«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»
~Μιχάλης Χαραλαμπίδης~
Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι(δυστυχώς ελάχιστοι) που ξεπερνούν τα κόμματα, που αρνούνται να υποτάξουν το ήθος τους στα συμφέροντα της εξουσίας, που ζουν και αγωνίζονται με μοναδικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και του λαού τους. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ήταν σίγουρα ένας από αυτούς.
Η πολιτική του πορεία δεν μετρήθηκε σε υπουργικούς θώκους ή κομματικά αξιώματα, αλλά στην αταλάντευτη συνέπεια, στην ηθική ακρίβεια και στην πίστη στην αλήθεια. «Όποιος χάσει στο ηθικό επίπεδο, δεν έχει πολιτικό μέλλον», έλεγε κι ο ίδιος το απέδειξε με τη στάση του, μένοντας πάντα στο περιθώριο όταν το πολιτικό σύστημα παραδινόταν στη λογική του προσωπικού συμφέροντος.
Η σκέψη του ξεπερνούσε τα στενά όρια της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από την κριτική της μεταπολίτευσης και της αδυναμίας της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, μέχρι την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, ο Χαραλαμπίδης κατόρθωνε να βλέπει πέρα από το σήμερα, με όραμα για τη χώρα και τους ανθρώπους της.
Ήταν πατριώτης με πράξεις, όχι μόνο με λόγια. Από την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας ύστερα από δική του πρόταση, μέχρι την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της πόλης Ρωμανία στη Θράκη, η αγάπη του για τον ελληνισμό ήταν βαθιά και ουσιαστική. Δεν ξεχνούσε την ιστορία ούτε την τοπική ταυτότητα μίλησε για την «διατροφική ανασκαφή» της Ελλάδας, για τα προϊόντα που γεννά η γη της Θεσσαλίας, για τη σημασία του τοπικού και του αυθεντικού, προτού όλα αυτά γίνουν μόδα.
Και πάνω απ’ όλα, πίστευε στη δύναμη της παιδείας «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικουμενική παιδεία, γιατί δεν υπάρχει ελληνική παιδεία», έλεγε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η αληθινή εκπαίδευση ξεκινά από τις ρίζες, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν ήταν ένας πολιτικός της εποχής του. Ήταν ένας φάρος ηθικής και πατριωτισμού, ένας άνθρωπος που δείχνει ότι υπάρχουν εκείνοι που το συμφέρον της χώρας υπερβαίνει κάθε κομματική ταμπέλα. Η μνήμη του, τα έργα του και οι ιδέες του παραμένουν ζωντανά, σαν υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί να είναι ανώτερη τέχνη όταν υπηρετεί την αλήθεια, την ιστορία και τον λαό.
Και ίσως γι’ αυτό η μορφή του γίνεται σήμερα ακόμη πιο επίκαιρη. Σε μια εποχή όπου η πολιτική ολοένα και περισσότερο εκφυλίζεται σε διαχείριση εντυπώσεων, όπου περισσεύουν οι «λύσεις ανάγκης» και οι πρόθυμοι διαχειριστές χωρίς πολιτικό λόγο και σταθερές αρχές, η απουσία ανθρώπων σαν τον Χαραλαμπίδη γίνεται εκκωφαντική. Αντί για καθαρές θέσεις, κυριαρχούν τα «ναι μεν αλλά»,οι αυλοκόλακες,οι προκατ "εθνοσωτήρες",οι στρογγυλεμένες απόψεις που προσαρμόζονται κατά το δοκούν, και πρόσωπα που ποδηγετούνται από πρόχειρους, συχνά γραφικούς καθοδηγητές, μακριά από κάθε έννοια ευθύνης και οράματος.
Απέναντι σε αυτή τη συνεχής φθορά, η μνήμη και το παράδειγμά του δεν είναι απλώς μια αναφορά στο παρελθόν αλλά ένα ξεκάθαρο μέτρο σύγκρισης και μια σιωπηλή απαίτηση για το παρόν. Γιατί η πολιτική, όταν απογυμνώνεται από ήθος, παύει να είναι πράξη προσφοράς και μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβίωσης. Και τότε, περισσότερο από ποτέ, γίνεται φανερό πόσο ανάγκη έχουμε όχι από περισσότερους πολιτικούς, αλλά από ικανότερους και καλύτερους ανθρώπους στην πολιτική.
Αιωνία του η μνήμη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
Υ.Γ Εδώ κάπου αξίζει να σημειωθεί κάτι που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι,ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ενώ ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε ποτέ βουλευτής ή ευρωβουλευτής. Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν ταίριαζε. Την μοναδική φορά που ζήτησε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, με τη δική του πολιτική πρόταση, απορρίφθηκε. Και στη θέση του προτιμήθηκαν πρόσωπα και επιλογές που σφράγισαν την πορεία της χώρας με κρίσεις, εθνικές υποχωρήσεις και τελικά τη χρεοκοπία.
Αξίζει επίσης να τονιστεί ότι ακόμη και όταν εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του μεταπολιτευτικού ΠΑΣΟΚ, αποκλείστηκε, γιατί η παρουσία του δεν εξυπηρετούσε τις ισορροπίες της κομματοκρατίας. Και όταν του προσφέρθηκαν θέσεις εξουσίας χωρίς διαφανείς διαδικασίες, τις αρνήθηκε γιατί γνώριζε ότι η ενσωμάτωση είναι ο πιο ύπουλος τρόπος εξουδετέρωσης.
Το σπουδαιότερο βέβαια είναι πως δεν υπήρξε «ανεπιτυχής» πολιτικός, αλλά ακριβώς το αντίθετο όντας ασύμβατος με ένα σύστημα που επιβραβεύει τη μετριότητα, την ευελιξία αρχών και την εξάρτηση. Σε μια πολιτική σκηνή όπου η συνέπεια θεωρείται εμπόδιο και η ανεξαρτησία απειλή, η διαδρομή του δεν ήταν εξαίρεση αλλά τρανή απόδειξη.Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο σκληρή αλήθεια η σαθρότητα του πολιτικού μας βίου δεν είναι συγκυριακή. Είναι διαχρονική, βαθιά ριζωμένη και το χειρότερο κοινωνικά ανεκτή. Γιατί όσο οι κοινωνίες απορρίπτουν αυτούς που δεν «παίζουν το παιχνίδι», τόσο θα κυβερνώνται από εκείνους που το υπηρετούν πιστά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου