Ιερ. Μητρ. Κυθήρων & Αντικυθήρων, Κυριακή της Αγίας Πεντηκοστής (31/5/2026).

 Posted on 31 Μαΐου, 2026

Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος

Τό ἀπολυτίκιο, Χριστιανοί μου, τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι μιά βαθειά εὐχαριστία πρός τόν Τριαδικόν Θεό. Ψάλλοντας αὐτόν τόν ὑπέροχο ὕμνο εὐλογοῦμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ, πού ζητώντας ἀπό τόν Πατέρα Του νά ἀποστείλει στούς Ἀποστόλους τό Θεῖο Πνεῦμα – τό ὁποῖο ἀπό Ἐκεῖνον ἐκπορεύεται – ὁλοκλήρωσε τήν ὑπόσχεσή Του.

Μιάν ὑπόσχεση πού εἶχε δώσει τή βραδυά τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου λέγοντάς τους: «Ἐγώ ἐρωτήσω τόν Πατέρα μου καί ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν· τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… ἵνα μένει μεθ’ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα».

Καί ὁ οὐράνιος Βασιλεύς, τό τρίτο πρόσωπο τοῦ Θεοῦ μας, σάν γλῶσσες φωτιᾶς κατέβηκε, ὅπως ὁ δυνατός ἄνεμος, πάνω στούς Μαθητές. Καί φώτισε τόν νοῦ τους.

Καθώς, μετά τήν ἀσύλληπτη ἐμπειρία τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ, οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν ἀρχίσει νά ἑρμηνεύουν τά λόγια τοῦ Δασκάλου, πού γιά 3 χρόνια τούς δίδασκε, τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔπαψε μέσα τους κάθε δειλία. Καί κάθε δισταγμός: Βγῆκαν στόν ἐξώστη καί ἄρχισαν νά κηρύττουν. Μέ παρρησία, μέ χαρά, μέ σοφία. Τό Ἅγιο Πνεῦμα τούς ὁδηγοῦσε, τούς ἑρμήνευε σέ ὅλες τίς γλῶσσες. Ὥστε οἱ πρῶτοι διαβάτες, πού τούς νόμιζαν μεθυσμένους νά πιαστοῦν στά δίχτυα τῆς Πίστης. Καί νά αὐξηθοῦν· νά γίνουν πλῆθος. Καί νά ἀποροῦν πῶς καταλαβαίνει ὁ καθένας στήν Γλῶσσα του, καθώς ἡ ἀνθρώπινη ἐκείνη πλημμύρα σχηματιζόταν ἀπό πλῆθος Ἰουδαίων, ἀλλά καί εἰδωλολατρῶν.

Ὁ Πέτρος εἶχε ἀρχίσει τήν ὁμιλία του λέγοντας: «Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καί ὅλοι ἐσεῖς πού βρίσκεστε στήν Ἱερουσαλήμ θά σᾶς ἐξηγήσω τί συμβαίνει: Ὅλοι αὐτοί πού εἶναι μαζί μου δέν εἶναι μεθυσμένοι. Εἶναι ἀκόμη ἐννιά τό πρωΐ. Ποιός μεθάει τέτοια ὥρα; Ἀλλά, αὐτό πού βλέπετε εἶναι ἐκεῖνο πού ὁ Θεός μέ τόν προφήτη Ἰωήλ ἔχει πεῖ…». Καί συνέχισε ὁ Πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος νά ὑπενθυμίζει καί νά ἀναλύει τήν προφητεία γιά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν δίστασε νά ὁμολογήσει μπροστά στούς κατάπληκτους Ἰουδαίους, πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ, πώς ἡ καταδίκη Του στόν Σταυρικό θάνατο ἦταν ἔγκλημα καί πώς ὁ Θεός Τόν ἀνέστησε ἐλευθερώνοντάς Τον ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου.

Οἱ πιό πολλοί πού ἄκουγαν συγκλονίστηκαν. Τραυματίσθηκαν στήν καρδιά τους. Ἀνάμεσά τους ἀσφαλῶς ἦσαν καί ἀρκετοί πού πρίν 52 μέρες φώναζαν «Ἆρον, ἆρον σταύρωσον αὐτόν». Καί τώρα, ὅλοι τους μετανοιωμένοι κατέφυγαν στούς Μαθητές: «Τί ποιήσωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί;».

Ὁ Θεός τῆς ἄπειρης ἀγάπης τούς δέχθηκε. Καί βαπτίσθηκαν τήν Πρώτη Ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας 3.000 νεοφώτιστοι.

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶχε ἀνατείλει…

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Σχίσμα στὸ λαὸ. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

 Posted on 31 Μαΐου, 2026

«Σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι ̓ αὐτόν» (Ἰω. 7,43)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἑορτὲς τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Εἶνε σὰν τὰ Χριστούγεννα. Τὰ Χριστούγεννα γεννήθηκε ὁ Χριστός, σήμερα γεννήθηκε ἡ Ἐκκλησία. Εἰκοσιπέντε Δεκεμβρίου ἑορτάζουμε τὰ γενέθλια τοῦ Χριστοῦ, Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὰ γενέθλια τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστὸς σαρκώθηκε ἐκ Πνεύματος ἁγίου, ἡ Ἐκκλησία γεννήθηκε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ.

Γιὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα λοιπὸν θὰ ἔπρεπε σήμερα νὰ μιλήσουμε. Ἀλλὰ ὑπάρχουν αὐτιὰ ν ̓ἀκούσουν περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, γιὰ τὰ μεγαλεῖα τῆς σημερινῆς ἡμέρας; Ἀμφιβάλλω. Εἶνε σὰν νὰ μιλᾷς κινέζικα. Ποιά ἆραγε εἶνε ἡ αἰτία; Ἡ αἰτία εἶνε βαθειά, ψυχολογική, καὶ βρίσκεται στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 7,37-52· 8,12).

Τί λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα; Ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο θὰ παρουσιαστῇ στὸν κόσμο σὰν ἕνας ποταμὸς καὶ ὅποιος πιστεύει σ ̓ Αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος θὰ δροσίζεται καὶ ὅσοι ἄλλοι τὸν πλησιάζουν. Μεγάλοι πνευματικοὶ ποταμοὶ ἔγιναν οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι καὶ «μελίρρυτοι ποταμοί» ἔγιναν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι, Βασίλειος, Γρηγόριος καὶ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅποιος πιστεύει στὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο θὰ κάνῃ τὴν καρδιά του ἕνα δροσερὸ περιβόλι.

Ἀλλ ̓ ἐνῷ μᾶς λέει γιὰ τὰ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα ποὺ θὰ ἔχῃ στὸν κόσμο ἡ κάθοδος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, λέει ὅμως καὶ τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι δὲν δέχονται τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο· λέει γιὰ τὴν ἠθικὴ κατάστασι τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ.

Δίδασκε ὁ Χριστός, ναί, ἔλεγε μεγαλειώδεις ἀλήθειες. Μὰ ποιοί τὸν ἄκουγαν; Κάτι ψαρᾶδες, κάτι βοσκοί, κάτι γυναικοῦλες καὶ τ ̓ ἀθῷα παιδιὰ ποὺ τὸν περικύκλωναν. Αὐτὸς ὁ ἁγνὸς λαὸς τὸν ἄκουγε μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα, κρεμόταν ἀπὸ τὰ χείλη του (Λουκ. 19,48). Αὐτοὶ τὸν ἄκουγαν.

Οἱ ἄλλοι; Ὤ οἱ ἄλλοι! Ποιοί ἄλλοι; Οἱ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι, οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ̔Ρωμαῖοι, αὐτοὶ μὲ μειδίαμα περιφρονήσεως ἀντίκρυζαν τὸν Ἰησοῦ. Δὲν πήγαιναν νὰ τὸν ἀκούσουν καί, ἄν ποτε τὸν ἄκουγαν, τὸν περιέπαιζαν καὶ τὸν συκοφαντοῦσαν. Ἐνῷ ὁ λαὸς τὸν λάτρευε, αὐτοὶ τὸν μισοῦσαν.

Λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα, ὅτι οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ ἔκαναν συμβούλιο καὶ πῆραν ἀπόφασι. Διέταξαν ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ ὑπηρέτες τους νὰ τὸν περικυκλώσουν, νὰ τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν φέρουν δεμένο μπροστά τους. Οἱ ὑπηρέτες ἐκτελοῦν τὴ διαταγή. Νάτους καὶ πηγαίνουν ἐκεῖ ποὺ μιλοῦσε ὁ Χριστός. Τὸν ἔπιασαν; Δὲν τὸν ἔπιασαν. Γιατί; μήπως ὁ Χριστὸς πρόβαλε ἀντίστασι; Μὰ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ὅπλα. Εὔκολο ἦταν νὰ τὸν πιάσουν, νὰ τὸν δέσουν καὶ νὰ τοὺς τὸν φέρουν. Δὲν τὸ ἔκαναν. Γιατί; τί συνέβη; Τὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο. Ἁπλοϊκὰ παιδιὰ κι αὐτοί, ποὺ ἐκτελοῦσαν διαταγές, ἀνακατεύτηκαν μὲ τὸ λαὸ καὶ ἄκουγαν. Πρώτη φορὰ ἄκουγαν κι αὐτοὶ τέτοια λόγια! Δὲν τόλμησαν νὰ τὸν πειράξουν καὶ γύρισαν ἄπρακτοι. Οἱ ἀφέντες τοὺς περίμεναν. –Γιατί δὲν τὸν φέρατε; ῥωτοῦν. Κι αὐτοὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ τί λένε· –Πῶς νὰ τὸν πιάσουμε; ἀντὶ νὰ τὸν πιάσουμε, μᾶς ἔπιασε ἐκεῖνος στὰ δίχτυα του· «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. 7,46)· τέτοια λόγια δὲν ξανακούσαμε. Καὶ τότε ἐκεῖνοι λύσσαξαν· –Δὲν ντρέπεστε; δὲν κοιτᾶτε γύρω σας; ποιός ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες πίστεψε σ ̓ αὐτόν; μόνο ὁ ὄχλος, ὁ λαουτζίκος, αὐτὸς μόνο πιστεύει στὸ Χριστό (βλ. ἔ.ἀ. 7,48-49).

Αὐτὰ λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα· ὅτι ἐξ αἰτίας τῶν γραμματέων καὶ φαρισαίων, ποὺ ἔσπερναν μέσα στὸ λαὸ συκοφαντίες καὶ διαβολὲς ἐναντίον τοῦ ἀθῴου Ναζωραίου, δημιουργήθηκε σχίσμα καὶ χώρισε ὁ κόσμος. Ἅμα παρουσιαστῇ ἡ ἀλήθεια, αὐτὴ γίνεται κόσκινο· ὅ,τι εἶνε σιτάρι, μένει· ὅ,τι εἶνε ζιζάνιο, φεύγει. Κοσκινίστηκαν λοιπόν, καὶ ἄλλοι ἦταν μὲ τὸ Χριστὸ καὶ ἄλλοι ἐναντίον του· ἄλλοι τὸν λάτρευαν καὶ ἄλλοι τὸν μισοῦσαν. Ἡ κοινωνία διαιρέθηκε. Ἔφταιγε ὁ Χριστός; Ἔφταιγαν αὐτοί, ἡ ἐμπάθεια, ὁ φθόνος, ἡ κακία τους.

Ἀγαπητοί μου· ὅ,τι ἔγινε τότε γίνεται καὶ μέχρι σήμερα. Καὶ εἶνε μία ἀπόδειξις, ὅτι τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ εἶνε αἰώνια. Τὸ λέω κατηγορηματικά, ὑπεύθυνα, βάσει παραδειγμάτων τῆς ἱστορίας. Ὅποιος σήμερα, ἄντρας ἢ γυναίκα, θέλει νὰ ζήσῃ σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς θὰ μισηθῇ ἀπὸ τὸν κόσμο. Ἐὰν εἶνε ἄντρας εὐσεβής, ἡ μοντέρνα γυναίκα του ἀντὶ νὰ χαρῇ θὰ τοῦ πῇ· Ἀνόητε, βλάκα… Ἔτσι θὰ τὸν ὀνομάσῃ, γιατὶ αὐτὴ λατρεύει τὰ πάθη, τὰ κομμωτήρια, τοὺς χορούς, τὶς διασκεδάσεις, τὰ διαβολικὰ πράγματα. Ἐὰν εἶνε γυναίκα πιστή, τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἄπιστος σύζυγος θὰ τῆς πῇ· Σὲ διώχνω, φύγε, ἐγὼ θέλω γυναῖκα ἐξελιγμένη… Σκάβει
ὁ ἀνόητος ὁ ἴδιος τὸ λάκκο του. Καὶ ἐὰν εἶνε παιδὶ ἁγνό, μὲ ὄνειρα ὑψηλά, μὲ ἀγάπη στὸ Χριστὸ ἢ καὶ μὲ πόθο νὰ πάῃ στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ μονάσῃ, ὤ τότε! μάνα, πατέρας, ὅλη ἡ οἰκογένεια θὰ λυσσάξουν ἐναντίον του καὶ θὰ τοῦ ἐπιτεθοῦν. Ἔτσι δημιουργεῖται σχίσμα ἐξ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου, τελειώνω. Σᾶς φέρνω ἕνα παράδειγμα, ὄχι δικό μου ἀλλὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λέει ὁ μέγας Βασίλειος, ὅτι τὰ πουλιὰ μόλις βγῇ ὁ ἥλιος ξυπνοῦν καὶ ἀρχίζουν νὰ ψάλλουν τὸν ὕμνο τους στὸ Θεό. Καὶ μόλις βασιλέψῃ ὁ ἥλιος, τὰ βλέπεις νὰ γυρίζουν καὶ νὰ κρύβωνται ὅλα στὶς φωλιές τους. Ὅλα τὰ πουλιά; Λάθος κάνω. Ὑπάρχουν καὶ μερικὰ πουλιὰ ποὺ ἀντιθέτως, μόλις βγῇ ὁ ἥλιος αὐτὰ τρυπώνουν στὶς φωλιές τους καὶ ὅταν σκοτεινιάσῃ, ὅταν ἡ νύχτα ἁπλώσῃ τὰ φτερά της, τότε βγαίνουν· εἶνε τὰ λεγόμενα νυκτόβια πουλιά, οἱ κουκουβάγιες καὶ οἱ νυχτερίδες. Αὐτὰ ἀγαποῦν τὸ σκοτάδι καὶ μισοῦν τὸ φῶς. Λέει λοιπὸν ὁ μέγας Βασίλειος· Ὅπως ὑπάρχουν πουλιὰ ποὺ μισοῦν τὸν ἥλιο καὶ ἀγαποῦν τὸ σκοτάδι, ἔτσι ὑπάρχουν στὸν κόσμο καὶ ἄνθρωποι ποὺ μισοῦν τὴ ζωή, τὴν ἀρετή, τὸ Θεό. Μισοῦν τὸ φῶς. Ποιό εἶνε τὸ φῶς; Τὸ ἀκοῦμε σήμερα· «Φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος, φῶς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα»· (φῶς εἶνε ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος, φῶς ὁ Υἱὸς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ φῶς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, τὸ ὁποῖο «ἐν γλώσσαις πυρίναις τοῖς ἀποστόλοις ἐπέμφθη, καὶ δι ̓ αὐτοῦ πᾶς ὁ κόσμος φωταγωγεῖται Τριάδα σέβειν ἁγίαν», διὰ τῶν πυρίνων γλωσσῶν ὁ κόσμος φωτίζεται νὰ λατρεύῃ τὴν ἁγία Τριάδα (ἐξαποστ.).

Μισοῦν τὸ φῶς σήμερα οἱ ἄνθρωποι, μισοῦν τὸν Θεό· καὶ εἶνε πολλοὶ αὐτοί. Νὰ τοὺς καταραστοῦμε; νὰ ποῦμε κ ̓ ἐμεῖς αὐτὸ ποὺ εἶπαν οἱ φαρισαῖοι γιὰ τὸν ὄχλο, «Ἐπικατάρατοί εἰσι» (ἔ.ἀ.); Εἶμαι χρόνια ἐδῶ· πολλὰ ὑπέφερα, πολὺ ἔκλαψα, ἀλλὰ παρακαλῶ τὴν Παναγιά, νὰ μὴν πῶ ποτέ κατάρα σὲ κανένα παιδί μου, ὁσοδήποτε καὶ ἂν μὲ ἔχῃ πικράνει. Ἡ λέξι κατάρα δὲν ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ἀρχιερέως. Εὐλογῶ, παρακαλῶ. Τί νὰ κάνουμε γι ̓ αὐτούς; Δὲν εἶνε λίγοι. Ἀπουσιάζουν οἱ κύριοι αὐτοί, ἀπουσιάζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶνε πρῶτοι ἐδῶ στὴν ἐκκλησία. Γιατὶ παραπάνω ἀπὸ ἑορτὲς τῆς φράουλας καὶ τῶν μήλων καὶ τῆς πατάτας καὶ τῶν ἄλλων καρπῶν εἶνε ἡ ἑορτὴ τοῦ Χριστοῦ μας. Δὲν μᾶς ἔσωσαν οἱ ἑορτὲς τῆς φράουλας, μᾶς ἔσωσε ὁ Χριστός, μᾶς εὐεργέτησε ὁ Χριστός. Καὶ ἡ φράουλα, καὶ τὰ πεπόνια καὶ οἱ πατάτες εἶνε
τοῦ Θεοῦ δημιουργήματα, ὁ Θεὸς τὰ ἔκανε. Ἂν δὲν βρέξῃ, ἂν δὲν στάξῃ μιὰ σταγόνα ὁ Χριστός, θὰ δοῦμε ποῦ θὰ πᾶνε οἱ φράουλες καὶ ποῦ θὰ πᾶνε οἱ ντομάτες καὶ ποῦ θὰ πᾶνε οἱ πατάτες. Ἐπάνω στὴ σελήνη· ἕνα τσαμπὶ σταφύλι δὲν βρίσκεται. Ὦ ντουνιᾶ ἀχάριστε, ντουνιᾶ ἄθεε, ποὺ δὲν πιστεύεις στὸ Πνεῦμα ἀλλὰ στὴν ὕλη, καὶ δὲν καταλαβαίνεις, ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ δημιουργήματα εἶνε ὁ Θεός. Ἔλα λοιπὸν ἐδῶ στὴν ἐκκλησιά, νὰ εὐχαριστήσῃς τὸ Θεό, νὰ πῇς· Θεέ μου, σ ̓ εὐχαριστῶ ποὺ ἔκανες τὴ φράουλα, σ ̓ εὐχαριστῶ ποὺ ἔκανες τὰ μῆλα, σ ̓ εὐχαριστῶ ποὺ ἔκανες τὰ ὡραῖα τῆς γῆς. Ἄντε στὴ σελήνη· ἐκεῖ οὔτε μιὰ ὥρα δὲν μπορεῖς νὰ ζήσῃς· δὲν ὑπάρχει οὔτε νερό, οὔτε φράουλες, οὔτε σταφύλια, τίποτα. Ὦ Θεέ μου, τί ἀχάριστοι εἴμαστε! Τὴ μπουκιὰ ἔχουμε στὸ στόμα καὶ βλαστημᾶμε τὸ Θεό. Καὶ μᾶς ἀνέχεται! Ἀντὶ ν ̓ ἀνοίξῃ ἡ γῆ νὰ μᾶς καταπιῇ, ὁ Θεὸς μᾶς ἀνέχεται. Μεγάλος ὁ Θεός, μακρόθυμος ὁ Θεός.

Ἂς προσευχηθοῦμε, ἂς τὸν παρακαλέσουμε νὰ φανῇ ἵλεως, νὰ συγχωρήσῃ ὅλους ἐμᾶς. Χαίρω καὶ συγχαίρω, διότι ἐσεῖς ὅλοι, παρ ̓ ὅλες τὶς κοσμικὲς ἑορτές, ἤρθατε ἐδῶ στὸ ναό, γιὰ νὰ ἑορτάσετε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο.

Εὔχομαι, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο νὰ εὐλογῇ τὶς οἰκογένειές σας, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σας καὶ νὰ ἐπισκέπτεται καὶ ὁλόκληρη τὴν πατρίδα.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Καὶ φέτος στὸ Δελβινάκι τιμήθηκε ὁ ἡρωϊκὸς ἀγῶνας τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου.

 Posted on 31 Μαΐου, 2026

Τά μέλη τοῦ ΠΑΣΥΒΑ καὶ τῆς ΣΦΕΒΑ  βρέθηκαν καὶ φέτος στὸ ἀκριτικό Δελβινάκι γιὰ νά τιμήσουν τόν ἡρωικό ἀγώνα ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ πρίν ἀπό ἀκριβῶς 112 χρόνια, πού σήκωσε τό ἀνάστημά του καί ἀντιστάθηκε στίς ἄδικες ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, ὑπερασπιζόμενος τό ἱερότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ. Τό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας.

Τὴ συγκεκριμένη ἐκδήλωση ἐμπνεύστηκε , ὁ μακαριστός  Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, σὲ δύσκολους καιρούς  τὴν δεκαετία του 1980. Τότε τελοῦνταν τὸν Φεβρουάριο, μὲ ἀφορμή τὴν ἔναρξη τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνα στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1914 καὶ εἶχε τὴν ὀνομασία: «Τριήμερο πένθους καὶ προσευχῆς» μὲ Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ ἐκδηλώσεις σὲ ὅλη τὴν Μητρόπολη. Ἡ κορύφωση λάμβανε χώρα στὸ Δελβινάκι, μὲ Θεία Λειτουργία, ἐδῶ,  σὲ αὐτό τὸ ναό, είρηνική πορεία ἐντός τῆς κωμοπόλεως ὥς τὸ ἡρῶον καὶ ἐκδήλωση διαμαρτυρίας στὸ συνοριακό φυλάκιο τῆς Κακαβιᾶς, ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπό τὰ χωριά ποὺ διαβιοῦσαν τὰ σκλαβωμένα τότε ἀδέλφια μας ὑπό τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Χότζα. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Δελβινακίου δὲν ἦταν τυχαία, καθώς στὸ προαύλιο τοῦ Ἱ. Ναοῦ ἀναπαύεται μία μεγάλη μορφή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ ἕνας ἀπό τοὺς πρωτεργάτες τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνος, ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου, ποὺ κοιμήθηκε τὸ 1936.

Στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ὡστόσο, οἱ περιστάσεις  διαφοροποιήθηκαν μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος. Ἡ εκδήλωση, ὅμως, συνεχίστηκε ἀπό τὸν διάδοχο τοῦ Σεβαστιανοῦ στὴν Μητρόπολη, ἀλλά καὶ στὴν προεδρία τοῦ ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., π. Ἀνδρέα, γιὰ 2 λόγους. Πρῶτον γιὰ νὰ μὴν ξεχάσουμε τὸν ἀγώνα τῶν Ἠπειρωτῶν προγόνων μας,  ἀλλά καὶ γιὰ νὰ διεκδικοῦμε τὰ ἐθνικά καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀδελφῶν μας, πού, δυστυχῶς, συνεχίζουν νὰ παραβιάζονται, μολονότι πέρασαν 3,5 δεκαετίας «δημοκρατικῆς» διακυβέρνησης στὴν Ἀλβανία, ὅπως δείχνουν πέραν τῶν ἄλλων, οἱ δολοφονίες τοῦ Ἀριστοτέλη Γκούμα στὴ Χειμάρα τὸ 2010 καὶ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα στοὺς Βουλιαράτες, τὸ 2018, ἀλλά καὶ ἡ σύλληψη τοῦ δημάρχου Χειμάρας Φρέντυ Μπελέρη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια.

Οἱ σύλλογοί μας, εἶναι εὐγνώμονες στὸν σημερινό Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀλέξιο, τὸν διάδοχο τοῦ ἱδρυτοῦ μας, διότι, μόλις ἐνημερώθηκε γιὰ τὸ ἱστορικό πλαίσιο τῆς σημερινῆς Ἐκδήλωσης, μὲ πολλή προθυμία, ὄχι μόνο ἔδωσε τὴν ἄδεια γιὰ τὴν τέλεσή της, ἀλλά μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι θὰ χοροστατήσει, λαμπρύνοντας τὴν Ἐκδήλωση μὲ τὴν παρουσία του καὶ θέτοντάς την ὑπό τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως, ὅπως ἀκριβῶς τελείται ἐδῶ καὶ 45 χρόνια.

Κατά τήν Πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία τελέστηκε μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῶ Ἀγῶνος, ένῶ στὴ συνέχεια ἀκολούθησε Τρισάγιο καὶ κατάθεση στεφάνου στὸν τάφο τοῦ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου. Ἀκολούθησε ἐπίκαιρη σχετική ὁμιλία ἀπό ἐκπρόσωπο τῆς ΣΦΕΒΑ στὴν παρακείμενη αἴθουσα τοῦ Δήμου Πωγωνίου, ποὺ προσφέρθηκε προφρόνως ἀπό τὴν Κοινότητα Δελβινακίου. Ἔγινε μία ἱστορική ἀναδρομή στὶς συνθῆκες κάτω ἀπό τὶς ὁποῖες διεξήχθη ὁ Ἀγώνας τὸ 1914,  καθώς καὶ τὰ διδάγματα ποὺ ἀποκομίζουμε γιὰ τὴ σημερινή ἐποχή. 

Ὁ Ἀγώνας τῆς Αὐτονομίας, ἀποτελεῖ ἕνα φωτεινό ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς Ἠπείρου. Ἀπέδειξε ὅτι οἱ Ἠπειρῶτες, φημισμένοι μέχρι τότε γιά τήν ἀγάπη τους στήν παιδεία καί τόν πολιτισμό, ὅταν χρειάστηκε, ἔγιναν λιοντάρια στόν ἀγώνα γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ τόπου τους. Δώσανε ἔτσι στήν πατρίδα μας πέρα ἀπό μάρτυρες, Ἁγίους καί Εὐεργέτες τοῦ ἔθνους, μιά σειρά ἀπό νέους ἀθάνατους Ἥρωες, γιά τούς ὁποίους εἴμαστε ὅλοι  ὑπερήφανοι.

Εὐχή ὅλων μας εἶναι ὁ Ἑλληνισμός σήμερα νά διδαχθεῖ ἀπό τή σύμπνοια πού ἐπέδειξαν τότε οἱ Βορειοηπειρῶτες ἀδελφοί μας, άλλά καὶ νά ἀξιωθεῖ πολιτικῆς, στρατιωτικῆς, καί ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας ἀντάξιας τῶν κρίσιμων στιγμῶν πού περνάει ἡ Πατρίδα. Γιατί, στά ἀλήθεια, ὁ ἀγώνας τῶν  Βορειοηπειρωτῶν πέτυχε τό στόχο του γιά δύο κυρίως λόγους : Πρώτον γιατί ὁ λαός ἀπό τόν τελευταῖο βοσκό καί ἀγρότη μέχρι τόν πιό πλούσιο ἔμπορο καί ἀπό τό μικρό μαθητή μέχρι τόν κατάλευκο γέροντα, πῆρε συνειδητά τήν ἀπόφαση νά ζήσει ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνει . Δεύτερον γιατί εὐτύχησε ὁ ἀγώνας αὐτός νά ἔχει ἄξια ἡγεσία, ἡγεσία πού ἀρνήθηκε τήν ὑποταγή στά ἰταμά τελεσίγραφα τῶν ξένων δυναστῶν, ἡγεσία πού προετοίμασε τόν λαό γιά ἀντίσταση καί ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθερίας του, ἡγεσία πού ἔδωσε πρώτη τὸ παράδειγμα αὐταπάρνησης καί αὐτοθυσίας. Ὁ ἀγώνας τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ πέτυχε τό στόχο του τότε , ἀσχέτως ἄν ὁ ἑλληνικός διχασμός καί οἱ κοσμογονικές ἀνακατατάξεις στά Βαλκάνια μετά τόν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο καί τήν Μικρασιατική καταστροφή δέν ἐπέτρεψαν τήν διατήρηση τῶν κεκτημένων. Μᾶς ἄφησε, ὅμως, ὡς παρακαταθήκη τό Πρωτόκολλο τῆς Κέρκυρας,  ἕνα ἰσχυρότατο νομικό κείμενο, πού δέν ἔχει καταργηθεῖ ὡς σήμερα, καί τό πιό σημαντικό, ἔχει ὡς συμβαλλόμενους τό ἀλβανικό κράτος μέ τούς ἴδιους τοὺς  Βορειοηπειρῶτες πού δικαιοῦνται καί πρέπει νά ζητήσουν τήν ἐφαρμογή τῶν διατάξεών του. Διατάξεις, ἐξάλλου, πού, ἐν πολλοῖς, καλύπτονται ἀπό τίς σύγχρονες συμβάσεις -πλαίσια προστασίας τῶν ἀνθρώπινων, μειονοτικῶν καί ἐθνικῶν δικαιωμάτων, πού ἡ ἴδια ἡ Ἀλβανία ἔχει ὑπογράψει.

Ἅς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ ἀγώνα καί ἅς ἀποτελέσουν πυξίδα γιά ὅλους, σέ ὅποια θέση βρίσκεται ὁ καθένας μας, γιά νά πράξουμε τό χρέος μας ἀπέναντι στήν Πατρίδα!

Σ.Φ.Ε.Β.Α.

–https://youthimdpk.blogspot.com/2026/05/blog-post_20.html

Τα δύο θεμέλια της Εκκλησίας.

 Posted on 31 Μαΐου, 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ[:Πράξεις 2, 1-11]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-6-1997] [Β356]

       Σήμερα, αγαπητοί μου, εορτάζομε την Αγίαν Πεντηκοστήν. Δηλαδή το γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος εις την Εκκλησίαν του Χριστού· και που αποτελεί το επισφράγισμα του έργου του Χριστού επί της γης. Και το έργον του Χριστού επί της γης είναι η ίδρυσις της Εκκλησίας Του. Και αυτή η ίδρυσις, το βαθύτερον μυστήριον, το «σεσιγημένον μυστήριον χρόνοις αἰωνίοις», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, είναι η φανέρωσις της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού.

          Είναι γνωστόν ότι η Εκκλησία είναι άναρχος. Καλώς το ακούσατε. Είναι άναρχος και αιώνιος. Χωρίς αρχήν και χωρίς τέλος. Ακριβέστερα αΐδιος. Όπως ακριβώς αΐδιος, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός. Διότι αυτά τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος την αποτελούν. Και εφόσον αΐδιος ο Θεός, αΐδιος και η Εκκλησία. Ως ομοουσιότης και ως κοινωνία των τριών Προσώπων μεταξύ των. Αυτή είναι η Εκκλησία.

Έτσι η Εκκλησία απετέλει ένα εσωτερικό γεγονός της θεότητος· σαν εσωτερική προβολή. Η αγάπη, όμως, του Θεού, που εδημιούργησε τον αόρατον κόσμον των αγίων αγγέλων και τον ορατόν κόσμον των ανθρώπων, ήθελε να επεκτείνει την Εκκλησία Του και έξω του εαυτού Του σαν εξωτερική προβολή. Και ο τρόπος ήταν η Ενανθρώπησις του Λόγου. Ήθελε ο Θεός την ένωση, ή επέκταση, της Εκκλησίας Του μέσω του ανθρώπου σε ολόκληρη την Δημιουργίαν. Αλλ’ ο Αδάμ αστόχησε! Είναι γνωστό ότι ο Θεός Λόγος ωμίλει μετά του Αδάμ. Όλος εκείνος ο διάλογος που διημείφθη, μας κάνει φανερό ότι επεσκέπτετο ο Θεός Λόγος τον Αδάμ. Και είχε με αυτόν κοινωνίαν, δηλαδή Εκκλησία. Αλλά ο Αδάμ αστόχησε.

     Και ήλθε και ανέλαβε ο νέος Αδάμ, ο Ιησούς Χριστός. Γι’αυτό γράφει ο Παύλος εις την προς Εφεσίους επιστολήν του: «Εἰς οἰκονομίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν, ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ». «Ήλθε», λέγει, «να ανακεφαλαιώσει όλα εκείνα τα οποία υπήρχαν ἐν τῷ Χριστῷ». Αλλά τι θα πει «ἀνακεφαλαίωσις»; «Ἀνακεφαλαίωσις», ή, αν θέλετε, το ρήμα «ἀνακεφαλαιώσασθαι» σημαίνει, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «συνάψαι» -«συνάπτω»· απαρέμφατο το «συνάψαι»· «ἀνακεφαλαιώσασθαι», απαρέμφατο· δηλαδή, «συνάψαι»: απαρέμφατο- που θα πει να συνάψει, να ενώσει τα εν ουρανοίς με τα επί της γης. Θα διαβάσω ξανά αυτό που γράφει ο Παύλος: «Ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ -σημείον αναφοράς λοιπόν ο Χριστός-, τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς (:ό,τι υπάρχει στον ουρανό και ό,τι υπάρχει εις την γην), ἐν αὐτῷ». Δηλαδή εις Αυτόν, δηλαδή εις τον Ιησούν Χριστόν.

     Ώστε, λοιπόν, εδώ έχομε το μυστήριον της εκκλησιαστικοποιήσεως των πάντων. Όλα είναι πλέον μία Εκκλησία, μία Σύναψις, μία συνάφεια του Αγίου Τριαδικού Θεού μετά των αγίων αγγέλων, των ανθρώπων και ολοκλήρου της Δημιουργίας. Και αυτό είναι έργον του Αγίου Τριαδικού Θεού. Είναι καταπληκτικό πραγματικά. Εντούτοις, παρότι είναι έργον του Αγίου Τριαδικού Θεού, διαφοροποιείται το έργον του κάθε Προσώπου εις αυτήν την ἀνακεφαλαίωσιν, εις αυτήν την σύναψιν. Συγκεκριμένα, ο Πατήρ θέλει να γίνει αυτή η κοινωνία, αυτή η σύναψις, αυτή η Εκκλησία, ο Υιός ενανθρωπίζει και γίνεται το σημείον αναφοράς ουρανού και γης, ορατών και αοράτων πραγμάτων, και το Πνεύμα το Άγιον πάντα χορηγεί στην Εκκλησία και ζωοποιεί και διατηρεί την Εκκλησίαν αυτήν, δηλαδή αυτήν την ένωσιν, αυτήν την σύναψιν, αυτήν την ανακεφαλαίωσιν. Λέγει ένα ωραίο τροπάριο, είναι το τρίτο κεκραγάριον στον Εσπερινό και το ξέρετε, πιστεύω, όλοι: «Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον (: Όλα τα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον)· βρύει προφητείας (: αναβλύζει τις προφητείες), ἱερέας τελειοῖ (: τελειοποιεί τους ιερείς), ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν. Ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας (: Όλον τον θεσμόν της Εκκλησίας, το Πνεύμα το Άγιον τον συγκρατεί)».

    Η Εκκλησία, αγαπητοί μου, έχει ένα διπλόν θεμέλιον. Το Χριστολογικόν και το Πνευματολογικόν. Προσέξατέ το. Έχει πάρα πολλή, μεγίστη σημασία για την σωτηρία μας. Το πρώτο, το Χριστολογικόν θεμέλιον, η Χριστολογία, αναφέρεται στην παρουσία του Υιού εις τον κόσμον με την Ενανθρώπησιν. Η θεμελίωσις, λοιπόν, της Εκκλησίας είναι χριστολογική. Ήρθε ο Χριστός στον κόσμον και θεμελιώνει την Εκκλησία Του. Και την θεμελιώνει μάλιστα επί του Σταυρού. Όταν ελογχίσθη, εξήλθε αίμα και ύδωρ, που είναι το βάπτισμα και το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Και έτσι, αίμα και ύδωρ είναι αυτή αύτη η Εκκλησία. Από πού ξεπήδησε; Από το σώμα του Χριστού. Έτσι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού.

       Και αυτή η εκπήδησις είναι μία πράξις, η οποία δηλώνει, κάνει φανερή την προέλευση της Εκκλησίας. Όπως η Εύα εξήλθε από την πλευρά του Αδάμ. Και έτσι η Εκκλησία είναι «σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς τοῦ Χριστοῦ». Σαφώς! Και μάλιστα ο Απόστολος θα προσθέσει και κάτι ακόμα: «καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων Αὐτοῦ». Όπως όταν ο Αδάμ είδε την γυναίκα και είπε ότι «αυτή είναι σάρκα από την σάρκα μου και οστούν εκ των οστέων μου, έτσι η Εκκλησία είναι σάρκα από την Σάρκα του Χριστού και ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων». Υπογραμμίζω, «ἐκ τῶν ὀστέων». Για να δείξει ο Παύλος τον ρεαλισμόν του πράγματος. Δεν είναι η Εκκλησία ηθικός θεσμός. Είναι οντολογικός θεσμός! Όπως το παιδί μου είναι από την σάρκα μου και είναι από το αίμα μου. Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Η βάση, λοιπόν, της Εκκλησίας προφανέστατα είναι χριστολογική.

        Αλλά και το Πνεύμα το Άγιον. Το Πνεύμα το Άγιον έρχεται να θέσει ένα άλλο θεμέλιον. Όχι ξένο. Όπου ο Χριστός, εκεί και το Πνεύμα το Άγιον. Το Πνεύμα το Άγιον αναπαύεται επί του Χριστού. Όταν λέω «Χριστός», δεν εννοώ «Θεός Λόγος», αλλά εννοώ τον Θεόν Λόγον που ενηνθρώπησε. Πάντα άμα λέμε την επωνυμία Χριστός, εννοούμε και την ανθρωπίνη φύση. Και επί της ανθρωπίνης φύσεως του Θεού Λόγου, το Πνεύμα το Άγιον αναπαύεται. Μάλιστα ο Χριστός είπε: «Γιατί δεν με πιστεύετε; Στα θαύματα που σας κάνω; Τα οποία ποιῶ ἐν δακτύλῳ Πνεύματος Ἁγίου». Τι είναι εδώ εν προκειμένω; Στα θαύματα που κάνει ο Χριστός; Ο δάκτυλος του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα το Άγιον αναδεικνύει την ανθρωπίνη φύση του Χριστού στον Ιορδάνη. Διότι τι είναι το Πνεύμα το Άγιον ως περιστερά εκεί; Είναι ο δάκτυλος του Πατρός: «Οὗτος ἐστὶν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Έτσι, λοιπόν, η σωτηρία, πρέπει να πούμε, είναι αναπόσπαστος απ’ αυτό το διπλό θεμέλιον. Αναπόσπαστος.

    Αυτή η αλήθεια, ότι είναι διπλούν το θεμέλιον της Εκκλησίας, Χριστολογικόν και Πνευματολογικόν, το εκφράζει ο Παύλος με την εξής συνηθεστάτη φρασούλα· και πού δεν την βρίσκουμε στις επιστολές του; «Ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Είδατε; «Ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», το ένα θεμέλιον, «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», το δεύτερον θεμέλιον. Και «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» σημαίνει «γίνομαι μέλος του σώματος του Χριστού· και συντηρούμαι από το Άγιον Πνεύμα, γενόμενος πνευματικός άνθρωπος». Δεν μπορώ, λοιπόν, να είμαι εγώ μόνο χριστοφόρος, αλλά πρέπει να είμαι και πνευματοφόρος. Και τα δυο μαζί.

    Το δόγμα της Αγίας Τριάδος, αγαπητοί, έχει δύο γνωρίσματα. Το ένα είναι η κοινή ουσία. Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα έχουν κοινή ουσία. Ένας ο Θεός. Και εδώ βλέπομε ότι η Εκκλησία κινείται χριστολογικά, που σημαίνει ότι και αυτή έχει μίαν φύσιν. Ποια είναι; Το σώμα του Χριστού. Και, ακόμη, βλέπομε ότι το Πνεύμα το Άγιον έρχεται και κάθεται επί των κεφαλών όσων ευρίσκοντο μέσα εις το Υπερώον. Ήσαν εκατόν είκοσι ψυχές, 120 άνθρωποι. Τι παρατηρούμε εδώ; Ότι το Πνεύμα το Άγιον ἐμερίσθη ἀμερίστως, ἐμερίσθη ἀμερίστως -δεν μοιράζεται το Άγιον Πνεύμα, αλλά όπως ακριβώς θέλει να προσφερθεί- «και εκάθισε», λέγει, «ως φλόγα πυρός στην κεφαλή του καθενός». Τι σημαίνει αυτό; Ανάδειξις, όχι σώματος, ανάδειξις του σώματος του Χριστού, ανάδειξις των Προσώπων. Η Αγία Τριάς είναι μία ουσία, τρία τα Πρόσωπα. Η Εκκλησία, λοιπόν, είναι ένα σώμα και ο καθένας διατηρεί το ίδιόν του πρόσωπον. Γι΄αυτό σας είπα ότι το Πνεύμα το Άγιον είναι αναπόσπαστο από την σωτηρία μας. Κι αυτό έχει τεράστια σημασία. Βλέπετε ότι δεν χάνεται το ανθρώπινον πρόσωπον. Το σώμα του Χριστού δεν είναι μία μάζα, που αρπάζει, συγχωνεύει. Όχι! Είναι μεν ένα το σώμα, μία η ουσία, αλλά ταυτόχρονα έχομε και την ανάδειξη των προσώπων. Κι αυτό γίνεται με το Πνεύμα το Άγιον. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου, είναι καταπληκτικό.

     Όταν, κάθε χρόνο, εορτάζομε την εορτή της Πεντηκοστής, δεν κάνομε απλώς μία ανάμνηση ενός παρωχημένου γεγονότος. Αλλά σημειώνομε, πρώτον, την συνεχή παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Και δεύτερον, την αυτοκριτική ότι κάθε μέλος της Εκκλησίας, αν χριστοποιήθηκε και αν πνευματοποιήθηκε. Και τα δυο. Αυτή η αυτοκριτική θα μας βοηθήσει σ’ αυτήν την συνειδητοποίηση ως μελών της Εκκλησίας. Δηλαδή η πρακτικότητα είναι αμεσοτάτη. Δεν είναι θεωρητικά πράγματα αυτά. Κι αυτό πρακτικά φαίνεται από τα κάτωθι γνωρίσματα που θα σας πω τώρα:

       Πρώτον. Η Εκκλησία πρέπει να είναι Αγία. Σαν αληθινή νύμφη του Αρνίου πρέπει να είναι Αγία και άμωμος. Να είναι ασκητική, με την ευρεία έννοια της λέξεως. Για να μην έχει ουδεμίαν σχέσιν ποιοτικά μ’ αυτό που λέμε «κόσμος». Αλλά και με την στενή έννοια της λέξεως «ασκητική». Ως «παρθενεύουσα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης». Το βάρος τόσων εκατομμυρίων αγίων πιέζει, ώστε και εμείς σήμερα να δίνομε την μαρτυρία της αγιότητος.

       Δεύτερον. Η Εκκλησία πρέπει να είναι διαρκώς προσευχομένη. Ο Κύριός μας ηγωνίζετο εις την προσευχήν. Ηγωνίζετο. Στην αρχαία Εκκλησία εγίνετο εκτενής προσευχή. Την συνεχή προσευχή, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς την αποκαλεί «μνήμην Θεοῦ». Ο δε άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Ἰησοῦ ὂνομα ἑνωθήτω τῇ πνοῇ σου». «Το όνομα του Ιησού να ενωθεί με την αναπνοή σου». Είναι περίεργον, αλλά και φοβερόν, σε μία τέτοια εποχή δύσκολη που ζούμε, εσχατολογική, με αγωνίες για το αύριον, να λησμονούμε την χρήση και την δύναμη της προσευχής. Είναι λυπηρόν.

    Τρίτον. Ακόμη η Εκκλησία πρέπει να είναι διακονούσα. Για να εκφράζει ανά πάσα στιγμή, με όλα αυτά που σας λέγω, τι να εκφράζει; Είπα, πρακτικώς την Πεντηκοστή. Εάν ο Κύριος ήλθε να διακονήσει, πόσο μάλλον οι γνήσιοι μαθηταί Του! Έχει τόσους τομείς η κοινωνία μας, στους οποίους οι πιστοί οφείλουν να διακονήσουν. Το «λέντιον», η ποδιά που ζώστηκε ο Χριστός για να πλύνει τα πόδια των μαθητών στον Μυστικό Δείπνο, είναι το σύμβολον της Εκκλησίας μας. Αν το φορούν οι Τέκτονες, οι Μασώνοι, εκείνη την ποδίτσα, θα το έχετε δει, ξέρετε ότι είναι σύμβολον; Σύμβολον διακονίας της κοινωνίας! Οι Μασώνοι; Έχουν σφετεριστεί αυτό το «λέντιον», την ποδίτσα, από την περιουσία της Εκκλησίας. Γιατί ο Χριστός φόρεσε ποδίτσα, ποδιά, για να υπηρετήσει τους μαθητάς.

     Τέταρτον. Η Εκκλησία πρέπει να είναι ιεραποστολική. Εκατομμύρια άνθρωποι πεινούν και διψούν αυτήν την στιγμή της σωτηρίας. Αλλά και βαπτισμένοι ακόμη, δεν έχουν εισαχθεί εις την επίγνωσιν του Ιησού Χριστού. Δεν έχουν εισαχθεί. Εδώ είναι το δυστύχημα. Είναι αδιανόητον η Εκκλησία να αδρανεί ή να αδιαφορεί. Εκκλησία, όπως λέγει ένα γνωμικόν, Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή, θα προσέθετα, ή έργον κηρυκτικό, είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή. Κατέχει θέση, δυστυχώς, σήμερα εγκληματικά διακοσμητική. Είπαμε ότι το κυριότερο σημείο είναι το κήρυγμα, η ιεραποστολή, πλάι με την λατρεία. Είδατε; Σας είπα ότι οι Χριστιανοί μας αγνοούν, δεν έχουν την επίγνωσιν του Υιού του Θεού. Το είδατε; Μόλις ξεκίνησε το κήρυγμα, άνθρωποι, ας μου επιτραπεί να το πω, άσχετοι, σηκώθηκαν και έφυγαν. Σηκώθηκαν και έφυγαν. Γιατί; Ένα πούλμαν ήρθε και σηκώθηκαν οι άνθρωποι και έφυγαν. Και έκαναν και φασαρία…  Και αταξία! Γιατί; Γιατί δεν έμαθαν να έχουν την επίγνωση του Υιού του Θεού. Άνθρωποι, πού θα πάτε; Όπου να πάτε, θα αποκτήσετε αυτήν την επίγνωσιν του Ιησού Χριστού του προσώπου Του; Της Εκκλησίας;  Δεν ξέρετε ότι το κυριότατο είναι… όχι το κεράκι μας, αλλά να γνωρίσομε Ποιος είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός; Εδώ είναι το τραγικόν για μας τους Χριστιανούς.

      Κι ένα πέμπτον. Η Εκκλησία πρέπει να είναι ομολογούσα. Εκεί αποκαλύπτεται ό,τι ενεργοποιεί το Πνεύμα το Άγιον. Δεν μπορείς να ομολογήσεις Χριστόν «εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Έτσι λέγει ο απόστολος Παύλος: «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Κανείς δεν μπορεί να ομολογήσει την θείαν φύσιν του Χριστού, ακριβέστερα, την θεανθρωπίνη φύσιν του Χριστού, παρά μόνο «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Βλέπετε, λοιπόν, ότι το Πνεύμα το Άγιον είναι η άλλη διάστασις της σωτηρίας μας, η χριστολογική και η πνευματολογική; Πρέπει να έχει διαρκώς την μνήμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’αυτό λέγει ο ίδιος ο Κύριος: «Καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» · ή: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». «Κι Εγώ θα τον ομολογήσω εν ημέρα Κρίσεως· ότι αυτός είναι δικός μου, είναι πιστός μου. Ποιος; Αυτός που με ομολόγησε μέσα στην Ιστορία Εμένα». Η ομολογία του Χριστού είναι πάντοτε ο πυρήνας του χριστιανικού βιώματος. Είναι μια οφειλή προς τον Χριστόν και προς τον κόσμον. Χρωστούμε αυτήν την ομολογία και στον Χριστό, μα και εις τον κόσμο. Αν αγαπάμε τον Χριστό, είναι μία οφειλή, χρέος και εις τον κόσμον. Η ομολογία δε είναι πάντοτε ένα μαρτύριον. Από την χλεύην μέχρι το μαρτύριον του αίματος.

    Και τέλος, έκτον, η Εκκλησία πρέπει να είναι μελετώσα και εμβαθύνουσα. Πολλές φορές ο Παύλος αναφέρεται ότι πρέπει να φθάσομε… έχει πολλές φορές την φράση:  «στην επίγνωση του Υιού του Θεού». Και «επίγνωσις» θα πει όχι γνώσις, θα πει βαθιά γνώσις. Αυτό θα πει επίγνωσις. Και αυτή η επίγνωσις, που είναι καρπός μιας βαθιάς μελέτης του Λόγου του Θεού, του θεανθρωπίνου προσώπου του Χριστού, θα μας βοηθήσει να στερεωθούμε στην πίστιν και να αναπτύξομε την αγάπη στον Χριστό. Όταν ο Παύλος έλεγε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;». «Ποιος μπορεί», λέει, «να μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού;». Παύλε, γιατί; Γιατί ο Παύλος είχε βαθυτάτην επίγνωσιν Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

      Το υλικό μας; Που έχομε να μελετήσομε; Είναι πλούσιο. Από την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, μέχρι τα πορίσματα των τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων και μέχρι -επιτραπείτω να το πω έτσι- εις τας λειτουργικάς δέλτους. Έχομε πολλούς τύπους Θείας Λειτουργίας. Λέμε «Μεγάλου Βασιλείου», «Προηγιασμένων»… να πάμε εκεί να μελετήσομε την Θεία Λειτουργία.

         Αγαπητοί, αν σήμερα ο Χριστιανισμός ποδοπατείται από εμάς τους ίδιους τους Χριστιανούς, ξέρετε, στην Ευρώπη, οι Χριστιανοί Ευρωπαίοι, άλλο αν είναι Αγγλικανοί, άλλο αν είναι Προτεστάνται ή  Καθολικοί, οι Χριστιανοί Ευρωπαίοι, γίνονται κάθε μέρα περισσότεροι και περισσότεροι, το φαντάζεσθε; Ισλαμισταί!! Αρνούνται το Ευαγγέλιον και αποδέχονται το Κοράνιον!! Αυτό δεν είναι κατάντημα; Δεν είναι ποδοπάτημα του Ευαγγελίου, ποδοπάτημα του Χριστιανισμού; Αν αυτό συμβαίνει, είναι γιατί ζήσαμε, ζητήσαμε να προσαρμόσομε, να προσαρμοστούμε στα μέτρα του κόσμου τούτου. Δηλαδή στην εκκοσμίκευσιν του Χριστιανισμού. Και όταν τον εκκοσμικεύσομε, τότε είναι πολύ εύκολο να γλυστρήσομε σε άλλα πράγματα. Έχομε, δηλαδή, συσχηματισθεί με τον κόσμον αυτόν. Και όπως λέει ο Παύλος στην προς Ρωμαίους: «Καὶ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ», «Μη γίνεστε ένα σχήμα με τον παρόντα αιώνα». Έτσι αφήσαμε τον Χριστόν και λησμονήσαμε το Πνεύμα το Άγιον.

     Δεν ζητούμε δε τα χαρίσματά Του. Είναι τόσα πολλά. Είναι κατάφορτο. Εφάπαξ πήραμε τα χαρίσματα όλοι οι βαπτισμένοι –προσέξτε- «δυνάμει». Όχι «ἐνεργείᾳ». «Δυνάμει». Όταν δεχθήκαμε το Χρίσμα, το μυστήριον του Χρίσματος, μετά από το Βάπτισμα. Αλλά αφήνομε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, που είναι η προίκα μας, είναι η προίκα μας, ανενέργητα. Τα αφήνομε «δυνάμει». Τα βάζομε στο ντουλάπι. Και δεν του ζητήσαμε του Αγίου Πνεύματος να μας ενεργοποιήσει εκείνα τα οποία μας έδωσε. Είναι όπως ακριβώς κάποιο παιδί γεννιέται και ο νονός του, ξέρω ‘γω, να το πω έτσι, στην Τράπεζα τού βάζει μία γενναία κατάθεση χρημάτων και το παιδί μεγαλώνει και ουδεμίαν χρήσιν κάνει αυτών των χρημάτων, αυτής της δωρεάς. Τι κρίμα, αλήθεια, ε;

     Λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Χριστιανισμὸς ἐστὶ θείας φύσεως μίμησις». Τι είναι ο Χριστιανισμός; Μίμησις θείας φύσεως. Πρέπει, λοιπόν, να μιμηθούμε την μία ουσία και τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Και η μία ουσία ανταποκρίνεται εις την Χριστολογία. Και τα τρία πρόσωπα ανταποκρίνονται εις το Πνεύμα το Άγιον, που ξεχωρίζει το κάθε πρόσωπον μέσα στην Εκκλησία. Πρέπει να αποδεικνύονται ανά πάσα στιγμή αυτά τα δύο θεμέλια της Εκκλησίας. Θα επαναλάβω. Το Χριστολογικό και το Πνευματολογικό. Να ζούμε «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Ο κάθε πιστός να τριαδοποιείται!

     Η φετινή γιορτή της Πεντηκοστής, αγαπητοί μου, ας μας γίνει μία ανάμνησις και μία υπόμνησις. Αμήν.

           ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

     και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

                μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

            ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                              Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
• https://www.arnion.gr/mp3/