Αυτούς του ποιμένες χρειάζεται το γένος μας.

Αστραψε και βρόντηξε ο Μητροπολίτης Κόνιτσας Ανδρέας:«Ζήτω τα γιαούρτια, ζήτω τα αυγά»! (βίντεο)

Άστραψε και βρόντηξε ο Μητροπολίτης Κόνιτσας Ανδρέας βάζοντας στο στόχαστρό τους πολιτικούς και την Τρόικα.

Ζήτησε ξεσηκωμό για να φύγει η Τρόικα από την Ελλάδα ενώ καταφέρθηκε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον των πολιτικών και κυρίως κυβερνητικών στελεχών.

Ο Μητροπολίτης επιτέθηκε και στον πρωθυπουργό κατηγορώντας τον για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών.

Αναφέρθηκε με απαξιωτικά σχόλια στους αντιπρόεδρους της κυβέρνησης κ.κ. Θόδωρο Πάγκαλο και Ευάγγελο Βενιζέλο ενώ επικρότησε τα περιστατικά αποδοκιμασιών και επιθέσεων σε βάρος των πολιτικών.
«Ζήτω τα γιαούρτια, ζήτω τα αυγά», είπε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης.
Η Ιερά Σύνοδος πήρε αποστάσεις από τον Μητροπολίτη, αναφέροντας πως τα λεγόμενά του δεν απηχούν τις θέσεις της.

Δείτε το βίντεο

newsbomb.gr/

αντεγράφη από εδώ

Σχόλιο

Φυσικό ήταν οι μμεδες να προσπαθήσουν να πλήξουν τον ποιμενάρχη που δεν είπε τίποτα περισσότερο από όσα λέει καθημερινά ο ελληνικός λαός. Οι "Μαρίες Αντουανέτες" μπορεί να θέλουν την ησυχία τους για να τρώνε το παντεσπάνι τους, αλλά οι Έλληνες δεν τρώνε κουτόχορτο. 

Πού "απέναντι να περάσει" ο μακαρίτης Κύρκος, κε Κουβέλη;

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς 1/9/2011

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail:impireos@hotmail.com

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ τελετή ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ ἱστορικοῦ ἡγέτη τῆς λεγομένης ἀριστερᾶς Λεωνίδα Κύρκου στόν αὔλειο χῶρο τοῦ Α΄ Κοιμητηρίου Ἀθηνῶν μέ τήν παρουσία ἰκανοῦ ἀριθμοῦ μελῶν τῆς πολιτικῆς, κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς ζωῆς τῆς χώρας, στιγμιότυπα τῆς ὁποίας μετεδόθησαν ἀπό τήν τηλοψία παρουσίασε γιά μιά εἰσέτι φορά ἐκτύπως τήν ἀντιφατικότητα καί τήν αὐτοδιάψευσι τῆς δῆθεν προοδευτικῆς ἰδεολογίας πού ἔχει θέσει στά πρός κατεδάφισι τόν Θεό, τήν πνευματική διάσταση τῆς ὑπάρξεως, τήν μετά θάνατο στό ἐπέκεινα ἐπιβίωσι τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς. 

Τό ἀπόγειο τῆς ἀντίφασης σέ ὅλη αὐτή τήν διαδικασία δημόσιας καί πανηγυρικῆς ἀποκηρύξεως τῆς Εὐαγγελικῆς πίστεως, ἀπετέλεσε ὁ ἐπικήδειος λόγος τοῦ ἀποσχισθέντος ἐκ τοῦ ἑνιαίου Συνασπισμοῦ τῆς λεγομένης Ἀριστερᾶς καί τῆς Προόδου καί Προέδρου τῆς Δημοκρατικῆς Ἀριστερᾶς κ. Φώτη Κουβέλη, ὁ ὁποῖος κάλεσε τόν ἀποθανόντα «νά περάσει ἀπέναντι».

Καί διερωτᾶται εὐλόγως ὁ κάθε καλοπροαίρετος ποῦ ἀπέναντι; Στό τίποτα; Στήν ἐκμηδένιση; Στήν ἀνυπαρξία; Μά αὐτό δέν ἀποτελεῖ πέρασμα ἀλλά ἐξαφάνιση καί κατακρήμνιση στό χάος.

Ἡ «μεγαλειώδης» ἀντίφαση αὐτῆς τῆς ἰδεοληψίας ἔγκειται στό γεγονός ὅτι ἡ λεγομένη ἀριστερά ἰδεολογία ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγωνίζεται γιά τήν ἐπικράτησι τοῦ δικαίου, τῆς ἠθικῆς τάξεως, τῆς κοινωνικῆς συναντιλήψεως στίς ἀνθρώπινες κοινωνίες, ἀλλά ἐάν τό ἀνθρώπινο ὄν δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό μία τυχαία συνάρμοση κυττάρων καί τά τρισεκατομμύρια τῶν γαλαξιῶν ἀπό μία τυχαία καί ἀσυνείδητη συνάρμοση μορίων, πού ὅμως παράγει μυστηριωδῶς καί ἀναπάντεχα ἁρμονία, σύνθεση καί τάξη καί ἐπιπροσθέτως δέν ὑφίσταται στόν ἄνθρωπο αἰώνια καί ἀθάνατη ψυχή, δηλ. ἀνθρώπινο πρόσωπο πού ἔχει πλασθεῖ ἀπό τόν Ὑπέρτατο Δημιουργό κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσι Αὐτοῦ καί πού προορίζεται νά κοινωνήσει μαζί του ἀλληλοπεριχωρούμενο στήν πνευματική διάστασι τῆς ὑπάρξεως πού ἑρμηνεύει καί τόν παρόντα ἀσυνείδητο κόσμο, τότε ὅλες αὐτές οἱ ὡραῖες καί μεγαλόστομες ἰδέες καί ἔννοιες καί ὁ ἀγώνας τῆς λεγόμενης ἀριστερᾶς εἶναι ἕνα ἐκπληκτικό καί τεράστιο μηδέν.

Τί σημαίνει δίκαιο καί ἠθική; Οἱ ἔννοιες αὐτές μόνο μεταφυσικῶς θεωρούμενες προσλαμβάνουν ὕπαρξη καί ἐφαρμογή στόν παρόντα κόσμο. Ἄλλως, δέν ἔχουν οὐδεμία ἀξία διότι ἐάν ὁ ἄνθρωπος προέρχεται ἀπό τό μηδέν καί τήν τυχαία καί ἀσυνείδητη φυσική ἐπιλογή καί προορίζεται γιά τήν ἐκμηδένιση, τήν ἀνυπαρξία καί τό χάος, τότε γιά ποιό λόγο νά εἶναι δίκαιος καί ἠθικός; Γιά ποιό λόγο νά μήν εἶναι ἠδονόφιλος καί ἁρπακτικό; Γιά ποιό λόγο νά ἀγωνίζεται γιά τόν συνάνθρωπό του; Γιά ποιό λόγο νά δημιουργεῖ πολιτισμό, φιλοσοφία καί τέχνη; Γιά ποιό λόγο νά μήν ἐπικρατεῖ ὁ νόμος τῆς ζούγκλας; Γιά ποιό λόγο νά μήν γίνουμε ὅλοι ὀπαδοί τοῦ Φρ. Νίτσε καί τῆς τρομακτικῆς ἰδεοληψίας του περί ὑπερανθρώπου πού πρέπει νά κατατρώγει τίς σάρκες τῶν ἀδυνάτων οἱ ὁποίοι ἕναν καί μόνο ρόλο ἔχουν νά γίνουν ἡ γέφυρα ἀπό τήν ὁποία θά διέλθει ὁ κάθε ἀμοραλιστής καί ἀνάλγητος. Καί ἀκόμη ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ.

Μέ τόν κασμά τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ἀγνωστικισμοῦ ἀσφαλῶς δέν ἀποδομεῖται ὁ πανυπερτέλειος Θεός, τοῦ ὁποίου  «ποίησιν τῶν χειρῶν ἀναγγέλλει τό στερέωμα» ἀλλά κατεδαφίζεται καί γκρεμίζεται καί ἐξανδραποδίζεται ὁ δυστυχής ἄνθρωπος, ὅπως μεγαλειωδῶς τό διεκήρυξε ὁ Ντοστογιέφσκι καί ἱστορικῶς ἀπεδείχθη γιά 70 ὁλόκληρα χρόνια στίς πρώην δυστυχισμένες χῶρες τοῦ λεγομένου ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, πού ἐπεκράτησε αὐτή ἡ τραγική ἰδεοληψία μέ τά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, τίς μυστικές ἀστυνομίες, τά γκουλάγκς, τά ψυχιατρεῖα καί τίς ἀναρίθμητες δολοφονίες.

Μποροῦν μήπως ὅλοι αὐτοί πού συνέπραξαν στήν τελετή ἀποχαιρετισμοῦ, δηλ. στήν ἐπίσημη καί πανηγυρική διακήρυξη ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτα καί ὅτι ὅλη ἡ ζωή εἶναι δεινός παραλογισμός ἀπό τήν ὁποία ἐλλείπει ἡ σκοπιμότης καί ἡ στοχοθεσία νά μᾶς ἐξηγήσουν πῶς ἀπό τήν ὑλική σύσταση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀναβλύζουν οἱ πνευματικές ἐκδηλώσεις τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, ἡ αὐτεξουσιότης καί ἐλευθερία τῆς βουλήσεως, τό ἐνσυνείδητο πνεῦμα καί τό ἐνσυνείδητο ἐγώ, ἡ συνείδησις καί ἡ συνειδητή ἀντίληψις τῶν ἐννοιῶν τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ καθήκοντος τοῦ δικαίου, τοῦ ἀλτρουϊσμοῦ, τῆς αὐτοθυσίας ὡς καί τοῦ ἀντιστρόφου τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν, ἡ μεταβολή σέ ἰδέες ὅλων τῶν ἐπί τοῦ σώματός μας ὑλικῶν ἐπιδράσεων καί ἐντυπώσεων ἐσωτερκῶν (ἐνδοοργανικῶν) καί ἐξωτερικῶν, ἡ δυνατότης τῆς μή ἱκανοποιήσεως διά τῆς βουλήσεως καί τῆς θελήσεως ὅλων τῶν ἐπί τοῦ σώματος μας ἐπιδράσεων, ὁ προφορικός ἀλλά καί ὁ ἐνδιάθετος λόγος, ἡ συνειδητή μνήμη, ἀνάπλασι καί ἀναγνώρισι καί ἡ συνειδητή προσοχή, γνῶσις, ἐπιστήμη καί φαντασία, ἡ πνευματική ἰκανότης, ἰδιοφυΐα καί μεγαλοφυΐα ἀσχέτως τῶν διαστάσεων τοῦ βάρους τοῦ σώματος καί τοῦ ἐγκεφάλου, τά ὄνειρα καί ἰδίως τά προγνωστικά. Πῶς ἑρμηνεύεται στήν παρούσα ζωή, τό ὅριο, ἡ σχετικότης καί ἡ ἔλλειψις πού κυριαρχοῦν ἀναποδράστως;

Ὅλοι λοιπόν αὐτοί πού συνέπραξαν σέ αὐτή τήν δημόσια καί πανηγυρική διακήρυξη καί ἐμφοροῦνται ἀπό τήν ἴδια ὀλέθρια γιά τούς ἴδιους ἰδεοληψία ἔχουν ὄνομα πού τούς δίδει ὁ ἀψευδής καί ἄφθιτος καί αἰώνιος λόγος τοῦ ζῶντος Θεοῦ διά τοῦ Προφητάνακτος: «Εἶπε ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 14:1).

Τέλος ἐκ προοιμίου ἐκφράζω εὐγνώμονες εὐχαριστίες στούς ἐξ ἐπαγγέλματος ἤ ἐκ πεποιθήσεως λοιδόρους μου, πού ἀσφαλῶς λάβροι θά ἐφορμίσουν, δεόμενος ὑπέρ φωτισμοῦ καί μετανοίας των.  

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο άγιος Νεκτάριος για την ανάγκη θρησκευτικής και πνευματικής μόρφωσης

Οι κοσμικοί άνθρωποι δεν επιθυμούν τη θρησκευτική μόρφωση των παιδιών τους, γιατί τη θεωρούν αιτία πολλών κακών και στρεβλώσεων. Απ’ την άλλη οι χριστιανοί είναι επιφυλακτικοί στην παιδεία που απελευθερώνει τον άνθρωπο και μειώνει την ηθική αξία των εντολών του Θεού. Ο άγιος Νεκτάριος όμως επιμένει στην αναγκαιότητα και της θρησκευτικής μόρφωσης και της πνευματικής. Λέει χαρακτηριστικά: «Η πνευματική και η θρησκευτική μόρφωση παρομοιάζονται με δύο διαφορετικά δέντρα στο ίδιο χωράφι φυτεμένα, τα οποία πρέπει να δέχονται την ίδια φροντίδα κι επιμέλεια για να αναπτυχθούν παράλληλα. Διαφορετικά θα έχουν δυσανάλογη ανάπτυξη, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση κι επικράτηση του ενός και το μαρασμό και την ταπείνωση του άλλου. Εάν η επιμέλεια στραφεί προς το πνεύμα μόνο, η καχεξία του θρησκευτικού συναισθήματος του ανθρώπου θα είναι αναπόφευκτη. Εάν πάλι στραφεί μόνο προς τη θρησκεία, οι πνευματικές δυνάμεις θα μαραθούν και θα ατονήσουν...Συνέπεια στην πρώτη περίπτωση είναι η αθεΐα, που οδηγεί στον κορεσμό, την αφροντισιά και την αυτοκτονία. Στη δεύτερη περίπτωση συνέπεια είναι η δεισιδαιμονία, η ερινύς αυτή της ανθρωπότητας, η οποία κρατάει στα χέρια της φωτιά και μαχαίρι και απειλεί καθένα που έχει διαφορετική άποψη».

Από το βιβλίο του Πρωτ. Διονυσίου Τάτση, "Διδαχές Αγίου Νεκταρίου".

Να συμπαραστεκόμαστε με προθυμία στον αδελφό μας.

Nα πλησιάζουμε, όσο μπορούμε, όποιον άνθρωπο χρειάζεται σε οτιδήποτε τη βοήθειά μας, και να μην τον αφήνουμε παραμελημένο και αβοήθητο. Με την προθυμία που πρέπει, να δείχνουμε με πράξεις την εσωτερική μας διάθεση για το Θεό και για τον πλησίον.

Οι πράξεις άλλωστε είναι που αποδεικνύουν την καλή μας διάθεση. Τίποτα δεν κάνει πιο εύκολο το δρόμο για να Tου μοιάσουμε, για να ενωθούμε με το Θεό ( για τη Θέωση να το πω έτσι), και τίποτα δεν είναι πιο χρήσιμο για να Tον πλησιάσουμε, όσο το έλεος που προσφέρουμε από καρδιάς, με ευχαρίστηση και χαρά, σε κείνους που το έχουν ανάγκη. Ο Xριστός μας έδειξε ότι είναι Θεός αυτός που έχει την ανάγκη μας. Λέει στο Eυαγγέλιο: “αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδελφούς μου τα κάνατε για μένα”. Και ο Xριστός που το είπε αυτό είναι Θεός. Άρα πολύ περισσότερο θα δείξει ότι αυτός που κάνει το καλό ενώνεται με το Θεό κι αυτό γίνεται με τη Xάρη του Θεού και με δικό του προσωπικό αγώνα. Γιατί αυτός ο άνθρωπος μιμείται στην ευεργεσία τον ίδιο τον Eυεργέτη Θεό.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Ο Θεός σώζει κι όχι οι άνθρωποι.

Δυνάμωσε την ψυχή σου


… Δεν ξέρω αν αυτό το είχες σκεφτεί ως στόχο ζωής μέσα στα πολλά που σκέφτεσαι. Να νοιώθεις, δηλαδή, κάποια στιγμή μια τέτοια ανάπαυση με τον εαυτό σου και να κάτσεις στο σπίτι σου, να περπατήσεις στους δρόμους της πόλης σου, να πας μια βόλτα, να κοιτάξεις, ας πούμε, τις βιτρίνες, να κοιτάς τα μαγαζιά, να δεις ένα βιβλιοπωλείο, να πας κάπου μόνος και να μη νοιώθεις μοναξιά! Να πας κάπου χωρίς κόσμο και να ‘σαι ευτυχισμένος˙ και να νοιώθεις ότι έχεις μια παρέα, την παρέα του εαυτού σου. Όχι, όμως, ως ναρκισσισμό, όχι, όμως ως μια ενασχόληση με τον εαυτό σου, (ότι εγώ είμαι πολύ σπουδαίος και εγώ δεν έχω ανάγκη κανένα). Όχι έτσι περιφρονητικά για τους άλλους˙ ούτε εγωιστικά για τους άλλους, αλλά ως πληρότητα. Νοιώθω μέσα μου πληρότητα. Η αξία μου δεν αποκτάται από τους άλλους. Η αξία μου είναι μεγάλη ,επειδή υπάρχει μέσα μου η σφραγίδα του Θεού. Επειδή υπάρχει μέσα μου η εικόνα Του, η χάρη Του , η ψυχή που μου χάρισε ο Θεός ˙ η πνοή Του. Αυτό μου δίνει αξία. Όχι το τι θα μου πουν οι άλλοι. Αν οι άλλοι, δηλαδή, με βρίσουν είμαι ένα τίποτα και αν οι άλλοι με ανεβάσουν στα ουράνια κάτι αξίζω.

Όχι. Αξίζεις! Αξίζεις επειδή είσαι πλάσμα του Θεού. Δημιούργημα του θεού. Επειδή σε αγαπάει ο Θεός και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου και σ’ αγαπά μαζί σου και σ’ αγαπά και σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Κανείς σήμερα να μη σε πάρει τηλέφωνο , μα κανείς να μη σου μιλήσει, έχεις μία φοβερή δυναμική μέσα σου. Έχεις μία αξία, μια προσωπικότητα. Είσαι ένα πλάσμα όμοιο του οποίου δεν υπάρχει σε όλη τη γη. Δεν υπάρχει κανένας , καμία, σαν και εσένα. Με τα δικά σου γνωρίσματα, με τα δικά σου χαρίσματα, με τα δικά σου προβλήματα, με τις δικές σου ιδιορρυθμίες, ιδιοτροπίες, με το δικό σου χαρακτήρα. Είσαι αυτός που είσαι!... Είσαι αυτή που είσαι και αξίζεις!... Κι αξίζεις! Και σ’ αγαπάει ο Χριστός και θέλει να σε δυναμώσει!

Αυτή η λέξη, «να ‘χεις δυνατή ψυχή». Να ‘χεις μια προσωπική σχέση με το Χριστό. Επαναλαμβάνω: να βρεις τη χρυσή τομή. Προσωπική σχέση που δε σε απομονώνει από την κοινωνία των αδελφών σου. Από τους πιστούς της ενορίας σου, για παράδειγμα. Από μια ομιλία που πηγαίνεις, από τις σχολές γονέων, από μια συγκέντρωση που πηγαίνεις με άλλους πιστούς. Δεν θα απομονωθείς. Αλλά και, όταν πηγαίνεις εκεί, να μην πηγαίνεις εκεί για να αποκτήσεις αξία. Η αξία σου δεν αποκτάται από τέτοια πράγματα. Έχεις αξία! Και καθηλωμένος να είσαι σε ένα κρεβάτι και σ’ ένα καρότσι να κάθεσαι επάνω, άρρωστη, και να μην μπορείς να κουνηθείς και να ‘σαι γεμάτος με σωληνάκια, έχεις αξία! Και ας μη σου δώσει κανένας σημασία…

Αυτό είναι εύκολο να το λες και εύκολο να το ακούς. Το μεγαλείο είναι να αναβλύζει αυτό από μέσα σου και να το καταλαβαίνεις. Είναι δύσκολα πράγματα αυτά. Είναι μερικά πρόσωπα στο Ευαγγέλιο, που όταν διαβάζω, τα περιστατικά, το πώς φέρθηκαν, πώς κινήθηκαν, πώς μίλησαν στο Χριστό, πώς έζησαν, με πείθουν ότι είχαν μία τέτοια προσωπικότητα. Δυνατή ψυχή. Γενναία ψυχή. «Θα πάω να βρω το θεό και να ‘χω μία σχέση μαζί Του. Ασχέτως τι θα κάνουν οι άλλοι. Δε μ’ ενδιαφέρει πώς θα με δει ο κόσμος. Τι θα πουν οι άλλοι για μένα. Έχω δυνατή ψυχή. Έχω πίστη στον εαυτό μου ότι μπορώ να πλησιάσω το Θεό μου». Με αυτή την έννοια.

Αν και πάλι, αυτό ο Θεός το χαρίζει˙ αλλά δεν είμαι ένας άνθρωπος διαλυμένος, άβουλος, χωρίς τη δική μου δυναμική. Δεν περιμένω τους άλλους συνέχεια να με σπρώχνουν…

… Δεν μας βοηθούν οι άνθρωποι. Δεν μας σώζουν οι άνθρωποι. Πάρτο απόφαση. Ξεκόλλα από ανθρώπους. Δυνάμωσε την ψυχή σου και απόκτησε μια προσωπική σχέση με τον Θεό. Άστους ανθρώπους να σου δώσουν αυτό που έχουν, αλλά μη ζητάς περισσότερα που δεν έχουν˙ και ταυτόχρονα αγάπα τους όλους. Θα τους αγαπάς όμως με τον σωστό τρόπο πλέον. Θα τους αγαπάς, θα τους συμπονάς, θα ‘σαι σε επαφή μαζί τους, δεν θα απομονώνεσαι, αλλά θα ξέρεις ότι δεν έχω να πάρω κάτι περισσότερο από σένα. Υπάρχει ο Θεός μου. Αυτόν ζητώ…



Από το βιβλίο: «Αθέατα Περάσματα 1

Δυνάμωσε την ψυχή σου»

περιέχει CD

Π. Ανδρέας Κονάνος

Β’ ΕΚΔΟΣΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΑΛΑΞΑ

Η ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΑΤΟΥΣΑ


Σχόλιο
Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι οι πρόγονοί μας είπαν πρώτα: για του Θεού την πίστη και μετά για την ελευθερία της πατρίδας. Πρώτα ο Θεός. Πάντα και για όλα όσα κάνουμε πρώτα ο Θεός.

Η απίστευτη ιστορία μιας ελληνικής σημαίας!

Τότε που δεν...τις έπαιρνε ο αέρας.

Φύλαξε την ελληνική σημαία ως "κόρη οφθαλμού" στη διάρκεια της Κατοχής, αρνούμενος να την παραδώσει στους Ιταλούς, παρά τις απειλές και τη βία.

Ο λόγος για τον Τρικαλινό Νικόλαο Λεοντάρη, με καταγωγή από την Καλλιρρόη Καλαμπάκας, ο οποίος έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και μετά τη λήξη του τού ανατέθηκε η προστασία της πολεμικής σημαίας του 5ου Συντάγματος, την οποία και παρέδωσε στον Ελληνικό Στρατό, μετά την απελευθέρωση.



Προκειμένου να μην πέσει η σημαία στα χέρια των κατακτητών- Ιταλών και Γερμανών- την τύλιξε με άλλα πανιά και φύλλα δένδρων και την έθαψε στο βουνό. 

Εκεί, τη φύλαξε για τέσσερα χρόνια, με μεγάλη αγωνία και φόβο, μήπως την ανακαλύψουν ή μήπως σαπίσει μέσα στο χώμα. Όταν συγκροτήθηκε το 119ο Τάγμα Εθνοφυλακής, παρουσιάστηκε στον διοικητή και του ανέφερε το γεγονός. 

Με συνοδεία, ξέθαψε και παρέδωσε τη σημαία, την οποία μετέφεραν με τιμές. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε από το 5ο Σύνταγμα Τρικάλων.

Πώς, όμως, έφτασε η ελληνική σημαία σ' αυτόν;

Όπως αναφέρει ο ίδιος σε σχετικό δημοσίευμα, στο επιστημονικό περιοδικό "Τρικαλινά", που εκδίδει ο Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού υπηρέτησε ως κληρωτός, αλλά και ως έφεδρος. 

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο είχε αποσπασθεί σε άλλο βοηθητικό τμήμα και κατά το μήνα Μάρτιο του 1941, στη διαχείριση καύσιμων υλών. Κατά την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, τον Απρίλιο του 1941, το 5ο Σύνταγμα Πεζικού, όπως και άλλα, υποχώρησε συντεταγμένο. 

Μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης και την παράδοση του οπλισμού τους, οι ελληνικές μονάδες αυτοδιαλύθηκαν. Το επιτελείο του 5ου Συντάγματος, με διοικητή τον συνταγματάρχη Νικόλαο Γεωργούλα, το 3ο δεκαήμερο του Απριλίου 1941, βρέθηκε στο χωριό Ανθοχώρι Ηπείρου. 



Επειδή, όμως, από την κούραση και τις κακουχίες, ήταν αδύνατο να ακολουθήσει πορεία, ακόμη και επί ζώου, διά μέσου της οροσειράς της Πίνδου και των χωριών του Ασπροποτάμου, για να φθάσει στην Καλαμπάκα, ανέθεσε σε δύο άτομα, καταγόμενα από τα χωριά Κρανιά και Δολιανά Ασπροποτάμου, να παραλάβουν τα αρχεία του Συντάγματος και την πολεμική σημαία αυτού, όπως και τα προσωπικά του αντικείμενα- το ξίφος, το πιστόλι και τα κιάλια. 

Ο Νικόλαος Λεοντάρης δεν ήταν μαζί τους, γιατί ακολούθησε άλλη πορεία.

Όταν τα δύο άτομα έφτασαν στο χωριό του, την Καλλιρρόη, επειδή ο ιατρός Βασίλειος Κλιάφας είχε άριστες φιλικές σχέσεις με τον πατέρα του και με τον ίδιο προσωπικά, άφησαν τα πράγματα που τους έδωσε ο Γεωργούλας στο σπίτι του. 

Μετά από μία ημέρα έφτασε και ο ίδιος στο σπίτι του και βρήκε όλα τα παραπάνω.

Αμέσως, με τη βοήθεια και της μητέρας του, τη σημαία την έκρυψαν σ’ ένα από τα μπαούλα που είχε τον προικώο ρουχισμό της αδερφής του, ενώ ο ίδιος, ύστερα από λίγες μέρες, έφυγε από το χωριό για να βρεθεί εργαζόμενος στον Βόλο. 

Μετά από ένα μήνα που έφυγε αυτός από το χωριό, το 1941, πήγαν δύο αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και, εκτός από τη σημαία που δεν τους παρεδόθη και το ξίφος, πήραν όλα τα υπόλοιπα πράγματα.

Ο κ. Λεοντάρης αναγκάστηκε, λόγω του θανάτου του πατέρα του, να παραμείνει στο χωριό, ενώ παράλληλα αυξήθηκαν και οι πιέσεις για τη σημαία.

"Πολλές φορές ήρθαν Ιταλοί και, απειλώντας με, ζητούσαν επίμονα τη σημαία- άλλωστε όλα τα είδη είχαν έρθει ημέρα στο σπίτι μου και όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του χωριού μου γνώριζαν την ύπαρξη τους και κάποιος καταδότης είχε δώσει σχετική κατάσταση", αναφέρει ο ίδιος.

Όμως, στις αρχές Οκτωβρίου του 1942 ήρθε ένα ιταλικό τμήμα και απέναντι από το σπίτι του, περίπου 100 μέτρα μακριά, εγκατέστησε ένα οπλοπολυβόλο, χωρίς ο ίδιος να υποψιαστεί ότι ενδεχομένως θα κάνουν έρευνα. "Εγώ- επισημαίνει- ήμουν πιο πέρα και τους είδα. Όταν έφτασα στην αυλόπορτα, φώναξα τη μητέρα να ζώσει τη σημαία κάτω από το φαρδύ της φόρεμα, όπως και έγινε". 

Εν τω μεταξύ, είχαν ξεκινήσει δυο Ιταλοί στρατιώτες και έρχονταν προς τον ίδιο- τότε αυτός προσέτρεξε να τους υποδεχθεί δήθεν.

Αφού τους χαιρέτησε, ο ένας από αυτούς, ο οποίος κρατούσε ένα σημείωμα, το οποίο είχε γραμμένο το όνομα του, του είπε στα ιταλικά να κάνουν έρευνα για στρατιωτικά είδη που κρύβει. 

Τότε, οι τρεις τους πήγαν στο σπίτι.

Αφού έκαναν έλεγχο στο ισόγειο, έκαναν σχολαστική έρευνα παντού και μετά πήγαν στα δύο μπαούλα που ήταν ο προικώος ρουχισμός της αδελφής του, εκ των οποίων στο ένα ήταν τοποθετημένο το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Άρχισαν να αδειάζουν τα μπαούλα, αλλά στα μισά του δεύτερου, ο ένας Ιταλός έπιασε τον νεαρό τότε Νικόλαο Λεοντάρη από το χέρι και τον οδήγησε στο λοχαγό του. Μόλις ο λοχαγός τον αντίκρισε και αφού του είχαν αναφέρει ότι δεν βρέθηκε τίποτα, με απειλητική διάθεση, σε έντονο ύφος και διά μέσου ενός Ιταλού που γνώριζε ελληνικά, του είπε να τους παραδώσει την σημαία, το πιστόλι και τα κιάλια. 

Εξήγησε ότι ναι μεν αυτά και άλλα είχαν έρθει στο σπίτι του, αλλά λίγο αργότερα ήρθαν εκείνοι που τα άφησαν και τα πήραν.

Τότε εκείνος επιχείρησε να τον χειροδικήσει, αλλά τον παρεμπόδισε. Απειλώντας τον στη συνέχεια, του είπε να τους τα πάει σ' έναν μήνα στη Διοίκηση Καλαμπάκας, "άλλως θα 'ρθουμε να σου κάψουμε το σπίτι και θα σου πάρουμε όλα τα υπάρχοντα περιουσιακά είδη". 

Φεύγοντας το ιταλικό τμήμα, την άλλη ημέρα αναζήτησε έξω από την περιφέρεια του χωριού κατάλληλη κρύπτη να τοποθετήσει την σημαία, καθώς και το ξίφος του συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Τότε αποφάσισε να τα κρύψει στη θέση Χαλκιώτη. Αφού τα συσκεύασε καταλλήλως, πήγε και τα τοποθέτησε, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς. 

Ούτε η μητέρα του και τα αδέρφια του γνώριζαν την κρύπτη, ενώ ο ίδιος, έπειτα από δύο ημέρες έφυγε από το χωριό για τα Τρίκαλα, αλλά βρέθηκε τελικά στο χωριό Γεωργανάδες όπου κι έπιασε δουλειά.

Η παράδοση της σημαίας

Τον Μάρτιο του 1945 κλήθηκε υπό τα όπλα η κλάση του και ως έφεδρος, προτού καταταγεί, επισκέφθηκε τον διοικητή του 119ου Τάγματος Εθνοφυλακής, ταγματάρχη Αχιλλέα Μακαρίτη, που τα γραφεία του τότε ήταν εγκατεστημένα στο Ξενοδοχείο Πανελλήνιον, και του είπε ότι "κάπου στην περιφέρεια του χωριού μου, Καλλιρρόη, από το έτος 1942 έχω κρυμμένη την πολεμική Σημαία του 5ου Πεζικού Συντάγματος και πιστεύω ότι κατά 60% να μην έχει σαπίσει". 

Αφού του εξήγησε τις περιπέτειες του, με έκδηλη τη χαρά και, αφού τον συνεχάρη, ο ταγματάρχης του είπε: "θα σου δώσω μια διμοιρία στρατιωτών να πηγαίνεις να την πάρεις και να την φέρεις εδώ".

"Κύριε Διοικητά- απάντησε αυτός- κατ' αρχήν εγώ πρέπει να πάω στην μονάδα να καταταγώ να μην θεωρηθώ ανυπότακτος και δεν θέλω στρατιώτες να πάω στο χωριό". 

Τότε, εκείνος κάλεσε έναν ανθυπολοχαγό, στον οποίο έδωσε τα στοιχεία του, να τα πάει στον διοικητή της αρμοδίας μονάδας. Μετά απ' αυτό, ο ίδιος πήγε στο χωριό, παρέλαβε τη σημαία και την πήγε στον διοικητή Αχιλλέα Μακαρίτη, στο γραφείο του. Τότε ο διοικητής κάλεσε όλο το στράτευμα και είπε: 

«Αυτή είναι η Σημαία η πολεμική του 5ου Συντάγματος Πεζικού Τρικάλων, την οποία παρέλαβε και διαφύλαξε (ο Ν. Λεοντάρης) με αυτοθυσία και αυταπάρνηση από τα κατοχικά στρατεύματα και από τους εχθρούς της πατρίδος μας". 

Να πώς περιγράφει, όμως, ο ίδιος ο Νικόλαος Λεοντάρης την όλη εικόνα:

"Ο ενθουσιασμός και τα χειροκροτήματα ήταν ακράτητα. Αργότερα στο γραφείο του συνεζητήθη το θέμα της επισήμου παραδόσεως και μέχρι τότε να παραμείνει η σημαία στη Διοίκηση του 119 Τάγματος, εγώ όμως αρνήθηκα να την αφήσω και του λέω: θα σου την παραδώσω στην επίσημη τελετή που θα γίνει".

Η διαταγή τελικά από το Υπουργείο των Στρατιωτικών έφτασε λίγο αργότερα και έλεγε ότι η επίσημη τελετή της παράδοσης της Σημαίας ορίσθηκε στις 21 Μαΐου 1945.

Ο Νικόλαος Λεοντάρης ήταν μία από τις πέντε προσωπικότητες που τιμήθηκαν στο 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο-Αντάμωμα Θεσσαλών, που έγινε πριν από λίγες ημέρες στην Αγιά Λάρισας.

Ιστοχώρος αναδημοσίευσης www.ellinikanea.gr

αντεγράφη από εδώ

Άγιος Αγγελής ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη

Ημερομηνία εορτής:	01/09/2011	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμεεπικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 1 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Αγγελης Ο Νεομαρτυρας Που Μαρτυρησε Στην Κωνσταντινουπολη (; - 1680)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Άνθρωπος ην μεν, Aγγελής κατ’ ουσίαν, Tμηθείς δε ώφθη, Άγγελος συν Aγγέλοις.

Βιογραφία Ο Άγιος Αγγελής ήταν χρυσοχόος στο επάγγελμα. Κάποτε διασκέδαζε στην Κωνσταντινούπολη με γνώριμους εξωμότες χριστιανούς. Και χάριν αστείου, φόρεσε στο κεφάλι του τούρκικο σαρίκι. Οι Τούρκοι, θεώρησαν αυτή την ενέργεια του σαν άρνηση της χριστιανικής θρησκείας και αποδοχή του μουσουλμανισμού. Γι' αυτό και τον πίεζαν να εξισλαμιστεί. Ο μάρτυρας απέκρουσε με αποστροφή τις δελεαστικές προτάσεις των Τούρκων και δέχτηκε για την αγάπη του Χριστού το μαρτύριο, χωρίς να υπολογίσει τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά του. Είπε μάλιστα στον Βεζίρη· «Ό,τι θέλεις κάμε, δέρνε, κόβε, σφάζε, κάψε με στη φωτιά, ρίξε με στα θηρία, πνίξε με στη θάλασσα, και ό,τι μπορείς κάμε σ' αυτό το πήλινο σώμα μου, εγώ τον Χριστό μου δεν αρνούμαι, εγώ την πίστη μου δεν αλλάζω, εγώ Τούρκος δεν γίνομαι». Έτσι στις 1 Σεπτεμβρίου 1680 μ.Χ. μπροστά στο παλάτι, κοντά στην Αγία Σοφία, τον αποκεφάλισαν και δέχτηκε το στεφάνι του μαρτυρίου. Το λείψανο του αγοράστηκε από τους χριστιανούς, αντί 300 γροσιών, που το ενταφίασαν στο Μοναστήρι της νήσου Πρώτης.

Η επέλαση της προόδου και τα παιδιά της

Η επέλαση της προόδου και τα παιδιά της

Ανδρέας  Σπύρου

Κάθε εποχή έχει τη νοοτροπία της. Κάποιοι επιβάλλουν έναν τρόπο, ανεξαρτήτως πως τελικά οι ιδέες τους λαμβάνουν σάρκα και οστά. Η απόσταση μεταξύ θεωρίας και εφαρμογής μπορεί να γίνει το άλλοθι τόσο του ακραίου όσο και του ρεαλιστή. Σε κάθε περίπτωση όμως, ορισμένοι επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τον ρόλο της άσπιλης συνείδησης της εποχής. Στο μεταξύ, δίνουν τον τόνο, αλλά δεν τους πιάνεις από πουθενά. Κάπως έτσι, μια «προοδευτική» νοοτροπία – «ηγεμονία στο εποικοδόμημα», όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι – με κύριο μέλημα στις διακηρύξεις της το δημόσιο σχολείο, κατόρθωσε μέσα σε τριάντα χρόνια να το αφανίσει και να καταστήσει το ιδιωτικό σχολείο, από ανυπόληπτο εκπαιδευτήριο μέχρι τη δεκαετία του ’70, desideratum και συγχρόνως πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Η διάλυση του δημόσιου σχολείου σήμανε και το τέλος της ισότητας των ευκαιριών, υπαρκτής και χειροπιαστής για την προκοπή στον κοινωνικό στίβο πριν το 1980, νεφελώδους και απροσδιόριστης στη συνέχεια. Η νοοτροπία αυτή εν πολλοίς απορρέει από ένα ετερόκλητο σύνολο απόψεων – στεγασμένο κάτω από τον όρο «προοδευτικός» – το οποίο ωστόσο στα θέματα της Παιδείας πάντοτε βρίσκει τρόπο να συμφωνήσει, όταν πρόκειται να θεμελιώσει το λάθος και να συντηρήσει την «ασάλευτη ζωή». Όταν αυτή η «προοδευτική» νοοτροπία τελειώσει με την αγιογράφηση του παρελθόντος της, ίσως βρει καιρό να πει κάτι καθαρό και θαρραλέο για το μέλλον της Παιδείας στη χώρα μας. Της δόθηκε μεγάλη περίοδος χάριτος για να κάνει κάτι. Αποδείχθηκε αιχμάλωτη του εαυτού της και της αυταρέσκειάς της.

Είναι καιρός οι άμεσα θιγόμενοι από την «πρόοδο» να σπάσουν τη σιωπή τους απέναντι στους μονίμως φωνασκούντες, στους αστέρες που μονοπωλούν τον πολιτισμό, την παιδεία και τα φώτα της δημοσιότητας: Στρατιές κομματικών συνδικαλιστών που για δεκαετίες δεν αφήνουν να προχωρήσει τίποτα – η απόλυτη ομοφωνία τους δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δημοκρατία μας. Θεωρητικοί που ποτέ δεν κατεβαίνουν από το ύψος των θεωριών τους. Πρόθυμοι «πατέρες της νεολαίας» σε διάφορα πόστα επιρροής της κοινής γνώμης («τα παιδιά αντιστέκονται, ανησυχούν, «βγαίνουν στον δρόμο», έχουν πάντα δίκιο). Συνθέτες και αρθρογράφοι με αποκλειστικά δικαιώματα στην εκπροσώπηση των ανησυχιών της νιότης· μια ιερεμιάδα κάθε τόσο ή μια έκθεση ιδεών για τα «σκουπίδια της τηλεόρασης», τα ναρκωτικά και το σύστημα και νομίζουν πως «έχουν βάλει το λιθαράκι τους στο καλύτερο αύριο». Γονείς που ανέθεσαν ακόμα και την ανατροφή των παιδιών τους στο κράτος, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν ποτέ κανένα πρόβλημα με την απομύζησή του.
Έχουν όλοι τους λόγο για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, εκτός από αυτούς που για τριάντα χρόνια κράτησαν όρθια τα σχολεία, μαχόμενοι στην πρώτη γραμμή, ενώ άλλοι κήρυτταν και σχεδίαζαν για λογαριασμό τους. Πρέπει κάποτε να ακουστούν όσοι δάσκαλοι και καθηγητές με ευγένεια και αφοσίωση άφησαν πίσω τους κάτι περισσότερο από παχιά λόγια και αδιάκοπη μεμψιμοιρία· να ακουστούν οι μαθητές που αγαπούν τα γράμματα και δεν περιμένουν να κληρονομήσουν περιουσίες και κοινωνικό status (υπάρχει και προοδευτικό μεταξύ των άλλων)· οι νέοι που εκτιμούν τις ίσιες κουβέντες και νιώθουν κάτι να απελευθερώνεται μέσα τους όταν ακούσουν μια αυστηρή και δίκαιη κρίση.

Όταν δεν έχεις τα κότσια να προχωρήσεις αγγίζοντας την καρδιά των προβλημάτων, το ρίχνεις στα ολοήμερα σχολεία, στα κτήρια, στους υπολογιστές, στο internet, στους ψυχολόγους, στα ατελείωτα σεμινάρια σε ακριβά ξενοδοχεία, σε όλη αυτήν την πολυτελή «προοδευτική» αντίληψη για την Παιδεία. Άτεγκτη αποφασιστικότητα μόνο για τα εύκολα, για την πρώτη ύλη της δημοκοπίας. Λεφτά πάντοτε βρίσκονταν για όλες τις σπατάλες, εκτός από τη μέριμνα για τους ανθρώπους, την πιο φτηνή σε κόστος και πιο πλούσια σε απόδοση. Εντυπωσιακή παρέλαση της τεχνικής εκεί όπου απουσιάζει το νόημα, η ηθική στάση· πρόοδος χωρίς πνευματικό υπόβαθρο. Είναι πολύ ωραίο, αναφέρει ο Emerson, που η Βιρτζίνια συνδέθηκε τηλεγραφικά με το Μαίην· το θέμα είναι αν έχουν κάτι να πουν. Νέες τεχνολογίες χωρίς πνεύμα και στόχο καταλήγουν σε μια απλή επίδειξη νέων συσκευών. Τον ουρανό με τ’ άστρα να σου κατεβάσουν, αν δεν γυρίσεις να τον κοιτάξεις – αν δεν έχεις μάθει να τον κοιτάζεις – θα μείνει σαν το βάζο μεγάλης αξίας σε σπίτι που δεν μπορεί να το εκτιμήσει. Έχεις πανάκριβες βιβλιοθήκες χωρίς να διαβάζει κανείς, εργαστήρια που αραχνιάζουν, αφού κάποιοι έκαναν την «αρπαχτή» τους. Εδώ και πολλά χρόνια, πολλαπλασιάζονται ασυγκράτητα μόνο οι χούλιγκανς (η πελατεία του ολοκληρωτισμού), ο συνωστισμός στις καφετέριες (που βαφτίστηκε ελληνικός τρόπος ζωής), τα τέκνο-ζεϊμπέκικα στην τηλεόραση, οι διαγωνισμοί τραγουδιού (όνειρο ζωής πολλών μαθητών), τα κινητά τηλέφωνα, οι νίκελ εξατμίσεις και όλα τα σχετικά αξεσουάρ.
Κάποιοι κρατάνε ζηλότυπα για τον μικρό τους κύκλο «το ανώτερο επίπεδο» και τις «δημιουργικές συγκρούσεις» – συχνά «περί όνου σκιας»· για τους υπόλοιπους έχουν να σερβίρουν μόνο την ομοφωνία τους πάνω σε στερεότυπες θεωρίες και ιδέες. Για πολλά παιδιά η μόνη πιθανότητα να συγκεντρωθούν σε κάτι ανώτερο είναι το δημόσιο σχολείο. Στα λαϊκά στρώματα το ψωμί βγαίνει δύσκολα και ο χρόνος δεν περισσεύει, το περιβάλλον συχνά δεν ευνοεί τη συγκέντρωση. Μαθημένος κάποιος στο εύκολο από το Δημοτικό, σε ένα περιβάλλον που δεν διαφέρει και σε τίποτε από την αλάνα της γειτονιάς του, φτάνει χωρίς αντίσταση και προσπάθεια στο Γυμνάσιο, δεν μπορεί να παρακολουθήσει, βαριέται, κάθεται στην άκρη και χαζεύει, ώσπου τα παρατάει γεμάτος αισθήματα μειονεξίας και μνησικακίας. Για αρκετούς ένα βήμα παραπέρα περιμένει η συμμορία.

Το κατώτερο επιβάλλεται γρήγορα και εύκολα. Ράδιον έργον. Και επιβάλλεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το καλύτερο ταυτίστηκε με το ευκολότερο. Η πτώση του επιπέδου επεκτείνεται ανεξέλεγκτα και προς κάθε κατεύθυνση. Όταν γίνονται τα αποκαλυπτήρια της πραγματικότητας, την οποία πολλοί επιμένουν να κοιτάνε ψύχραιμα και αδιάφορα, ο εκπρόσωπος της ΟΛΜΕ (συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών) βρίσκει αμέσως τη λύση: ακόμα πιο εύκολα θέματα, να καταργηθεί η βάση του δέκα (10). Σε έναν διαγωνισμό όπου η ευκολία των θεμάτων θα μεταφέρεται από χρονιά σε χρονιά, δημιουργώντας ένα μέτρο και για τις προηγούμενες τάξεις του Λυκείου, η κατρακύλα δεν έχει τέλος: Το χθεσινό εννέα (09) γίνεται το αυριανό τρία (03) κ.ο.κ. Η πορεία της «ήσσονος προσπάθειας» εν τέλει καταλήγει στο να μην μπορεί η μισή τάξη στο Γυμνάσιο να γράψει δέκα αράδες ευανάγνωστο, ορθογραφημένο και κατανοητό κείμενο. Θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να αλλάξει ο κανόνας του ανεξέλεγκτου προφορικού βαθμού που έχει επικρατήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Για να επιβληθεί το ανώτερο, απαιτείται χρόνος πολύς και ιδρώτας περισσότερος. Δεν μπορεί να συνεχίζεις να πουλάς στην αγορά την πραμάτειά σου για ενίσχυση της κριτικής ικανότητας και τα συναφή, όταν από τον άλλο έχεις στερήσει τα στοιχειώδη: Τι κρίση να αναπτύξει, όταν δεν έχει εξασκηθεί να συγκρατεί στη μνήμη του μια σελίδα κείμενο. Είμαστε πια στο σημείο όπου η Ιστορία θεωρείται από πολλούς μαθητές ως το δυσκολότερο μάθημα.
Πριν από τη Μεταπολίτευση η ύλη της Ιστορίας για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο ήταν το σύνολο της ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας από το 500 π.Χ. ώς τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Δεν υπήρχε καθορισμένο βιβλίο αλλά ύλη. Ο ίδιος ο μαθητής έπρεπε να ψάξει για βιβλίο, παίρνοντας και την ανάλογη ευθύνη για το μέλλον του. Σημασία είχε αν μπορούσε να δώσει μια ολοκληρωμένη και σωστή απάντηση. Αντίθετα, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, στην εποχή υποτίθεται της κριτικής σκέψης, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπάρχει ένα μόνο βιβλίο, η ύλη δεν ξεπερνά τις 100 σελίδες και ο μαθητής κάθεται και αποστηθίζει λίγα κατεβατά για να κριθεί με το υποδεκάμετρο. Κάποτε τα θέματα στην έκθεση ιδεών ήταν εντελώς απρόβλεπτα και δεν διανοούνταν κανείς να αποστηθίσει συγκεκριμένη ύλη. Εξασκούνταν στη γραφή και την ανάπτυξη της σκέψης του και πλούτιζε όσο μπορούσε τις γνώσεις του. Σήμερα τα θέματα έχουν τυποποιηθεί σε δέκα περίπου κατηγορίες – πάντοτε σε «επικοινωνιακό πλαίσιο» και στην ατμόσφαιρα του «προοδευτικού» συρμού. Κυκλοφορεί ένας απέραντος πολτός γνώσεων γύρω από τα ίδια και τα ίδια και ο μαθητής μέσα στην πλήξη καλείται να εξασκηθεί σε φασόν κοινοτοπίες, που κολλάνε σχεδόν σα κάθε θέμα. Οι γονείς του σε πολλές περιπτώσεις πληρώνουν προς πολλά ευρώ την ώρα το ιδιαίτερο μάθημα, για να μάθει να διυλίζει τον κώνωπα.

Για αρκετά χρόνια κύριο θέμα της επικαιρότητας ήταν ο «Αλβανός σημαιοφόρος». Ο ίδιος τώρα σπουδάζει στην Αμερική, ενώ πίσω του η αμηχανία έχει διαδεχθεί τον ποταμό λέξεων και διαξιφισμών. Η ανάγκη τον έσπρωχνε να ξεπερνά τον εαυτό του, η σύγκριση με αυτό που κάθε φορά άφηνε πίσω του τον έσπρωχνε προς το ανώτερο. Τα καλύτερα από τα παιδιά των μεταναστών, εφόσον ξεπεράσουν την αρχική δυσκολία της γλώσσας, στη συνέχεια μετατρέπουν το μειονέκτημά τους σε πλεονέκτημα: Ο ενθουσιασμός για το κατόρθωμα και για τον κόσμο που διαρκώς ανοίγεται μπροστά τους διαποτίζει όλη τη διάθεσή τους για γράμματα. Πράγματα γνωστά και από την δική μας Ιστορία στον περασμένο αιώνα. Τα παιδιά των φαναριών στο μεταξύ νοικοκυρεύτηκαν. Παιδιά με σοβαρές αναπηρίες σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο. Άλλα παιδιά όμως αρμενίζουν αδέσποτα. Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε με τα δικά μας παιδιά. Το θέμα δεν πούλαγε. Σιωπή – σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Ζούμε πια τριάντα τόσα χρόνια στη Μεταπολίτευση. Κάποια συμπεράσματα είναι καιρός να τα πούμε χωρίς πάθος αλλά και χωρίς στρογγυλέματα. Κάποιοι από αυτήν την περίοδο καθιερώθηκαν ως εκπρόσωποι της εποχής τους, βγήκαν μπροστά και θέλησαν να διαμορφώσουν το μέλλον: Κατά κάποιον τρόπο, εις το διηνεκές, όλα τα θετικά τούς ανήκαν και για όλα τα αρνητικά ήταν υπεύθυνοι κάποιοι άλλοι. Στην πολιτική και την οικονομία έκαναν συμβιβασμούς, κυρίως στα θεμελιώδη. Στην Παιδεία εφάρμοσαν, δυστυχώς, ατόφια την πολιτική τους, γιατί εδώ ο πολιτικός πειραματισμός δεν κόστιζε τίποτα.
Ανήκουμε σε μια γενιά όπου κυριάρχησαν οι θεωρίες, περίσσεψε η αλαζονεία, απουσίαζε όμως το αίσθημα της αποστολής. Από τους δασκάλους μας κρατήσαμε στη μνήμη μας μόνο την αυταρχικότητα. Με αυτές τις μνήμες κάναμε την ανεκτικότητα παραλυσία και την καλή πρόθεση λατρεία του κατώτερου. Τους άλλους όμως που αλώνισαν όλη την Ελλάδα και με τα γράμματα που ήξεραν και εκείνο το ωραίο κράμα αυστηρότητας και τρυφερότητας άγγιξαν τις καρδιές μας, αυτούς τους ξεχάσαμε μέσα στην παραζάλη της εποχής. Από τη φούρια μιας επαναστατημένης γενιάς, οι ηγεσίες της κατόρθωσαν να εδραιώσουν μονάχα το μικροαστικό βόλεμα, τον κομματικό γραφειοκρατικό παράδεισο και την αγραμματοσύνη κάτω από λουσάτα «προοδευτικά» φορέματα.
Ο υπαρκτός ελληνικός «προοδευτισμός» κατέκτησε το εποικοδόμημα της κοινωνίας και αποφάσισε άπαξ και δια παντός τι είναι «πρόοδος». Και όμως, ο «προοδευτικός» μπορεί να τρέχει λαχανιάζοντας κι ωστόσο να μην κάνει βήμα· συναξαριστής της επικαιρότητας, στενόμυαλο πείσμα, ακούραστος να βρίσκει αφορμές για μικρή καθημερινή προπαγάνδα, χωρίς ποτέ πια να μαθαίνουμε και ποιός είναι ο τελικός του στόχος. Η πραγματική πρόοδος βαδίζει αργά, αλλά βαδίζει – σπεύδει βραδέως.

Για να αγαπήσει κάποιος, κάτι πρέπει να έχει τη σκέψη ότι υπάρχει μια τάξη που απέκτησε σταθερότητα, τάξη όμως δεμένη με τη ζωή και την κίνησή της. Εμείς χρόνια τώρα ζούμε μέσα στην παγιωμένη και ακλόνητη αταξία ενός ληθάργου.

Πρώτη διαδικτυακή ανάρτηση: πηγή: Αντίφωνο, Σύντμηση τμημάτων από το βιβλίο «Το ελληνικό σχολείο μετά είκοσι έτη», εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2008
.

Σχόλιο

Ο αμόρφωτος και ο απαίδευτος εύκολα γίνεται θύμα. Ο μορφωμένος όχι μόνο δεν γίνεται θύμα αλλά γίνεται μπροστάρης. Δεν συμφέρει στο κομματικό φασιστικό σύστημα της εποχής να υπάρχουν μορφωμένοι και πεπαιδευμένοι. Χαλάνε την πιάτσα. 

«ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»!

«ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»!

"ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" τόνισε με βεβαιότητα ο πατήρ Παναγιώτης των Ταξιαρχών, αγιασμένη λευκή μορφή της Θεσσαλονίκης, κατά τον πανηγυρικό Εσπερινό στο Αγίασμα της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας, λίγο πιο πάνω από την ιστορική Μονή Οσίου Δαβίδ (Μονή Λατόμου) στα Κάστρα.
"Να πίνετε και να βάζετε στο μέλος που πάσχει με πίστη και κατά την πίστη σας λίγο λίγο θα θεραπευθείτε. Και να πίνετε και για εσωτερικά προβλήματα, αιματολογικά" συνέχισε ο άγιος γέροντας, υπογραμμίζοντας:

"Το φάρμακο του καρκίνου είναι το Αγίασμα της Παναγιάς! Όπου υπάρχει Αγίασμα της Παναγιάς! Γι αυτό τα έχει δώσει η Παναγιά μας! Να έχετε πίστη! Εδώ μουσουλμάνοι και πηγαίνουν στην Παναγιά με πίστη και τους θεραπεύει! Και τους κάνει το θαύμα, επειδή έτσι τους προετοιμάζει για το Βάπτισμα! Να έχετε Πίστη και να πίνετε! Και εάν κάποιος δεν θεραπευθεί, τότε σημαίνει ότι η Παναγιά τον θέλει επάνω παρέα! Έτσι πρέπει να σκεφτεί κάποιος πιστός"!

Και συνέχισε λέγοντας μια ιστορία από το Άγιον Όρος:
"Στο Άγιον Όρος σε ένα μέρος, οι μοναχοί κάποτε παρακαλούσαν με δάκρυα την Θεοτόκο να τους δώσει αγίασμα να έχουν να πίνουν. Δεν είχαν ούτε νερό στάλα. Η Παναγιά τους άκουσε και τους είπε ότι θα τους δώσει Αγίασμα, αλλά να μην το χρησιμοποιούν για να πλύνουν ούτε μαντήλι! Εκείνοι το υποσχέθηκαν και πράγματι α΄νάβλυσε θαυματουργικά Αγίασμα της Παναγιάς... Όμως ξεχάστηκε η αυστηρή υπόσχεση που είχαν δώσει και το Αγίασμα σταμάτησε. Τότε καταλαβαίνοντας τι συναίβει, άρχισαν με δάκρυα να παρακαλούν και να ζητούν συγνώμη, λέγοντας Παναγιάς μας δώσε μας πάλι στο Αγίασμά σου και τώρα στο υποσχόμαστε, δεν θα το χρησιμοποιήσουμε παρά μόνο για να πίνουμε. Ούτε για ένα φλυτζάνι καφέ δεν θα παίρνουμε... Και έτσι τους το ξανάδωσε και υπάρχει ως τώρα"...

από τον Εθνοσυνέλευση 
ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ 

Πηγή

"Αξιοποίηση, ναι. Αλλά, όχι στην ύβρη των αυθαιρεσιώ​ν."

Απόψεις: "Αξιοποίηση, ναι. Αλλά, όχι στην ύβρη των αυθαιρεσιώ​ν."

Γράφει η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα*.

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για αξιοποίηση, παραχώρηση ή εκποίηση ελληνικής γης, με σκοπό την απόσβεση μέρους του αβυσσαλέου χρέους που απειλεί να μετατρέψει σε διαρκή εφιάλτη το παρόν και το μέλλον αυτής της ευλογημένης χώρας.

Γιατί η χώρα μας είναι ευλογημένη· από τον ήλιο που τη θωπεύει τριακόσιες ημέρες το χρόνο, από τη θάλασσα που την περιζώνει με το δροσερό μετάξι της από παντού· και τα βουνά της «αετόμορφα» και οι κάμποι της καρπεροί, κατάφυτοι από ελιές και αμπελώνες. Σ’ αυτό το αιθέριο φως, που διώχνει το φόβο και κατατροπώνει τα δαιμόνια, οφείλει ο... Έλληνας την αντοχή και την επιβίωσή του από τόσες ιστορικές κακοτυχίες, πολέμους, κατοχές, διώξεις. Σκεφτείτε μόνο μια χώρα σαν την Ιρλανδία σε κατάσταση χρεοκοπίας.


Κρύο, βροχή, ομίχλη, σκοτεινιά, όλα γκρίζα. Πώς ν’ αντέξεις; Πώς ν’ ανασάνεις; Ο Έλληνας ανοίγει το παράθυρό του κάθε πρωί και ο πάμφωτος ουρανός διαλύει τους εφιάλτες της νύχτας, διαψεύδει όλους τους χρησμούς της επικείμενης καταστροφής.

Η ομορφιά της χώρας μας είναι ιαματική, εξαγνιστική· δεν αρκεί βέβαια για να εξαγοράσουμε το χρέος, αλλά τουλάχιστον μας προφυλάσσει από την απελπισία. Είναι, όμως, μόνο όμορφη η χώρα μας;

Το φυσικό κάλλος της δεν θα έφτανε να την κάνει μοναδική. Εκείνο που χαρίζει στη φυσική ομορφιά της μιαν υπερβατική και ηθική διάσταση είναι το παλίμψηστο του μύθου και της ιστορίας που κρύβει κάθε γωνιά της. Ο μορφωμένος άνθρωπος, όχι μόνο ο Έλληνας, αλλά ο πολίτης του κόσμου που ανήκει στον πλανήτη της νοόσφαιρας, όταν βαδίζει πάνω στα χώματα της Ελλάδας, αισθάνεται να τον διαπερνά το ρίγος της ιστορίας. Τα ορατά λείψανα του παρελθόντος αποκτούν φωνή, γίνονται «λαλέοντα».

Λυρικοί και τραγικοί ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί έδωσαν φωνή σ’ αυτούς τους τόπους και καλλιτέχνες σμίλεψαν στο μάρμαρο «ήβης αγλαόν άνθος», ορίζοντας τον κανόνα του απόλυτου κάλλους εσαεί. Αν το φυσικό κάλλος από μόνο του καθιστά δυσχερή τη διαχείριση της ελληνικής γης, το παλίμψηστο του μύθου και της ιστορίας μεταβάλλει ολόκληρη την επικράτεια σε άβατο.

Ας μην υπερβάλλουμε, ωστόσο. Με εναργή τη συνείδηση της ιερότητας του τόπου μας, οφείλουμε να δεχτούμε ότι η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας είναι επιτακτική υποχρέωση της Πολιτείας, όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε το χρέος της χώρας, αλλά και για να βελτιώσουμε τους όρους ζωής του πολίτη.

Όμως, με ποιούς όρους πρέπει να προχωρήσουμε στην αξιοποίηση; Δεν μιλάω, φυσικά, για την προστασία των αρχαιολογικών τόπων γιατί εκεί υπάρχει επαρκής μέριμνα. Αναφέρομαι σε κάθε είδους αναπτυξιακό πρόγραμμα που προβλέπει μεγάλες χωροταξικές παρεμβάσεις στη χώρα μας, είτε πρόκειται για λιμάνια, αεροδρόμια, τουριστικές εγκαταστάσεις, συγκροτήματα κατοικιών.

Ποιός θα προφυλάξει το απαράμιλλο ελληνικό τοπίο από την ύβρη των πιθανών αυθαιρεσιών; Ένα καινούργιο {αεροδρόμιο δημιουργείται στο Καστέλλι Πεδιάδος} σ’ ένα τοπίο μεγάλης ομορφιάς, στον ίσκιο της οροσειράς της Δίκτης, των Λασηθιώτικων βουνών.

Έχει ληφθεί μέριμνα για τη μορφή του; Έχει μπει όρος να διενεργηθεί διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός; Έχει προβλεφθεί επιτροπή αρχιτεκτόνων, στην οποία θα συμμετέχουν και διακεκριμένοι Έλληνες για την επιλογή της καλύτερης μελέτης; Ένα αεροδρόμιο σχεδιασμένο από ένα μεγάλο αρχιτέκτονα θα προσέθετε στη χρηστικότητα και χρησιμότητα του έργου μιαν ανεκτίμητη υπεραξία, όπως γίνεται με πολλά σύγχρονα αεροδρόμια (Μαδρίτης, Μπιλμπάο, Λυών, Βενετίας κ.ά).

Αλλοίμονο αν αφήσουμε στον επενδυτή την ανεξέλεγκτη επιλογή της μορφής, των υλικών κατασκευής ή ακόμη και της λειτουργικότητας του νέου αεροδρομίου. Γίνεται λόγος για την αξιοποίηση της περιοχής του εργοταξίου της γέφυρας του Ρίου-Αντιρίου. Η γέφυρα είναι ένα από τα ωραιότερα έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής και η μορφή της-πέρα από τη λειτουργική και χρηστική της σημασία- αποτελεί μιαν αυταξία. Είναι έργο Τέχνης.

Η σιλουέτα της εγγράφεται με χάρη στο τοπίο φορτίζοντάς το με ένταση και ρυθμό. Τι θα γίνει αν κάποιος υψώσει δίπλα ένα κτήριο που την προσβάλλει ή καλύπτει και διακόπτει τη θέα της; Η υπεραξία αυτού του αριστουργήματος θα έχει αναιρεθεί. Χρειάζεται, λοιπόν, ιδιαίτερη προσοχή και έλεγχος, ώστε όχι μόνο να προστατέψουμε το φυσικό και δομημένο περιβάλλον του τόπου μας, αλλά να αποκτήσουμε και νέα αξιόλογα κτήρια που θα εναρμονίζονται μ’ αυτό και θα το πλουτίζουν.

Το Ελληνικό είναι μια άλλη περιοχή που πρόκειται να παραχωρηθεί για σημαντική διάρκεια χρόνου προκειμένου ν’ αξιοποιηθεί. Εδώ ελλοχεύουν ακόμη μεγαλύτεροι κίνδυνοι. Φανταστείτε τη μικρογραφία μιας ουτοπικής πόλης με ουρανοξύστες σαν εκείνους που ξεφυτρώνουν στην έρημο των Εμιράτων. Πολλοί από αυτούς τους ουρανοξύστες υπογράφονται από διάσημους αρχιτέκτονες και είναι αξιοθαύμαστοι. Στην κλίμακα της Αττικής ωστόσο, στον ίσκιο του Παρθενώνα, θα αποτελούσαν ύβρη.

Αξίζει να δει κανείς με πόσο σεβασμό για το περιβάλλον, για την κλίμακά του, για την γειτνίαση με την θάλασσα, σχεδίασε ο επιφανής αρχιτέκτονας Renzo Piano τα δυο κτήρια της Βιβλιοθήκης και της Λυρικής Σκηνής που πρόκειται ν’ ανεγερθούν στο Φαληρικό Δέλτα, στον παλιό Ιππόδρομο, με την βοήθεια του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», που εδώ λειτούργησε όπως οι Έλληνες ευεργέτες του 19ου αιώνα. Αυτό είναι ένα παράδειγμα σωστής παρέμβασης στον χώρο της Αττικής. Δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε ότι η κρίση που διέρχεται ο τόπος θα περάσει κάποτε και ότι εμείς που, δυστυχώς, κληθήκαμε να τη διαχειριστούμε θα δώσουμε λόγο στις γενιές των Ελλήνων που θα ζουν σ’ αυτή τη χώρα πολλά χρόνια μετά από μας.

Οφείλουμε να την προστατέψουμε από την ύβρη της κερδοσκοπίας και να τους την παραδώσουμε ακέραιη και ωραία όπως τη βρήκαμε, με σεβασμό στην ιστορία της και στα πάθη του λαού της.

*Η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα είναι Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης και Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης

aixmi.gr - 

αντεγράφη από εδώ

ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΜΕΝΟΙ

Ἐνδυμασία. π. Φιλοθέου Ζερβάκου: Ἡ ἄσεμνη ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες; Δὲν ἔχουν ἄλλο στὸ νοῦ τους παρὰ πῶς νὰ στολιστοῦν. Συναγωνίζονται ποιὰ θὰ ξεπεράσει τὴν ἄλλη στὸ στολισμό. Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὴν ἄσεμνη ἐνδυμασία, τὴν ὁποία ὁ ἐφευρέτης τῆς κακίας διάβολος δίδαξε τὶς γυναῖκες, νὰ ντύνονται δηλ. μὲ γυμνὰ χέρια, μὲ γυμνὰ στήθη, μὲ γυμνὰ ποδάρια; Ἀλίμονο, ἀλίμονο!
Πῶς δὲν ντρέπονται οἱ γυναῖκες τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν; Οἱ τσιγγάνες καὶ οἱ Τουρκάλες ντύνονται κόσμια, γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίζουν τοὺς ἄντρες, ἐνῶ οἱ Ἑλληνίδες καὶ Χριστιανὲς γυναῖκες, ποὺ ἔχουν παράδοση ἀπὸ τὸ Χριστό, ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ ντύνονται σεμνά, ἔφτασαν σὲ τέλεια παραφροσύνη μὲ τὸν τρόπο ποὺ ντύνονται! Οἱ πατέρες καὶ οἱ μητέρες νὰ εἶναι οἱ ἴδιοι τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ νὰ μὴν ἀφήνουν τὰ παιδιὰ τους – συμβουλεύοντάς τα μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ – νὰ ντύνονται ἔτσι ἄσεμνα. Καὶ οἱ ἄντρες νὰ ἀποτρέψουν τὶς γυναῖκες τους ἀπὸ τὸ ἄσεμνο ντύσιμο, γιατί θὰ δώσουν λόγο τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.
Ὅσες γυναῖκες εἰσέρχονται στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ γυμνὲς καὶ ἀδιάντροπες, κάνουν τὸ θέλημα τοῦ διαβόλου. Καλύτερα νὰ μὴν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία, γιατί ἐκτὸς ποὺ δὲν ὠφελοῦν τὸν ἑαυτό τους, βλάπτουν καὶ σκανδαλίζουν τοὺς ἐκκλησιαζόμενους.

       Λυπᾶμαι ποὺ βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἐλέγχω καὶ νὰ ἐπιπλήττω. Δὲν τὸ θέλω καὶ ἴσως νὰ λυπῶ κι ἐκείνους ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι. Ἐὰν δέ σᾶς ἀγαποῦσα, δὲ θὰ σᾶς ἀσκοῦσα ἔλεγχο. Διορθωθεῖτε καὶ τότε θὰ πάψω κι ἐγὼ νὰ ἐλέγχω. Ἀλίμονό μου ἂν σιωπῶ, ὅταν βλέπω τέτοιες παρεκτροπές!

Ὅταν χαθεῖ ἡ αἰδὼς (ἡ ντροπή) ἀπὸ τὶς γυναῖκες

       Σὲ ἕνα ἀρχαῖο βιβλίο, ποὺ βρῆκα πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια, διάβασα μεταξὺ ἄλλων ὅτι, ὅταν ρώτησαν οἱ Μαθητὲς τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, πότε θὰ γίνουν στὸν κόσμο τὰ φοβερὰ σημεῖα τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὁπότε θὰ παγώσει ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν καὶ θὰ χαθεῖ ἡ πίστη, ὁ Κύριος τοὺς εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ: «ὅταν οἱ γυναῖκες γίνουν ἄνδρες καὶ οἱ ἄνδρες γυναῖκες».
       Καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος, ὅταν τὸν ρώτησαν κάποιοι φιλόχριστοι ἄνθρωποι πότε θὰ γίνει ἡ Δευτέρα Παρουσία, τοὺς ἀπάντησε: «Ὅταν χαθεῖ ἡ αἰδὼς ἀπὸ τὶς γυναῖκες, τότε εἶναι κοντὰ ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως».
       Οἱ προφητεῖες αὐτὲς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἄλλων Προφητῶν, Ἀποστόλων, Ἁγίων Πατέρων, τὶς ὁποῖες ἀνέφερα προηγουμένως στὸ λόγο μου, ἐκπληρώνονται σήμερα κατὰ γράμμα.

Στὸ ἑξῆς νὰ πάψεις νὰ βάφεσαι

       Σὰν πατέρας πνευματικὸς ἔχω καθῆκον καὶ εὐθύνη νὰ συμβουλεύω τὰ παιδιά μου. Σὲ συμβουλεύω λοιπόν, στὸ ἑξῆς νὰ πάψεις νὰ βάφεις τὰ χείλη σου, τὰ νύχια σου ἢ καὶ τὸ πρόσωπό σου, καὶ νὰ μένεις ὅπως σὲ ἔπλασε ὁ Θεός.
 Μὴ θέλεις νὰ φαίνεσαι ἀνώτερη ἀπὸ τὸ Θεὸ· διότι, ὅταν βάφεσαι μὲ κόκκινες μπογιὲς, ὑβρίζεις τὸ Θεό. Εἶναι σὰν νὰ λὲς ὅτι «Ὁ Θεὸς δὲν ἤξερε ἢ δὲν μποροῦσε νὰ μὲ κάνει μὲ κόκκινα χείλη ἢ νύχια· καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ κάνει ὁ Θεός, τὸ κάνω ἐγώ, γιὰ νὰ φαίνομαι ὡραία καὶ νὰ μὲ θαυμάζουν καὶ ἐκτιμοῦν οἱ τρελοὶ ἄντρες καὶ οἱ τρελὲς γυναῖκες καὶ νὰ μὲ λένε πὼς εἶμαι «τοῦ κόσμου γυναίκα», συγχρονισμένη καὶ ὄχι ὀπισθοδρομική».
Ἔτσι ὅμως λυπεῖς τὸ Θεὸ καὶ ἐμένα, τὸν πνευματικό σου πατέρα, καὶ ὅλους τοὺς συνετοὺς καὶ θεοφοβούμενους ἀνθρώπους, καὶ χαροποιεῖς τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀνόητους ἀνθρώπους, ἄντρες καὶ γυναῖκες.
       Λοιπόν, ἂν ἀγαπᾶς καὶ φοβᾶσαι τὸ Θεό, ἂν σέβεσαι κι ἐμένα, τὸν πνευματικό σου πατέρα, ἀπὸ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ πάρεις τὸ γράμμα μου, νὰ πάψεις νὰ βάφεσαι. Καὶ νὰ στολίζεις στὸ ἑξῆς τὴν ψυχή σου μὲ ταπείνωση, μὲ σεμνότητα καὶ μὲ ἀρετές. Τότε θὰ χαίρεται καὶ ὁ Θεὸς καὶ οἱ Ἄγγελοι καὶ ἡ Παναγία καὶ οἱ Ἅγιοι, καὶ θὰ σὲ προστατέψουν καὶ θὰ σὲ ἀξιώσουν νὰ εἰσέλθεις στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
       Ἐάν, ὅμως, ἀκολουθήσεις τὸ συρμὸ καὶ τὶς μόδες καὶ τὶς συγχρονισμένες γυναῖκες, ὅπως τώρα ποὺ τὶς μιμεῖσαι στὰ βαψίματα, θὰ τὶς μιμηθεῖς καὶ στὸ τσιγάρο καὶ στὴ χαρτοπαιξία καὶ στὰ ἄλλα, ποὺ εἶναι αἰσχρὸ και νὰ τὰ λέει κανείς.

* * *

Ἀπό τό βιβλίο :
« ΔΙΔΑΧΕC ΠΑΤΡΙΚΕC ΚΑΙ ΘΑΥΜΑCΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ (CΕ ΘΕΜΑΤΙΚΕC ΕΝΟΤΗΤΕC) »,
Ἰανουάριος 2006.
Ἐκδόσεις: Ὀρθόδοξος Κυψέλη.

από http://anavaseis.blogspot.com

Σχόλιο

Ο Ιησούς Χριστός ουδέποτε έπαιρνε τα πράγματα μονόπλευρα, δηλαδή όχι μόνο καυτηρίαζε τον σκανδαλοποιό, αλλά επίσης καυτηρίαζε και τον σκανδαλιζόμενο. Αν σε κάποια περίπτωση μιά γυναίκα ντύνεται άσεμνα και προκλητικά, την αμαρτία δεν την έχει μόνο αυτή, αλλά και ο άντρας που άφησε τον εαυτό του να σκανδαλιστεί. Γι αυτό είπε ο Κύριος: "Αν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου να τον βγάλεις. Γιατί είναι καλύτερα να μπεις στον Παράδεισο με ένα μάτι παρά να έχεις δυο μάτια και να βρεθείς στην κόλαση".  βλέπετε; Δεν λέει αν σε σκανδαλίσει ο άλλος σκότωσέ τον ή ντύσ'τον ή φυλάκισέ τον. Λέει να μην σκανδαλίζεσαι.

Και για να λέμε την αλήθεια, δεν σκανδαλίζει πάντα η γυναίκα, αλλά σκανδαλίζεται αυτός που έχει το "ελάττωμα" να βλέπει παντού σκάνδαλα και να κατηγορεί τους άλλους. Και οι γυναίκες στο θέμα αυτό είναι το εύκολο θύμα. 

Ας προσέχουμε μην την πάθουμε σαν τους Φαρισαίους που πρόσεχαν να κατηγορήσουν όποιον νόμιζαν ότι σκανδαλίζει αντί να κοιτάνε την δική τους υποκρισία, να μετανοήσουν και να σωθούν.