Τέταρτη Κυριακή των Νηστειών σήμερα, και ο αγώνας μας να πλησιάσουμε λίγο εγγύτερα στο θέλημα του Θεού, να περαιώσουμε τον δρόμο της νηστείας νηστεύοντας όχι μόνο σωματικώς, αλλά και πνευματικώς, κορυφώνεται, καθώς διαβήκαμε ήδη το μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πάντοτε, όσο εντείνεται ο πνευματικός αγώνας, τόσο περισσότερο υποσκάπτεται, υπονομεύεται και πολεμείται από τον μισόκαλο διάβολο που «ως λέων ωρυόμενος» ζητεί την ψυχή του αγωνιστού. Όπλα του, πολλά και ποικίλα, δυνατά και δοκιμασμένα. Ένα δε από τα αποτελεσματικώτερα στο σκοτεινό του οπλοστάσιο η διασπορά της απελπισίας και της απογνώσεως στην καρδιά του ανθρώπου που προσπαθεί, και μάλιστα με διαφόρους τρόπους, από πολλές πλευρές, σε ποικίλους χρόνους: «δεν έχεις αρχίσει ακόμα την προσπάθεια; Τώρα, ό, τι και να κάνεις, είσαι χαμένος! Τα κατάφερες σε εκείνο ή στο άλλο σημείο; Όμως αλλού τίποτε δεν έχεις πετύχει. Επομένως μάταιος ο κόπος σου και χαμένος ο αγώνας σου! Κοίταξε τον άλλον. επέτυχε περισσότερα από σένα. Είσαι ανίκανος πνευματικά, μίσησέ τον γιατί σε ξεπέρασε!».
Όλα αυτά γνωρίζοντας η μητέρα μας, η Εκκλησία, μας πληροφορεί σήμερα διά της γραφίδος της ιερού Αποστόλου βεβαιώνοντάς μας ότι «ισχυράν παράκλησιν έχομεν οι καταφυγόντες κρατήσαι της προκειμένης ελπίδος, ήν ως άγκυραν έχομεν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν». Απευθύνεται, δηλαδή, στον καθένα μας προσωπικά και του λέει: «συνέχισε, και μην αποκάμνεις. Ο Χριστός, η ελπίδα του κόσμου, ούτε τεμαχίζεται, ούτε διαμοιράζεται, ούτε διατίθεται ευνοιοκρατικά σε κανένα από τα παιδιά του, αλλά όντας «χθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» αποτελεί την αμετάθετη ελπίδα του ανθρώπου που πιστεύει σ’ εκείνον. Για όλους το ίδιο πατρικός, το ίδιο συγκαταβατικός, το ίδιο ανεκτικός, ο ίδιος Σωτήρας».
Η παράκληση και η παρηγοριά που η ελπίδα Χριστός φέρνει στον κόσμο διαφέρει από τις ελπίδες που η κοσμική σκέψη και νοοτροπία και πρακτική ζωή γεννά. Οι ελπίδες του κόσμου αλλάζουν τόσο γρήγορα μορφή, κατεύθυνση και προοπτική, οδηγούν τον άνθρωπο που πείθεται σ’ αυτές να γεμίζει με αγωνία και άγχος, καθώς συνήθως έχουν ημερομηνία λήξεως, όρους, κρατούμενα, προϋποθέσεις και ζητούν πολύ περισσότερα από όσα τελικά προσφέρουν. Οι ελπίδες του κόσμου είναι ιδιοτελείς, συνδέονται είτε φανερά, είτε αφανώς με ανταλλάγματα προς αυτόν που τις χορηγεί από αυτούς που τις ενστερνίζονται. Οι ελπίδες του κόσμου συμπλέκονται συνήθως με πράγματα υλικά, που συναπαρτίζουν βεβαίως και κυβερνούν τον κόσμο, για τούτο είναι τόσο φθαρτές, τόσο θνητές, τόσο επιρρεπείς στις αλλαγές. Όσο πνευματικό περιεχόμενο και αν φαίνεται ότι έχουν, αυτό το πολύ πολύ – πράγμα σπάνιο – να διαρκεί μέχρι τον τάφο. Να όμως που ο σκοπός της ελπίδας την οποία ο Χριστός χορηγεί είναι να αφθαρτοποιήσει, να μονιμοποιήσει, να αιωνιοποιήσει τον άνθρωπο, ξεκολλώντας τον από την προοπτική του τάφου ως τέρματος και σημείου μηδενικού, και να τον αναγάγει στην προοπτική της αναστάσιμης χαράς των γνησίων τέκνων του Θεού.
Όταν επισκεπτόμαστε τον ναό, ας ατενίσουμε προσεκτικώτερα την απόδοση των μορφών των αγίων στην κατά Ανατολάς ορθόδοξη τέχνη της αγιογραφίας. Τότε θα δούμε ότι ο χρωστήρας του αγιογράφου, παρ’ ότι οι μορφές αυτές σίγουρα είχαν χαρακτηριστικά της νεότητος, του σωματικού κάλλους, της γεροντικής ηλικίας, τις ιστορεί σχεδόν κατά τον ίδιο τρόπο, άνευ των τριών διαστάσεων, σε κατ’ ενώπιον συνήθως απεικόνιση, να κηρύττουν μέσα στον κόσμο, τον χώρο, τον χρόνο, για το διάφορο της ελπίδας που ο Χριστός είναι και για την χαρά του να κοινωνεί κανείς αυτής της ελπίδος. Οι άγιοι κατάφεραν με την πίστη τους στον Χριστό να γεμίσουν από αυτήν την ελπίδα και έτσι κατέστησαν από τούτη την ζωή αναστημένοι άνθρωποι πριν ακόμη πεθάνουν. Έτι ο θάνατος και ο τάφος έγιναν γι αυτούς πέρασμα και πύλη, αντίστοιχα, στην όντως ζωή και στην βίωση της όντως ελπίδος.
Οδεύοντας προς το Πάσχα, ας αφουγκραστούμε το κήρυγμά τους, το οποίο εκ πείρας μας πληροφορεί ότι μπορούμε και εμείς να πούμε το μεγάλο ναι στο κάλεσμα του Χριστού, ώστε να ζήσουμε όπως εκείνος θέλει την χαρά της Αναστάσεως. Αμήν.
Αρχιμ. Α. Α.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου