ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ -αυστηρώς ακατάλληλο για ελληνόφοβους και αχρίστους. Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑΝΑΙ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Σάββατο 23 Μαΐου 2026
Στην εκπομπή της κρατικής ΕΡΤ «Off the record» ο παρουσιαστής Άγγελος Μόσχοβας χαρακτήρισε ”θηριωδία” το έπος της Τριπολιτσάς παρόντος άφωνου βουλευτή της ΝΔ..Την ίδια ώρα ο ακαδημαικός και μιντιακός λόγος στην Τουρκία εμφανίζει την Τριπολιτσά ως ”γενοκτονία”. Η προπαγάνδα της ΕΡΤ συμπλέει με την προπαγάνδα της Τουρκίας.. ΣΚΑΝΔΑΛΟ
Όταν η ιστορία γίνεται προπαγάνδα.
Για την μάχη της Πάτρας (4 Απριλίου 1821) σπάνια οι περισπούδαστοι "ιστορικοί" μιλούν. Είναι άλλη μιά προσπάθεια οι υποδουλωμένοι πρόγονοί μας να ανακτήσουν την ελευθερία. Η απάντηση των τούρκων ήταν οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι βιασμοί. (βλέπε wikipedeia)
"Θυμούνται" όμως να μιλήσουν για τα έκτρωπα μετά την κατάληψη της Τριπόλεως. Αλλά πάλι "ξεχνούν"τα έργα των τούρκων εναντίον των Ελλήνων και όλων των κατεκτημένων λαών, όπως ξεχνούν και τα έργα του Χουρσίτ. Οι γυναίκες των χαρεμιών - όλες αρπαγμένες από τις οικογένειές τους - δεν ήθελαν να παραδοθούν στους τούρκους, όπως ήταν λογικό, αλλά δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά (περισσότερα για το θέμα και για την τύχη των γυναικών αυτών πάτα εδώ).
Στην εκπομπή της κρατικής ΕΡΤ «Off the record» χθες τη νύκτα ο παρουσιαστής Άγγελος Μόσχοβας χαρακτήρισε ”θηριωδία” το έπος της Τριπολιτσάς παρόντος άφωνου βουλευτή της ΝΔ..Την ίδια ώρα ο ακαδημαικός και μιντιακός λόγος στην Τουρκία εμφανίζει την Τριπολιτσά ως ”γενοκτονία”. Η προπαγάνδα της ΕΡΤ συμπλέει με την προπαγάνδα της Τουρκίας..ενώ τα ελληνοτουρκικά διέρχονται μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις της ιστορίας.. Η εκτούρκευση της ελληνικής ιστορίας δεν έχει τέλος..
Η Αθήνα να ξεκαθαρίσει άμεσα τη θέση της, η ΝΔ να τοποθετηθεί για τον βουλευτή της, η ΕΡΤ να καλέσει το δημοσιογράφο ν’ ανασκευάσει και οι εισαγγελείς να μην κοιμούνται νωρίς..
”Από την Τριπολιτσά στη «Μεγάλη Ιδέα»: το ιστορικό παλίμψηστο που η Άγκυρα επαναφέρει για να εγκαλέσει την Ελλάδα” γράφει η ανταποκρίτρια Μαρία Ζαχαράκη..
Στον τουρκικό ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό λόγο, οι αναφορές στην Επανάσταση του 1821 επανέρχονται με αυξημένη ένταση κάθε φορά που στην Ελλάδα τίθενται στο επίκεντρο ιστορικές μνήμες που συνδέονται με την Τουρκία.
Μετά την απότιση μνήμης στον Ποντιακό Ελληνισμό, που αφανίστηκε πριν από έναν αιώνα, το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Αναντολού με σειρά συνεντεύξεων με Τούρκους ακαδημαϊκούς και αναλυτούς επιχειρεί να επανατοποθετήσει το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, προβάλλοντας μια ανάγνωση που συνδέει διαφορετικά επεισόδια του 19ου και 20ού αιώνα σε ένα ενιαίο αφήγημα.
Κεντρικό στοιχείο των αναλύσεων αποτελεί η προσπάθεια ανάδειξης της Τριπολιτσάς ως ‘γενοκτονίας’, ώστε να λειτουργήσει ως ιστορικό αντιπαράδειγμα απέναντι στις ελληνικές ιστορικές μνήμες.
«Η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την ιστορία της»
Σύμφωνα με το ΑΑ, Τούρκοι ιστορικοί και ειδικοί στο διεθνές δίκαιο περιγράφουν τη μάχη της Τριπολιτσάς ως μια διαδικασία συστηματικών επιθέσεων κατά του μουσουλμανικού πληθυσμού.
Με μια ιστορική ανάγνωση που ανατρέχει σε ιδέες πριν ακόμη αυτές αποκτήσουν πολιτική υπόσταση, ο Τούρκος αναλυτής Αλί Φουάτ Ορέντς επιχειρεί να συνδέσει την Τριπολιτσά με τη «Μεγάλη Ιδέα», που εμφανίστηκε έναν αιώνα μετά, παρουσιάζοντάς την ως μέρος ενός ευρύτερου επεκτατικού σχεδίου της Ελλάδας (!).
«Οι Έλληνες χρησιμοποιούν την εχθρότητα απέναντι στους Τούρκους ως σημαντικό επιχείρημα για τη διαμόρφωση της εθνικής τους ταυτότητας. Επιπλέον, έχουν υιοθετήσει μια επεκτατική πολιτική που ονομάζουν ‘Μεγάλη Ιδέα’ για να επεκτείνουν την επικράτειά τους. Αυτή η Μεγάλη Ιδέα στοχεύει τα τουρκικά εδάφη. Αυτό συνεχίζεται με αυτόν τον τρόπο από το 1830».
Στο ίδιο πλαίσιο, ο ίδιος αναφέρεται στην Τριπολιτσά ως «παράδειγμα αγριότητας που σπάνια παρατηρείται στην ιστορία», επισημαίνοντας ότι οι τότε εξελίξεις συνοδεύτηκαν από μαζικές απώλειες αμάχων και αφανισμό της μουσουλμανικής παρουσίας στην περιοχή.
Ο αναπληρωτής καθηγητής Βελιάντ Ακγιάι περιγράφει στο ίδιο ρεπορτάζ την επανάσταση ως μαζικές επιθέσεις κατά του μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοποννήσου.
Σύμφωνα με την αφήγησή του, «από την αρχή κιόλας, ξεκίνησε ένα ανθρωποκυνηγητό στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου, ενώ όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν κατέφυγαν σε οχυρά που τελικά πολιορκήθηκαν».
Για τη συγκεκριμένη κορύφωση των γεγονότων στην Τριπολιτσά, σημειώνει ότι:
«Η σφαγή που έλαβε χώρα στην Τριπολιτσά με την πτώση της πόλης στις 5 Οκτωβρίου 1821, ήταν η μεγαλύτερη που έχει συμβεί ποτέ».
Παράλληλα, υπογραμμίζεται ότι οι εξελίξεις δεν περιορίστηκαν σε ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά, κατά την ίδια προσέγγιση, συνιστούν μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας εκκαθάρισης πληθυσμών στην περιοχή.
Στην παρέμβασή της η Εμετέ Γκιόζγκιουζελί υποστηρίζει ότι οι επιθέσεις είχαν «σκόπιμο χαρακτήρα εξόντωσης» με στόχο τη δημιουργία ομοιογενούς πληθυσμιακής δομής.
«Οι λόγοι για τη στοχοποίηση του τουρκικού πληθυσμού που ζούσε στο Μοριά πηγάζουν άμεσα από την ιδέα της δημιουργίας μιας ομοιογενούς χριστιανο-ελληνικής κοινωνίας».
Οι αναφορές στην Τριπολιτσά δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένο ιστορικό γεγονός, αλλά ως στοιχείο ενός ευρύτερου αφηγήματος που η τουρκική πλευρά συχνά το επαναφέρει στον δημόσιο λόγο για να επηρεάσει τη σύγχρονη ερμηνεία της ελληνο-τουρκικής ιστορίας.
Βάρναλης, η ομοφυλοφιλία ως πολιτική διαφθορά.
Βάρναλης, η ομοφυλοφιλία ως πολιτική διαφθορά. Ο μεγάλος διανοούμενος της πραγματικής αριστεράς Κώστας Βάρναλης στο έργο του “η αληθινή απολογία του Σωκράτη” καγχαζει τα περιεργα γούστα που έκανε δόγμα του ο εξευρωπαϊσμός,η αμερικανοαριστερα και ο απελευθερωμένος νεοφιλελευθερισμός και που θεσμοθέτησε η νομική βαρβαρότητα. Εμφανίζει ένα Σωκράτη που τρολαρει άσχημα τους δικαστές και πολιτικούς αντιπάλους του. Πραγματικά τι κοτσια είχε ο Βάρναλης ως διανοούμενος για να τολμήσει μετά τον Πλάτωνα να μεταγραψει την Απολογία του Σωκράτη. Σαρκάζει την παρηκμασμένη δημοκρατία ως σαπουνόπερα της πεντάρας.
”Ο μυρωδάτος Μέλητος άγνωστος ποιητής και διάσημος “τέτοιος” (σσ τοιούτος) δέχτηκε για λίγα κατοσταρικα να υπογράψει την κατηγορία.
Οσο μιλούσαν οι κατήγοροι ο Μέλητος με την ψιλή φωνή και τα γυναικιστικα κουνήματα.
Κι αν για τέτοιους θεούς φοραινετε φουστάνι και νταντελενια παντελόνια και χορεύετε μανιασμένα κουνωντας την κοιλιά σας και τα καπούλια σας σαν γυναίκες.
Μπροστά σ αυτούς εγώ δεν είμαι τίποτα για την πατρίδα….μήτε στα ρέματα του Κηφισού παραδόθηκα στα μυστήρια της αρσενικής Αφροδίτης.
…τη θανατική σας απόφαση την ήξερα από τα πριν γιατί χα πλερια εμπιστοσύνη στον ξεπεσμό του καιρού μας.”
Πολύ επίκαιρος ο λόγος ο και η κριτική του… Από το ”τέκνο της Ανάγκης” στο κάθε τεκνό της Ταπεινωτικής Συνθηκολόγησης και της Υποταγής… Πόσοι Μέλητοι δεν γυρεύουν να καθορίσουν και σήμερα τη μοίρα μας..δεν φαρμακώνουν μελιστάλαχτα τις αξίες μας…δεν συνυπογράφουν την καταδικαστική ετυμηγορία κατά νέων γενιών..
dimpenews.com
Λυκούργος Λογοθέτης
|
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα
|
Η Μάχη του Γρανικού
Η πρώτη μεγάλη νίκη του Μεγάλου Αλέξανδρου κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, που εδραίωσε τη φήμη του ως μέγα στρατηλάτη. Έλαβε χώρα στις 22 Μαΐου του 334 π.Χ. στον ποταμό Γρανικό... | |
| Διαβάστε περισσότερα... |
Παρασκευή 22 Μαΐου 2026
Μνήμη της Β' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου
Μνήμη της Β' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου
| Ημερομηνία Εορτής: | 22/05/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Μνημη Της Β' Αγιας Οικουμενικης Συνοδου |
| Περιεχόμενα: | |
  | |
Βιογραφία
Tολμά το θείον Πνεύμα μη Θεόν λέγειν,
Tο παμπόνηρον πνεύμα Mακεδονίου.
Μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας ανεφάνησαν στην Εκκλησία και νέοι αιρετικοί, όπως οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί, υπό τον αιρεσιάρχη Μακεδόνιο Κωνσταντινουπόλεως, οι Ημιαρειανοί, ο Απολινάριος Λαοδικείας, ο Σαβέλλιος Πτολεμαΐδος, ο Μάρκελλος Αγκύρας, ο Φωτεινός Σιρμίου, ο Ευνόμιος Κυζίκου με το διδάσκαλό του Αέτιο, ο Ευδόξιος Κωνσταντινουπόλεως, ο Παύλος Σαμοσατεύς και άλλοι που προσείλκυαν πολλούς οπαδούς.
Το χριστολογικό ζήτημα τέθηκε εξ αιτίας της αιρέσεως του Απολιναρίου Λαοδικείας. Ο Απολινάριος (390 μ.Χ.), όπως και η λεγόμενη Αλεξανδρινή Σχολή, τόνιζε πρωτίστως την ενότητα στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, συχνά εις βάρος της πληρότητας του ανθρώπινου στοιχείου. Δίδασκε ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού, ο οποίος είναι τέλειος Θεός και κατά την Ενανθρώπιση έλαβε μόνο σάρκα («Θεός σαρκοφόρος»), δηλαδή ανθρώπινο σώμα και άλογη ψυχή, όχι όμως και ανθρώπινο νου, γιατί αυτό θα σήμαινε την τελειότητα (ακεραιότητα) της ανθρώπινης φύσεως. Ο Απολινάριος θεωρούσε πως ο Χριστός για την σωτηρία του ανθρώπου είναι ανάγκη να είναι τέλειος Θεός. Για να είναι λοιπόν δυνατή η πλήρης ένωση στον Ένα Χριστό, δίδασκε ότι ο Λόγος του Θεού δεν έλαβε κατά την Ενανθρώπιση τέλεια ανθρώπινη φύση, αλλά μόνο το ανθρώπινο σώμα εμψυχωμένο με ζωική (άλογη) ψυχή και όχι ανθρώπινο νου. Προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «σαρξ», όχι όμως με την βιβλική του σημασία. Επέμενε στη στενή ένωση Θεού και ανθρώπου στον Χριστό, αλλά η ανθρώπινη φύση Του δεν ήταν πλήρης. Την ένωση Λόγου και σαρκός σε μία φύση την χαρακτήριζε «ένωσιν ουσιώδη», «ένωσιν σύνθετον» και «ένωσιν φυσικήν». Η «κολοβωμένη» ανθρώπινη φύση μετά την ένωση πρέπει να θεωρηθεί ότι απορροφήθηκε και χάθηκε μέσα πιο κόλπους του Λόγου, έτσι ώστε ο Χριστός να μην είναι τέλειος άνθρωπος, αλλά μόνο τέλειος Θεός..
Οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί αρνούνταν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, θεωρώντας αυτό «κτίσμα και όχι Θεό, ούτε ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό». Κατά τον Μέγα Βασίλειο οι Πνευματομάχοι θεωρούνταν όχι μόνο ότι θεομαχούσαν κατά του Θεού και του Υιού και ότι χριστομαχούσαν, αλλά και ότι πνευματομαχούσαν..
Στη διδασκαλία του Απολιναρίου και του Μακεδονίου αντέδρασαν από πολύ νωρίς οι Πατέρες της Εκκλησίας και τον καταδίκασαν πολλές φορές. Η οριστική όμως καταδίκη της αιρετικής τους κακοδοξίας έγινε από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381 μ.Χ..
Η Β' Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε από τον Μάιο μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 381 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, προς επίλυση θεολογικών και διοικητικών προβλημάτων. Οι εκατόν πενήντα θεοφόροι Πατέρες, που συμμετείχαν σε αυτήν, προέρχονταν από περιοχές, οι οποίες πολιτικά υπάγονταν στη δικαιοδοσία του αυτοκράτορα που τους συγκάλεσε. Επρόκειτο δηλαδή περί Μεγάλης Συνόδου των Επισκόπων του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, η δε αναγνώρισή της ως της Β' Οικουμενικής έγινε από την Δ+ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ., η οποία και αποδέχθηκε το Σύμβολον αυτής ως ισοδύναμο και ισόκυρο με αυτό της Νικαίας.
Η Β' Οικουμενική Σύνοδος απέκτησε μεγάλη σημασία για τον Χριστιανισμό προ πάντων διότι συμπλήρωσε το ιερό Σύμβολον της Πίστεως, αφού δογμάτισε ιδίως την Πνευματολογία της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως και άλλα άρθρα της πίστεως, και έτσι αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και μέγα σταθμό ιδίως στο δογματικό καθορισμό της αρχαίας Εκκλησίας. Η σπουδαιότητα της παρούσης Συνόδου και του Συμβόλου αυτής έγκειται κυρίως στην ολοκλήρωση του Τριαδικού δόγματος, διά της θεσπίσεως της Θεότητος και της «ἐκ τοῦ Πατρὸς» εκπορεύσεως του Πνεύματος, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι παραθεωρείται η σημασία της διδασκαλίας αυτής περί Εκκλησίας, βαπτίσματος, αναστάσεως νεκρών και ζωής αιωνίου.
Αυτή κατά πρώτο και κύριο λόγο διετύπωσε πλατύτερα, πληρέστερα και ακριβέστερα το ιερό Σύμβολον της Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, το «Πιστεύω», επειδή τα μεν επτά πρώτα άρθρα συντάχθηκαν υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ., εναντίον της μεγάλης αιρέσεως του Αρειανισμού, που συντάραξε επί μακρόν την Εκκλησία, και η οποία αίρεση αρνιόταν τη Θεότητα του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τα δε πέντε τελευταία από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο, εναντίον της Πνευματομαχίας που αρνιόταν τη Θεότητα του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος και των άλλων ως άνω αιρέσεων. το ιερόν Σύμβολον της Πίστεως, το «Πιστεύω», απαγγέλεται και καθομολογείται από όλους τους Χριστιανούς ως ομολογία πίστεως, ως βαπτιστήριο και ως λειτουργικό κείμενο στη θεία λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αναγνωρίζει και τιμά αυτό ως έργο των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων.
Εκείνο το οποίο υπογραμμίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης στη Σύνοδο είναι ότι ο Ίδιος ο Κύριος επισυνάπτει το Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό, δεδομένου ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της θείας φύσεως και είναι ζωοποιόν, άγιον, αΐδιον, σοφόν, ευθές, ηγεμονικόν. Αυτή η κοινότητα των Ονομάτων αποδεικνύει ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει στην ενέργεια μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Η ταυτότητα δε της ενέργειας αποδεικνύει το ηνωμένον της φύσεως. Ουδείς επομένως πρέπει να αρνηθεί την μία Θεότητα των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος. Γι' αυτό ο ιερός Πατέρας αναγράφει ότι «μία ἐστὶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἡ διὰ τῆς εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα πίστεως παραγινομένη, ἐκ μὲν τοῦ θεοῦ τῶν ὅλων πηγάζουσα, διὰ δὲ τοῦ Υἱοῦ προϊοῦσα, ἐν δὲ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι τελειουμένη». Στην ερώτηση των Πνευματομάχων πως είναι δυνατόν το Πνεύμα να είναι ισότιμο προς τον Πατέρα και τον Υιό, εφ' όσον ο Πατέρας μεν είναι Δημιουργός, δι' Υιού δε τα πάντα εδημιουργήθησαν, απαντά ότι πάντα εκτίσθησαν εν Αγίω Πνεύματι και εξαίρει το συναΐδιον και αχώριστον των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος και υπογραμμίζει ότι εκτός της κατά τάξιν και υπόστασιν διαφοράς «ἐν οὐδενὶ τὸ παρηλλαγμένον καταλαμβάνομεν».
Στο Τυπικό της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης η μνήμη της Συνόδου ετελείτο μαζί με την μνήμη της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου την πρώτη Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (τιμάται 14 Σεπτεμβρίου). Ως εισηγητής της διπλής αυτής εορτής και ποιητής της Ακολουθίας θεωρείται ο Συμεών Θεσσαλονίκης.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Β' Οικουμενική Σύνοδος - Άγιον Όρος, Μεγίστη ....
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας
| Ημερομηνία Εορτής: | 22/05/2026 |
| Τύπος εορτής: | Σταθερή. Εορτάζει στις 22 Μαΐου εκάστου έτους. |
| Άγιοι που εορτάζουν: | Αγιος Παυλος ο Πελοποννησιος ο Οσιομαρτυρας (1790 - 1818) |
| Πολιούχος: | Τρίπολη |
| Ιερά Λείψανα: | Λείψανα του Αγίου φυλάσσονται στη Μονή Βαρσών Αρκαδίας. Το τρίχινο ματωμένο ένδυμά του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Αγίας Ματρώνας Ύδρας. |
| Περιεχόμενα: | |
| | |
Βιογραφία
Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στο χωριό Σοποτό της Επαρχίας Καλαβρύτων και ανατράφηκε με χριστιανοπρέπεια από γονείς φτωχούς μεν, αλλά ενάρετους ορθόδοξους χριστιανούς. Το πρώτο του όνομα ήταν Παναγιώτης.
Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού και παρέμεινε εκεί εργαζόμενος έντιμα, για 14 χρόνια. Κατόπιν έφυγε από την Πάτρα και ήλθε στα Καλάβρυτα, όπου για την εξάσκηση του επαγγέλματος του, νοίκιασε ένα εργαστήριο. Οι ιδιοκτήτες όμως του εργαστηρίου, απαίτησαν από τον Παναγιώτη περισσότερο νοίκι απ' ότι συμφώνησαν και τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου πιεζόμενος ο μάρτυρας και επάνω στον θυμό του είπε: «Τούρκος να γίνω αν δώσω περισσότερα». Τελικά τους έδωσε το νοίκι που ζητούσαν και αφού βγήκε από τη φυλακή, έφυγε από τα Καλάβρυτα και πήγε στην Τρίπολη, όπου διασκέδαζε στα περίχωρα της με δύο άλλους φίλους του, λέγοντας ότι ήταν Τούρκος.
Η συνείδηση του όμως τον ήλεγξε και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πήγε στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Αθανασίου, κοντά σ' ένα σοφό Πελοποννήσιο γέροντα τον Τιμόθεο, στον όποιο εξομολογήθηκε και έτυχε πνευματικής παρηγοριάς. Αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Παύλος. Μετά με τον γέροντα του Τιμόθεο ήλθε σε Ρώσικο κοινόβιο του Αγίου Όρους, όπου έμεινε τρία χρόνια. Εκεί άναψε και ο πόθος του μαρτυρίου μέσα του.
Σε ηλικία 25 ετών πήγε στη Σκήτη της Αγίας Άννας και υποτάχθηκε στον πνευματικό πατέρα Ιερομόναχο Ανανία, στον όποιο εξομολογήθηκε τον πόθο του για το μαρτύριο. Εκεί δοκιμάστηκε για 40 ήμερες πήρε την ευλογία των Πατέρων και αναχώρησε για το μαρτύριο. Έφθασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου αγωνίστηκε με νηστεία και προσευχή για 40 ολόκληρες ήμερες. Κατόπιν αναχώρησε για τα Καλάβρυτα και από εκεί πήγε στην Τρίπολη.
Πληροφορήθηκε ότι στο Ναύπλιο βρισκόταν ένας εξάδελφος του εξωμότης και έτσι αναχώρησε για την πόλη αυτή, προκειμένου να διορθώσει τον εξάδελφο του. Παρέλαβε τον εξωμότη αυτόν σαν συνοδίτη, επανήλθε στην Τρίπολη και παρουσιάστηκε στον Μουφτή της πόλης, από τον όποιο έλαβε έγγραφη διαταγή να παραστεί μπροστά στον κριτή, την ήμερα μεγάλης σύναξης πολλών προκρίτων χριστιανών και Αρχιερέων.
Στή σύναξη λοιπόν αυτή, ο Παύλος, μπροστά σ' όλους κήρυξε τη Θεότητα του Χριστού και έκανε δριμύτατο έλεγχο της μουσουλμανικής θρησκείας. Ο κριτής, μπροστά στην αμετάθετη γνώμη του μάρτυρα, τον καταδίκασε να καεί ζωντανός. Κάποιοι Τούρκοι όμως, είπαν ότι ενδέχεται οι χριστιανοί να πάρουν την στάχτη και τα λείψανα του μάρτυρα, ο κριτής μετέβαλε την απόφαση του και έτσι τον αποκεφάλισαν στις 22 Μαΐου 1818 μ.Χ. στην Τρίπολη σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών. Το τίμιο λείψανο του το πέταξαν στο χώρο ακαθαρσιών του σπιτιού ενός Τούρκου ηγεμόνα. Το παρέλαβαν όμως κρυφά οι χριστιανοί και αφού το καθάρισαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών, το ενταφίασαν.
Το μαρτύριο του συνέγραψε ο Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακυνθινός, Αγιορείτης του Ρώσικου κοινοβίου. Ναός του Αγίου βρίσκεται στην Τρίπολη και εικόνα του στον ναό των Είσοδίων της Θεοτόκου στην Αθήνα (Καπνικαρέα).
Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή τη μέρα και μαζί με τη μνήμη του νέου οσιομάρτυρα Παύλου, αναφέρουν και τη μνήμη του αγίου νεομάρτυρα Μήτρου ή Δημητρίου του Πελοποννήσιου, που η κυρίως μνήμη του είναι την 28η Μαΐου, όπου και η ήμερα του μαρτυρίου του. Αυτό γίνεται, προφανώς διότι και οι δύο τιμώνται στην ίδια πόλη την Τρίπολη της Αρκαδίας, όπου βρίσκονται και τα Ιερά λείψανα τους.
Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιο....
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιο....
Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιο....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)