Ορθοδοξία: Η ελπίδα των λαών της Ευρώπης

Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Ορθοδοξία: Η ελπίδα των λαών της Ευρώπης

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία "χριστια­νική ταυτότητα", αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

Η Ενωμένη Ευρώπη του 21ου αιώνος αναζητεί την ταυτότητα της. Η «ευρωπαϊκή ταυτότης» δεν αποτε­λούσε αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού, εφ' όσον την διεμόρφωναν μόνον οικονομικοί και πολιτικοί πα­ράγοντες. Αφ' ότου όμως πολιτισμικοί και ιδίως θρη­σκευτικοί παράγοντες έπρεπε να ληφθούν υπ' όψιν κα­τά την αναζήτησί της, αναπτύχθηκαν σοβαρές συζητή­σεις, έντονες διαφωνίες και οξείες διαμάχες γύρω από την αναφορά ή μη του «Ευρωπαϊκού Συντάγματος» στην χριστιανική ταυτότητα της Ευρώπης.

Τί σημαίνει όμως «χριστιανική ταυτότης της Ευρώ­πης» για τους Ορθοδόξους λαούς μας; Πόσο χριστια­νική είναι η «χριστιανική ταυτότης της Ευρώπης»;

Όσοι καλοπροαίρετα αγωνίζονται για την ενίσχυσι της χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης ομιλούν συ­νήθως γι' αυτήν ωσάν να πρόκειται για ένα ιστορικό δεδομένο ή έναν κώδικα χριστιανικών αρχών και αξιών, στις οποίες ημπορούν να συγκλίνουν οι χριστιανι­κοί λαοί με την βοήθεια των οικουμενικών επαφών και διαχριστιανικών διαλόγων. Οι Χριστιανοί της Ευρώ­πης επιδιώκουν να την εξασφαλίσουν θεσμικά, επειδή φοβούνται το ενδεχόμενο του θρησκευτικού αποχρωματισμού της ηπείρου των, την αλλοίωσι της χριστιανι­κής της ιδιοπροσωπίας λόγω των πληθυσμιακών μετα­βολών (μετανάστευσις κ.λπ.) ή τον αποκλεισμό των χριστιανικών "διεκκλησιαστικών" οργανισμών από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Ευρώπη. Ακολουθών­τας την ίδια λογική, και οι προτάσεις επισήμων Ορθοδόξων εκπροσώπων επικεντρώνονται στην ενίσχυσι μιας θεσμικής χριστιανικής παρουσίας στην Ευρώπη.

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία "χριστια­νική ταυτότητα", αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

* * *

Ζώντες στο περιβάλλον του Αγίου Όρους και στην πνευματική ατμόσφαιρα που αυτό δημιουργεί, αντι­λαμβανόμεθα ότι η Ορθόδοξος κληρονομιά μας δεν πρέπει να μετρήται με τα μέτρα του κόσμου τούτου. Τα τελευταία χρόνια γινόμεθα μάρτυρες της ευλαβείας και της βαθειάς πίστεως των προσκυνητών του Αγίου Όρους, πολλοί εκ των οποίων έρχονται με πολύ κόπο και με μεγάλα έξοδα από τις ομόδοξες χώρες της Βαλ­κανικής και από την Ρωσσία.

Στην συνείδησι όλων αυτών των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και όσων εκπροσωπούν στην χώρα τους, η Ορθοδοξία δεν έχει συνήθως την έννοια, που της αποδίδουν όσοι την βλέπουν ή την αντιμετωπί­ζουν με ιδεολογικά ή κοινωνιολογικά κριτήρια, όσοι δηλαδή συνηθίζουν να βλέπουν στην καθ' ημάς Ανατο­λή αντιδυτικά «Ορθόδοξα» τόξα παράλληλα προς τα μουσουλμανικά, ή θεωρούν την Ορθοδοξία ως εθνικι­στική δύναμι των λαών που την ασπάζονται. Όσο και αν οι Ορθόδοξοι δημιουργούμε τέτοιες εντυπώσεις, λό­γω των προσωπικών μας ατελειών ή των συλλογικών μας αστοχιών, έχουμε βαθειά ριζωμένη στην συνείδη­σί μας την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, ουράνιο, ακατάλυτο: είναι το ανεκτί­μητο δώρο του αγίου Τριαδικού Θεού στον κόσμο, η «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστις» (Ιούδ. 3), την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία μας διασώζει ακέραια, χωρίς αιρετικές παραχαράξεις, και την οποία με πολ­λές θυσίες διαφυλάξαμε σε δύσκολους καιρούς, προκει­μένου να μη χάσουμε την ελπίδα της αιωνίου ζωής.

Οι Ορθόδοξοι λαοί είμαστε ηλεημένοι από τον άγιο Θεό να φέρωμε την σφραγίδα του Ορθοδόξου αγίου Βα­πτίσματος, να κοινωνούμε της αγίας Ορθοδόξου Ευχα­ριστίας, να ακολουθούμε με ταπείνωσι την δογματική διδασκαλία των αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων ως μοναδική οδό σωτηρίας, και να τηρούμε «την ενότη­τα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφ. δ' 3). Φέρομε ομολογουμένως την παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β' Κορ. δ' 7), εν τούτοις όμως αυτή συνιστά Χάριτι Θεού τον λόγο «της εν ημίν ελπίδος» (Α' Πέτρ. γ' 15).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν είναι απλώς κιβω­τός της εθνικής ιστορικής μας κληρονομιάς. Πρωτίστως και κυρίως είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολι­κή Εκκλησία.
Για να μη χάσουν την ελπίδα της εν Χριστώ αιωνίου σωτηρίας, σε εποχές δύσκολες οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων διετήρησαν την Ορθόδοξο Πίστι τους με την θυσία χιλιάδων νεομαρτύρων, αντιστεκόμενοι τόσο στον εξισλαμισμό όσο και στον εξουνιτισμό(1). Γι' αυτό η πρόσφατος, μετά την κατάρρευσι των αθεϊστικών καθεστώτων, αναζωπύρωσις της Ουνίας και η δραστηριότης των νεο-προτεσταντικών Ομολογιών μεταξύ Ορθοδόξων πληθυσμών αποτελούν σοβαρότατες προκλή­σεις για τους Ορθοδόξους. Και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπίζωνται, επειδή για μία ακόμη φορά θέτουν υπό διακινδύνευσι την σωτηρία απλοϊκών ψυχών, «υ­πέρ ων Χριστός απέθανε» (πρβλ. Ρωμ. ιδ' 15).

Στις δυτικές κοινωνίες εξάλλου, τις εκ παραδόσεως ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές, όπου υπάρχουν και δραστηριοποιούνται Ορθόδοξες ενορίες, η Ορθό­δοξος παρουσία πρέπει να είναι σεμνή μαρτυρία περί του αυθεντικού Χριστιανισμού, τον οποίον στερήθη­καν επί αιώνες οι κοινωνίες αυτές, λόγω των παπικών και προτεσταντικών παρεκκλίσεων από την αποστο­λική Πίστι. Κάθε φορά που η νοσταλγική αναζήτησις της ανόθευτου χριστιανικής Πίστεως κορυφώνεται στην επιστροφή ετεροδόξων Χριστιανών στην αγκάλη της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου, εκφράζεται η ιεραποστολική φύσις της Εκκλησίας. Επιστρέφοντες οι ετερόδοξοι στην Ορθόδοξο Εκκλησία, δεν εγκαταλείπουν μία εκκλησία για να ασπασθούν μία άλλη, όπως λανθασμένα θεωρεί­ται. Στην πραγματικότητα αφήνουν ένα ανθρωποκεν­τρικό εκκλησιαστικό σχήμα και επανευρίσκουν την μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού, γίνονται μέλη του σώματος του Χριστού και επαναπροσανατολίζονται στην πορεία της θεώσεως.

Δυστυχώς, αντίθετη κατεύθυνσι ακολουθεί ο συγκρητιστικός Οικουμενισμός, τον οποίον εκφράζουν θε­σμικά όργανα της Οικουμενικής λεγομένης Κινήσεως και φορείς του παποκεντρικού Οικουμενισμού. Επει­δή παραθεωρούν την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία και ακολουθούν την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» ή την νεωτέρα ρωμαιοκεντρική θεωρία των «αδελφών εκκλησιών», θεωρούν ότι η Αλήθεια της Αποστολικής Πίστεως, ή μέρος αυτής, διασώζεται σε όλες τις Χρι­στιανικές εκκλησίες και ομολογίες. Γι' αυτό κατευθύ­νουν τις προσπάθειές τους στην πραγματοποίησι μιας ορατής ενότητος των Χριστιανών, ανεξαρτήτως βαθυτέρας ενότητος στην Πίστι.

Υπό την έννοια αυτή η οικουμενιστική "θεολογία" εξισώνει το Ορθόδοξο Βάπτισμα (τριπλή κατάδυσι) με το ρωμαιοκαθολικό ράντισμα, θεωρεί την αίρεσι του Filioque δογματικά ισοδύναμη με την Ορθόδοξο διδα­σκαλία περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ μόνον του Πατρός, μεθερμηνεύει το πρωτείο εξου­σίας του Πάπα της Ρώμης ως πρωτείο διακονίας, ονο­μάζει θεολογούμενον την Ορθόδοξο διδασκαλία περί διακρίσεως ουσίας και ενεργείας στον Θεό και περί ακτίστου θείας Χάριτος, κ.ά.

Πρόκειται για έναν επιπόλαιο οικουμενισμό, για τον οποίο έγραφε εύστοχα ο αείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επι­θυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πι­στεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμό­τητα να ρευστοποίηση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα και μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νο­μίζει πως μπορεί να συμφιλίωση με αμοιβαίες υποχω­ρήσεις δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες. Οι δυο αυτοί τρόποι, με τους οποίους αντιμετωπίζεται -ή παραθεωρείται- η πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ε­λαστικότητα ή κάποια σχετικοποίηση της αξίας που α­ποδίδεται σ' ωρισμένα άρθρα πίστεως των εκκλησιών. Η σχετικοποίηση αυτή αντικαθρεφτίζει ίσως την πο­λύ χαμηλή σημασία, που ωρισμένες χριστιανικές ομά­δες -στο σύνολό τους ή σ' ωρισμένους από τους κύ­κλους τους- δίνουν σ' αυτά τα άρθρα της πίστεως. Προ­τείνουν πάνω σ' αυτά, από ενθουσιασμό ή διπλωματι­κή νοοτροπία, συναλλαγές και συμβιβασμούς, ακριβώς γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν με αυτά που προ­τείνουν. Οι συμβιβασμοί όμως αυτοί παρουσιάζουν με­γάλο κίνδυνο για Εκκλησίες, όπου τα αντίστοιχα άρ­θρα έχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμής. Για τις Εκκλησίες αυτές παρόμοιες προτάσεις συναλλαγής και συμβιβασμού ισοδυναμούν με απροκάλυπτες επιθέ­σεις»(2).

Παραλλήλως οι προτεσταντικές Ομολογίες, οι οποί­ες έχουν φθάσει μέχρις αρνήσεως θεμελιωδών δογμάτων Πίστεως (της ιστορικότητος της Αναστάσεως, της αειπαρθενίας της Θεοτόκου κ.ά.) και αποδοχής αντιευαγγελικών ηθών (γάμος ομοφυλοφίλων κ.λπ.), εξισώ­νονται στα πάνελς του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με τις αγιώτατες Τοπικές Ορθόδοξες Εκ­κλησίες. Η θεωρία της «απομυθεύσεως», η "θεολογία" του "θανάτου του Θεού", η χειροτονία γυναικών σε ιε­ρατικούς βαθμούς, η ιερολογία γάμου ομοφυλοφίλων, αναμφίβολα δεν αποτελούν στοιχεία της χριστιανικής μας ταυτότητος.

Ο προτεσταντισμός περιήλθε σε βαθύτατη κρίσι πί­στεως. Ο Frank Schaeffer, ο επώνυμος αμερικανός προ­τεστάντης που μετά από πολυετή και σκληρή προσω­πική αναζήτησι έγινε Ορθόδοξος, στο βιβλίο του Dancing Alone, The Quest for Orthodox Faith in the Age of False Religion, Regina Orthodox Press, Salisburg, USA (σε ελληνική μετάφρασι με τίτλο: Αναζητώντας την Ορθόδοξη Πίστη στον αιώνα των ψεύτικων θρησκειών (2), εκδ. Μακρυγιάννη, Κοζάνη 2004), δίνει πολλά ενδιαφέ­ροντα στοιχεία, που αποκαλύπτουν την έκπτωσι του προτεσταντισμού από την Αλήθεια της Μιας Αγίας Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Προέκτασι και αναπόφευκτη συνέπεια του διαχρι­στιανικού συγκρητισμού αποτελεί ο διαθρησκειακός συγκρητισμός, ο οποίος αναγνωρίζει δυνατότητα σω­τηρίας σε όσους ανήκουν σε μία από τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ορθόδοξος επίσκοπος έγραψε ότι «κατά βάθος, μία εκκλησία και ένα τέμενος [τζαμί]... αποβλέ­πουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του άνθρω­που»(3). Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός δεν διστάζει ακόμη να αναγνωρίση σωτηριώδεις οδούς σε όλες τις θρησκείες του κόσμου(4). Προ ολίγων ετών καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έγραψε ότι ημπορεί να ανάψη κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, όπως και μπροστά στο άγαλμα μιας από τις θεές του Ινδουι­σμού.

Ορθόδοξοι επίσκοποι, κληρικοί και θεολόγοι έχουν δυστυχώς επηρεασθή από την συγκρητιστική αυτή νο­οτροπία. Με τις θεολογικές τους απόψεις, τις οποίες οι εκκοσμικευμένοι άρχοντες και διανοούμενοι συνήθως ακούουν και αναγνωρίζουν ως Ορθόδοξες, συντελούν ώστε η νοοτροπία αυτή να υπερβή τα στενά όρια των προσωπικών τους αντιλήψεων και να αποτελέση "γραμ­μή" με στόχους και επιδιώξεις. Σε αυτή την προοπτι­κή η αγάπη, χωρίς αναφορά στην δογματική αλήθεια, καθιερώνεται κριτήριο ενότητος των Χριστιανών, ενώ η εμμονή στις παραδοσιακές Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις αποδοκιμάζεται ως μισαλλοδοξία και φονταμενταλισμός.
Όσον αφορά το πως η οικουμενιστική νοοτροπία οικοδομεί τον τύπο μιας κατ' επίφασιν χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης, είναι χαρακτηριστικές οι «δεσμεύσεις» των εκπροσώπων των χριστιανικών εκκλη­σιών που υπέγραψαν την Οικουμενική Χάρτα στις 22 Απριλίου 2001(5).

Όμως η "χριστιανική" αυτή ταυτότητα της Ευρώπης πολύ απέχει από την αληθινή χριστιανική ταυτότητα των ευρωπαϊκών λαών. Πρέπει να τονισθή με κάθε έμφασι ότι αδικείται η Ευρώπη, όταν της προσάπτωμε μία ταυτότητα που δεν είναι αληθινά χριστιανική αλ­λά μόνο κατ' επίφασι. Ένας νοσηρός, ένας νοθευμένος, Χριστιανισμός δεν είναι ο Χριστιανισμός των κατακομ­βών της Ρώμης, του αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου, των Ορθοδόξων μοναχών της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, γενικώς ο Χριστιανισμός της πρώτης χιλιετίας. Ένας νοθευμένος Χριστιανισμός δεν ημπορεί να προστατεύση την Ευρώπη από την εισβολή μη χριστιανικών αντι­λήψεων και ηθών στις κοινωνίες της.

Είναι ήδη γνωστό ότι οι πολλοί Ευρωπαίοι κουρά­σθηκαν από τον ξηρό ορθολογισμό, νοσταλγούν τον χαμένο μυστικισμό, και γι' αυτό ασπάζονται τον μουσουλμανισμό, τον βουδισμό ή τον ινδουισμό, παραδί­δονται στον εσωτερισμό ή επιδιώκουν μεταφυσικές εμ­πειρίες σε νεοεποχιτικά κινήματα. Αναφέρεται ότι μόνο στην Ιταλία λειτουργούν περί τα 500 μουσουλμανικά τεμένη, ενώ στην Γαλλία το 5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια. Στο κέντρο της έχει τον Χριστό. Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώπινα, γιατί όλα προσφερόμενα στον Θεάνθρωπο Κύριο χαριτώνονται από την άκτιστο Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Γι' αυτό ημπορεί να αναπαύση τις ψυχές που αναζητούν καλοπροαίρετα την ελευθερία τους α­πό τον ασφυκτικό κλοιό του ορθολογισμού, του επι­στημονισμού, του υλισμού, του ιδεαλισμού, της τεχνο­κρατίας. Γι' αυτό δεν πρέπει να συρθή η Ορθοδοξία μέ­σα στην συγκρητιστική χοάνη, δεν πρέπει να χαθή η ελπίς του σύμπαντος κόσμου.

Ως Ορθόδοξοι ποιμένες και ως Ορθόδοξοι πιστοί έχουμε χρέος να διαφυλάξωμε την ιερά παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Ο Απόστολος των Ε­θνών παραγγέλλει στους πρεσβυτέρους της Εφέσου και στους ποιμένας της Εκκλησίας μέχρι σήμερα: «Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδί­ου αίματος» (Πράξ. κ' 28). Και ο ίδιος στον πιστό λαό της Θεσσαλονίκης και όλης της Εκκλησίας: «αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε» (Β' Θεσ. β' 15).

Η Γηραιά Ήπειρος στον τομέα της Πίστεως έχει α­στοχήσει. Η Νέα Εποχή απειλεί ανοικτά πλέον τις ευ­ρωπαϊκές κοινωνίες με αποχριστιανισμό. Δεν είναι πα­ράδοξο. Η Ευρώπη έστρεψε τα νώτα στον Χριστό, κάποτε τον έδιωξε, όπως εύστοχα παρατηρούν ο Ντοστογιέφσκυ στον Μέγα Ιεροεξεταστή(6) και ο άγιος Νι­κόλαος επίσκοπος Ζίτσης(7).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να εκδηλώση το χάρισμα και την αποστολή της, να διακηρύξη στους λαούς της Ευρώπης ότι, εάν υπάρχη κάτι που μπορεί να σώση την Ευρώπη σε αυτή την κρίσιμη φάσι της ιστο­ρίας της, είναι η Ορθοδοξία. Ας μη στερήσουμε εμείς οι ίδιοι από την Ορθόδοξο Εκκλησία μας την δυνατότη­τα να δώση αυτό το σωτήριο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης, εξισώνοντας την Ορθόδοξο Πίστι με την αίρεσι στην συγκεχυμένη προοπτική και το ασαφές όρα­μα του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Μπορούμε να συντελέσουμε σε έναν υγιή, απολύτως Ορθόδοξο, Οικουμενισμό, αποκαλύπτοντας στους ετεροδόξους Χρι­στιανούς το Μυστήριο του Θεανθρώπου και της Εκ­κλησίας Του, και διακηρύσσοντας μαζί με τον μακαρι­στό και ομολογητή Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς: «Η έξοδος από όλα τα αδιέξοδα, ανθρωπιστικά, οικουμενι­στικά, παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύρι­ος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημά Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον Αυτού Σώμα. Η Αποστολική, Αγιοπατερική, Αγιοπαραδοσιακή, Αγιοσυνοδική, Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέσεις, ό­πως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν ανάλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και "κατ' άν­θρωπον"· κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάν­θρωπον δια του ανθρώπου. Με τούτο αρνείται και α­πορρίπτει την Εκκλησίαν... Η μόνη σωτηρία από αυ­τό είναι η αποστολική θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδή ολι­κή επιστροφή εις την θεανθρωπίνην οδόν των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Τούτο δε σημαί­νει επιστροφήν εις την άμωμον ορθόδοξον πίστιν των και εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις την κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωήν των εν τη Εκκλησία δια του Άγιου Πνεύματος, εις την εν Χριστώ ελευθερίαν των... Άλλως, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν οδόν, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν ακολούθησιν όπισθεν του μόνου αληθινού Θεού εις όλους τους κόσμους, και την λατρείαν του μόνου αληθινού και Αειζώου Θεού, του Θεανθρώπου και Σωτήρος Χριστού, είναι βέβαιον ότι ο άνθρωπος θα καταποντισθή εις την νεκράν θάλασσαν της ευρωπαϊκής πολιτισμένης ειδωλολατρίας και αντί του Ζώντος και Αληθινού Θε­ού, θα λατρεύση τα ψευδοείδωλα του αιώνος τούτου, εις τα οποία δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε ανάστασις, ού­τε θέωσις δια το θλιμμένον ον, το ονομαζόμενον άν­θρωπος(8).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΑΙ:

(1) Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ο­σίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, «Η Εκκλησιολογική Αυτοσυνειδη­σία των Ορθοδόξων από της Αλώσεως μέχρι των αρχών του 20ού αιώνος», στον συλλογικό τόμο «ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΚΟΝ» (αφιέ­ρωμα στον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Διο­νύσιο), Θεσσαλονίκη 1999, σ. 124. Βλ. επίσης Αθανασίου Γιέβτιτς, επισκόπου Βανάτου (νυν πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης), «Η Ουνία εναντίον της Σερβικής Ορθοδοξίας», στον συλλογικό τόμο «Η ΟΥΝΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ», εκδ. Αρμός, Αθήναι 1992. Περί της δραστηριότητος της Ουνίας στην Τρανσυλβανία, βλ. «30 Βίοι Ρουμάνων Αγίων», εκδ. Ορθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1992, σ. 123.

(2) Dimitru Staniloae, «Για ένα Ορθόδοξο Οικουμενισμό», έκδ. Ά­θως, Πειραιεύς 1976, σ. 19-20.

(3) «Ορθοδοξία και Ισλάμ», έκδ. Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου 1997, σ. 16.
(4) Ένθ' ανωτ., σ. 9-11.

(5) Βλ. Περιοδ. «Απόστολος Βαρνάβας», Λευκωσία Κύπρου, τ.10/2001, σ. 411-423.

(6) Φ. Ντοστογιέβσκη, «Αδελφοί Καραμάζωφ», έκδ. Γκοβόστη, Α­θήναι, σ. 99-121.

(7) Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οι­κουμενισμός», έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974, σ. 238 και 251-252.

(8) Ένθ' ανωτ. σ. 256-257.


Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006

http://www.impantokratoros.gr/AB5A0084.el.aspx

Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης

Ημερομηνία εορτής:	04/07/2017
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωνας Ο Αθωνιτης (1879 - 1938)

Βιογραφία Ο όσιος μάρτυρας Ιωνάς (κατά κόσμο Ιβάν Αντρέεβιτς Σανκόφ) γεννήθηκε σε μια ευσεβή οικογένεια εμπόρου, στις 20 Ιουλίου του 1879 μ.Χ., στο χωριό Σόλτσινο, της κοινότητος του Αλπάτιεφ, του δήμου Ζαράισκ, της επαρχίας Ριαζάν. Ο πατέρας του, Αντρέι Νικίτιτς Σανκόφ, έκανε εμπόριο άρτου στη Μόσχα και όλη του η οικογένεια ζούσε μαζί του. Το 1890 μ.Χ., όταν ο Ιβάν ήταν 11 χρονών, αρρώστησε βαριά η μητέρα του και με τη συμβουλή των ιατρών έφυγε στην πατρίδα της, το χωριό Σόλτσινο, όπου η οικογένεια είχε σπίτι κι ένα μικρό κτήμα. Τον Ιβάν τον πήρε μαζί της. Μένοντας στο Σόλτσινο, ο Ιβάν τελείωσε δυο τάξεις στο σχολείο, αλλά πέθανε η μητέρα του κι εκείνος επέστρεψε στη Μόσχα στον πατέρα του. Εκεί ολοκλήρωσε τη μόρφωσή του και άρχισε να ασχολείται μαζί με τον πατέρα του με το εμπόριο. Αλλά η καρδιά του ευσεβή νεανία δεν έτεινε προς την απασχόληση με το εμπόριο, ούτε και στην οικογενειακή ζωή. Στην οικογένεια τους υπήρχε η παράδοση να αφιερώνουν ένα από τα παιδιά τους στην υπηρεσία του Θεού, το οποίο γινόταν για όλους τους συγγενείς αποκλειστικός ικέτης. Γι' αυτό ο Ιβάν επιθύμησε να πάει στον Άθω και να γίνει μοναχός. Το 1897 μ.Χ., όταν ο νεανίας έγινε 18 χρονών, ήρθε στον Άθω και μπήκε δόκιμος στην μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Εδώ, στη δοξασμένη αρχαία μονή, ολοκληρώθηκε, κατά τα λεγόμενα του, η πνευματική του μόρφωση. Εδώ, στις 17 Απριλίου του 1889 μ.Χ., χειροτονήθηκε σε ρασοφόρο με τ' όνομα Ιωνάς και στις 12 Μαρτίου του 1902 μ.Χ. χειροτονήθηκε με μανδύα. Στις 5 Ιουνίου του 1905 μ.Χ. χειροτονήθηκε σε ιεροδιάκονο και στις 17 Σεπτεμβρίου του 1913 μ.Χ. σε ιερομόναχο. Την υπακοή ο πατήρ Ιωνάς περνούσε στην καγκελαρία και από το 1914 μ.Χ. στο μετόχι της Κωνσταντινουπόλεως. Την 1η Μαρτίου του 1914 μ.Χ. τον ιερομόναχο Ιωνά τον έστειλαν στο μετόχι της Κωνσταντινουπόλεως, όπου υπηρέτησε έως τις αρχές του πολέμου της Τουρκίας με την Ρωσία. Τον Ιούλιο του 1914 μ.Χ., όταν όλοι οι Ρώσοι είχαν εξοριστεί από την Κωνσταντινούπολη, ο πατήρ Ιωνάς έφυγε από 'κει με τρένο μαζί με υπαλλήλους του ρωσικού προξενείου. Όλο τον καιρό της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη έγραφε επιστολές στον ηγούμενο πατέρα Μισαήλ, κρατώντας μαζί του πνευματικό δεσμό. Όταν έφτασε στη Ρωσία τον όρισαν στο μετόχι της μονής του Αγίου Παντελεήμονος στην Οδησσό και υπηρέτησε εκεί, ώσπου, το 1923 μ.Χ. οι άθεες αρχές το έκλεισαν. Αφού έχασε το ναό, ο πατήρ Ιωνάς μετατέθηκε στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Οδησσού, όπου υπηρέτησε ως το 1927 μ.Χ., όταν οι αρχές έκλεισαν και αυτή την εκκλησία. Τότε ο πατήρ Ιωνάς άρχισε να τελεί στο ναό των Αγίων Πάντων, στα μνήματα, αλλά και αυτή η εκκλησία έκλεισε το 1930 μ.Χ. Εκείνη τη χρονιά ο πατήρ Ιωνάς έλαβε μια επιστολή από την πατρίδα, στην οποία οι γνωστοί του τον ενημέρωναν ότι στο χωριό τους, το Αλπάτεβο, το οποίο βρισκόταν μόλις μερικά χιλιόμετρα από το χωριό Σόλτσινο, απεβίωσε ο ιερέας τους και εκείνοι τον προσκαλούσαν να υπηρετήσει στο ναό αυτό. Ο πατήρ Ιωνάς αμέσως πήγε στην πατρίδα του και κατευθύνθηκε από την ιεραρχία στο χωριό Αλπάτεβο, όπου και υπηρέτησε έως την σύλληψη του. Στα τέλη του 1937 μ.Χ. λόγω μαζικών διωγμών κατά της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι συνεργάτες του ΛΕΕΥ (Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων) ανέκριναν τον πρόεδρο της αυτοδιοίκησης του χωριού και τον πρόεδρο του κολχόζ στο Αλπάτεβο και επίσης τακτικούς μάρτυρες σχετικά με την δραστηριότητα του Πατρός Ιωνά. Εκείνοι έδωσαν μαρτυρίες ότι το 1937 μ.Χ. τέθηκε ζήτημα για το κλείσιμο του ναού και την παράδοση του κτιρίου για σχολείο. Για το λόγο αυτό συγκάλεσαν συνέλευση. Ο ιερέας, όταν το έμαθε, το μετέδωσε στους πιστούς. Εκείνοι πήγαν στη συνέλευση και εμπόδισαν να κλείσουν το ναό, παρά λίγο ακυρώνοντας και την ίδια τη συνέλευση. Οι ψευδομάρτυρες έλεγαν ότι ο ιερέας κάθε μέρα κουβεντιάζει με γυναίκες ειδικά με χήρες και εκείνες μαζεύονται μέσα στην αποθήκη της εκκλησίας, όπου μένει αυτός. Μαρτύρησαν ότι δήθεν ο ιερέας έλεγε ότι πέρσι ήταν μικρή η σοδειά κι αυτό ήταν κακό για τα μέλη του κολχόζ. Φέτος η σοδειά είναι καλή και πάλι αυτό κακό θα είναι, γιατί ούτως ή άλλως θα τη φάνε τα ποντίκια και πάλι δεν θα έχουν τίποτα. Όταν ρώτησαν τον πατέρα Ιωνά, γιατί τις νύχτες κάθεται στο σκοτάδι και δεν ανάβει το φως, εκείνος απάντησε ότι κηροζίνη του δίνουν μόλις ένα μπουκάλι το χρόνο. Μια από τις γυναίκες μαρτύρησε ότι η ίδια δεν άκουσε καμιά από τις κουβέντες ανάμεσα στον ιερέα και τους πιστούς, επειδή όταν πλησίαζε, οι πιστοί αμέσως σταματούσαν να μιλάνε, αλλά χάρη στην προπαγάνδα του η σπιτονοικοκυρά, όπου ενοικιάζει δωμάτιο, αναγκάζει τα παιδιά της να προσεύχονται στο Θεό. Άλλη μάρτυς έδειξε ότι δήθεν μια φορά ο ιερέας απευθύνθηκε στους ενορίτες στο ναό με το κήρυγμα, στο οποίο μάλωνε την τοπική διοίκηση, η οποία είχε σκοπό να κλείσει το ναό και επίσης καλούσε τους πιστούς να γραφτούν σε εικοσάδες και με τον τρόπο αυτό να προστατέψουν το ναό και να εμποδίσουν το κλείσιμο του. Επίσης, εκείνος πήγε στο σπίτι της και προσπάθησε να πείσει τον άνδρα της να μπει στα μέλη της εκκλησιαστικής διοίκησης. Ταυτόχρονα μάλωνε τη σοβιετική εξουσία, λέγοντας ότι τον αναγκάζει να πληρώσει χίλια ρούβλια φόρο, αλλά ο κόσμος δεν πάει στην εκκλησία και πιθανόν σύντομα θα την κλείσουν. Τότε ο κόσμος θα στεναχωρηθεί, αλλά η σοβιετική εξουσία ξανά δεν θα ανοίξει το ναό. Η μάρτυς επίσης έδειξε ότι, αν και ο πατήρ Ιωνάς την έβαλε στη λίστα των είκοσι, δεν πήγε να συμμετάσχει σ' αυτή και την υπογραφή της δεν την έβαλε. Όλα αυτά, ενάντια της εξουσίας, κάνει ο ιερέας, για να μην κλείσουν την εκκλησία. Στις 24 Φλεβάρη του 1938 μ.Χ. ο πατήρ Ιωνάς συνελήφθη και τον έβαλαν στη φυλακή της πόλης Κολόμνα. Όταν συνέλαβαν τον ιερέα, του έδωσαν την εντολή σύλληψης και του είπαν να την υπογράψει. Ο πατήρ Ιωνάς αρνήθηκε. Εκείνη την ημέρα ο ανακριτής πέρασε τον Ιερέα από ανάκριση. Ιδού το κείμενο της: - Μέσα στα χαρτιά σας βρέθηκε ένα σημείωμα με το εξής περιεχόμενο: «Έλεγε για τον αναμενόμενο ερχομό του αντίχριστου, πρώτα μαζικό και ύστερα ενσαρκωμένο σε ξεχωριστό πρόσωπο». Πείτε, ποιος το έλεγε και πως να εκλάβουμε αυτό το περιεχόμενο του σημειώματος, ρώτησε ο ανακριτής. - Το σημείωμα είναι γραμμένο από μένα, αποτελεί απόκομμα από τη Βίβλο, αλλά τι σημαίνουν αυτά τα λόγια δεν μπορώ να εξηγήσω. Μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον αυτά τα λόγια και τα έγραψα, απάντησε ο πατήρ Ιωνάς. - Σας κατηγορούν για αντιεπαναστατική προπαγάνδα ανάμεσα στον πληθυσμό και εξάπλωση της αντιεπαναστατικής συκοφαντίας για τους διοικητές του κόμματος και της κυβέρνησης και επίσης για εκφράσεις διαμαρτυριών κατά του υπάρχοντος καθεστώτος. - Με την αντιεπαναστατική προπαγάνδα και την εξάπλωση της αντιεπαναστατικής συκοφαντίας κατά του υπάρχοντος καθεστώτος δεν είχα ασχοληθεί και δεν το παραδέχομαι, απάντησε ο ιερέας. Κατόπιν των ανακρίσεων του ιερέα ο ανακριτής πάλι κάλεσε τους μάρτυρες. Ένας απ' αυτούς είπε ότι είδε τον ιερέα να μιλά με τη δημογερόντισσα, παρουσία άλλων πιστών, τα επώνυμα των οποίων δεν γνωρίζει. Η δημογερόντισσα είπε ότι σε λίγο θα είναι εκλογές και καλό θα ήταν να υπάρχει ένας υποψήφιος από τους πιστούς, αλλά ο πατήρ Ιωνάς την διέκοψε, λέγοντας ότι η οργάνωση τους δεν είναι δηλωμένη και δεν θα δεχτούν υποψήφιο απ' αυτούς. Η δημογερόντισσα απάντησε σ' αυτό ότι, αν δεν εκλεχτούν οι άνθρωποι τους, μπορεί να κλείσουν την εκκλησία. Επίσης ο μάρτυρας υπέδειξε ότι ο ιερέας δήθεν έλεγε «Το σύνταγμα είναι απλώς και μόνο ένα χαρτί, δεν υπάρχει εκεί καμιά ισότητα. Από κάποιον παίρνουν φόρο 30 ρούβλια και από τον ιερέα δυο χιλιάδες, ενώ στο σύνταγμα λένε ότι όλοι είναι ίσοι. Τότε πως να καταλάβεις ποιος είναι ίσος εδώ. Το φόρο έβαλαν, για να κλείσουν την εκκλησία. Αυτό πρέπει να το αντιληφθείτε κι αν είναι έτσι, πρέπει να μην αφήσουμε να κλείσουν την εκκλησία και να μαζέψουμε λεφτά». Κατόπιν ανακρίσεων των μαρτύρων ο ανακριτής πάλι κάλεσε τον ιερέα, ο οποίος έως τότε, τρείς μήνες πλέον, βρισκόταν στην φυλακή υπό κράτηση. - Παραδέχεστε ότι είστε ένοχος, ότι ανάμεσα στα μέλη του κοχλόζ του χωριού Αλπάτεβο κάνατε αντιεπαναστατική προπαγάνδα κατά του υπάρχοντος καθεστώτος, εξαπλώνατε αντιεπαναστατική συκοφαντία για τους διοικητές του κόμματος και της κυβέρνησης; Τον Ιούλιο του 1937 οργανώσατε τις γυναίκες να εκδηλωθούν κατά της κατάργησης της εκκλησίας. Το επιβεβαιώνετε; ρώτησε ο ανακριτής. - Στην κατηγορία για αντιεπαναστατική προπαγάνδα δεν παραδέχομαι την ενοχή μου. Επίσης δεν υπήρξε από την πλευρά μου καμιά ενθάρρυνση των γυναικών τον Ιούλιο του 1937 κατά της κατάργησης της εκκλησίας... Στις 7 Ιουνίου του 1938 μ.Χ. η τρόικα της ΛΕΕΥ καταδίκασε τον πατέρα Ιωνά σε εκτέλεση. Κατόπιν αποφάσεως της τρόικα ο πατήρ Ιωνάς μεταφέρθηκε στη Μόσχα στη φυλακή Ταγκάνκα. Στις 13 Ιουνίου ο φωτογράφος της φυλακής έβγαλε τη φωτογραφία του. Ο ιερομόναχος Ιωνάς (Σανκόφ) εκτελέστηκε στις 4 Ιουλίου του 1938 μ.Χ. και μνημονεύτηκε σε κοινό τάφο στο πολύγωνο Μπούτοβο, κάτω από τη Μόσχα.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης	Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης	Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης
Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης	Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης	Άγιος Ιωνάς ο Αθωνίτης

Γιατί "τιμά" ο Παπισμός την επέτειο της Μεταρρύθμισης;

Ι. Μ. Πειραιώς, Γιατί "τιμά" ο Παπισμός την επέτειο της Μεταρρύθμισης;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Ιουλίου 2017

             Τη φετινή χρονιά συμπληρώνονται πεντακόσια χρόνια από τη μεγάλη διάσπαση του παπισμού, η οποία είναι γνωστή ως Μεταρρύθμιση. Το 1517 ο γερμανός παπικός μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος αντέδρασε δυναμικά κατά των τερατωδών πρακτικών της παπικής «εκκλησίας», εγκαινιάζοντας έτσι το σαρωτικό κίνημα της Μεταρρύθμισης, ή Διαμαρτύρησης, ή Προτεσταντισμού, όπως είναι καλλίτερα γνωστό, το οποίο συντάραξε συθέμελα το σαθρό παπικό οικοδόμημα και ολόκληρο τον κόσμο.

Μελετώντας αντικειμενικά την ιστορία της συγκεκριμένης αυτής ταραγμένης περιόδου, μπορούμε αβίαστα να δούμε το γεγονός της Μεταρρύθμισης ως την κυοφορούμενη για πέντε αιώνες έκρηξη των παπικών αυθαιρεσιών κατά των λαών της Ευρώπης και αλλαχού.

          Απ’ ότι διαβάζουμε έχουν προγραμματισθεί πολλές εκδηλώσεις για να τιμηθεί το σημαντικό αυτό γεγονός. Πριν λίγο καιρό το γνωστό πανεπιστήμιο της Τιβίγγης στη Γερμανία διοργάνωσε εορταστική εκδήλωση, στην οποία πήρε μέρος και οΠαναγιώτατος Οικουμενικό Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος μάλιστα και τιμήθηκε από το εν λόγω προτεσταντικό πνευματικό ίδρυμα με την αναγόρευσή του ως επιτίμου διδάκτορος.

        Το περίεργο και άξιο μελέτης είναι πως και η παπική «εκκλησία» τιμά την επέτειο της Μεταρρύθμισης! Το εν Αθήναις ιησουιτικό περιοδικό «ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»(τ.1105 Μάιος –Ιούνιος 2017) είναι αφιερωμένο στα «500 χρόνια από τη Μεταρρύθμιση του Λουθήρου». Μάλιστα στο εξώφυλλο της πρώτης σελίδας έχει αναρτημένη γκραβούρα στην οποία εικονίζεται ο Λούθηρος να καίει στην πυρά τον αφορισμό του από την παπική «εκκλησία»!  

         Σε ένα από τα επετειακά άρθρα του περιοδικού έγραψε ο εκδότης και διευθυντής του ιησουίτης «ιερέας» κ. Θεόδωρος Κοντίδης: «Ο κόσμος μας σήμερα δεν θα ήταν όπως είναι χωρίς την εμβληματική μορφή του Λουθήρου και της Μεταρρύθμισης που αυτός ξεκίνησε. Η Μεταρρύθμιση άλλαξε το τοπίο του χριστιανισμού, άλλαξε την ιστορική πορεία της Ευρώπης και του κόσμου. Η επιρροή του Λουθήρου στη θρησκεία και στον πολιτισμό υπήρξε καθοριστική και η κατανόηση αυτής είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε την εποχή που ζούμε». Προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε τους«τολμηρούς» αυτούς ισχυρισμούς του παπικού ιησουίτη «κληρικού» και δε μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας, ή αν κρύβεται κάποια σκοπιμότητα στα γραφόμενά του. Θα νόμιζε κάποιος ότι ο σημερινός παπισμός δεν είναι ο ίδιος με εκείνον, πριν 500 χρόνια, όταν ξέσπασε η θύελλα της Διαμαρτύρησης και όπου σείστηκε και κλονίστηκε συθέμελα το παπικό οικοδόμημα. Συμφωνούμε μαζί του ότι πράγματι ο κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος αν δεν ξεσπούσε το αναπόφευκτο κίνημα της Μεταρρύθμισης. Αλλά πως θα ήταν; Ασφαλώς χειρότερα! Θα συνεχίζονταν ο σκοτεινός παπικός μεσαίωνας, αυτός των προηγουμένων πεντακοσίων ετών (1014-1517), αφότου η σεβάσμια Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης συλήθηκε από τους βαρβάρους και αιρετικούς Φράγκους, αποσχίστηκε από την Εκκλησία (1054) και επέβαλε τη χειρότερη βαρβαρότητα, που γνώρισε ποτέ ο κόσμος και η ιστορία, στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αν πράγματι ο κ. Θ. Κοντίδης είχε αγαθές προθέσεις και ήθελε να είναι τίμιος με την ιστορία, γιατί δεν προχώρησε να περιγράψει, πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς τη Μεταρρύθμιση;

         Σε άλλο σημείο έγραψε: «Πριν 500 χρόνια το 1517, ο Λούθηρος διακήρυξε τις 95 θέσεις του, όπου κατάγγειλε το εμπόριο των λυσίποινων (λυσίποινα και όχι συγχωροχάρτια) από τον πάπα … κατήγγειλε τη διαφθορά της παπικής αυλής … όρθωσε το ανάστημά του ενάντια στον πάπα …». Ορθώς τα αναφέρει. Αλλά δεν μας λέει αν η παπική «εκκλησία» διόρθωσε όλα αυτά, ή τουλάχιστον διόρθωσε μερικά. Δυστυχώς τίποτε δε διόρθωσε. Όπως είναι γνωστό, το κίνημα της Μεταρρύθμισης ακολούθησε το κίνημα της Αντιμεταρρύθμισης από μέρους του παπισμού. «Η Αντιμεταρρύθμιση είναι ένα κίνημα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με ξεκίνημα τον 16ο αιώνα και διεύρυνση τον 17ο αιώνα με αφορμή την προτεσταντική Μεταρρύθμιση.Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προσπάθησε να ανακόψει τη διάδοση των ιδεών της Μεταρρύθμισης με βίαια μέτρα, όπως η Ιερά Εξέταση και το Index Librorum Prohibitorum, τον κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων που κρίνονταν επικίνδυνα διότι θεωρούνταν ότι υπέσκαπταν τα θεμέλια της πίστης» (el.wikipedia.org). Κορύφωση της Αντιμεταρρύθμισης ήταν η σύγκληση της «ψευδοσυνόδου» του Τριδέντου (1545-1547), προφανώς η χειρότερη ψευδοσύνοδος του παπισμού (οικουμενική για εκείνον), η οποία θεσμοθέτησε σε δόγματα όλες τις κακοδοξίες και αντιχριστιανικές πρακτικές των προηγουμένων πεντακοσίων ετών της αποστασίας του! Με άλλα λόγια το γεγονός της Μεταρρύθμισης ήταν για τον παπισμό ένα φοβερό πισωγύρισμα, μια αναδίπλωση στον εαυτό του, μια περιχαράκωση των δοξασιών και πρακτικών του, για τα οποία έγινε η έκρηξη της Μεταρρύθμισης!

          Σημειώνουμε πως για να καταστείλει το κίνημα της Μεταρρύθμισης, δεν αρκέστηκε στην ιδεολογική αντιπαράθεση, αλλά μετήλθε και πρακτικές βίας. Στα 1542 αποφασίστηκε η αναβίωση της φρικιαστικής Ιερής Εξέτασης, η οποία είχε ιδρυθεί «γύρω στο 1184, περιλαμβανομένης της Επισκοπικής Εξέτασης (1184-1230) και αργότερα της Παπικής Εξέτασης (1230)» (el.wikipedia.org), τα απάνθρωπα «ιερά δικαστήρια» στα οποία είχαν βρει φρικτό θάνατο εκατομμύρια άνθρωποι, των οποίων το «έγκλημά» τους ήταν να μη σκύβουν δουλικά το κεφάλι να ασπασθούν την παντόφλα του «αντιπροσώπου του Θεού στη γη» πάπα! Με την αναβίωση της Ιερής Εξέτασης, προχώρησε ο παπισμός στο «συνετισμό» όσων ακολούθησαν τη Μεταρρύθμιση. Ταυτόχρονα αποφασίστηκε και το διαβόητο Index Librorum Prohibitorum, δηλαδή ο κατάλογος των απαγορευμένων βιβλίων και το κάψιμο δημοσίων των συγγραμμάτων που δε συμφωνούσαν με την«καθολική εκκλησία»! Δε θα πρέπει επίσης να παραβλέψουμε και την ίδρυση του τάγματος των Ιησουιτών (στο οποίο ανήκει και ο κ. Θ. Κοντίδης και φυσικά ο νυν«πάπας» Φραγκίσκος), το 1540, από τον παπικό μοναχό Ιγνάτιο Λογιόλα και αναγνωρίστηκε από τον πάπα Παύλο Γ΄, οποίο ανάλαβε το έργο της προπαγάνδας για τηνανάσχεση παπικών πιστών προς τον Προτεσταντισμό.

         Πολλοί σοβαροί ιστορικοί είδαν και σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις στο κίνημα της Μεταρρύθμισης. Όπως, δεν είναι γνωστό στους πολλούς, ο παπισμός, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την χριστιανική περιβολή του φραγκικού φεουδαρχισμού. Οι Φράγκοι κατακτητές της Ευρώπης είχαν αποτελέσει την τάξη των «ευγενών» επί των κατακτημένων λαών της Ευρώπης, τους οποίους μετέβαλαν σε δουλοπάροικους. Αυτοί,«ελέω Θεού», γινόταν ηγεμόνες των λαών αυτών, στους οποίους, σύμφωνα με το φεουδαρχικό σύστημα, ανήκαν οι λαοί και τα τιμάρια, δηλαδή οι γαίες και ασκούσαν ολοκληρωτική εξουσία σ’ αυτούς. Επίσης στους «ευγενείς» ανήκε και ο «κλήρος». Ιδιαίτερα ο ανώτερος «κλήρος», έπρεπε να έχει «ευγενή καταγωγή», δηλαδή να προέρχεται από τους Φράγκους κατακτητές! Αυτό σημαίνει πως το αντίχριστο φεουδαρχικό σύστημα (πολιτικό και θρησκευτικό) λυμαίνονταν τους καταπιεσμένους ευρωπαϊκούς λαούς. Γι’ αυτό δε λείπουν οι κοινωνικές εξεγέρσεις στον ευρωπαϊκό χώρο και οι συχνοί φονικοί«θρησκευτικοί πόλεμοι». Έτσι λοιπόν η επιτυχία του κινήματος της Μεταρρύθμισης οφείλεται εν πολλοίς και στο κοινωνικό πρόβλημα της μεσαιωνικής Ευρώπης. «Για τους αγρότες και τους φτωχούς των πόλεων η απόσχιση από την παπική εκκλησία ήταν η αφορμή για να ζητήσουν γενικότερες αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο και περισσότερες ελευθερίες και οδήγησε στην εξέγερση των χωρικών (1524-1526). Οι χωρικοί διακήρυξαν ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε Τα Δώδεκα Άρθρα των Χωρικών, μεταξύ των οποίων ήταν το αίτημα να διαλέγουν τους κληρικούς τους, να μειωθεί η δεκάτη (αγροτική φορολογία, το 1/10 της παραγωγής τους), να καταργηθεί η δουλοπαροικία, το δικαίωμα να ψαρεύουν και να κυνηγούν, να είναι αμερόληπτα τα δικαστήρια και να περιοριστούν οι απαιτήσεις των φεουδαρχών. Τα άρθρα αυτά αναπροσαρμόζονταν με βάση τις τοπικές ανάγκες. Ο Λούθηρος αποκήρυξε την εξέγερση των χωρικών, η οποία κατεστάλη βίαια από τους ευγενείς. Υπολογίζεται ότι στοίχισε τη ζωή σε περισσότερο από 100.000 χωρικούς. Σε μερικές περιοχές οι χωρικοί πέτυχαν κάποιους συμβιβασμούς αλλά στις περισσότερες η καταπίεση είτε παρέμεινε όπως ήταν πριν από την εξέγερση είτε αυξήθηκε»(el.wikipedia.org). Εδώ απλά μπορούμε να αναφέρουμε το γνωστό στους περισσοτέρους τραγικό γεγονός της «Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου», όπου στις 24 Αυγούστου του 1572, σφαγιάστηκαν περισσότεροι από 30.000 Ουγενότοι Προτεστάντες από τους παπικούς, με αρχηγό το διαβόητο δολοφόνο Γκυζ, ως εφαρμογή της Αντιμεταρρύθμισης του παπισμού. Και, ως ανάμνηση μάλιστα αυτής της ιστορικής τραγωδίας, ο «Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' διέταξε ένα Te Deum και την κοπή μεταλλίου για τον εορτασμό του γεγονότος με τη μορφή του στην μία όψη και την λατινική επιγραφή Ugonottorum strages 1572 (σφαγή Ουγενότων 1572) και έναν άγγελο με σταυρό και σπαθί δίπλα στους νεκρούς προτεστάντες στην άλλη» (el.wikipedia.org)!

         Το να τιμάς ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, σημαίνει ότι αντλείς από αυτό διδάγματα και αλήθειες. Δε νομίζουμε όμως ότι αυτός ήταν ο σκοπός του αφιερώματος στο ιησουίτικο περιοδικό. Κι’ αυτό διότι, για όλες αυτές τις σκοτεινές και τραγικές πτυχές τις ταραγμένης εκείνης περιόδου, δεν αναγράφει τίποτε ο κ. Θ. Κοντίδης, στα πολλά άρθρα σχετικά με τη Μεταρρύθμιση, στο περιοδικό του. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να το κάμει, αφού όλες οι αιτίες, που οδήγησαν το Λούθηρο και τους άλλους Διαμαρτυρόμενους, στη Μεταρρύθμιση, αποτελούν, ως τα σήμερα, αναλλοίωτα δόγματα και πρακτικές της «εκκλησίας» του! Αλλά το μόνο που κάνει είναι να «βλέπει» με«συμπάθεια» και «συγκατάβαση» το κίνημα της Μεταρρύθμισης, έχοντας το λόγο του. Σε πολλά σημεία των άρθρων του περιοδικού τονίζεται το «πλησίασμα» παπισμού και προτεσταντισμού. Φρονούμε λοιπόν πως κύριος στόχος του «αφιερώματος» του εν λόγω ιησουιτικού περιοδικού είναι να προβληθεί το οικουμενιστικό «άνοιγμα» του Βατικανού προς τον κατακερματισμένο προτεσταντικό κόσμο. Το έγραψε και ο ίδιος: «Σήμερα ο θεολογικός διάλογος καθολικών και λουθηρανών έχει φτάσει σε μια συμφωνία». Για χάρη αυτής της «συμφωνίας» το Βατικανό «απενεχοποίησε» τον μεγαλύτερο εχθρό του, το Λούθηρο και τον παρουσιάζει ως «σημαντική προσωπικότητα, η οποία άλλαξε την ιστορία»! Ιδού λοιπόν και η λύση της απορίας μας, το αφιέρωμα του ιησουιτικού περιοδικού στη Μεταρρύθμιση!

          Βεβαίως για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας το κίνημα της Μεταρρύθμισης έχει μείζονα σημασία, διότι ανέδειξε το αβυσσαλέο μέγεθος της πτώσης και παρεκτροπής του δυτικού Χριστιανισμού. Αυτό τόνισε ο σημαντικός ορθόδοξος θεολόγος  π. Ιωάννης Μάγιεντορφ, καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Fordham, «η Μεταρρύθμιση ήταν πραγματικά μια απόπειρα για την απελευθέρωση του Δυτικού Χριστιανισμού από το σχολαστικό περίγραμμα της σκέψης και για την επαναφορά του στην Αγία Γραφή και τον πρώιμο Χριστιανισμό». Φυσικά δεν κατόρθωσε να επιστρέψει στον πρώιμο Χριστιανισμό, αλλά απομακρύνθηκε περισσότερο από αυτόν, διότι αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα της απουσίας της Θείας Χάριτος. Ο Προτεσταντισμός είναι στην ουσία του ένας ιδιότυπος παπισμός. Αλλά περί αυτού και για το επετειακό γεγονός των 500 χρόνων από τη Μεταρρύθμιση, εξ επόψεως ορθοδόξου, θα κάνουμε λεπτομερή σχόλιο σε προσεχή ανακοίνωσή μας.

          Περαίνοντας το σχόλιό μας θέλουμε συμπερασματικά να τονίσουμε πως ο σύγχρονος οικουμενιστικός οίστρος παραχαράσσει και διαστρεβλώνει ακόμα και την ιστορία, για να προωθήσει τις επιδιώξεις του. Εν προκειμένω, ο παπικός ιησουιτισμός, ο οποίος έχει ως αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δε διστάζει να χρησιμοποιήσει το συνταρακτικό γεγονός της Μεταρρύθμισης (τραγικό και ολέθριο για εκείνον), για τους δικούς του σκοπούς. Η ξαφνική παπική «αγαπολογία» εκτείνεται και στους αποπροσανατολισμένους και κατακερματισμένους Προτεστάντες, για την «ενότητα των χριστιανών», υπό την εξουσία του «αντιπροσώπου του Θεού στη γη πάπα»! Αν κάποιος βλέπει άλλους στόχους, ας μας το πει!    

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

https://katanixis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_42.html

Η σβούρα

Ένα πρώτο σχόλιο στο Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου

της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος(27/06/2017)

Σταύρου Αβαγιάννη

Θεολόγου Καθηγητή

Οι αποφάσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος(27/06/2017), όσον αφορά τουλάχιστον, στο μάθημα των Θρησκευτικών, θυμίζουν έντονα το παιχνίδι της σβούρας των παιδικών μας χρόνων.

Αν τώρα κάποιος αναρωτηθεί: Αυτό είναι καλό ή κακό; Η απάντηση που μπορεί να δοθεί θεωρούμε ότι είναι απλή : Ο χρόνος θα δείξει… 

Η υπόθεση του μαθήματος των Θρησκευτικών, λόγω της σβούρας, έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει…

Σε μια  πρώτη ανάγνωση του Δελτίου Τύπου της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος(27/06/2017), δεν μπορεί παρά να διαφωνήσει κάποιος, με την τακτική της Ιεραρχίας, να μην λαμβάνει ουσιαστικά, καμιά απόφαση, ούτε αρνητική αλλά ούτε και θετική, επί των Προγραμμάτων, των ΦΕΚ και των «Φακέλων μαθητή» και ταυτόχρονα να συνεχίζει το διάλογο με το Υπουργείο Παιδείας μέχρι την έκδοση των νέων βιβλίων.

Τυπικά, λοιπόν, έχει δίκιο η ΠΕΘ να λέγει ότι το ΙΕΠ λέει ψέματα, ασκεί μαύρη προπαγάνδα και εξαπατά την κοινή γνώμη, με την ανακοίνωση την οποία εξέδωσε και στην οποία προσπαθεί να παρουσιάσει την Ιεραρχία ότι αποδέχεται το νέο Πρόγραμμα. Στην ουσία, όμως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η μη ψηφοφορία στην Ιεραρχία για το νέο Πρόγραμμα και η απόφαση για συνέχιση του διαλόγου από την ίδια επιτροπή της Ιεραρχίας με το Υπουργείο, είναι στοιχεία που φαίνεται να μαρτυρούν αδιάψευστα ότι κάποιοι πετυχαίνουν το στόχο τους, που δεν είναι άλλος από την με κάθε τρόπο επιβολή του νέου Προγράμματος και την προώθηση συγγραφής νέων εγχειριδίων για το μάθημα των Θρησκευτικών.

Αν κάποιος τώρα, θελήσει να ισχυριστεί, χρησιμοποιώντας τους όρους νίκη και ήττα, ότι το αποτέλεσμα αυτό είναι ήττα της ΠΕΘ, οφείλουμε να του απαντήσουμε ότι η απόφαση αυτή, μάλλον είναι ήττα του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, του μαθήματος των Θρησκευτικών, της Ορθόδοξης Χριστιανικής Αγωγής, της επιστήμης της Θεολογίας, της Ορθόδοξης πίστης και ότι, ουσιαστικά, στρέφεται εναντίον της πνευματικής και ορθόδοξης χριστιανικής κατάρτισης των παιδιών  του ελληνικού λαού. Διότι η ΠΕΘ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αγωνίζεται για τα δίκαια της Εκκλησίας, για να κηρύττεται και να τιμάται το όνομα Ιησού του Χριστού και όχι τα ονόματα των ψευδοσωτήρων θεών της πολυθεΐας και της πολυπολιτισμικότητας.  Η θέση μας αυτή θεωρούμε ότι στηρίζεται επίσης και στους λόγους που πολύ όμορφα παρουσίασε συνοπτικά, τόσο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος με την εισήγησή του στην Ιεραρχία  (28-06-2017), η οποία αξίζει να μελετηθεί από κάθε ενδιαφερόμενο και με τους οποίους λόγους ο Σεβασμιώτατος αποδομεί πλήρως τα νέα Προγράμματα, όσο και όλα όσα έχουν υποστηρίξει με άρθρα τους η ΠΕΘ, ο κ. Γ. Παπαθανασόπουλος, ο κ. Δ. Βογιατζής κ.ά.

Η εισήγηση του Μητροπολίτη Ναυπάκτου θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι, μαζί με τις αξιόλογες παρεμβάσεις των Μητροπολιτών, Ηλείας, Πειραιώς και Καισαριανής διέσωσαν την τιμή και την υπόληψη της Ιεραρχίας στην προειρημένη συνεδρίασή της.

Αντίθετα, η εισήγηση  του Μητροπολίτη Ύδρας αλλά και οι λόγοι και οι πράξεις, όλων όσων άλλων κληρικών ή λαϊκών, συνέπραξαν σε αυτό το αίσχος των νέων Προγραμμάτων, θεωρούμε ότι είναι εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών, εναντίον της Ορθόδοξης Χριστιανικής Αγωγής, εναντίον της επιστήμης της Θεολογίας, εναντίον των Θεολόγων, εναντίον της Ορθόδοξης πίστης, και ουσιαστικά εναντίον του Χριστού και εναντίον του πνευματικού καταρτισμού των παιδιών του ελληνικού λαού. Με αυτές τις θέσεις που εξέφρασαν ο Μητροπολίτης Ύδρας αλλά και οι Μητροπολίτες Μεσογαίας και Δημητριάδος –τις σχεδόν ταυτόσημες θέσεις του για το μάθημα των Θρησκευτικών διαβάσαμε πρόσφατα στο διαδίκτυο- και όλοι οι όμοια φρονούντες, εμπαίζονται οι πάντες, ακόμη και οι αλλόθρησκοι και ουσιαστικά αποτελούν τη μελανότερη μέχρι τώρα σελίδα στην ιστορία του μαθήματος των Θρησκευτικών. Διότι δεν είναι δυνατόν και δεν είναι ηθικό ούτε καν χριστιανικό, στο όνομα οποιωνδήποτε εκκλησιαστικών ή πολιτικών σκοπιμοτήτων να παίζεται μπιλιάρδο σε βάρος του μαθήματος των Θρησκευτικών, της πνευματικής οικοδομής των Ελλήνων Χριστιανών Ορθοδόξων μαθητών και των Θεολόγων και μάλιστα, να κατακρεουργείται στο βωμό αυτών των παιγνίων, κάθε έννοια επιστήμης, Θεολογίας, εκκλησιαστικής πίστης και Αλήθειας.

Επειδή όμως, αναμένεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της αίτησης ακυρώσεως που είχε καταθέσει η ΠΕΘ εναντίον των ΦΕΚ Φίλη και, επειδή, επίσης, το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό αλλά και εκκλησιαστικό περιβάλλον στη χώρα μας παρουσιάζεται ρευστό, υπακούοντας θαρρείς κι αυτό στην αδήριτη Ηράκλειο ρήση «τα πάντα ρει», καλό θα είναι να κρατάμε μικρό καλάθι στις κρίσεις μας και να αναμένουμε γεγονότα τα οποία, υπάρχει πάντα αυτή η ελπίδα, θα ανατρέψουν τις σημερινές φαινομενικά όχι και τόσο ευχάριστες εξελίξεις.

Μέχρι, βέβαια, να συμβούν όλα αυτά τα μελλοντικά, η ΠΕΘ οφείλει και αυτό πιστεύουμε θα πράξει, να αιτηθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας την επίσπευση της έκδοσης της απόφασης της σχετικής με την αίτηση ακυρώσεως, που είχε καταθέσει εναντίον των ΦΕΚ Φίλη και, άμεσα, να προσφύγει και πάλι στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με νέα αίτηση ακυρώσεως κατά των νέων ΦΕΚ Γαβρόγλου. Και … έχει ο Θεός…

Οφειλόμενη απάντηση στις «διαπιστώσεις» για τους Θεολόγους Καθηγητές του Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ.

Δημήτριου Βογιατζή,

Θεολόγου Καθηγητού του 3ου ΓΕΛ Υμηττού,

Μέλους του Εποπτικού Συμβουλίου της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

Δεν είχαμε πρόθεση να σχολιάσουμε την εισήγηση ενώπιον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας του Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ για το μάθημα των Θρησκευτικών. Όμως, οι άδικες και απαξιωτικές για τους Θεολόγους Καθηγητές διαπιστώσεις του Σεβασμιωτάτου, μας υποχρεώνουν σε σύντομες απαντήσεις σε ορισμένα σημεία της εισηγήσεως:

Προς το τέλος του κειμένου του ο Μητροπολίτης γράφει: «Νομίζω ὅτι ἀπό τό 1980 καί ἐντεῦθεν τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τελεῖ ὑπό διαρκή ἀμφισβήτηση. Καί διερωτῶμαι δύο τινά˙

α) Πῶς εἶναι δυνατόν σέ μιά κοινωνία μέ τόσο πλούσια πολιτισμική καί θρησκευτική παράδοση νά προκύπτει κατά καιρούς ἔντονος προβληματισμός, ἐνστάσεις, ἐντάσεις, ἐρωτήματα, ἀμφισβητήσεις κ.λ.π. σχετικά μέ τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν; Ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι εὔκολη. Ψάχνουμε νά βροῦμε τήν ταυτότητά μας. Ἐρίζουμε, συγκρουόμεθα καί ἀποτέλεσμα μηδέν.

β) Μήπως τό πρόβλημα εἶναι ὅτι ὡς Ἐκκλησία καί Ἱεραρχία, ἐδῶ καί τόσες δεκαετίες δεν ἔχουμε θεολογικόν λόγον; Ἡ θεολογία ἀπουσιάζει ἀπ΄ τήν ποιμαντική μας, τά κηρύγματά μας, τήν καθημερινή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Δέν πείσαμε ἀκόμη γιά τήν καθολική μορφωτική ἀξία τοῦ μαθήματος. Δέν ἀμφισβητεῖται μέ ἄλλα λόγια ὁ τρόπος διδασκαλίας του, τά μοντέλα διδασκαλίας, τά ἐν χρήσει ἐγχειρίδια, τό Πρόγραμμα Σπουδῶν, ἤ ἄλλα ζητήματα, ἀλλά ἡ ἴδια ἡ δυνατότητά του νά ἐκπαιδεύσει τούς μαθητές. Καί δέν θά μπορέσουμε ποτέ νά ἀντιμετωπίσουμε ἀποτελεσματικά τήν παρατεταμένη κρίση, ἄν δέν ξεκινήσουμε ἀπό τή διαπίστωση ὅτι ἡ ἑλληνική κοινωνία, στή συντριπτική της πλειοψηφία. δέν δέχεται τήν πνευματική ἀξία τοῦ μαθήματος, δηλαδή τό λόγο ὕπαρξης τοῦ μαθήματος στά Προγράμματα Σπουδῶν τοῦ Σχολείου, καί δέν τούς ἐνδιαφέρουν διόλου τεχνικά ζητήματα καί ἐπί πλέον, ἡ κρίση αὐτή ἀντανακλᾶ μιά βαθύτερη κρίση πού ἀφορᾶ τή θέση καί τό ρόλο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέσα στήν ἑλληνική κοινωνία».

Εκτός από άδικες και απαξιωτικές για το έργο των Θεολόγων Καθηγητών, οι κρίσεις του Σεβασμιωτάτου είναι και ανακριβείς για τους εξής λόγους:

1. Ο πόλεμος κατά των  Θρησκευτικών δεν άρχισε το 1980, αλλά δεκαετίες νωρίτερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

α. Τη διαδήλωση διαμαρτυρίας των φοιτητών Θεολογίας το 1962 για την περικοπή των ωρών του μαθήματος.

β. Ότι επί χούντας στα σχολεία μας δε διορίστηκε κανένας Θεολόγος.

γ. Τη μείωση των ωρών του μαθήματος στην Γ΄ Λυκείου το 1985.

δ. Ότι η αριστερά και η φιλελεύθερη δεξιά το 2006 ζήτησαν μαζί, με προτάσεις νόμου, το μάθημα να μετατραπεί σε θρησκειολογικό, με παρόμοια επιχειρήματα με αυτά που χρησιμοποιούν και σήμερα οι συντάκτες των Νέων προγραμμάτων.

ε. Την απόπειρα κατάργησης του μαθήματος από τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου το 2011 και

στ. Την απόπειρα μετατροπής του σε διαθρησκειακό που άρχισε την ίδια εποχή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Οι επιθέσεις αυτές προέρχονται από τους ιδεολογικούς και πολιτικούς χώρους που παραδοσιακά πολέμησαν και πολεμούν την Εκκλησία. Οι ίδιοι κύκλοι αγωνίζονται εντονότερα τα τελευταία χρόνια για την υποβάθμιση και κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, επειδή το θεωρούν εμπόδιο στην προώθηση του εθνομηδενισμού και της χρεωκοπημένης πολυπολιτισμικότητας. Τις προκλήσεις αυτές, και πολλές άλλες, οι Θεολόγοι τις αντιμετώπισαν, σύν Θεῷ, με επιτυχία, ανανεώνοντας συγχρόνως το μάθημα.

2. Το 2007 εκδόθηκε η γνωστή  εγκύκλιος του Ε. Στυλιανίδη, η  οποία απελευθέρωνε τις απαλλαγές, καθιστώντας το μάθημα ουσιαστικά προαιρετικό. Από τότε μέχρι σήμερα οι απαλλαγές αυξήθηκαν ελάχιστα και περιορίζονται στην περιοχή του 1%, παρά τις προσπάθειες της μαχόμενης αθεΐας (αριστεράς και δεξιάς). Και αυτό συνέβη με καθεστώς σχεδόν ελεύθερων απαλλαγών, ως το 2014, όταν χάρις στις προσπάθειες μελών της ΠΕΘ (απόφαση Χανίων) τέθηκαν και πάλι νόμιμοι συνταγματικά περιορισμοί.

3. Τα ποσοστά των απαλλαγών  δεν αυξήθηκαν ούτε όταν το  περιβάλλον του ελληνικού σχολείου έπαψε να είναι ομοιογενές. Από το 1989 μέχρι σήμερα, φοίτησαν και φοιτούν στα ελληνικά σχολεία γενιές ολόκληρες παιδιών μεταναστών και προσφύγων, από διάφορες χώρες, με διαφορετικά θρησκεύματα ή χωρίς θρήσκευμα, τα οποία παρακολούθησαν και παρακολουθούν κανονικά το μάθημα. Οι χιλιάδες μαθητές και απόφοιτοι, που δεν είναι ορθόδοξοι, δίνουν την καλή μαρτυρία για την εμβέλεια και την ευρύτητα του μαθήματος μας.

Αν ίσχυαν, λοιπόν, οι διαπιστώσεις του Σεβασμιωτάτου, το μάθημα θα έπρεπε προ πολλού να έχει διαλυθεί και οι Θεολόγοι να ακολουθήσουν τη μοίρα των σαγματοποιών, των ελληνοραπτών και των αειμνήστων λεμβούχων, όπως προέβλεπε πριν από 22 χρόνια γνωστός Καθηγητής, απόστολος του εκσυγχρονισμού. Όμως, οι γονείς και οι μαθητές, Έλληνες και αλλοδαποί, γνωρίζουν πολύ καλά την αξία και το μορφωτικό περιεχόμενο των Θρησκευτικών, παρά τις όποιες αδυναμίες που διογκώνονται (και από ορισμένους θεολόγους) για λόγους σκοπιμότητας. Η πραγματική εικόνα είναι τελείως διαφορετική από την απαξιωτική που μεταφέρει ο Σεβασμιώτατος. Οι Θεολόγοι Καθηγητές στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ανεξάρτητα σε ποιο σύλλογο ή τάση ανήκουν, υπηρετούν το μάθημα με αυτοθυσία και επάρκεια, έχοντας κερδίσει και την αναγνώριση των συνάδελφων τους, όπως απέδειξαν οι πρόσφατες ψηφοφορίες στους Συλλόγους Καθηγητών για την επιλογή Διευθυντών στα σχολεία.

Όσο για τη θέση του κ. Εφραίμ ότι «κανείς δεν γίνεται χριστιανός μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας» θα υπενθυμίσουμε ότι «ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ» (Ρωμ. 10, 17). Ο λόγος του Θεού έχει τη δική του δυναμική, που δεν εξαρτάται από τις αδυναμίες του καθενός. Συνεπώς, έχουν μεγάλη σημασία ο τρόπος και τα μοντέλα διδασκαλίας, τα εγχειρίδια, και τελικά το Πρόγραμμα Σπουδών του μαθήματος. Είναι εντελώς διαφορετικό να διδάσκεται ο Χριστιανισμός, ως ιστορία της θείας Οικονομίας, δηλαδή της ἐν Χριστῷ σωτηρίας, η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, η Πατερική Θεολογία και η ιστορία της Εκκλησίας και διαφορετικό να συνεξετάζεται με άλλες μεγάλες θρησκείες, ως μια επί μέρους έκφραση κάποιου ανύπαρκτου θρησκευτικού φαινομένου. Το διαθρησκειακό μάθημα που εισάγεται με τα Νέα προγράμματα βασίζεται αποκλειστικά στη δεύτερη μέθοδο. Δυστυχώς, ο Σεβασμιώτατος δεν μελέτησε τις τεκμηριωμένες κριτικές.

Κλείνοντας τη σύντομη αυτή παρέμβαση εκφράζουμε τη λύπη μας για το γεγονός ότι ορισμένοι από τους Ιεράρχες μας υποτιμούν τους Θεολόγους και το έργο τους. Την αξία του μαθήματος των Θρησκευτικών γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι πολέμιοι του και οι άσπονδοι φίλοι του. Οι Θεολόγοι Καθηγητές, παρά τις δυσκολίες, στήριξαν και αναβάθμισαν το μάθημα και το ίδιο θα κάνουν και στο μέλλον. Θα απομονώσουν τους γνωστούς μπαγάσες και θα κρατήσουν το μάθημα στη θέση που του αρμόζει.

30/6/2017

Άγιος Γεράσιμος ο νέος ο Καρπενησιώτης

Ημερομηνία εορτής:	03/07/2017
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 3 Ιουλίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα:	Η Κάρα και οι βραχίονες του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Προυσού Ευρυτανίας. Τα λοιπά Λείψανα του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ναό Μεγ. Χωριού Ευρυτανίας. Τρεις σπόνδυλοι του Αγίου βρίσκονται στο Κυριακό της Σκήτης Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γερασιμος Ο Νεος Ο Καρπενησιωτης (1787 - 1812)

Βιογραφία Ο Άγιος Γεράσιμος ο νέος ο Καρπενησιώτης καταγόταν από το Μεγάλο Χωριό του Καρπενησίου και ονομαζόταν Γεώργιος. Ένδεκα χρονών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και παρέμεινε κοντά σ' έναν παντοπώλη. Κάποια μέρα, μετέφερε πάνω στο κεφάλι του ένα χάλκινο δίσκο, που είχε γιαούρτι σε πήλινα δοχεία. Σε κάποια στιγμή όμως γλίστρησε, του έπεσε ο δίσκος με τα δοχεία και του έσπασαν όλα. Και ενώ έκλαιγε μέσα στο δρόμο για τη δυστυχία που τον βρήκε, τον πήρε κοντά της μια επίσημη Οθωμανίδα κυρία, που τον παρηγόρησε. Στη συνέχεια με διάφορες περιποιήσεις, τον ξεγέλασε και κατάφερε να τον εξισλαμίσει. Μετά από πολλά χρόνια ο Γεώργιος, κατάλαβε το αμάρτημα του και έφυγε για την πατρίδα του. Αργότερα πήγε στο Άγιο Όρος, εκάρη μοναχός και ονομάστηκε Γεράσιμος. Επιθυμώντας όμως το μαρτύριο, επέστρεψε στη βασιλεύουσα και αποκήρυξε τον Ισλαμισμό. Κατόπιν μπροστά στον πρώην κύριο του, κήρυξε με θάρρος την πίστη του στον Χριστό. Παρά τις κολακείες και τα βασανιστήρια, ο Γεράσιμος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε, στις 3 Ιουλίου 1812 μ.Χ. τον αποκεφάλισαν στο Μπαμπά Χουμάϊ της Κωνσταντινούπολης. Τότε ήταν 25 χρονών. Το λείψανο του Αγίου, ενταφιάστηκε στην αρχή στο νησί Πρώτη. Μεταφέρθηκε αργότερα στην Ιερά Μονή Προυσού και από εκεί το 1971 μ.Χ. στον ομώνυμο μεγαλοπρεπή ναό του χωριού του τον οποίον έκτισαν οι απανταχού Μεγαλοχωρίτες.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Μέγαν εὔρατο ὲν τοῖς κινδύνοις. Γέρας τίμιον τῆς ᾿Εκκλησίας, σέλας ἔνθεον Εὐρυτανίας, νεομαρτύρων νεώτερον καύχημα, ἐν τῇ ἀσκήσει Χριστὸν ἐπεπόθησας καὶ μαρτυρίῳ Θεὸν ὡμολόγησας. Αὐτόν, ἅγιε ὁσιομάρτυς Γεράσιμε, πρεσβείαις τῆς Θεομήτορος, ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Μεγαλυνάριον Χωρίου Μεγάλου τὸν πρεσβευτὴν καὶ Νεομαρτύρων τὸν νεώτατον ἀθλητήν, τὸν ἐν τῇ ἀσκήσει καὶ τῇ ὁμολογίᾳ Χριστὸν δοξολογοῦντα, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Γεράσιμος ο νέος ο Καρπενησιώτης

Άγιος Γεράσιμος ο νέος ο Καρπενησιώτης

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός γιά τους Λατίνους

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Μητροπολίτης Εφέσου, υπήρξε ατρόμητος ομολογητής της πίστεως στην Σύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας, αφού δεν υπέκυψε στις παπικές πιέσεις και τους  εκβιασμούς και παρέμεινε μέχρι τέλους ομολογητής της πίστεως. Όχι μόνον κατά την Σύνοδο εκείνη απέδειξε τις πλάνες των Λατίνων, αλλά ταυτοχρόνως απέδειξε και τις νοθείες που έκαναν οι Λατίνοι στα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας.

Στην αρχή, βεβαίως, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός συμπεριφέρθηκε με ευγένεια, αλλά αργότερα, όταν διεπίστωσε τις αλχημίες, τις πιέσεις, τις νοθείες, τους εκβιασμούς και τις πονηρίες των Λατίνων, υπήρξε ομολογητής της πίστεως. Η στάση του ήταν πέρα για πέρα Ρωμαίϊκη, γιατί οι αληθινοί Ρωμηοί είναι αριστοκράτες του πνεύματος, μπορούν να συνδιαλέγωνται με νηφαλιότητα, ηρεμία και ευγένεια, αλλά όταν πρόκειται για απομάκρυνση από την αποκαλυπτική αλήθεια, και όταν βλέπουν τις αλχημίες των άλλων, τότε γίνονται ομολογηταί της πίστεως. Γιατί ο Χριστός δεν θέλει απλώς αναζητητάς, αλλά ομολογητάς.

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είχε σαφή γνώση του πράγματος. Γνώριζε δηλαδή ότι εμείς απεκόψαμε τους Λατίνους από το Σώμα της Εκκλησίας, γιατί οι Λατίνοι υπέπεσαν στην αίρεση του Filioque. Θα παραθέσω ένα κείμενό του που είναι αρκετά εκφραστικό. Γράφει ο άγιος Μάρκος:

“Την μεν αιτίαν του σχίσματος εκείνοι δεδώκασι, την προσθήκην εξενεγκόντες αναφανδόν, ήν υπ’ οδόντα πρότερον έλεγον· ημείς δε αυτοίς εσχίσθημεν πρότεροι, μάλλον δε εσχίσαμεν αυτούς και απεκόψαμεν του κοινού της Εκκλησίας σώματος. Διότι ειπέ μοι: Πότερον, ως ορθήν έχοντας δόξαν ή ορθώς την προσθήκην εξενεγκόντας; Και τις αν τούτο είποι, μη σφόδρα τον εγκέφαλον διασεσεισμένος; αλλά ως άτοπα και δυσσεβή φρονούντας και παραλόγως την προσθήκην ποθήσαντας. Ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτοίς εχωρίσθημεν… αιρετικοί εισιν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν”.

Από το κείμενο αυτό μπορούμε να σχολιάσουμε μερικές αλήθειες.

Πρώτον, ότι οι Λατίνοι φανέρωσαν την αίρεση του Filioque, την οποία προηγουμένως πίστευαν μυστικώς, την έλεγαν κάτω από τα δόντια τους.

Δεύτερον, εμείς οι Ορθόδοξοι χωρισθήκαμε με την θέλησή μας από τους Λατίνους, πράγμα το οποίο ισοδυναμεί με το ότι τους απεκόψαμε από το κοινό της Εκκλησίας Σώμα, ως φρονούντας δυσσεβή δόγματα, και επειδή πρόσθεσαν την λέξη Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως παραλόγως.

Τρίτον, οι Λατίνοι με την προσθήκη του Filioque είναι αιρετικοί και ως αιρετικούς απεκόψαμε από την Εκκλησία. Όσοι ισχυρίζονται ότι ορθώς πιστεύουν οι Λατίνοι και ορθώς εξέφρασαν το δόγμα περί του Filioque, αυτοί είναι “σφόδρα τον εγκέφαλον διασεσεισμένοι”. Δηλαδή έχουν πάθει διάσειση εγκεφάλου.

Επομένως, κατά την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, όπως το εκφράζει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, οι Λατίνοι είναι αιρετικοί, αποκεκομμένοι από την Εκκλησία και φυσικά είναι εκτός της Εκκλησίας και δεν έχουν μυστήρια.
Ν.Ι.

Πηγή

πηγή

Καρυάτιδες - Βραδινή Ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης

Καρυάτιδες Βραδινή Ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης

Μετά την πολύ μεγάλη επιτυχία της συγκεκριμένης Δράσης μας, με δύο συνεχόμενες ξεναγήσεις στις οποίες τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν μέρες πριν τη διεξαγωγή τους αλλά και προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τα πολυάριθμα αιτήματά σας για επανάληψη της Νυχτερινής μας Ξενάγησης, είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας την προσφέρουμε για ακόμη μία φορά, η οποία θα είναι και η τελευταία που πραγματοποιείται η συγκεκριμένη Δράση για φέτος το καλοκαίρι. Μικροί και μεγάλοι, δεν πρέπει να χάσετε τη μοναδική αυτή ευκαιρία να δείτε τα αγαπημένα μας αρχαιοελληνικά θαύματα όπως ποτέ πριν, κάτω από τον πανέμορφα φωτισμένο Ιερό Βράχο της Ακρόπολης!   https://www.facebook.com/events/135361850376664   Η 6η Δράση της Be a Greek θα μας χαρίσει ένα αξέχαστο βράδυ, με ένα δίωρο ταξίδι σε μια φανταστική για την Αθήνα εποχή, μια Ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης! Ελάτε μαζί μας για να δείτε τα πανέμορφα εκθέματα του Μουσείου κάτω από τον φωτισμένο Παρθενώνα! Ένα από τα ομορφότερα μουσεία παγκοσμίως, το Μουσείο της Ακρόπολης φιλοξενεί μερικά από τα καλύτερα και αρτιότερα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν. Κατά τη βραδινή ξενάγησή μας σε αυτό από τον πιστοποιημένο Ξεναγό της Be a Greek, θα μπορέσουμε να μάθουμε και να θαυμάσουμε μοναδικά αριστουργήματα, όπως οι Καρυάτιδες αλλά και οι Μετόπες του Παρθενώνα, απολαμβάνοντας την αντίθεση του φωτός τους με τη νύχτα! Σημαντικές Πληροφορίες • Ημερομηνία Ξενάγησης: Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017 • Ώρα Έναρξης Ξενάγησης: 19:30 • Διάρκεια Ξενάγησης: 2 ώρες περίπου • Κόστος Ξενάγησης: 10€ / άτομο • Παιδιά έως 10 ετών δωρεάν (με τη συνοδεία ενηλίκου). Στο κόστος συμμετοχής δεν περιλαμβάνεται το κόστος του εισιτηρίου του Μουσείου. Γενική είσοδος: 5€ (Δικαιούχοι δωρεάν εισόδου στο Μουσείο και πληροφορίες στον παρακάτω σύνδεσμο: http://www.theacropolismuseum.gr/el/content/meiomeni-eleftheri-eisodos-sto-mouseio-akropolis ) • Σημείο Συνάντησης: Μουσείο Ακρόπολης, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15, 11742 Αθήνα (κεντρική αίθουσα στην είσοδο του Μουσείου) • Η Ξενάγηση θα πραγματοποιηθεί από Διπλωματούχο Ξεναγό, μέλος της Ομάδας της Be a Greek • Κρατήστε τις θέσεις σας τώρα! * Για τη διασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής της Δράσης μας, σας καλούμε να είστε στο σημείο συνάντησης τουλάχιστον 15 λεπτά πριν από την προκαθορισμένη ώρα έναρξης, έχοντας ήδη μεριμνήσει να έχετε στη κατοχή σας το εισιτήριο εισόδου στο Μουσείο. Για λειτουργικούς λόγους, θα τηρηθεί αυστηρά η ώρα έναρξης. ** Οι διαθέσιμες θέσεις για τη συγκεκριμένη Δράση μας είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί απόλυτα η σειρά προτεραιότητας με την οποία θα ολοκληρώνεται η εγγραφή των ενδιαφερομένων.