”Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
……
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.” (Ο Ελύτης)
Το θαύμα της μητρικής γλώσσας!!Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης έγινε ο Μεγάλος Υμνογράφος γιατί είχε πάθος για την μητρική ως μέλος μειονότητας καθώς καταγόταν από τη Δρόβιανη της Β Ηπείρου!Ο Αγιορείτης Μοναχός που τίμησε ως κι η Ακαδημία Αθηνών για το έργο του. Έγραψε χιλιάδες στίχους στην αρχαίζουσα Ελληνική!
Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος που μας κληροδότησε ένα τεράστιο έργο Εκκλησιαστικής ποίησης στην αρχαίζουσα ήταν ένα παιδί της ελληνικής διασποράς της ομογένειας. Έτσι εξηγείται το πάθος του για την μητρική του γλώσσα.. ήταν γόνος Ελλήνων της Β Ηπείρου. Κάθε μειονότητα που ζει σε αλλόγλωσσο περιβάλλον έχει το φόβο και την αγωνία της μη αφομοίωσης. Κι αυτό της προσδίδει ένα ιδιαίτερο κίνητρο για τη διατήρηση κι ανάπτυξη της γλωσσικής συνείδησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εθνοτικής ταυτότητας..Και πολύ περισσότερο αυτό ενεργεί όταν υπάρχει μια καταπιεσμένη γλωσσική μειονότητα όπως σε αυτή την περίπτωση.
Εκτός αυτού ο Όσιος Γεράσιμος μεγαλώνοντας εκτός συνόρων της μητέρας πατρίδας είχε στερηθεί το γλωσσικό πλούτο και τα πλούσια ερεθίσματα της μητρικής του γι αυτό όταν ήρθε στην Αθήνα έσπευσε όχι μόνο ν΄αναπληρώσει τα κενά του αλλά και να εξειδικευθεί στην ελληνική και στους αρχαίους συγγραφείς..Ενώ το πάθος του για την Ελληνική το ικανοποίησε σε μέγιστο βαθμό στις βιβλιοθήκες του Αγίου όρους όπου ήταν και Βιβλιοθηκάριος..
Αυτή η στέρηση αυτή η απόσταση λειτούργησε ως ισχυρό κίνητρο αναπλήρωσης και ανέδειξε έναν μείζον ποιητή και τον εξέχοντα και υπέρτερο όλων των άλλων σύγχρονο Εκκλησιαστικό Υμνογράφο και ποιητή.. Τεράστιο έργο 48 τόμοι,35.442 σελίδες.
Αξιοσημείωτη εδώ είναι μια σημαντική διαφορά που προκύπτει μεταξύ της κοσμικής και της εκκλησιαστικής ποίησης. Στην κοσμική ποίηση τόσο ποιο μεγάλος ποιητή είσαι όσο περισσότερα χαρτιά έχεις σκίσει. ενώ στην εκκλησιαστική τόσο πιο μεγάλος είσαι όσο πιο πολύ λειτουργείς με αυτόματη γραφή χωρίς δεύτερο χέρι πρίμα βίστα. Ο υμνογράφος δεν χρησιμοποιεί ποτέ πρόχειρο παρά μόνο σε συγκεκριμένα σημεία. Η έλλειψη χρήσης προχείρου μαρτυρεί δεξιοτεχνία και ταχύτητα.Ο ίδιος ομολογεί ”όταν κάθομαι φεύγει το χέρι”. ” Θεού το δώρον ουκ εξ ημών”.. ”Ο Θεός χρησιμοποιεί το χέρι μου σ΄αυτά..Δεν είναι δικά μου. Άλλος μου τα λέει..”.
Εντούτοις όπως στην κοσμική ποίηση καθοριστικό ρόλο παίζει το βίωμα αντίστοιχα και στην εκκλησιαστική η μυστική εμπειρία η θεωρία είναι απαραίτητη προυπόθεση. ”έπαθε τα θεία και έμαθε τα θεία.” ”εξεζήτησε τα βάθη του Πνεύματος και του προστέθηκαν τα κάλλη του φθέγγματος”.
Στην Υμνογραφία απαιτείται τέλεια γνώση Θεολογίας, Δογμάτων, Ελληνικής γλώσσας, Εκκλησιαστικής ποίησης,αρχαίου μέτρου και Βυζαντινών ήχων και πρωτίστως υψηλή πνευματική ζωή..
Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Αθανάσιος Γραίκος του Ιωάννη και της Αθηνάς το γένος Δρόσου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1905 στη Δρόβιανη της επαρχίας Δελβίνου Βόρειας Ηπείρου στην Αλβανία. Όταν ο πατέρας του μετοίκησε στον Πειραιά κι εργάστηκε ως καφεπώλης ο Αναστάσης τον ακολούθησε. Προηγουμένως φοίτησε αν κι αργοπορημένα λόγω των πολέμων στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής του όπου κι αποφοίτησε 14 ετών. Μετακόμισαν με πατέρα του στην Αθήνα όπου τέλειωσε το τετρατάξιο γυμνάσιο (Δ Γυμνάσιο στο Κολωνάκι) της εποχής. ” Μετά το γυμνάσιο πήγα για 3 χρόνια σε μια ανωτέρα σχολή στην οποία εξεπαιδεύετο κανείς μόνο στην ελληνική γλώσσα και στους αρχαίους συγγραφείς… στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι. Μετά τη σχολή έφυγα 19 χρονών και ήρθα στο Άγιον Όρος. Είχα μεγάλη επίδοση και ζήλον στην ελληνικήν γλώσσαν, στην παιδεία αλλά εδώ που ήρθα επαιδεύθην πρωτίστως στη μελέτη της ελληνικής γλώσσας.”..
Στο Άγιο όρος μπήκε στις 15 Αυγούστου 1922. Εγκαταβιώνει εξ αρχής στη σκήτη στη Μικρά Αγία Άννα στο κελλί του Τιμίου Προδρόμου.
όπως μαρτυρεί ο υποτακτικός του π. Σπυρίδων ”δεν άλλαξε το μοναχικό ράσο με τον επισκοπικό σάκο, όταν του ζητήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη ούτε το ταπεινό εργαστήρι του με το γραφείο του καθηγητή Πανεπιστημίου.”
Γνώρισε πολλές διακρίσεις και από νωρίς είχε μεγάλη αναγνωρισιμότητα..Η Εκκλησία του απέδωσε πολλές διακρίσεις. Η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το αργυρό μετάλιο ” για το υπέροχον υμνογραφικόν του έργον το οποίο τιμά την ελληνικήν γραμματείαν και την θρησκευτικήν ποίησην.”
Η φυσική αιτία της εκδημίας του τον βρίσκει στο γραφείο του καθώς έγραφε την Ακολουθία του Οσίου Στεφάνου του Ομολογητού που την άφησε ανολοκλήρωτη. Είχε ειρηνικό τέλος στις 7 Δεκεμβρίου 1991..
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
……………..
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου! (Ο Ελύτης)
Κι ένα δυνατό καλογερίστικο βίωμα του Οσίου..
”όπου συνέβη η εξής θεία επίσκεψις. Είδον τον Κύριον είτε εν σώματι είτε εκτός του σώματος, λάμποντα υπέρ τον ήλιον και μου λέγει: τι έχεις τέκνον μου; δεν σε εγκατέλειψα είαι πλησίον σου σε εδοκίμασα και ήδη παρήλθαν όλα.”
To ίδιο κατά την περιγραφή του υποτακτικού του π. Σπυρίδωνα:
εντός ναού.. ποιός ξέρει πόσο καιρό μένει γονατιστός και κλαίγοντα. Ξαφνικά τα κλειτά μάτια του διαπερνάει μια λάμψη σαν αστραπή. Ένα παράδοξο φως.Τολμά κι ανοίγει τα μάτια. με τρόμο χωρίς να σηκωθεί κι αισθάνεται απεναντί του ότι υπάρχει κάτι το φωτεινό το ηλιόλουστο το χιονοφεγγές. Και παρατηρεί δειλά δειλά δυό πόδια γυμνά έναν ολόλευκο χιτώνα.Τα πόδια έχουν πληγές αλλά ο χιτώνας είναι καθαρός.Λίγο ακόμη κι αντικρύζει δυο παλάμες δυο παλάμες με πληγές. Δεν προχωρά στο ανασήκωμα.”Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”.
αγίασε γράφοντας..
dimpenews.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου