Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς

Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Γιατρέ μου, λέει μέ ἔκδηλη ἀνησυχία ἡ ἄγρυπνη μάνα. Τό παιδί μου ἀπό χτές τό βράδυ κοιλοπονάει συνέχεια.

Μή φοβᾶστε, ἀπαντάει μέ σιγουριά ὁ γιατρός. Ὅλα θά πᾶνε καλά. Τί σόϊ καθηγητής εἶμαι ἐγώ. Ἐγώ εἶμαι ὁ πρῶτος καί ἀλάθητος γιατρός σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Οἱ διαγνώσεις μου δέν μποροῦν νά ἀμφισβητηθοῦν ἀπό κανέναν. Ἠρεμῆστε. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς.

Μετά ἀπό λίγες ὧρες ἐπανέρχεται ἡ μάνα συνοδεύοντας τό δωδεκάχρονο παιδί της. Γιατρέ μου, τό παιδί ἔκανε τώρα καί ἐμετό. Ὁ κοιλόπονος δέν σταματάει. Τί ἔχει τό παιδί μου;
Ὁ ἀλάθητος γιατρός ἐξετάζει ἀπό θρόνου ἐπηρμένου τό παιδί καί ἀπαντάει: Μή ταράζεσθε. Μιά ἁπλῆ γαστρεντερίτιδα εἶναι ὅλο κι ὅλο. Μέ λίγο πιλαφάκι, μέ κανέναν φιδέ καί μέ μιά θερμοφόρα στήν κοιλιά, ὅλα θά πᾶνε μιά χαρά. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς.

Το ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρα νά ‘σου ξανά ἡ μάνα μέ τό παιδί της στό ἰατρεῖο τό μεγάλο. Γιατρέ μου, τό παιδάκι μου ἔκανε καί πυρετό. Ὁ κοιλόπονος χειροτέρεψε, ἔχει συνέχεια ἀναγοῦλα, κάνει ἐμετούς καί δέν αἰσθάνεται καθόλου καλά. Λέει, ὅτι πιάστηκε καί τό ποδαράκι του τό δεξί. Φαίνεται, πώς τά πράγματα δέν εἶναι ἔτσι ὅπως μᾶς τά περιγράφετε. Τό παιδί εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι κινδυνεύει.
Ὁ γιατρός γίνεται ἔξω φρενῶν. Ποῦ βρέθηκε ἄνθρωπος νά ἀμφισβητήσει τήν διάγνωσή του καί τίς θεραπευτικές του ὁδηγίες;
Πρός ἐπιβεβαίωση, λοιπόν, τῆς ἀλάθητης ἄποψής του, ἀποφασίζει καί συγκαλεῖ συμβούλιο ἰατρικό. Καλοῦνται καί συγκεντρώνονται οἱ γνωστότεροι γιατροί τῆς πόλης, οἱ πιό φημισμένοι καί οἱ πιό εἰδικοί. Ἐξετάζουν τό παιδί μέ πολλή προσοχή. Δέν δυσκολεύονται νά βάλουν διάγνωση. Οὔτε μυαλό τούς λείπεται οὔτε καί ἐπιστημοσύνη.
Λένε μέ ἕνα στόμα: Ἡ κατάσταση εἶναι πολύ βαριά. Τό παιδί πάσχει ἀπό ὀξεῖα περιτονίτιδα λόγῳ παραμελημένης σκωληκοειδίτιδος. Ἐάν δέν μπεῖ τώρα ἀμέσως στό χειρουργεῖο, κινδυνεύει νά χάσει τήν ζωή του. Χωρίς ἐπέμβαση, δέν θά ἀντέξει. Θά πεθάνει. Θά πρέπει ὀπωσδήποτε νά ἐνημερώσουμε τούς γονεῖς του.

Τί νά ποῦν, ὅμως, στούς γονεῖς; Πῶς νά περιφρονήσουν τόν πρῶτο καί ἀλάθητο γιατρό; Πῶς νά ἀμφισβητήσουν τήν διάγνωσή του καί τήν θεραπεία πού ἔδωσε; Δέν εἶναι καί τόσο εὔκολο νά τά βάλουν μαζί του. Ἄσε, πού μπορεῖ, ὡς ἀλάθητος καθηγητής, νά τούς πάει κατευθεῖαν στό πειθαρχικό καί μέ τήν κατηγορία τῆς ἀνεπαρκοῦς ἐπιστημονικῆς κατάρτισης, νά τούς πάρει καί τίς ἄδειες ἀσκήσεως ἐπαγγέλματος. Καιρός γιά τέτοια εἶναι τώρα;
Τούς ἔλουσε κρύος ἱδρῶτας. Μπρός γκρεμός καί πίσω ρέμα. Τί νά κάνουν, λοιπόν; Νά βγάλουν ψεύτη τόν πρῶτο καί ἀλάθητο καθηγητή ἤ νά συμφωνήσουν σέ ὅλα μαζί του; Μέ ἄλλα λόγια, νά χειρουργήσουν καί νά σώσουν τόν μικρό τους ἀσθενή ἤ νά τόν στείλουν στόν ἄλλο κόσμο μέ τήν ψευτοδιάγνωση μιᾶς δῆθεν ἀπλῆς γαστρεντερίτιδας, βάζοντας μάλιστα καί τήν δική τους ὑπογραφή;

Οἱ γονεῖς τοῦ ἑτοιμοθάνατου μικροῦ ἀσθενοῦς περιμένουν μέ ἀγωνία τήν ἀπόφασή τους. Ἔχουν καταφθάσει καί οἱ φίλοι τῆς οἰκογένειας. Κάποιοι ἀπό αὐτούς σηκώνουν μέ ὁργή καί ἀγανάκτηση τά χέρια τους δείχνοντας πρός τόν ἀλάθητο γιατρό καί πρός τούς δειλούς καί ἀναποφάσιστους συνεργάτες του.
Σέ λίγο ἡ ἀπόφαση βγαίνει. Παραδίδεται γραπτῶς:

‘’Καλοί μας γονεῖς τοῦ μικροῦ Γιωργάκη, σᾶς διαβεβαιώνουμε ὑπευθύνως, ἐμεῖς οἱ μεγαλογιατροί τῆς πόλης, ὅτι τά πάντα βαίνουν καλῶς. Δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος ταραχῆς. Ὅσοι σᾶς λένε, ὅτι τό παιδί σας κινδυνεύει, νά μήν τούς πιστεύετε. Σᾶς λένε ψέματα.
Ποιός σᾶς ξεσήκωσε καί σᾶς ὥρισε κριτές τῶν διαγνώσεων καί τῶν θεραπειῶν τοῦ πασίγνωστου καθηγητῆ μας; Ποιός σᾶς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσετε τίς πολυχρόνιες σπουδές του, τά πτυχία καί τίς διακρίσεις, πού ἔχει λάβει ἀπό τίς μεγαλύτερες ἰατρικές σχολές τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς; Οἱ διαγνώσεις τοῦ κ. καθηγητή παραμένουν πάντοτε στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Ἐάν ὡς άνθρωποι παρεκκλίνομεν στήν ἰατρική μας τέχνη, τότε ἡ σοφία, ἡ αὐθεντία καί τό ἀλάθητον τοῦ κ. καθηγητῆ μᾶς ἐπαναφέρουν εἰς τόν ὀρθόν δρόμον. Δι’ αὐτό, κάθε φόβος εἶναι περιττός, ὡς φανέρωσις ὀλιγοπιστίας πρός τό πρόσωπον τοῦ πρώτου τῶν καθηγητῶν, ἐφ’ ὅσον εὑρισκόμεθα ἐντός τοῦ ἰδιωτικοῦ του ἰατρείου.
Γιά τήν ὑγεία τοῦ παιδιοῦ σας νά μείνετε ἥσυχοι. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς, ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεται μεθ’ ἡμῶν ὁ πρῶτος καί ἀλάθητος καθηγητής μας’’.

Τήν ἀπόφαση τήν διαβάζουν οἱ γονεῖς καί κατεβάζουν τά κεφάλια τους μέ θλίψη καί ἀπογοήτευση. Τήν διαβάζουν καί οἱ φίλοι τους, πού ἔτρεξαν ἀπό ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον γιά τόν μικρό ἀσθενή. Οἱ καρδιές τους πλημμυρίζουν ἀπό πίκρα καί πόνο.
Γονεῖς καί φίλοι, ὅμως, δέν μένουν ἁπλά καί μόνον στήν ὀδύνη καί τήν ἀπογοήτευση. Τό νεῦρο τῆς ψυχῆς τους τεντώνεται μέχρι τέρμα. Δέν εἶναι δά οὔτε ἀφελεῖς οὔτε μικρόνοες καί ἀκατατόπιστοι.



1/7/2017

________________________________________________________________________

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

1. http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/11609-i-ierarxia-gia-tin-agia-kai-megali-sunodo

Η Ιεραρχία για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο (23 Νοεμβρίου 2016.

... Σύμφωνα  με την Ημερησία Διάταξη, ανέγνωσε  την Εισήγησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, με θέμα: «Ενημέρωσις περί των διεξαχθεισών εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
... την οποία χαρακτήρισε αξιοπρεπή, ουσιαστική, παραδοσιακή, στιβαρή, γονίμως  παρεμβατική, ενοποιό, πολυφωνική, συνθετική, ευέλικτη, ρεαλιστική και φιλάδελφη.(1)

2. http://aktines.blogspot.gr/2017/06/blog-post_581.html

Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου.
Ἡ κατὰ τὴν σήμερον 17ην / 30ὴν Ἰουνίου 2017 ἐν Καρυαῖς συγκληθεῖσα
ΣϚ΄ (206η) Ἔκτακτος Διπλῆ Ἱερὰ Σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους:
‘’...Διαρκῶς παρατηρεῖται μιὰ ὑποβόσκουσα ταραχὴ προκαλουμένη ἀπὸ ἀντιδράσεις κατὰ ἀποφάσεων τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016).
...Ἡ  Σύνοδος ἔγινε μετὰ ἀπὸ πολυχρόνιον προετοιμασίαν.
Δὲν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς...’’(2)

Άγιος Λάμπρος ο νεομάρτυρας εκ Σαμοθράκης

Ημερομηνία εορτής:	02/07/2017
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 2 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Λαμπρος Ο Νεομαρτυρας Εκ Σαμοθρακης (; - 1835)

Βιογραφία Ο Άγιος Λάμπρος μαρτύρησε στη Μάκρη του Νομού Έβρου στις 2 Ιουλίου του 1835 μ.Χ. Αυτός, μαζί με άλλους πέντε συμμάρτυρές του, τον Θεόδωρο, τον άλλο Θεόδωρο, τον Γεώργιο, τον Ιωάννη και τον Μιχαήλ, εκβιάστηκε από τους Τούρκους και εξώμοσε. Κατόπιν όμως μεταμελήθηκε και μαζί με τους άλλους μαρτύρησε για την πίστη του στον Χριστό.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'. Θείας πίστεως. Γόνος ἔντιμος τῆς Σαμοθράκης καί τῆς Μάκρης δέ ὁ νεομάρτυς, ὁ λαμπρῶς λαβῶν τῆς νίκης τόν στέφανον. Τῶν μέν Πεντάθλων σύ ἔγνως τό μαρτύριον, τῶν ἐκ τῆς Ἄγαρ δέ τήν πίστιν ἐξέβαλες. Λάμπρε ἔνδοξε Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, ἐκ πάσης περιστάσεως τοῦς ὑμνοῦντας σέ. Κοντάκιον Ἦχος δ'. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἐπεφάνη σήμερον τοίς ὀρθοδόξοις, τοῦ ἐνδόξου μάρτυρος Λάμπρου ἡ θεία ἑορτή, ἐν παρρησίαις αἰτούμενοι, αὐτόν τιμῶμεν, Χριστόν ἱκετεύοντες.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Λάμπρος ο νεομάρτυρας εκ Σαμοθράκης - Χρήστος Μενεξάκης©

Άγιος Λάμπρος ο νεομάρτυρας εκ Σαμοθράκης

Σύναξη πάντων των Κρητών Αγίων

Ημερομηνία εορτής:	02/07/2017
Τύπος εορτής:	Ειδικός υπολογισμός. Εορτάζει την Κυριακή μεταξύ 1 και 7 Ιουλίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Συναξη Παντων Των Κρητων Αγιων

Κρήτη χορεύει τιμῶσα ἐγκωμίοις Τίμιον δῆμον Ἁγίων θεοφόρων. Κρήτη λιγαίνει χορὸν Ἀγὶων πανευκλεῶν.

Βιογραφία Kάθε πρώτη Κυριακή του Ιουλίου, η Εκκλησία μας, εορτάζει την σύναξη πάντων των εν Κρήτη διαλαμψάντων Αγίων. Η Κρήτη, ευδόκησε ο Θεός, να έχει στην ιστορία της, σημαντικές μορφές του Χριστιανικού πνεύματος που έδρασαν και εδίδαξαν στο νησί. Αυτό το μαρτυρούν τόσο οι βιβλιογραφικές πηγές που υπάρχουν, όσο και οι Κρητικοί Άγιοι που τιμώνται από την Εκκλησία, με πιο γνωστούς τον Απόστολο Τίτο, τον πρώτο επίσκοπο της Κρήτης (βλέπε 25 Αυγούστου) και τον θαυματουργό Άγιο Μύρωνα (βλέπε 8 Αυγούστου). Την Χριστιανική λατρεία από τα βάθη των αιώνων στο νησί της Κρήτης τη μαρτυρούν οι πολυάριθμες παλαιοχριστιανικές Βασιλικού ρυθμού, αλλά και πολλά άλλα μεγαλόπρεπα οικοδομήματα που ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζουν με την επιβλητικότητα τους. Ο Χριστιανισμός στην Κρήτη επισήμως ξεκινάει με την παρουσία του Αποστόλου Τίτου, ο οποίος ως συνοδός του Απόστολου Παύλου και του Βαρνάβα μετείχε στην Αποστολική Σύνοδο των Ιεροσολύμων στα 49 μ.Χ. Πιστός μαθητής του Παύλου τον ακολουθεί στις περιοδείες του σε Ευρώπη και Ασία, ενώ μεταξύ 62 και 63 μ.Χ. οι δυο τους βρίσκονται στο νησί θεμελιώνοντας τη Χριστιανική λατρεία. Ο Παύλος αναθέτει στον αγαπημένο του μαθητή την οργάνωση της Εκκλησίας στην Κρήτη αναφέροντας στην Α’ προς Τίτον Επιστολή : «Τούτου χάριν κατέλιπον σε εν Κρήτη». Η γη των Κρητών είναι ποτισμένη στο διάβα των αιώνων με το αίμα Αγίων Μαρτύρων, οι οποίοι εστέφθησαν με το αμάραντο της νίκης του Χριστού στεφάνι.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τὴν ἔνδοξον χορείαν, Κρητῶν Ἁγίων πάντων, ἥνπερ ἀενάοις πλουτίζει, Τριὰς ἡ Παναγὶα, ἐκ νέων ποικίλων Ἀθλητῶν, ὑμνήσωμεν οἱ πάντες εὐλαβῶς, προσκυνοῦντες τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱον, σὺν Πνεύματι, τῷ Ἁγίῳ. Δόξα σοι παντευλόγητε Τριάς, δόξα ἑν τοῖς Ἁγίοις σου, ὅτι διὰ πρεσβειών αὐτῶν, ἡμεῖς σῳζώμεθα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Ἐμμανουήλ Ἱερὲως Τοὺς ἐν Κρήτῃ Ἁγίους, ἐγκωμίοις ὑμνήσωμeν, Θείους Ἁποστόλους Ὁσὶους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν τε τοὺς χοροὺς, τοὺς θαύμασι ἀεὶ καὶ ἀρεταῖς, ὡς τῆς πίστεως φωστῆρας ἀειλαμπεῖς, τὴν νῆσον ἐκλαμπρὺνοντας. Δόξα τῷ ἁγιάσαντι αὐτούς, δόξα τῷ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ βεβαιοῦντι δι’ αὐτῶν, πίστιν τὴν ὀρθόδοξον. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Κυρίλλου Ἰερομονάχου. Τῆς φυτείας τοῦ Τίτου, ᾱνθη τὰ εὔοσμα, Εὐαγγελίου τοῦ λόγου, τοὺς ἀμαράντους βλαστούς, ἀρετῶν τῶν ἐν Χριστῷ, τοὺς Θείους βότρυας. τοὺς ἀποστάζοντας ἡμῖν, ἀληθείας γλυκασμὸν, τοὺς ἐν τῇ Κρήτῃ Ἁγίους, εὐφημήσωμεν τὴν Τριάδα, δοξολογοῦντες τὴν Ἁγίαν πιστῶς. Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως. Εὐαγγέλου Ἱερέως Ὥσπερ λειμῶνα πάντερπνoν, τῶν δωρεῶν τοῦ Πνεύματος, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης κατέχουσα, τοὺς ἐν αὐτῇ ἐκλάμψαντας, θεοφόρους Ἁγίους, τῇ Συνάξει αὐτῶν σεμνῶς ἐπαγάλλεῖαι, Τριάδι τῇ Ἀγίᾳ, κραυγάζουσα· Ἀλληλούϊα. Ἕτερον Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ. Εὐαγγελίου τοὺς καρποὺς ἀνευφημήσωμεν, Κρητῶν Ἁγίων τὸν χορὸν τὸν Οεοσύστατον, ὡς γεώργια τοῦ Τίτου τοῦ ἀρχιθρόνου· παῤῥησίαν γὰρ πλουτοῦντες διασῴζουσι, ἀπὸ πάσης συμφορᾶς καὶ περιστάσεως, τοὺς κραυγάζοντας· χαίροις τίμιον ἄθροισμα. Κάθισμα Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ. Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν Χορὸς ὁ θαυμαστός, τῶν ἐν Κρήτῃ Ἁγίων, τιμάσθω εὐσεβῶς, μελιχραῖς ὑμνῳδίαις, ὡς σκεύη πολυτίμητα, δωρεῶν Θείου Πνεύματος, ὡς πολύφωτοι, τῆς εὐσεβεἱας ἀστέρες, καταυγάζοντες. τοὺς παροικοῦντας τὴν νῆσον, ἀκτῖσι τῆς χάριτος. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν Ἡ Κρήτη ἀγάλλεται, δαυϊτικῶς πανδημεί, ἐν ῦμνοις γεραίρουσα, τῶν ἐν αὐτῇ εὐκλεῶν, Ἁγίων τὸ ἄθροισμα· τούτους γὰρ ὁ Δεσπότης, τοῦ παντὸς θαυμαστώσας, ἔδειξε τῆς πατρίδος, κραταιοὺς πολιούχους, προστάτας τε προμάχους ἀεί, καὶ ῥὺστας ἐν θλίψεσιν. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Μετὰ τὸν Πολυέλεον Ὁ Θαυμαστώσας τοὺς ἐν Κρήτῃ Ἁγίους, καὶ δι' αὐτῶν μεγαλυνθεὶς ὑπὲρ λόγον, Θεὸς ὁ προσκυνούμενος, προσώποις ἐν τρισί, σῶσον ὡς φιλάνθρωπος, ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις, πάντας τοὺς ἐλπίζοντας, οἰκτιρμῶν σου τῷ πλούτῳ, καὶ ἐξ ἑχθρῶν δεινῆς ἐπιδρομῆς, ταύτην τὴν νῆσον συντήρει ἀλώβητον. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ. Εὑφραίνου ἡ λαμπρά, κληρουχία τοῦ Τίτου, τελοῦσα τῶν ἐν σοὶ, Θεοφόρων Ἁγίων, τὴν μνήμην τὴν πανεύσημον, καὶ Χριστῷ πίστει βόησον· πολυεύσπλαγχνε, εὐχαῖς τῶν σῶν θεραπόντων, δίδου ἅπασι, τῶν οἰκτιρμῶν σου τὸν πλοῦτον, καὶ ἕλεος ἄνωθεν. Ὁ Οἶκος Ἅπαντες οἱ τῆς Κρήτης, παροικοῦντες τὴν νῆσον, τιμήσωμεν Ἁγίων τὸν δῆμον, τοὺς ἐνταῦθα Χριστὸν τὸν Θεόν, ἐν διαφόροις καιροῖς μεγαλύναντας, ὁμοφροσύνῃ πίστεως, καὶ πρὸς αὐτοὺς εἴπωμεν ταῦτα· Χαῖρε Ἁγίων ἡ συνοδεἱα· χαῖρε Δικαίων ἡ συναυλία. Χαῖρε Ἐκκλησίας λαμπρὸν ἀγαλλίαμα· χαῖρε Κρητονήσου τερπνὸν ἐγκαλλώπιομα. Χαῖρε ἄθροισμα οὐράνιον εὐκλεῶν Ἱεραρχῶν· χαῖρε σύστημα πανάριστον Ἀθλοφόρων ἱερῶν. Χαῖρε ἡ τῶν Ὁσίων πανολβἱα χορεία· χαῖρε Νεομαρτύρων ἡ κλυτὴ συστοιχία. Χαῖρε χαρίτων πλοῦτος ἀσύλητος· χαῖρε θαυμάτων βρύσις ἀκένωτος. Χαῖρε Κρητῶν μυοστικὴ δᾳδουχία· χαῖρε ἡμῶν πρὸς Θεὸν μεσιτεία. Χαῖροις τίμιον ἄθροισμα. Μεγαλυνάριον Κυρίλλου Ἱερομονάχου Χαἱροις συστοιχία πανευκλεής, σύναψις ὀλβία. θεηγόρος παρεμβολή, ἓνωσις ἁγία, λαμπρᾷ ἐν ἁρμονίᾳ, Ἁγίων οὓς ἠ νῆσος, Κρητῶν ἐξέθρεψε. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Κυρίλλου Ἱερομονάχου Τοὺς ἐν Κρήτῃ πάντας ὑπὲρ Χριστοῦ, πολιτευσαμένους, πολυτρόπως δι’ ἀρετῆς, εἰς μίαν χορείαν, συνάψαντες συμφώνως, δεῦτε πιστοὶ ἐν ὕμνοις, πόθῳ τιμήσωμεν. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Εὐαγγέλου Ἱερέως Χαἰροις τῶν Ἁγίων Κρήτης χορός, θείων Ἀποοτόλων, Ἱερέων Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων Ὁσίων, γνωστῶν τε καὶ ἀγνώστων μὴ παύσησθε Κυρίῳ, ἀεὶ πρεσβεὐοντες. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Εὐαγγέλου Ἱερέως Ἡ νῆσος σεμνύνεται τῶν Κρητῶν, ἐπὶ τῇ Συνάξει, τῶν Ἁγίων τῶν εὐκλεῶς, ἐν αὐτῇ ἀγῶσι, ποικίλοις δοξασθέντων, καὶ δόξης μετεχόντων, Κυρίου πάντοτε.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Εσπερινός α΄ Κυριακής Ιουλίου (μνήμη πάντων των εν Κρήτη Αγίων)

Αίνοι όρθρου Α΄ Κυριακής Ιουλίου Σύναξις Κρητών Αγίων

Διάφορα Αρχεία

Ακολουθία Πάντων των εν Κρήτη Διαλαμψάντων Αγίων

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Σύναξη πάντων των Κρητών Αγίων

Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι

Ημερομηνία εορτής:	01/07/2017
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 1 Ιουλίου εκάστου έτους.
Πολιούχος:	Άγιοι Ανάργυροι Αττικής, Άγιοι Ανάργυροι Αιδηψού
Ιερά Λείψανα:	Μέρος της Κάρας του Αγίου Κοσμά βρίσκεται στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κοσμά βρίσκονται στον ρωμαιοκαθολικό Ναό Αγ. Αναργύρων Ρώμης. Τεμάχια της Κάρας του Αγίου Δαμιανού βρίσκονται στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Δαμιανού βρίσκονται στον ρωμαιοκαθολικό Ναό Αγ. Αναργύρων Ρώμης.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Κοσμας Ο Αναργυρος (; - 287), Αγιος ΔαμιανοςΟ Αναργυρος (; - 287)

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι, Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον. Πρώτῃ Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

Βιογραφία Τα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό. Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό. Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ' αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές. Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι' αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. δ’. Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Ὡς θεῖοι θεράποντες, καὶ ἰατῆρες βροτῶν, ἀνάργυρον βλύζετε, τὴν θεραπείαν ἠμίν, Ἀνάργυροι ἔνδοξοι, ὅθεν τοὺς προσιόντας, τὴ σεπτὴ ὑμῶν σκέπη, ρύσασθε νοσημάτων, καὶ παθῶν ἀνιάτων, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανέ, Ρώμης βλαστήματα. Κοντάκιον Ἦχος β’. Οἱ τὴν χάριν λαβόντες τῶν ἰαμάτων, ἐφαπλοῦτε τὴν ῥῶσιν τοῖς ἐν ἀνάγκαις, Ἰατροὶ θαυματουργοὶ ἔνδοξοι· ἀλλὰ τῇ ἡμῶν ἐπισκέψει, καὶ τῶν πολεμίων τὰ θράση καταβάλλετε, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι.  Κάθισμα Ἦχος πλ. δ'. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Οὐρανόθεν θαυμάτων τὴν δωρεάν, παραδόξως λαβόντες παρὰ Χριστοῦ, πάντα θεραπεύετε, ἀενάως τὰ πάθη· ἐν ὑμῖν γὰρ ὤφθη, ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος, ἐνεργοῦσα θείων ἰάσεων δύναμιν· ὅθεν καὶ ἀφθάρτων, ἀγαθῶν εὐπορίαν, τῇ πίστει ἐκτήσασθε, ἀναργύρῳ φρονήματι, θεοφόροι Ἀνάργυροι. Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ'. Ἐπεφάνης σήμερον. Τὴν φαιδρὰν πανήγυριν, τῶν Ἄναργύρων, οἱ πιστοὶ τελέσωμεν, καθικετεύοντες αὐτούς, ἵνα ἡμᾶς ἀπαλλάττωσι, παντοίων νόσων, ψυχῆς τε καὶ σώματος. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ'. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἰαμάτων δοτῆρες θαυματουργοί, καὶ θαυμάτων λαμπτῆρες φωταγωγοί, πᾶσιν ἀνεδείχθητε, τῇ τοῦ Πνεύματος χάριτι· τῶν γὰρ παθῶν τὴν φλόγα, τῇ πίστει δροσίζοντες, τῶν πιστῶν ἐν ταύτῃ, τὸ φρόνημα θάλπετε· ὅθεν ἰατρεῖον, τῶν ψυχῶν κεκτημένοι, τὸν θεῖον ναὸν ὑμῶν, ἐν αὐτῷ καταφεύγομεν, θεοφόροι Ἀνάργυροι. Πρεσβευσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν. Ὁ Οἶκος Πάσης συνέσεως καὶ σοφίας, ὑπέρκειται ὁ λόγος τῶν σοφῶν ἰατρῶν, καὶ πᾶσι γνῶσιν παρέχουσι· τοῦ γὰρ Ὑψίστου χάριν λαβόντες, ἀοράτως τὴν ῥῶσιν δωροῦνται πᾶσιν· ὅθεν κἀμοὶ διηγήσεως χάριν δεδώρηνται, ὑμνῆσαι ὡς θεοφόρους, εὐαρέστους Χριστοῦ καὶ θεράποντας, ἰαμάτων πλήθη παρέχοντας· ἀλγηδόνων γὰρ πάντας λυτροῦνται, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι. Μεγαλυνάριον Ἴασιν σωμάτων ῥῶσιν ψυχῶν, Κοσμᾶ θεοφόρε, σὺν τῷ θείῳ Δαμιανῷ, νείματε ὑψόθεν, ἀῧλῳ χειρουργίᾳ, τοῖς κατατρυχομένοις ποικίλοις πάθεσι.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Ακούστε το απολυτίκιο!

Διάφορα Αρχεία

Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι	Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι	Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι
Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι - Λυδία Γουριώτη© (http://lydiagourioti-iconography.blogspot.com)	Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι

Ιούνιος 1822: Ποιος και γιατί αφορίζει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο;

by karavaki

Στέργιος Π. Ζυγούρας

Στις 4 Ιουνίου 1822 (16 Ιουνίου με το σημερινό ημερολόγιο) ο Μινίστρος της Θρησκείας και Επίσκοπος Ανδρούσης, Ιωσήφ αφορίζει τον Οδυσσέα, γιo του Ανδρίτσου, γνωστό σήμερα ως Οδυσσέα Ανδρούτσο. Τι σημαίνει αυτός ο αφορισμός; Ποιος είναι ο πραγματικός συντάκτης του και ποιος ο στόχος του; Πρόκειται για ένα θέμα πολύ σημαντικό. Πηγάζει από το διχαστικό κλίμα που υπάρχει προεπαναστατικά εντός της Φιλικής Εταιρείας και το οποίο -μετά την Β΄ Εθνοσυνέλευση- θα εξελιχθεί σταδιακά σ’ αυτό που ονομάζουμε «εμφύλιο πόλεμο».

Ο αφορισμός είναι μια πολιτική πράξη που ως προς την φραστική της ακολουθεί την βαρύτερη μορφή αναθέματος που μπορεί να επιβάλλει η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία προς τα μέλη της. Ταυτόχρονα είναι και ένα εκφοβιστικό ανάθεμα σε όσους τυχόν συνδράμουν τον αναθεματιζόμενο. Τυπικά υπογράφεται από τον Υπουργό Θρησκείας και Δικαίου, ουσιαστικά όμως, υπογράφεται από τον Θεόδωρο Νέγρη, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Ιωάννη Κωλέττη. Πώς χρησιμοποιείται λοιπόν η θεία καταδίκη δια χειρός μητροπολίτη που την υπογράφει ως δημόσιος λειτουργός ενός υπό ίδρυση κράτους του οποίου το έθνος δεν έχει ξεκαθαρίσει υπό ποια έννοια επαναστατεί και πού στοχεύει;

Το κατά πόσο υπήρχε ταύτιση του επισκόπου Ιωσήφ με τους δυο κύριους υποστηρικτές της ιδέας ενός εθνικού κράτους είναι ζήτημα προς διερεύνηση. [Εργασίες όπως η διατριβή του Ι. Π. Μπουγά δεν αντιμετωπίζουν το θέμα σ’ αυτή την διάσταση]. Αποτελεί μια σημαντική παράμετρο, όχι όμως την πλέον ουσιώδη. Σημειώνουμε μερικά στοιχεία: όταν κορυφώνεται η σύγκρουση της νεωτερικότητας με την παράδοση (1824) ο Ιωσήφ βρίσκεται τυπικά στην πρώτη πλευρά, όμως υποστηρίζει και το αίτημα της πλευράς του Κολοκοτρώνη για σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης. Οι θέσεις και οι διατυπώσεις του στο διάστημα 1822-23 και κυρίως το 1828 (επί Καποδίστρια) δείχνουν την προτίμησή του για την συγκρότηση ενός πολιτικού έθνους που θα ορίζει και θα ελέγχει την Εκκλησία. Μια Εθνική Εκκλησία, ανεξάρτητη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Την πράξη αυτή της αντιβασιλείας (1833) που ταυτόχρονα διέλυε πολλά μοναστήρια, υπέγραψε ο μ. Ιωσήφ, αν και αρχικά είχε αρνηθεί.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΣΙΟ – ΑΘΗΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΟΙΝΙΚΑ

Ο Οδυσσέας αποτελεί μια ξεχωριστή πολιτικοστρατιωτική προσωπικότητα. Συνδυάζει παιδεία, οξύνοια, φυσική ρώμη και ανδρεία. Ταυτόχρονα είναι από εκείνους που γνωρίζουν σε βάθος το θέμα της Επανάστασης. Ο πατέρας του Ανδρέας ή Ανδρίτσος (απ’ όπου και το υποκοριστικό «Ανδρούτσος») μαρτύρησε στην Κων/πολη το 1797. Πολέμησε με τον Λ. Κατσώνη στο ελλαδικό τμήμα της αποτυχημένης επανάστασης του 1787 (αυστρο-ρωσική συμμαχία με τους Φαναριώτες σε καίρια θέση του διεθνούς εταιρικού σχεδίου). Ο Κατσώνης βάφτισε «Οδυσσέα» το γεννημένο στην Ιθάκη παιδί του συμπολεμιστή του. Η ονοματοδοσία αυτή εντασσόταν στο πνεύμα της ελληνικής αναγέννησης που προωθούσε η χριστιανική πλευρά από αιώνες, ιδιαίτερα όμως από το 1750. Στην Λευκάδα ο μικρός Οδυσσέας ήρθε σε επαφή με τον Ι. Ζαμπέλιο, καίριο παράγοντα της Φιλικής Εταιρείας (στο σπίτι του έγινε η σύνοδος των οπλαρχηγών της Στερεάς – αντίστοιχη με την σύνοδο της Βοστίτσας). Στα Ιωάννινα ο Οδυσσέας γνώρισε από κοντά τον εταιρικό κύκλο που συνδεόταν με τα Επτάνησα, την Αυστροουγγαρία, την Ρωσία και την Γαλλία.

Την άνοιξη του 1821 ο Οδυσσέας αγωνιά και πιέζει για ν’ αρχίσει η Επανάσταση στην Ρούμελη. Το σχέδιο της Φιλικής να αδειάσει η Πελοπόννησος από τον οθωμανικό στρατό έχει πετύχει. Η περιοχή ευθύνης του Οδυσσέα είναι το βασικότερο πέρασμα στρατευμάτων προς την Πελοπόννησο. Όμως από τον Αύγουστο του 21 την ευθύνη πολιτικής οργάνωσης στην Στερεά αναλαμβάνουν -σε πνεύμα ενωτικό από τον Δ. Υψηλάντη- οι δυο αντίπαλοι της Φιλικής Εταιρείας και της Υπερεθνικής Επανάστασης. Ο Θ. Νέγρης (Αν. Στερεά) και ο Αλ. Μαυροκορδάτος (Δ. Στερεά) ανήκουν στην Φιλική Εταιρεία, αλλά και στα αντίστοιχα μυστικά σχήματα της Δύσης που αντιτίθενται στην παλινόρθωση της χριστιανικής Ανατολής. Έχουν μεταξύ τους μυστική συμφωνία καταστροφής των ηγετικών κεφαλών και οι διώξεις κατά Οδυσσέα, Βαρνακιώτη, Καραϊσκάκη εντάσσονται σ’ αυτό το πλαίσιο. Οι χαρακτήρες του Νέγρη και του Οδυσσέα έχουν κοινά στοιχεία, συνεπώς η σύγκρουση στην Αν. Στερεά θα είναι άμεση και σφοδρή.

Τον Ιανουάριο του 1822 η Επανάσταση δηλώνει από την Επίδαυρο προς την Δύση ότι επιδιώκει ένα εθνικό κράτος. Η κεντρική εξουσία έχει μοιραστεί απόλυτα μεταξύ της υπερεθνικής παράδοσης και της εθνικής νεωτερικότητας, όμως παρέμειναν οι τρεις τοπικές Διοικήσεις από τις οποίες η παράδοση κατείχε μόνον την Πελοπόννησο. Ο αφορισμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου,  η απουσία της Ρωσίας, η «αποτυχία» του Αλ. Υψηλάντη και η εχθρική στάση της Βρετανίας κάνει υποχωρητική την παραδοσιακή πλευρά, με αποτέλεσμα την Διακήρυξη της Επιδαύρου που μιλά για «Έλληνα» εντός των κρατικών τειχών, για «επικρατούσα θρησκεία» και αποσιωπά την Φιλική Εταιρεία και τον «Φοίνικα» (την καποδιστριακή Εταιρεία που καθοδηγούσε την Φιλική) με το πρόσχημα ότι η αντίθεση της Δύσης προς την Επανάσταση είχε να κάνει με τα νεωτερικά στοιχεία της διακήρυξης του Αλ. Υψηλάντη. Στις 15-1-1822 ο Νέγρης διορίζει τον Ιωσήφ Ανδρούσης Υπουργό της Θρησκείας και τρεις μήνες αργότερα ο Ιωσήφ διορίζεται και Υπουργός του Δικαίου. Την εποχή αυτή διεξάγονται στην Βιέννη οι διαπραγματεύσεις Αυστρίας-Ρωσίας. Υπό την γενική πίεση της δυτικής διπλωματίας ο τσάρος Αλέξανδρος θα μείνει εκτός της «γραμμής Καποδίστρια». Οι τουρκικές υπερβάσεις στις ηγεμονίες και οι σφαγές των χριστιανών αμάχων δεν θα αποτελέσουν αιτία ρωσοτουρκικού πολέμου. Η Επανάσταση στον ελλαδικό χώρο θα μείνει χαλαρά συνδεδεμένη με τον Αλ. Υψηλάντη. Έτσι οι εγχώριες δυτικόφιλες δυνάμεις που συγκροτούν την παράταξη της Αθηνάς προσπαθούν να απαλλαγούν από τα μέλη της παράταξης του Φοίνικα και να δηλώσουν ότι αυτές ήταν εξ αρχής οι δυνάμεις που οργάνωσαν και πυροδότησαν την Επανάσταση.

Η σημαία της Αν. Χέρσου Ελλάδος (1822). “Άρειος Πάγος” είναι μια ονομασία που προέρχεται από την πεφωτισμένη νεωτερικότητα (Perfectibilists-18ος αι., John Milton-17ος αι.)

Την άνοιξη του 1822 ο Δ. Υψηλάντης που δρα στην Αν. Στερεά ειδοποιείται από την Εθνική Κυβέρνηση να κατεβάσει την σημαία του Φοίνικα και να υψώσει την γαλανόλευκη. Η προσπάθεια των Νέγρη-Κωλέττη να στρέψουν τον Υψηλάντη εναντίον του Ανδρούτσου (και αντίστροφα) αποτυγχάνει. Η συνεργασία των δυο τελευταίων ανησυχεί ιδιαίτερα την κυβέρνηση. Σε εφαρμογή τέθηκε σχέδιο στρατιωτικής εξόντωσης του Οδυσσέα. Ο Άρειος Πάγος (η τοπική κυβέρνηση της Αν. Στερεάς) προσπάθησε να θυσιάσει τον στρατό του Ανδρούτσου στην θέση Αγ. Μαρίνα και να φορτώσει στη συνέχεια την ευθύνη στον «χιλίαρχο» Οδυσσέα. Όταν η προσπάθεια απέτυχε, ο Άρειος Πάγος προσπάθησε να δολοφονήσει τον Οδυσσέα και αυτός παραιτήθηκε από το αξίωμά του, επιδιώκοντας να ασκήσει πίεση στην τοπική κυβέρνηση. Ο Οδυσσέας ανακάλεσε την παραίτηση και η κυβέρνηση κάλεσε τον Νικηταρά να σκοτώσει τον Οδυσσέα για να γίνει χιλίαρχος στην θέση του. Όταν απέτυχε και αυτή η προσπάθεια, ο Άρειος Πάγος έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο Νούτσου-Παλάσκα. Τους διόρισε στην πολιτική και στρατιωτική επιστασία, με εντολή να συλλάβουν ή να σκοτώσουν τον Οδυσσέα. Όταν ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Νούτσο και τον Παλάσκα ήταν 25 Μαΐου. Δέκα μέρες μετά ο Άρειος Πάγος αφορίζει τον Ανδρούτσο. Ο Μακρυγιάννης λέει ότι πρότειναν και σ’ αυτόν να σκοτώσει τον Ανδρούτσο και να πάρει την θέση του, χωρίς όμως να καταθέτει ημερομηνίες. Στις 21 Ιουλίου δολοφονείται πάνω στο πλοίο του ο Χατζή Αντώνης Βισβίζης, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Οδυσσέα στην Αγ. Μαρίνα και είχε αρνηθεί πρόταση του Αρ. Πάγου να δολοφονήσει τον Ανδρούτσο.

Δηλαδή, την εποχή καθόδου του Δράμαλη, η προσωρινή κεντρική διοίκηση και η περ/κή διοίκηση της Αν. Στερεάς όχι μόνο δεν έκαναν το παν για να του κόψουν τον δρόμο προς την Πελοπόννησο, αλλά αδιαφορούσαν τελείως για την εξέλιξη της Επανάστασης. Η κατάσταση αυτή (που θα επαναληφθεί στην άφιξη του Ιμπραήμ – επί προεδρίας Κουντουριώτη) έχει εξήγηση υπεράνω των προσώπων, όταν η Επανάσταση ιδωθεί στο πραγματικό-διεθνές της πλαίσιο· όχι στο παραδοσιακό «εθνικό» όπου τους κύριους ρόλους κατέχουν «Έλληνες-Τούρκοι-Ξένοι» με τους τελευταίους να κατηγοριοποιούνται σε «φιλέλληνες» και «φιλότουρκους». Οι Τούρκοι δεν αποτελούσαν πρωταγωνιστές της Επανάστασης. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι η στρατιωτική τους δύναμη ήταν απολύτως κατώτερη των επαναστατημένων. Η Επανάσταση έχει εξ αρχής δυο αντίπαλες πλευρές με διεθνή υπόσταση και πάμπολλες ομάδες και πρόσωπα που όσο κι αν έχουν διάσταση ή ενότητα μεταξύ τους, όσο κι αν διαφοροποιούνται στο ύφος και στους χειρισμούς, ανήκουν στην μια από τις δυο διεθνείς παρατάξεις: την υπερεθνική χριστιανική και την υπερεθνική αντιχριστιανική. Η τελευταία επιδιώκει το εθνικό κράτος ή την αποτυχία της Επανάστασης και εκφράζεται κατά κύριο λόγο από την πολιτική της Μ. Βρετανίας. Τον Ιούλιο του 1822 ο Καποδίστριας ολοκληρώνει την αποστολή του ως μέλος της επίσημης ρωσικής πολιτικής. Τον Αύγουστο του 1822 φεύγει για να εγκατασταθεί στην Ελβετία. Τότε ο Υψηλάντης, ο Ανδρούτσος, ο Νικηταράς και πρόκριτοι της Αν. Στερεάς ζητούν την ανάληψη της αρχηγίας της Επανάστασης από τον Καποδίστρια.

«ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΛΟΜΕΘΑ ΠΑΤΡΙΚΩΣ…» (ή ΕΜΕΙΣ ή ΚΑΝΕΙΣ)

Το κείμενο του αφορισμού που σώζεται στα «Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας – Λυτά Έγγραφα, τ. Στ΄» είναι πιθανώς προσχέδιο ή το τελικό κείμενο χωρίς σφραγίδα και πλήρη τυπικά στοιχεία. Η ενέργεια του αφορισμού περιλαμβάνεται σε ελάχιστες από τις Ιστορίες του 19ου αιώνα. Ο Σπηλιάδης και ο Τρικούπης την καταγράφουν και, φυσικά, διηγούνται διαφορετικά τα διατρέξαντα. Ο Τρικούπης ξεχωρίζει την πολιτική δίωξη του Αρείου Πάγου (επικήρυξη και απειλές κατά όσων δεν τον εγκατέλειπαν) από τους «κεραυνούς του αφορισμού», που τους πιστώνει στον «υπουργό» Ιωσήφ Ανδρούσης. Παραδέχεται ότι ουδέν αποτέλεσμα είχε ο αφορισμός, ο οποίος όμως, σύμφωνα με τον Σπηλιάδη, εκλαμβάνεται από όλους ως πράξη του Νέγρη και του Κωλέττη. Ουδείς μνημονεύει τον δεύτερο τίτλο του Ιωσήφ (υπουργός Δικαίου) που πιθανόν να δόθηκε επί τούτου. Η πράξη του αφορισμού, παρά τον επικαλούμενο χαρακτήρα της πίστης, δεν παύει να αποτελεί μια διοικητική πράξη που εκδίδεται ενώ το -εκατέρωθεν διεκδικούμενο- πολιτικό status δεν έχει ξεκαθαρίσει. Ο Τρικούπης επιχαίρει, γιατί το ράσο βρίσκεται κάτω από την πολιτική εξουσία, δεν έχει όμως κάποιο σχόλιο για το κατά πόσον η πολιτική εξουσία μπορεί να βγάζει δικαστικές ετυμηγορίες εκ του μακρόθεν, χαρακτηρίζοντας «Σατανά» τον «ένοχο» και διατάσσοντας τους ιερείς να τον αφήσουν άταφο, τροφή των σκύλων και των λοιπών θηρίων. Η Πολιτεία υπέρ της οποίας μάχεται η νεωτερικότητα είναι αυτή που ευλογεί παρά Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, όσους συνεργήσουν εις τον όλεθρον και αφανισμόν του ενόχου. Και η πίτα ολόκληρη(πολιτική κηδεμονία της Εκκλησίας) και ο σκύλος χορτάτος (εκφυλισμός της εκκλησιαστικής τάξης δια της υπαγωγής της σε κοσμικό πλαίσιο λειτουργίας). Ποια είναι η ταυτότητα όσων ενεργούν έτσι;

Σε όλη την διάρκεια του αγώνα, αλλά και στην περίοδο του Καποδίστρια, το τεράστιο μένος των κεκαλυμμένα αντιχριστιανών ξεδιπλώνεται όταν διακυβεύεται ένας ύψιστος στόχος· στην προκειμένη περίπτωση η δυνατότητα να επιτύχει η Επανάσταση των Καποδίστρια-Υψηλάντη και να δημιουργήσει το χριστιανικό κράτος που θα έχει -αργά ή γρήγορα- ως πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Η συκοφαντία ξεπερνάει κάθε όριο, το ίδιο και η παράβαση κάθε νόμου. Στην περίπτωση όμως του αφορισμού αυτού έχουμε και δυο στοιχεία ιλαροτραγωδίας. Το πρώτο είναι η ευχή να μείνουν εκτός της Εκκλησίας ως «Εθνικοί«, ο Οδυσσέας και όσοι συνεχίσουν να τον βοηθούν ή να πολεμούν υπό τις διαταγές του. Την εποχή που το «πολιτικό έθνος» διεκδικεί μια νέα, συρρικνωμένη νοηματοδότηση έναντι του χριστιανικού έθνους, ο Εθνικός Νέγρης αποκηρύσσει ως «Εθνικούς» όσους συμπράττουν με το υπερεθνικό χριστιανικό σχέδιο. Το δεύτερο είναι η υιοθέτηση της «πατρικής» συμβουλής η οποία αναμειγνύεται με την «πατρική εντολή». Ενώ ο Κοραής έσπευσε να κατακεραυνώσει την έννοια της «πατρότητας» στην «Πατρική διδασκαλία», αντιτάσσοντας την «Αδελφική διδασκαλία», (στην οποία η αδελφοσύνηήταν και πάλι μια δανεική από τον χριστιανισμό έννοια), το 1822 ο Κωλέττης με τον Νέγρη δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν θετικά τον όρο που καθορίζει την χριστιανική πίστη και διαμορφώνει την έννοια της πατρίδας για τον χριστιανό (ο άνθρωπος είναι υιός του Θεού, ο Θεός είναι πατήρ του ανθρώπου). «Οι επέχοντες τύπον του Αρχιποίμενος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» που «συμβουλεύουν πατρικώς» είναι ασφαλώς οι όπισθεν του Ιωσήφ Ανδρούσης ευρισκόμενοι κ.κ. Νέγρης, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης. Πόσο πειστική είναι η χριστιανική τους εικόνα; Αρκεί να ανατρέξει κάποιος στους εταιρικούς τους προϊσταμένους, στον Bentham κα στον Κοραή. Όλα αυτά δείχνουν ότι όσοι δεν πιστεύουν, όσοι οικειοποιούνται την έννοια του Θεϊκού φωτός, όσοι είναι ενταγμένοι στους διεθνείς μηχανισμούς δίωξης του χριστιανισμού, υποκρίνονται και χρησιμοποιούν κατά βούληση το χριστιανικό τυπικό έναντι των προσώπων που πιστεύουν, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους. Άλλωστε, στην δικαιολογία του Πατριαρχικού αφορισμού της Επανάστασης θα στηριχτούν για να θεμελιώσουν μια ακόμα πολιτική διαίρεση του ενιαίου ποιμνίου, ένα ακόμα σχίσμα, ένα ακόμα εθνικό κράτος. Η θεμελίωση αυτή περνάει μέσα και από την οικειοποίηση του επαναστατικού φορέα. Σε αντίθετη περίπτωση η Επανάσταση πρέπει να σβήσει. Το δόγμα της Βρετανίας «ή εμείς ή κανείς» μεταφέρεται ως «πληροφόρηση» από τα μέλη αμφοτέρων των πλευρών. Αυτό θα οδηγήσει στην αίτηση της αποκλειστικής προστασίας προς την Μ. Βρετανία που υπογράφεται την εποχή της δολοφονίας του Ανδρούτσου. Αυτή είναι η μάχη της Αθηνάς εναντίον του Φοίνικα.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ

Η σφραγίδα του κράτους και το σύμβολο του νομίσματος άλλαζε μορφή, ανάλογα με την κυριαρχία της εκάστοτε πλευράς. Η σφραγίδα του νομισματοκοπείου έφερε τον Φοίνικα μεταξύ 1829-1833.

Το φοβερό κατηγορητήριο κατά του Ανδρούτσου σύντομα θα ανακληθεί. Η αμνηστία που θα δοθεί, είναι μια επί πλέον απόδειξη της σοβαρότητας του. Ο «Τουρκοδυσσέας» θα συνεχίσει να παίζει ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα, ωστόσο μετά το Άστρος (1823) η γενικευμένη σύγκρουση που προοιωνίζεται, θα είναι καθοριστική για τις επιλογές του. Την εποχή που ο Βαρνακιώτης έχει παροπλιστεί και ο Καραϊσκάκης αναρρώνει εκτός της Επανάστασης, η αδυναμία πλήρους συνεννόησης των συμμάχων Κολοκοτρώνη-Ανδρούτσου θα αποβεί μοιραία για τον δεύτερο. Πριν όμως χαθεί κάθε προοπτική γι’ αυτόν, ο Οδυσσέας θα βρεθεί στο παρά 1 μιας μεγάλης επιτυχίας. Θα κατορθώσει να πείσει -άγνωστο πώς- τον έναν από τους δυο εκπροσώπους του βρετανικού δανείου, τον Στάνχοπ, ότι αποτελεί την «μέση λύση» μεταξύ Κουντουριώτη-Πετρόμπεη, δηλαδή, μεταξύ Μαυροκορδάτου-Κολοκοτρώνη. Στο πλευρό του έχει τον πρώην μεγάλο του αντίπαλο, Νέγρη, που επίσης δεν πρόκειται να ζήσει πολύ. Ο συνταγματάρχης Στάνχοπ εισηγείται, λοιπόν, στον Μπάιρον και ο τελευταίος δέχεται τον Μάρτιο του 1824 να γίνει στα Σάλωνα μια Συνέλευση που θα αναδείξει την «μέση λύση»: κυβέρνηση Υψηλάντη, Ανδρούτσου, Νέγρη, Πλαπούτα κ.α. που θα παραλάβει το επερχόμενο δάνειο και θα σταματήσει τον εμφύλιο. Πριν τον Στάνχοπ, ο Ανδρούτσος έχει καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και του τυχοδιώκτη Έντουαρντ Τρελώνη, φίλου του Μπάιρον. Για παρόμοιους λόγους, ο Μπάιρον και ο Στάνχοπ -αν και ξεκινούν με τελείως διαφορετικό σκεπτικό- αποφασίζουν ότι παραλήπτης του δανείου δεν μπορεί να είναι η υποδειχθείσα σ’ αυτούς παράταξη της Αθηνάς. Το κακό για όλους είναι ότι πιστεύουν πως μπορούν να υλοποιήσουν την θέλησή τους. Ο Στάνχοπ θα ανακληθεί πάραυτα, ο Μπάιρον και ο Ανδρούτσος θα δολοφονηθούν, ο Τρελώνη θα γλυτώσει, σαν από θαύμα, παρά τους δυο πυροβολισμούς που θα δεχθεί μέσα στην σπηλιά του Οδυσσέα. Θα του επιτραπεί να αποχωρήσει αβλαβής, μόνον μετά από άδεια που θα διαβιβάσει το Λονδίνο.

Ο πολιτικός-«θρησκευτικός» αφορισμός του Ανδρούτσου δεν είναι μοναδικός. Έναν λίγο διαφορετικό αφορισμό θα υποστεί και ο Καραϊσκάκης. Αφορμή είναι το προδιαγραφέν σκηνικό. Όταν ο Μπάιρον θα καλέσει τον Μαυροκορδάτο να πάνε μαζί στα Σάλωνα, ο τελευταίος θα υποκριθεί ότι δέχεται. Ο αντιπερισπασμός που θα στήσει άμεσα είναι η «δίκη του προδότη Καραϊσκάκη». Ο Μπάιρον θα ειδοποιηθεί εσπευσμένα ότι ο Ανδρούτσος «τους την έχει στημένη» και ότι ακόμη και η διαμονή τους στο Μεσολόγγι δεν είναι εξασφαλισμένη, γιατί ανακαλύφθηκε προδοσία του ομόφρονα Καραϊσκάκη. Στην δίκη παρωδία ο μοναδικός μάρτυς, Βουλπιώτης θα δεχτεί να αλλάξει την κατάθεσή του, προτείνοντας στον υπεύθυνο των ανακρίσεων μητροπολίτη Άρτας Πορφύριο (διορισμένο από τον Μαυροκορδάτο), να διαδώσει ότι τον απείλησε με αφορισμό. Ο Καραϊσκάκης δεν θα χαρακτηριστεί «αγγείον σατανικόν» και θα αποφύγει τον κίνδυνο «να κληρονομήσει την λέπρα του Γιεζή». Ένα κατηγορητήριο μεγαλύτερο και πολλαπλάσια βαρύτερο από του Οδυσσέα, θα τύχει μιας καθαρά διοικητικής απόφασης που υποχρεώνει τον Καραϊσκάκη να εγκαταλείψει το Αιτωλικό και θα καλεί άπαντες να μην τον υπολογίζουν για γνήσιο τέκνο της πατρίδας, μέχρι αυτός να ζητήσει συγχώρεση και να προσπέσει στο έλεός της. Εννοείται, πως η ζωή του Καραϊσκάκη θα βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο από τις ενέδρες που του στήνουν οι οπλαρχηγοί της Αθηνάς σε συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής. Η στρατηγική του Καραϊσκάκη θα του σώσει την ζωή, μέχρι του σημείου που επέμενε να αφαιρέσει την Στερεά από τον Κιουταχή. Όμως οι πολλαπλές προσπάθειες του Ανδρούτσου  να πλησιάσει τον Κουντουριώτη θα πέσουν στο κενό. Ενδεικτικό στοιχείο είναι οι επιστολές του Ανδρούτσου προς τα υψηλόβαθμα στελέχη της Αθηνάς και του Φοίνικα. Η αλληλογραφία του τόσο προς τον Κοραή, όσο και προς τον μ. Ιγνάτιο θα τύχει παρόμοιων απαντήσεων ως προς τα φανερά σημεία. Ο Οδυσσέας έχει πάρει τον δρόμο χωρίς επιστροφή, οι επιλογές του έχουν μηδενιστεί και η φυσική του εξόντωση είναι κορυφαία προτεραιότητα για την παράταξη της Αθηνάς. Ο Γκούρας, ως μέλος της Εταιρείας του Γκίλφορντ (αντίπαλης του Καποδίστρια), θα υλοποιήσει τις εντολές του Κωλέττη, όμως η ηθική αυτουργία της θανατικής παραγγελίας θα πρέπει να αναζητηθεί τουλάχιστον στο επίπεδο του Μπένθαμ. «Το λάδι θα πουληθεί» νύχτα στην Ακρόπολη, τρία ακριβώς χρόνια μετά τον αφορισμό του Οδυσσέα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Άπειρες είναι οι αποδείξεις της χριστιανικής πίστης των επαναστατημένων και αδύνατη η υπόθεση εργασίας πως οι όποιοι «Έλληνες» θα ξεσηκώνονταν για την δημιουργία ενός κράτους με νεωτερικό «κοινωνικό συμβόλαιο». Για να ικανοποιηθεί ο Σουλτάνος και ορισμένοι δυτικοί Εταιριστές, ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ «έλυσε» τον όρκο των Φιλικών προς τον τριαδικό Θεό. Ο αρχηγικός ρόλος του Πατριάρχη στην Επανάσταση είναι ξεκαθαρισμένος. Μένει ν’ αποδειχθεί αν οι κεντρικοί Εταιριστές ήταν …οπαδοί του Βολταίρου που χρησιμοποίησαν τον Πατριάρχη και ξεγέλασαν τους πιστούς της Ορθοδοξίας. Πάντως, η προσπάθεια ορισμένων να μεταλλάξουν την εκκλησιαστική παράδοση δια του εγκλωβισμού της εντός της πολιτικής νεωτερικότητας, μόνον εμπιστοσύνη στην ανωτερότητα των ιδεών τους δεν προδίδει.

Το στοίχημα του κρατικού και κοινωνικού αποχριστιανισμού που είχε θέσει ο ψευδεπίγραφος διαφωτισμός της Δύσης, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ενάντια στον προηγηθέντα διαφωτισμό της Ανατολής, μόνο με την υπεξαίρεση των χριστιανικών εννοιών, την εταιρική υποκρισία και την συστηματική-αβυσσαλέα συκοφαντία. Δίπλα σ’ αυτό το κύκλωμα βρισκόταν και ο νομοθέτης του έθνους-κράτους και ο ιδιώτης δανειστής και η υπηρεσία των δολοφόνων.

Λίγες μέρες μετά την δολοφονία, ο Μαυροκορδάτος γράφει ότι όσα «δικαίως» έπαθε ο Οδυσσέας, είναι της θείας δίκης αποτέλεσμα. Σε ποιον Θεό άραγε αναφέρεται ο εν Ελλάδι αρχηγός της «Αθηνάς»; Σ’ αυτόν από τον οποίον προσπάθησε η ομάδα του να εμφανίσει αποκομμένο τον Ανδρούτσο τον Ιούνιο του 1822;

https://karavaki.wordpress.com/2017/06/27/aforismos-odyssea-1822/