικό, πολλά πράγματα παρακάτω: «…μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση, ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».
Εδώ μπαίνει και το ερωτικό στοιχείο. Έτσι, πρωτού τελειώσει το τεχνοκριτικό σημείωμα της κυρίας αυτής, εμείς θα έχουμε γνωρίσει και το πρόβλημα του έρωτα του καλλιτέχνη μας. Αν καταλάβαμε λοιπόν σωστά, ο ζωγράφος προσπαθεί να εξοστρακίσει τον χρόνο, που είναι ένα σωρό πράγματα -αυτά τα περνάμε στο ντούκου- κι αυτό το κάνει αναζητώντας την προσωπική του έκφραση για να ξαναδημιουργήσει (η αναδόμηση που λέγαμε) τον κόσμο και να πετύχει και στον έρωτα, θαρρείς πως ο έρωτας δεν έχει σχέση με τον χρόνο. Βλέπετε λοιπόν, ότι αυτή κουλτουριάρα, με το να θέλει να πει πολλά, τελικά δεν λέει τίποτα;
Το «αφιέρωμα» στα αλαμπουρνέζικα των κουλτουριάρηδων, θα κλείσει με ένα ακόμα μικρό δείγμα της «κουλτούρας» τους. Δεν θα γίνει κάποια ανάλυση, όπως στο προηγούμενο κείμενο. Πάρτε το ως «άσκηση» για το σπίτι και πέστε και σε μας τι καταλάβατε:
«Ο ελλαδικός άνθρωπος στην Ορθοδοξία διατυπώνει τον αρνητικό του νόστο ως «ζώο θεούμενο», μέσα από τον διάλογο του Εγώ του με το Άλλο, ως Ανταρσία ενάντια σε ένα Είναι δίχως Πρόσωπο, αφηγείται το καθολικό του βίωμα, τη διαδικασία ενσάρκωσης στο Εγώ του, την πρόσκτηση, με ενοποιό τον εαυτό του, του διάχυτου και απρόσωπου ως την έλευση του γίγνεσθαι που μετουσιώνεται τώρα, μέσα από την ιστορία του, την διάρκεια της Πράξης του, στο Εσύ και το Εμείς του Εκκαθολικευόμενου Εγώ του…
Ο χριστιανικός άνθρωπος εγκολπώνει το Άλλο στο εκκαθολικευμένο του Εγώ, στο Εσύ και στο Εμείς, «ζωντανό σώμα του Θεού», εκκλησία του. Το Άλλο γίνεται έτσι Εσύ για να θριαμβεύσει ως Εμείς μέσα σε ένα Εγώ μεγαλωμένο δυνάμει στο άπειρο, Έρωτας ως Πράξη του Εσύ έξω από τον Καιρό, και ιστορία ως Πράξη του Εμείς, ενσαρκωμένος Καιρός, συμπίπτουν σε μια δισυπόστατη υφή ενός γίγνεσθαι που εκφράζεται στο Πρόσωπο, στην Παρουσία του Ανθρώπου ως ερωτικής σχέσεως, ως αγαπητικής πράξης».
(Περιοδικό «Αντί», αρ. 239, σελ. 20-21, 1983)
Κείμενα σαν τα παραπάνω, δίνουν το κακό παράδειγμα στη χρήση της γλώσσας, στους νέους που τα διαβάζουν. Η νεότερη γενιά που ψευτομορφώνεται με τέτοια κείμενα, θα γράφει ακόμα χειρότερα και οι παρατηρήσεις της θα είναι και χειρότερες και πιο γελοίες. Ο Στρατής Δούκας έλεγε χαρακτηριστικά, ότι με την λογοτεχνία σήμερα ασχολούνται αποκλειστικά οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από γλώσσα. Τα κακά επομένως είναι δύο:
1) Η διαφθορά των νέων που θα εκφράζονται χειρότερα στο μέλλον.
2) Η διαφθορά της ίδιας της γλώσσας που κι αυτή θα γίνει θολή και νερόβραστη.
Παλαιότερα, κάποιος καθηγητής γλωσσολογίας έλεγε: «Μακριά από τους μορφωμένους!» κι αυτό που έλεγε εκείνος ο αγαθός άνθρωπος, ισχύει εκατό φορές περισσότερο για τους σύγχρονους κουλτουριάρηδες που ούτε τη γλώσσα ξέρουν και ούτε έχουν οργανωμένη σκέψη.
Για όσους συναισθάνονται αυτή την εξαχρείωση της γλώσσας και θλίβονται κατάκαρδα για όλη αυτή την κατάντια, η λύση είναι μία: Να προσέχουμε πολύ τα λόγια μας κι ακόμα περισσότερο τα γραπτά μας. Κάθε τι που λέμε να το σκεφτόμαστε, και προπάντων πρέπει να γράφουμε κατανοητά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να διαβάζουμε κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας μας, που έχουν σωστή και ζωντανή γλώσσα κι επίσης να στήνουμε αυτί στις κουβέντες του λαού. Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν” ακούσει πρόσφυγες από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Ο Καβάφης πήγαινε στα καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας κι έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση. Ενώ εμείς, σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δεν μας μένει καιρός ούτε να σκεφτούμε, ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε. Πάντως, ούτε το να στήνουμε αυτί αρκεί. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: Να ασκούμαστε στο γράψιμο. Και η άσκηση γραφής, κρατάει μια ζωή…
Το κείμενο είναι του συγγραφέα Ντίνου Χριστιανόπουλου και αποτελεί διασκευασμένο απόσπασμα από συζήτηση με τον επίσης συγγραφέα Περικλή Σφυρίδη («Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων», πρώτη έκδοση 1990). 

https://www.penna.gr/social/9013-alampournezika-i-glossa-ton-koultouriaridon

Ακούσιοι Μισθοφόροι

March 4, 2020 Capt. E.N.Rigos Καθ. Ηλίας Σταμπολιάδης/20

Μία περιήγηση στην Τουρκία θα σας πείσει ότι εκεί κάποτε κατοικούσε ένας άλλος λαός και τα ερείπια που άφησε πίσω του μαρτυρούν για τη ύπαρξη του, τον πολιτισμό, του την θρησκεία του, ακόμη και την γλώσσα του χαραγμένη σε πέτρες. Οι καταπατητές τους τα βλέπουν με δέος, οι πολιτικοί τους τα μισούν και οι αρχαιολόγοι τους τα εκμεταλλεύονται σαν παγκόσμια πολιτιστική τους κληρονομιά.

Αρχικά οι Τούρκοι ήταν μειοψηφία αλλά με την θρησκευτική τους καθοδήγηση και την επεκτατική τους πολιτική δεν δίστασαν άλλους εκ των γηγενών, Έλληνες , Αρμενίους, Κούρδους, να εξοντώσουν, άλλους να τους εκδιώξουν και άλλους να εξισλαμίσουν ενσωματώνωντας  τους στην κρυπτο-πολυεθνική τους κοινωνία, η συντήρηση της οποίας  τους αναγκάζει να κρεμούν σημαίες σε κάθε βήμα μπας και πεισθούν ότι είναι ένα έθνος.

Ο επεκτατισμός τους και η γενοκτονία των γηγενών πληθυσμών όπου και αν βρίσκονται εξελίσσεται βάσει σχεδίου όπως στην Κύπρο, στην Θράκη, στην Συρία και όπου αλλού. Στα επεκτατικά τους σχέδια μέχρι τώρα χρησιμοποιούσαν τον δικό τους στρατό τα θύματα του οποίου, στα μέτωπα των επιχειρήσεων σε ξένες χώρες, βαραίνουν την ηγεσία τους στα μάτια του ίδιου του λαού τους.

Στις ημέρες μας χρησιμοποιούν ακούσιους και απλήρωτους μισθοφόρους από τις τάξεις των μεταναστών. Στην Τουρκία έχουν εισρεύσει μερικά εκατομμύρια οικονομικοί μετανάστες, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρανοί, Αφρικανοί, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους το Ισλάμ, αλλά και μία μειοψηφία προσφύγων από δικές τους εμπόλεμες ζώνες όπως Σύριοι και Κούρδοι. Όλοι αυτοί αποτελούν φθηνό εργατικό δυναμικό για την Τουρκική οικονομία, έχουν μείνει εκεί αρκετά χρόνια, μιλάνε άπταιστα τουρκικά και πάντα ονειρεύονται μία καλύτερη ζωή στην Ευρώπη με την Ελλάδα να είναι η κοντινότερη και πλέον ευάλωτη πύλη.

Αυτήν την αντίληψη περί ευάλωτης Ελλάδος έχει δημιουργήσει η εθνομηδενιστική νέα τάξη πραγμάτων με συνεργούς δύο άσπονδους εχθρούς, την παγκοσμιοποίηση και την διεθνιστική αριστερά, με πρωτοστάτες το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, τον μεταλλαγμένο, ενδημικό αυτόν ιό του ΠΑΣΟΚ, που έχει μολύνει  και την πάλαι ποτέ εθνική αλλά σήμερα υποταγμένη στη  Γερμανική ΕΕ, ΝΔ.

Η ανεξέλεγκτη και παράνομη εισροή μεταναστών σε ένα κράτος αποτελεί παραβίαση της εθνικής του κυριαρχίας και ο δήθεν περιορισμός τους σε μη βιώσιμα, μη παραγωγικά και χρηματοδοτούμενα κλειστά κέντρα υποδοχής αποτελεί άμεσο κίνδυνο για τον εποικισμό της χώρας καθόσον οι ροές συνεχίζονται. Η Ευρώπη αρνείται να τους υποδεχθεί και η Τουρκία όχι μόνο δεν δέχεται επιστροφές αλλά αντιθέτως χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως εμπροσθοφυλακή ενός σχεδιασμένου υβριδικού πολέμου.

Οι άμοιροι αυτοί άνθρωποι με μόνη τους αμοιβή την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, από αυτό που τους επεφύλαξαν τα διεφθαρμένα καθεστώτα στις χώρες τους και ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων, έχουν μετατραπεί σε ακούσιους και απλήρωτους μισθοφόρους στα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας. 

Με τις ακτωρούς της συνοδεύει τις βάρκες των παράνομων μεταναστών μέχρι τα Ελληνικά χωρικά ύδατα και όταν αυτές απωθούνται από το Ελληνικό Λιμενικό  τις τρυπάνε αναγκάζοντας τους Έλληνες να τους περισυλλέξουν ως δήθεν ναυαγούς. Τα τυχόν θύματα πνιγμού δεν επιστρέφουν στην Τουρκία τυλιγμένα με την σημαία τους όπως τα πτώματα των Τούρκων στρατιωτών από την Συρία για να δημιουργήσουν την αντίδραση του τουρκικού λαού. Αντιθέτως μάλιστα η είδηση του πνιγμού τους χρησιμοποιείται από την τουρκική προπαγάνδα και τον ηθικό αυτουργό του θανάτου τους Recep Tayyip Erdoğan σαν μομφή εναντίον των Ελλήνων.

Το ίδιο κάνουν και με την μεταφορά των μεταναστών στα ελληνικά σύνορα του Έβρου με τουρκικά μέσα μεταφοράς παραπληροφορώντας τους ότι τα ελληνικά σύνορα είναι δήθεν ανοικτά. Τους εξοργίζουν εναντίον μας όταν τα βρίσκουν κλειστά και τους  εξοπλίζουν προς το παρόν μόνο με ήπια μέσα τρομοκρατίας, όπως δακρυγόνα και άλλα παρόμοια. Εάν υπάρξουν θύματα από την παράνομη προσπάθεια τους να εισέλθουν δια της βίας στην ελληνική επικράτεια πάλι δεν θα επιστρέψουν στην Τουρκία τυλιγμένα με σημαίες αλλά θα κατηγορήσουν  τις ελληνικές αρχές.

Η σχεδιασμένη έκθεση σε κίνδυνο μη Τούρκων αμάχων σε θέση εισβολής στην Ελλάδα  ως εμπροσθοφυλακή του ενεργούμενου τουρκικού επεκτατισμού αποτελεί γενοκτονία έναντι των μεταναστών και θέλουν μάλιστα να βγουν και από πάνω κατηγορώντας τους Έλληνες που αμύνονται για την υπεράσπιση της πατρίδας τους.

Οι Τούρκοι είναι αδίστακτοι δολοφόνοι και δεν πτοούνται ούτε από τον θάνατο αμάχων και δη ξένων, ούτε από τον θάνατο στρατιωτών ξένων και δικών τους προκειμένου να πετύχουν τα προμελετημένα επεκτατικά σχέδια τους. Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε εάν στο μέλλον εξοπλίσουν τους μετανάστες και τους χρησιμοποιήσουν σαν μισθοφόρους για τους οποίους δεν θα κλάψει η τουρκική κοινωνία εάν σκοτωθούν αλλά αντιθέτως θα εξαγριωθεί εναντίον μας.

Ας τα έχουν αυτά στο μυαλό τους μερικοί εξ ημών, απάτριδες, εθνομηδενιστές, προδότες που βγαίνουν στα πρωινάδικα και κόπτονται περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων των δήθεν προσφύγων, όπως ονομάζουν τους παράνομους μετανάστες, αγνοώντας τα δικαιώματα ακόμη και την ανάγκη επιβίωσης αυτού του λαού που τους έχει αναθρέψει σε συνθήκες ελευθερίας και ισοπολιτείας.

Η εκμετάλλευση των άμισθων μεταναστών ως μισθοφόρους για τον εποικισμό της  Ελλάδος  στην οποία ελπίζουν ότι θα βρουν  γη και ύδωρ εκτοπίζοντας το ντόπιο πληθυσμό αποτελεί αφενός φιλοδοξία επεκτατισμού των Τούρκων και αφετέρου γενοκτονία έναντι των μεταναστών που τους θυσιάζουν για τον δικό τους σκοπό. 

Η δική μας όμως υποχρέωση είναι να υπερασπίσουμε την πατρίδα μας μέχρις εσχάτων, στον αγώνα αυτόν πρέπει να συμμετέχει και η Εκκλησία όχι να ευλογήσει τα όπλα αλλά τους Έλληνες που θα τα επωμιστούν για να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός 

Καθηγητής Πολυτεχνείου 

Μέλος του ΙΗΑ

Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

https://professors-phds.com/2020/03/04/21372/

Στις 04/03/2020 εορτάζουν:

	Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης Άγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος οι δήμιοι Άγιοι Γρηγόριος Επίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου και Αδριανός Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Άσσου Όσιος Γεράσιμος της Βολογκντά Άγιος Βασίλειος βασιλεύς Ροστώβ της Ρωσίας Άγιοι Βασίλειος του Μιρώζ και Ιωάσαφ του Σνετνογκόρσκ οι Οσιομάρτυρες Άγιος Δανιήλ ο Πρίγκιπας Μετακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Βιασεσλάβου Πρίγκιπα της Τσεχίας Άγιος Πέτρος Μητροπολίτης Τομπόλσκ
Νηστεία

Άγιος Βασίλειος βασιλεύς Ροστώβ της Ρωσίας

Ημερομηνία εορτής:	04/03/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Μαρτίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Βασιλειος Βασιλευς Ροστωβ Της Ρωσιας (1209 - 1238)

Βιογραφία
Ο Άγιος Βασίλειος γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1209 μ.Χ. και ήταν υιός του μεγάλου πρίγκιπα του Ροστώβ Κωνσταντίνου Βσεβολόντοβιτς και της πριγκίπισσας Αγάθης - Άννας Μστισλάβοβνα. Μετά το θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του εισήλθε σε μονή και έγινε μοναχή. Στη μονή αυτή κοιμήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1221 μ.Χ.

Όταν το έτος 1216 μ.Χ. ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Βσεβολόντοβιτς, έγινε μεγάλος πρίγκιπας του Βλαδιμίρ, ανέθεσε τα καθήκοντα διακυβερνήσεως του Ροστώβ στο μικρό πρίγκιπα Βασίλειο, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του με αισθήματα δικαιοσύνης και αγάπης έναντι του λαού του Ροστώβ.

Όταν, στις 2 Φεβρουαρίου 1218 μ.Χ., πέθανε ο πατέρας του Αγίου, οδηγός και σύμβουλος του νεαρού πρίγκιπα ανέλαβε ο θείος του Άγιος Γεώργιος, πρίγκιπας του Βλαντιμίρ (τιμάται 4 Φεβρουαρίου).

Κατά το έτος 1219 μ.Χ. έλαβε μέρος στη μάχη που έδωσαν οι κάτοικοι του Βλαντιμίρ και της Σουζδαλίας κατά των Βουλγάρων και στις 16 Ιουνίου 1223 μ.Χ. στη μάχη κατά των Μογγόλων στον ποταμό Κάλκα, όπου οι Ρώσοι νικήθηκαν. Ο Βασίλειος και οι στρατιώτες του επέστρεψαν στο Ροστώβ.

Λίγα χρόνια αργότερα ο Άγιος νυμφεύεται τη Μαρία, θυγατέρα του Αγίου Μιχαήλ του Τσέρνιγκωφ (τιμάται 20 Σεπτεμβρίου) και αποκτά τον πρώτο του υιό, τον Μπόρις. Όμως τα σύννεφα άρχισαν να σκεπάζουν τον ουρανό της Ρωσίας. Η απειλή των Τατάρων ήταν ορατή. Το έτος 1236 μ.Χ. οι Τάταροι είχαν καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της Ρωσικής γης. Ο Χάνης των Τατάρων πρότεινε στον Άγιο Γεώργιο τον πρίγκιπα, ειρήνη. Εκείνος όμως απάντησε: «Μία ένδοξη μάχη είναι προτιμότερη από μία ατιμωτική ειρήνη». Στις 3 Φεβρουαρίου 1238 μ.Χ. οι Τάταροι κύκλωσαν την πόλη του Βλαντιμίρ. Οι κάτοικοι κατέφυγαν στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Επίσκοπος Μητροφάνης ενδυνάμωνε τους αγωνιστές. Η πόλη τελικά έπεσε στα χέρια των εχθρών στις 7 Φεβρουαρίου. Ο Επίσκοπος Μητροφάνης πέθανε μαζί με χιλιάδες γυναίκες και παιδιά.

Στις 4 Μαρτίου 1238 μ.Χ. οι Ρώσοι, με επικεφαλής τους Αγίους Βασίλειο και Γεώργιο, έδωσαν την τελική μάχη. Οι Τάταροι συνέλαβαν τον Άγιο Βασίλειο, ο οποίος τους είπε, όπως οι Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας: «Δεν μπορείτε να μου πάρετε την πίστη στον Χριστό». Μετά από αυτή την ομολογία πίστεως, οι βάρβαροι τον κρέμασαν στο δάσος Σερνσκ.

Ο Επίσκοπος Κύριλλος συνέλεξε με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα ενταφίασε στον καθεδρικό ναό του Ροστώβ.

Άγιοι Βασίλειος του Μιρώζ και Ιωάσαφ του Σνετνογκόρσκ οι Οσιομάρτυρες

Ημερομηνία εορτής:	04/03/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Μαρτίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Βασιλειος Του Μιρωζ Ο Οσιομαρτυρας (; - 1299), Αγιος Ιωασαφ Του Σνετνογκορσκ Ο Οσιομαρτυρας (; - 1299)

Βιογραφία
Οι Άγιοι Οσιομάρτυρες Βασίλειος και Ιωάσαφ έζησαν κατά τον 13ο αιώνα μ.Χ. στην περιοχή του Πσκωφ της Ρωσίας.

Ο Άγιος Βασίλειος ήταν ηγούμενος της μονής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος του Μιρώζ ενώ ο Άγιος Ιωάσαφ ήταν ηγούμενος στη μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου του όρους Σνάτνα.

Οι Άγιοι μαρτύρησαν κατά το έτος 1299 μ.Χ., όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν εναντίων του Πσκωφ και των μοναστηριών της περιοχής.

Τουρκικές παραβιάσεις = Η ιστορία μιας κατάρριψης που δεν έγινε ποτέ

Ο Αίσωπος διηγείται («Όφις πατούμενος και Ζευς») για ένα φίδι που το τσαλαπατούσαν πολλοί και έκανε τα παράπονά του γι΄ αυτό στον Δία. Και ο Ζευς «πατήρ ανδρών τε θεών τε» το συμβούλεψε: «Αν δάγκωνες τον πρώτο που σε πάτησε, δεύτερος δεν θα τολμούσε να σου κάνει το ίδιο». Ο μύθος δηλοί ότι «οι τοις πρώτοις επεμβαίνουσιν ανθιστάμενοι, τοις άλλοις φοβεροί γίνονται». Όσοι δηλαδήαντιστέκονται σε αυτούς που τους επιτίθενται,εκφοβίζουν όλους τους άλλους.
Οι Τούρκοι πραγματοποίησανμόνο στους τελευταίους 62 μήνες ούτε μια, ούτε δέκα, ούτε εκατό, ούτε έστω χίλιες παραβιάσεις, αλλά 16.248!
Αν τιμούσαμε την σοφία των προγόνων μαςκαι αντιστεκόμασταν, όπως μας συμβούλευε ο Αίσωπος, δεν θα αποτολμούσαν ούτε δεύτερη!
 Ολόκληρη η ιστορία των τουρκικών παραβιάσεων -παραβάσεων είναι η ιστορία μιας κατάρριψης που δεν έγινε ποτέ!
Στο μεταξύ τις τελευταίες 50 ημέρες καταγράφηκε ρεκόρ τουρκικής προκλητικότηταςμε 965 παραβιάσειςτης κυριαρχίας μας. Με τα δεδομένα αυτά, είναι (ακατ)ανόητηοποιαδήποτε συζήτηση περί ΜΟΕ, που όμως διεξάγεται στην Αθήνα. Αν δεν σταματήσουν οι τσαμπουκάδες του Ερντογάν και των υπουργών του, δεν πρέπει να υπάρξει κανένας διάλογος. Γελοιοποιείται και η έννοιάτου.
Από διαρροές προκύπτει ότι στο Γραφείο του ΥΕΘΑ, όπου διεξήχθησαν, ως μη όφειλε, οι πρόσφατες συνομιλίες για τα διαβόητα ΜΟΕ, οι ειδικοί εξέτασαν όλα τα προβλήματα που συνδέονται με τις πάγιες αξιώσεις των Οσμανλήδων, κόντρα στα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Καταγράφεταιποιοτική αναβάθμιση της νεοοθωμανικής προκλητικότητας. Στο τετραήμερο των συζητήσεων για τα ΜΟΕ στο ΥΕΘΑ, ενώ συζητούσαν περί μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, την ίδια ώρα στο Αιγαίο οι Τούρκοι ξεσάλωναν κυριολεκτικά: Υπερπτήσεις, εμπλοκές, οπλισμένα μαχητικά αεροσκάφη, παραβιάσεις – παραβάσεις. Προφανώς ετοιμάζουν «θερμό». Το 2019 οι παραβιάσεις έφτασαν τις 4811!!!
Είναι όμως ώρα για μια εκ βαθέων αναθεώρηση της στάσης μας. Όπως συμβούλευε ο εθνικός μας ποιητής «Το σπαθί σου αντισηκώνεις//τρία πατήματα πατάς.// Σαν τον πύργο μεγαλώνεις// και εις το τέταρτο κτυπάς» (Σολωμός, Ύμνος εις την Ελευθερίαν / 96 ).
Στο μεταξύ οι ιθύνοντες, αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του λαθροεποικισμούκαι του εξισλαμισμού της χώρας που αυτός απεργάζεται, χτύπησαν βλακωδώς και αλύπητα τους Έλληνες πολίτεςπου διαμαρτύρονταν. Έμπλεξαν την Αστυνομία της οποίας η αποστολή είναι βαθύτατα διαφορετική.
Πάντως στις Βρυξέλλες, όπου συζητούνταν το (λαθρο)μεταναστευικό, καμμιά ευρωενωσιακή δέσμευση για το 95% των λαθροεποίκων δεν ελήφθη. Κοντολογίςη νέα πολιτική της ΕΕ για το (λαθρο)μεταναστευτικό είναι μία από τα ίδια, πανομοιότυπη με την παλιά. Τελικά όταν δεν υπάρχει κυβέρνηση με στιβαρήβούληση, αλλά είναι πρόθυμη σε υποχωρήσεις «εις πρώτηνζήτησιν», αυτά θα εισπράττουμε…
Θα στιγματίσουμε την πρωτοβουλία των αρμοδίων του Σοχού Θεσσαλονίκης οι οποίοιμετεκάλεσαν τουρκικό συγκρότημα που χόρεψε και τραγούδησε με εκχειλίζοντα ανθελληνισμό άσματα της Αλώσεως. Σωστός ο πρεσβύτερος του Ναού που συνόψισε την απαρέσκειά και αποδοκιμασία των κατοίκων χτυπώντας πένθιμα τις καμπάνες!
 http://www.antibaro.gr/article/26164