Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Επιμένει ο Υπουργός Παιδείας στην αλλαξοπιστία των Ελλήνων Ορθοδόξων μαθητών!! - Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ)

Αθήνα, 31 Ιανουαρίου 2018
Αριθμ. Πρωτ.  21
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Επιμένει ο Υπουργός Παιδείας στην αλλαξοπιστία
των Ελλήνων Ορθοδόξων μαθητών!!
Το Υπουργείο Παιδείας μέσω των αρμόδιων οργάνων του, με έγγραφό του προς τους Διευθυντές των Σχολείων της χώρας ζητά να πληροφορηθεί  τον αριθμό των βιβλίων-Φακέλων του μαθήματος των Θρησκευτικών που έχουν επιστρέψει στα σχολεία οι γονείς των μαθητών. Η κίνηση αυτή του Υπουργείου Παιδείας σημαίνει ότι:
1. Αναγνωρίζει ότι έχει δημιουργηθεί μείζον θέμα στα σχολεία, όταν ο ίδιος ο Υπουργός Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου, στις αρχές Οκτωβρίου 2017, καταφερόταν απαξιωτικά ως προς το θέμα, χαρακτηρίζοντας ασήμαντες μειοψηφίες τους  γονείς που επιστρέφουν στο Υπουργείο Παιδείας τα βιβλία-Φακέλους του μαθήματος των Θρησκευτικών.
2. Το Υπουργείο Παιδείας θα προσπαθήσει πιθανόν και πάλι, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που θα συγκεντρώσει, να μιλήσει για μειοψηφίες και να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό με ψευδή και ελλειπτικά στοιχεία, αγνοώντας ή αποσιωπώντας  ηθελημένα τα παρακάτω :
α) Το θέμα της επιστροφής των βιβλίων-Φακέλων του μαθήματος των Θρησκευτικών δεν είναι ποσοτικό, αλλά καθαρά ποιοτικό. Η κίνηση αυτή των γονέων, δηλαδή, φανερώνει την κάθετη αντίθεσή τους απέναντι στην ιδεοληπτική και απεγνωσμένη προσπάθεια της σημερινής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, να επιβάλει δια της βίας και εξαναγκαστικά, διαμέσου ενός ιδιότυπου νέου γενιτσαρισμού, στους μικρούς μαθητές/τριες  των σχολείων της πατρίδας μας, ένα μοντέλο μαθήματος Θρησκευτικών που αποδομεί ευθέως στα μάτια τους, την αποκεκαλυμμένη πίστη των γονέων τους, εξισώνοντάς την με τις ανθρωποκατασκευασμένες θρησκείες του κόσμου. Ο αριθμός των επιστραφέντων βιβλίων-Φακέλων είναι συμβολικός και δείχνει σαφώς την παταγώδη αποτυχία του μεθοδευμένου εγχειρήματος να μετατραπεί βιαίως και παρανόμως η πίστη των μαθητών σε ένα συγκεχυμένο και πολτοποιημένο συνονθύλευμα θρησκειών που αντιτίθενται στη χριστιανική αλήθεια και πίστη των ορθοδόξων μαθητών.
β) Στην ανακοίνωσή του το Υπουργείο Παιδείας δεν αναφέρεται καθόλου σε όλους εκείνους τους Διευθυντές Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης και τους  Διευθυντές των Σχολικών μονάδων που αρνούνται, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, να παραλάβουν τα επιστρεφόμενα από τους γονείς βιβλία-Φακέλους του μαθήματος των Θρησκευτικών.
γ) Από την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας συμπεραίνουμε ότι εσκεμμένα δεν προσμετρούνται, στην καταμέτρηση που επιχειρείται, τα βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών που έχουν επιστραφεί από τους γονείς ταχυδρομικώς απευθείας στο Υπουργείο.
δ) Το Υπουργείο Παιδείας δείχνει να αγνοεί ακόμη, τις εκατοντάδες των βιβλίων-Φακέλων του μαθήματος των Θρησκευτικών που συγκεντρώνουν ορισμένες Μητροπόλεις διαμέσου των Ιερών Ναών τους για να επιστραφούν μαζικά στο Υπουργείο.
ε)Το Υπουργείο Παιδείας επίσης, περιφρονεί επιδεικτικά τις χιλιάδες των δηλώσεων που έχουν υπογραφεί και δημοσιευθεί στο διαδίκτυο από αγανακτισμένους γονείς, οι οποίοι διαμαρτύρονται εντονότατα για τα νέα βιβλία-Φακέλους του μαθήματος των Θρησκευτικών, χωρίς να τα έχουν επιστρέψει μέχρι στιγμής  στο Υπουργείο.
στ) Το Υπουργείο Παιδείας, επίσης, φαίνεται να μην λαμβάνει σοβαρά υπόψη του το γεγονός  ότι μέχρι τώρα οι όποιες επιστροφές στο Υπουργείο βιβλίων-Φακέλων του μαθήματος των Θρησκευτικών από γονείς έγιναν αυτοβούλως και χωρίς καμιά κεντρική καθοδήγηση. Γι΄ αυτό και υπάρχει αυτή η ποικιλία των μορφών της αντίδρασής τους.
Από όλα τα παραπάνω, συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα  ότι το Υπουργείο Παιδείας και ο σημερινός Υπουργός Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου εθελοτυφλούν μπροστά στο τεράστιο πρόβλημα, που ως υπεύθυνοι έχουν δημιουργήσει στα παιδιά, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, με τα νέα Προγράμματα και τα νέα βιβλία-Φακέλους του μαθήματος των Θρησκευτικών, τα οποία εισήγαγαν στα σχολεία και επιβάλουν στους μαθητές να τα διδαχθούν. 
Είναι πλέον φανερό ότι ο κ. Κ. Γαβρόγλου επιμένει να προχωράει αυταρχικά και φασιστικά στην εφαρμογή της πολιτικής της Κυβέρνησής του στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, ιδιαίτερα μάλιστα στον τομέα της θρησκευτικής αγωγής,  μη λαμβάνοντας υπόψη του τις αντιδράσεις που αυτή προκαλεί -όπως ακριβώς πράττει η Κυβέρνησή του και στο μέγα εθνικό θέμα της Μακεδονίας- προφανώς, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει ιδεοληπτικές σκοπιμότητες, άγνωστης για τον λαό μας προέλευσης, που αφορούν όμως άμεσα την πνευματική εξέλιξη των ελλήνων ορθοδόξων μαθητών.
Τελικά, όμως, αυτό που πετυχαίνει το Υπουργείο στην πράξη, με όλα αυτά που απεργάζεται, είναι να δημιουργεί κύμα αντιδράσεων, που τείνουν να λάβουν χαρακτηριστικά μαζικού κινήματος –όπως ακριβώς συνέβη και στο Μακεδονικό ζήτημα- εναντίον της αντορθόδοξης εκπαιδευτικής πολιτικής της Κυβέρνησής του,  με πρώτη στη σειρά την επαναστατική και πρωτοφανή στα παγκόσμια εκπαιδευτικά χρονικά, πρωτοβουλία των ελλήνων γονέων να επιστρέφουν πίσω στο Υπουργείο τα βιβλία-Φακέλους του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Σύντομα, επίσης, πιστεύουμε θα αντιληφθούν οι υπεύθυνοι πρωτεργάτες του Υπουργείου Παιδείας αλλά και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, οι οποίοι έχουν την ευθύνη έγκρισης και προώθησης όλων αυτών των «επικίνδυνων και απαράδεκτων» πολιτισμικών και θρησκευτικών υποπροϊόντων, ότι η φασιστική τους ασέβεια προς τους γονείς και η μέσω των νέων Θρησκευτικών μεθόδευση αποορθοδοξοποίησης των παιδιών, θα λάβει και την ανάλογη απάντηση!
Το Διοικητικό Συμβούλιο

Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης


Ημερομηνία εορτής: 31/01/2018Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 31 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα: Η τίμια κάρα του νεομάρτυρα είναι θησαυρισμένη στην Ιερά Μονή Βουλκάνου της Μεσσηνίας.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ηλιας Ο Νεος Οσιομαρτυρας Ο Αρδουνης (; - 1686)

Ου πυρ φλέγει σε Hλία στεφηφόρε.
Ένδον γαρ είχες πυρ Θεού της αγάπης.
Βιογραφία
Ο Άγιος Ηλίας γεννήθηκε στην Καλαμάτα από γονείς ευσεβείς. Έκανε το επάγγελμα του κουρέα και είχε μεγάλη υπόληψη από τους προεστούς της Καλαμάτας.

Μιλώντας κάποτε σ' αυτούς, τους προέτρεψε να ενεργήσουν για να ελαφρυνθούν οι φόροι που επιβάλλουν οι Τούρκοι στους χριστιανούς, διότι αλλιώς κινδυνεύουν να αρνηθούν την πίστη των πατέρων τους. Οι προεστοί διαφωνούσαν μαζί του λέγοντας ότι οι Χριστιανοί δεν κινδυνεύουν ν’ αρνηθούν την πίστη τους. Τότε εκείνος τους λέει, εμένα αν κάποιος μου δώσει ένα φέσι γυρίζω το φύλλο. Τότε ένας προεστός, για αστείο, έστειλε και του αγόρασε ένα φέσι. Εκείνος πήγε αμέσως στον δικαστή και έγινε μουσουλμάνος, γεγονός που λύπησε όλους τους Χριστιανούς.

Μετά από λίγο καιρό συναισθάνθηκε το σφάλμα του, έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στο Άγιο Όρος. Εκεί εξωμολογήθηκε με μεγάλη συντριβή το λάθος του, έκανε τον κανόνα του και μυρώθηκε με το Άγιο Μύρο. Έγινε μάλιστα και μοναχός στο Άγιο Όρος, όπου παρέμεινε οκτώ χρόνια, ασκούμενος στην αρετή, την προσευχή και την προετοιμασία για το μαρτύριο.

Επανήλθε λοιπόν στην Καλαμάτα, παρουσιάστηκε στον κριτή και ομολόγησε μπροστά του τη χριστιανική πίστη. Παρά τις κολακείες και τα φρικτά βασανιστήρια, ο Ηλίας έμεινε ακλόνητος στην πίστη του. Ο δικαστής τότε διέταξε να τον κάψουν με χλωρά ξύλα. Τον άρπαξαν οι δήμιοι και τον οδηγούσαν στον τόπο της καταδίκης.

Στο δρόμο κάποιος του κατέβασε κυριολεκτικά την πλάτη με μια σπαθιά. Ο άγιος χωρίς να δειλιάσει, χαρούμενος, με περισσότερο θάρρος, προχωρούσε ψάλλοντας τους ψαλμούς του Δαυίδ. Όταν έφθασαν στον τόπο της καταδίκης, τον έριξαν στη φωτιά. Το θαυμαστό είναι ότι, ενώ παρέδωσε την αγία του ψυχή μέσα στην πυρά, όταν έσβησε η φωτιά το άγιο λείψανό του είχε μείνει άθικτο. Δεν είχαν καεί ούτε τα ράσα του ούτε τα γένια ούτε τα μαλλιά του. Τη νύχτα, οι φρουροί έβλεπαν το ουράνιο φως που κατέβαινε και περικύκλωνε το τίμιο λείψανο του μάρτυρος και έλεγαν επειδή δεν τον έκαψε η φωτιά, έστειλε ο Θεός φωτιά από τον ουρανό για να τον κάψει.

Οι Χριστιανοί πήραν το άγιο λείψανο του μάρτυρος και το έθαψαν δίνοντας πολλά χρήματα. Όταν, αργότερα, έκαναν την ανακομιδή μια καταπληκτική ευωδία γέμιζε τον τόπο.

Η τίμια κάρα του νεομάρτυρα αυτού, είναι θησαυρισμένη στην Ιερά Μονή Βουλκάνου της Μεσσηνίας.

Να σημειώσουμε τέλος ότι το έτος μαρτυρίου του Αγίου μάλλον δεν είναι το 1686 μ.Χ., όπως πρώτος αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και επαναλαμβάνουν λανθασμένα όλοι οι Συναξαριστές. Η Καλαμάτα ελευθερώθηκε από τους Τούρκους στις 14 Σεπτεμβρίου 1685 μ.Χ. με την βοήθεια των Βενετών, οι οποίοι παρέμειναν στην πόλη μέχρι το 1715 μ.Χ. Συνεπώς, ο Άγιος Ηλίας μαρτύρησε πριν από τις 14 Σεπτεμβρίου 1685 μ.Χ. όταν ήταν οι Τούρκοι στην Καλαμάτα. Δηλαδή, το πιθανότερο, στις 31 Ιανουαρίου 1685 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Καλαμῶν θεῖος γόνος καὶ ἐγκαλλώπισμα, Ὁσιομάρτυς Ἠλία ἀξιοθαύμαστε, ἀνεδείχθης ἀληθῶς δόξῃ τῇ κρείττονι, ὡς ἀσκήσας ἱερῶς, καὶ ἀθλήσας ἀνδρικῶς, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος· ὃν ἐκδυσώπει ἀπαύστως, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἐν ἀσκήσει πρότερον, θεοφιλεῖ διαπρέψας, ἐν ἀθλήσει ὕστερον, ὑπὲρ Χριστοῦ ἠγωνίσω· πᾶσαν γὰρ, ἐχθροῦ τὴν πλάνην καταπαλαίσας, ἤνεγκας, πυρὸς τὴν καῦσιν ἀνδρειοφρόνως, καὶ θεόθεν ἐδοξάσθης, Ὁσιομάρτυς Ἠλία ἔνδοξε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις Ἐκκλησίας νέος ἀστήρ, Ἠλία θεόφρον, Καλαμαίων ἡ καλλονή· χαίροις ὁ πηγάζων, ἐκ τῆς σεπτῆς σου κάρας, θαυμάτων θεῖα ῥεῖθρα, τοῖς σὲ γεραίρουσι.




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης
Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης

Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης
Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης

Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης
Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης

Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης
Άγιος Ηλίας ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Αρδούνης

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Μα (σ)το όνομα είναι ο αλυτρωτισμός!

Τα επιχειρήματα της εγχώριας ελίτ, αυτών που «ξέρουν» (διότι ο λαός, κατ’ αυτούς, «δεν ξέρει»), είναι φαιδρά, όπως και αυτοί που τα ξεστομίζουν. Επιτρέψτε μου να τα αποδομήσω, για να μην σας βγαίνουν από πάνω οι άσχετοι, σε πιθανό διάλογο, αλλά και για να στρέψετε εναντίον της ελίτ οποιονδήποτε υγιή πιάστηκε στα δίχτυα της προπαγάνδας της.


Επιχείρημα πρώτο: «όλοι τούς λένε Μακεδόνες», «100 χώρες τούς έχουν αναγνωρίσει» κτλ κτλ. 
Ανοησία. Κατ’ αρχάς ποιοι είναι οι «όλοι»: Οι «όλοι» είναι αυτοί που νομιμοποίησαν, δια της ενθαρρύνσεως ή της αδρανείας, την κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους ιμπεριαλιστές, τον στραγγαλισμό της Παλαιστίνης από τους Σιωνιστές και τη διάλυση κυρίαρχων κρατών στην ευρύτερη περιοχή μας. Είναι καθαρή υποκρισία, οι «όλοι», οι ισχυροί που χωρίζουν τον πλανήτη σε ζώνες «επιρροής» και οι υποτακτικοί τους, να επικαλούνται «ειρήνη και σταθερότητα» για να μας υποχρεώσουν να δεχθούμε ολίγη ή πολλή Μακεδονία στα βόρεια σύνορά μας. 
Επίσης, η αξία αυτών των δηλώσεων ως επιχειρημάτων είναι μηδαμινή. Η άποψη των πολλών δεν είναι κατ’ ανάγκην η σωστή. Πολύ περισσότερο όταν οι πολλοί είναι από διαπλεκόμενοι έως αδιάφοροι. Αφού «όλοι» τούς έχουν ΗΔΗ αναγνωρίσει ως Μακεδόνες και αφού αυτή η κατάσταση έχει παγιωθεί επί 25ετία, αφού δηλαδή «όλοι» έχουν ήδη δεχθεί το ψέμα, γιατί η εγχώρια ελίτ να χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα; Αφού δίνει τόση σημασία στους «όλους» και όχι στην συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αφού οι «όλοι» ξέρουν και ο λαός δεν ξέρει, γιατί δεν θεωρεί δεδομένη την αναγνώριση ψεύτικων Μακεδόνων και αναλώνεται στο να κάμψει τις αντιστάσεις του λαού επισείοντας τους «όλους»;
Η επίκληση των «όλων» είναι μέσο πίεσης, εξαναγκασμού, εκβιασμού. Δεν είναι επιχείρημα. 
Επιχείρημα δεύτερο: «είναι αστείο να τους φοβόμαστε, είναι ανίσχυροι». 
Υπεκφυγή. Κατ’ αρχάς δεν φοβόμαστε. Ο λαός μας δεν φοβάται άλλους λαούς. Η εγχώρια ελίτ είναι που φοβάται. Την υπερεθνική ελίτ. 
Ακόμη: οι υποτιθέμενοι «ανίσχυροι» είναι πολύ επικίνδυνοι, επειδή είναι θρασείς και έχουν πολύ επικίνδυνους προστάτες. Οι προστάτες τους είναι φονιάδες, κανονικοί και οικονομικοί. Νταβατζήδες και νονοί. Όταν μεγαλώσουν οι «ανίσχυροι», θα τους χρησιμοποιήσουν ως μπράβους. Ως γνωστόν ο μπράβος είναι εργαζόμενος και πρέπει να αμείβεται. Όταν ο μπράβος είναι φασίστας, η αμοιβή εκτός από οικονομική είναι και «εθνική». Όταν ο μπράβος-φασίστας δεν έχει έθνος θα πρέπει να πάρει από άλλους. Μαντέψτε ποιοι είναι οι άλλοι. 
Οι Σκοπιανοί μεσο-μακροπρόθεσμα θα εγείρουν αξιώσεις. Τελεία. Οι προστάτες τους είναι αυτοί στους οποίους χρωστάμε 320 δις. Να γιατί το επιχείρημα είναι γελοίο: ο νονός που μας στραγγαλίζει, μέσω της εγχώριας ελίτ μάς προτρέπει να μην φοβόμαστε τον εκκολαπτόμενο μπράβο. Τελεία και παύλα. 
Επιχείρημα τρίτο: «δεν είναι το όνομα το θέμα, είναι ο αλυτρωτισμός». 
Σόφισμα. Κεφαλαιώδους σημασίας η απάτη που στήνεται πάνω του. Το όνομα είναι ο αλυτρωτισμός και ο αλυτρωτισμός το όνομα. Ταυτίζονται. Θα έγραφα «στο όνομα κρύβεται ο αλυτρωτισμός», αλλά εδώ είναι φανερός, δεν κρύβεται. 
Επιχειρηματολογούν οι «γνώστες» ότι ένα όνομα (κάτι άυλο τάχα και αφηρημένο) δεν μπορεί να έχει σημασία. Όπως κι αν λέγονται οι γείτονες πρέπει να εστιάσουμε σε πρακτικά-πραγματικά-ρεαλιστικά θέματα: να ζητήσουμε να αποκηρύξουν την αλυτρωτική ρητορική, να αλλάξουν το Σύνταγμά τους, να απαλείψουν τα προκλητικά σύμβολα κτλ. 
Να έχουμε δηλαδή εγγυήσεις, ρητές και γραπτές για το ότι δεν έχουν βλέψεις.
Ζητούν, συνεπώς, να παραχωρήσουμε ιδιοκτησία μας έναντι υποσχέσεων. Τμήμα υπαρκτής Ιστορίας μας έναντι κενών λόγων και αναξιόπιστων υπογραφών σε μια «συμφωνία». 
Και ποια, παρακαλώ, συμφωνία μπορεί να εγγυηθεί ότι ένας φασίστας θα καθίσει φρόνιμος; Μα … καμία! Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε εις τας αιωνίους μονάς, σε κάποιον σύμμαχο ονόματι Τσάμπερλεν, που ως πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας περιέφερε περιχαρής την υπογεγραμμένη από τον Χίτλερ συμφωνία «εντίμου ειρήνης» λίγο πριν ο Αδόλφος καταπιεί την Ευρώπη. 
Και ποιες, παρακαλώ, εγγυήσεις μπορούν να εξασφαλίσουν ότι ο ιμπεριαλιστής δεν θα εισβάλλει; Μα … δεν υπάρχουν! Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε και πάλι εις τας αιωνίους μονάς, σε κάποιον άλλον σύμμαχο ονόματι Ετσεβίτ (σοσιαλιστικών αρχών άτομο), ο οποίος ως πρωθυπουργός μιας εγγυήτριας δύναμης (η άλλη εγγυήτρια δύναμη ήταν η χώρα τού προηγουμένου συμμάχου), μας κληροδότησε μερικές χιλιάδες νεκρούς και αγνοουμένους, μια διαιρεμένη πρωτεύουσα και ένα ψευδοκράτος. 
Ας γίνει σαφές: ο αλυτρωτισμός είναι ενσωματωμένος στον σφετερισμό. Είναι στο όνομα. Το όνομα δεν είναι κάτι απλό, δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό-διεκπεραιωτικό εργαλείο. Είναι ο πρώτος και κύριος καθοριστής της ταυτότητας. Αυτό διατυμπανίζουν και οι Σκοπιανοί με κάθε ευκαιρία (μόνο που η δική τους η ταυτότητα είναι πλαστή και μάλιστα κακέκτυπη). Το όνομα έχει πίσω του βιογραφικό, έχει ατομικό και οικογενειακό ιστορικό. Συνδέει το υποκείμενο με το παρελθόν, με δεσμούς αίματος, με καταγωγή, με παράδοση. Με προγόνους, ιστορία και πολιτισμό. Το όνομα που κατοχυρώθηκε με ιστορία αιώνων δεν ανταλλάσσεται με αέρα. 
Για να γίνει αντιληπτό και από τον πιο αδαή το απαράδεκτο του τρίτου επιχειρήματος, αντιστρέψτε τους «όρους» που υποτίθεται ότι η ελίτ μας διαπραγματεύεται με τους Σκοπιανούς. Θεωρήστε ότι απαιτούμε μόνο την αλλαγή του ονόματος (καθόλου Μακεδονία) και τίποτε άλλο. 
Ας μην λέγονται Μακεδόνες κι ας ονομάζουν τους δρόμους και τις πλατείες τους με Μακεδονικά ονόματα. Ας μην λέγονται Μακεδόνες κι ας σκούζουν σε όλα τα διεθνή φόρα ότι είναι απόγονοι του Αλέξανδρου. Ας μην λέγονται Μακεδόνες κι ας προβλέπει το Σύνταγμά τους την «απελευθέρωση» της Θεσσαλονίκης! Θα έχει κανείς μας αντίρρηση; Φυσικά όχι! Διότι έχουμε πλέον συνηθίσει. 
Έχουμε χορτάσει από «φίλους», «γείτονες» και «συμμάχους» που στο όνομα της σταθερότητας γυρεύουν Τσαμουριές καταπιέζοντας Ηπειρώτες. Έχουμε μπαϊλντίσει από «φίλους», «γείτονες» και «συμμάχους» που στο όνομα της φιλίας ξεριζώνουν μειονότητες, χαρακτηρίζουν casus belli νόμιμα δικαιώματά μας και γκριζάρουν νησιά. Έχουμε μπουχτίσει από «φίλους», «εταίρους» και «συμμάχους» που στο όνομα της ειρήνης μάς αφήνουν έρμαιο στις επιδιώξεις κάθε ιμπεριαλιστή. 
Στο όνομα λοιπόν, δικαίως κολλάμε. Το όνομα δεν το παραχωρούμε. Το όνομα το υπερασπιζόμαστε. ΑΥΤΟ είναι η ουσία τού αλυτρωτισμού. 
Δεν έχει η εγχώρια ελίτ επιχειρήματα. Έχει μόνο δικαιολογίες. Εκείνες του κομπλεξικού, του χέστη και του δωσίλογου. 
aristidisdikaios.blogspot.gr

Τρεις Ιεράρχες: Οι προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων. Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών και η εποχή μας

Στις 30 Ιανουαρίου γιορτάζουν οι Τρεις Ιεράρχες, οι προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων. 

Ως Τρεις Ιεράρχες αναφέρονται οι τρεις επιφανείς άγιοι και θεολόγοι της χριστιανικής θρησκείας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός.
Για τη μεγάλη προσφορά τους στα γράμματα ανακηρύχτηκαν άγιοι προστάτες των γραμμάτων, των μαθητών και γενικά της σπουδάζουσας νεολαίας.
Λίγα λόγια για τη ζωή και τη δράση τους…

Βασίλειος ο Μέγας
Ο Άγιος Βασίλειος ή Βασίλειος Καισαρείας, υπήρξε επίσκοπος Καισαρείας και θεωρείται Πατέρας της Εκκλησίας και ένας εκ των μεγαλύτερων θεολόγων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η συμβολή του στην χριστιανική θεολογία θεωρείται κεφαλαιώδης ενώ σ΄αυτόν αποδίδεται και η «θεία λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου». Ο Μέγας Βασίλειος σπούδασε στην Αθήνα και θεωρούσε πολύ σημαντική τη μελέτη των κλασσικών συγγραφέων και της ελληνικής φιλοσοφίας.
Η συμβολή του στην ανάπτυξη των γραμμάτων και της φιλανθρωπίας τον κατέστησαν μια από τις μεγαλύτερες μορφές της Χριστιανικής παράδοσης.
Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Θεωρείται πως η γλώσσα του «έσταζε μέλι» καθώς υπήρξε ο πιο χαρισματικός ρήτορας της εποχής του. Διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και αφιέρωσε τη ζωή του στην ανάπτυξη της φιλανθρωπίας.
Στη ζωή του υπήρξε υπόδειγμα ασκητή ενώ δεν παρέλειπε να καταδικάζει εκείνους τους ιερείς που πλούτιζαν από την ιδιότητά τους.

Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός 

Γνωστός και με το προσωνύμιο «θεολόγος», ο Γρηγόριος υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης τον 4ο αιώνα. Η επιρροή του στην Τριαδικής θεολογίας θεωρείται τόσο σημαντική που έγινε γνωστός ως «Τριαδικός Θεολόγος». Τα περισσότερα από τα έργα του επηρεάζουν τους σύγχρονους θεολόγους, ειδικά όσον αφορά τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας.
pygmi.gr

Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών και η εποχή μας


Του Ανδρέα Αργυρόπουλου
Σχολικού Συμβούλου θεολόγων
Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης, στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε η Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου για την σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ – ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΝΕΥΜΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
Χωρίς αμφιβολία η εποχή μας έχει πολλά κοινά, με αυτή των Τριών Ιεραρχών. Πόλεμοι, βίαιες συγκρούσεις, κοινωνικά αδιέξοδα, άλυτα οικονομικά προβλήματα, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κοινωνικές διακρίσεις, θρησκευτικές διαμάχες, εξεγέρσεις κλπ. Το μήνυμα των Τριών Πατέρων της Εκκλησίας μας πάντα επίκαιρο και επαναστατικό, έρχεται να μας θυμίσει τη χριστιανική αυθεντικότητα, να προτείνει λύσεις και να δώσει κατευθύνσεις, που γεμίζουν ελπίδα και απελευθερώνουν. Οι Τρεις Ιεράρχες υπήρξαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες που δεν διακρίθηκαν μόνο σ’ έναν τομέα αλλά παντού. Όλοι τους χαρακτηρίζονταν για τη θεολογική αλλά και την ευρύτερη επιστημονική τους συγκρότηση, τη ριζοσπαστική κοινωνική τους παρουσία, την ανοικτότητα του πνεύματος και την κριτική στάση τους απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία.
Οι Τρεις Ιεράρχες τάραξαν τα νερά της εποχής τους και άφησαν παρακαταθήκες με αιώνια αξία. Θλίβεται κανείς όταν βλέπει την αναγνώριση του επιστημονικού τους έργου σε παγκόσμια κλίμακα από τη μια μεριά και από την άλλη, την άγνοια ή ακόμα και την απαξίωση που υπάρχει γι’ αυτούς στην πατρίδα μας. Λίγα μόλις χρόνια μετά το θάνατό τους τα κείμενά τους μεταφράζονται στα Λατινικά και με την πάροδο του χρόνου σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Στη Δύση αλλά και παγκοσμίως δεν είναι λίγοι οι ερευνητές από το χώρο της Ιατρικής, της Κοινωνιολογίας, των Πολιτικών Επιστημών, της Παιδαγωγικής, της Φιλοσοφίας, της Θεολογίας και της Ψυχολογίας που μελέτησαν το έργο των Πατέρων της Εκκλησίας τονίζοντας την αξία του. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η επίδραση του συγγραφικού του έργου στους Ευρωπαίους επιστήμονες κυρίως των ανθρωπιστικών σπουδών από την εποχή της Αναγεννήσεως μέχρι σήμερα.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι τα έργα του Μεγάλου Βασιλείου άρχισαν να διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων το 16ο αιώνα, το δε πόνημά του: «Προς του νέους…» απέκτησε τόσους θαυμαστές στη Δύση, που εντός 50 ετών (1449-1500) γνώρισε 20 εκδόσεις. Τα Άπαντά του, έχουν εκδοθεί στα Γερμανικά από το 1776. Είναι ευτύχημα ότι τα τελευταία χρόνια και στην πατρίδα μας έχει αρχίσει μια προσπάθεια ανακάλυψης του έργου των Τριών Ιεραρχών και στο θεολογικό χώρο, αλλά και πέρα απ’ αυτόν, πράγμα πολύ ελπιδοφόρο.
Είναι αξιοπρόσεκτο ότι την επιστημονική τους κατάρτιση οι Τρεις Ιεράρχες δεν τη χρησιμοποίησαν για ατομική προβολή, αλλά για να προσφέρουν στον αδερφό τους.
Ο Βασίλειος, γιατρός ο ίδιος, ιδρύει τη γνωστή σε όλους μας Βασιλειάδα μια «πόλη φιλανθρωπίας». Εκεί οργανώνει το πρώτο δημόσιο νοσοκομείο, στο οποίο υπάρχουν κατοικίες γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού και ειδικές πτέρυγες για λεπρούς και πάσχοντες από επιδημικές ασθένειες. Μας γίνεται γνωστό από τα κείμενα ότι ο ίδιος παρότι καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια «έδινε το χέρι στους λεπρούς, τους φιλούσε αδελφικά και τους φρόντιζε ο ίδιος προσωπικά». Συνιστούσε μάλιστα στους επισκόπους της δικαιοδοσίας του, την ίδρυση παρόμοιων με την Βασιλειάδα ιδρυμάτων. Σιγά-σιγά οργάνωσε ένα δίκτυο υπηρεσιών υγείας σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία.
Ο Χρυσόστομος που σπούδασε κι αυτός γιατρός χτίζει πολλά νοσοκομεία στην Κωνσταντινούπολη, στα οποία όπως και ο Βασίλειος περιποιείται ο ίδιος τους ασθενείς.
Η επιστημονική έρευνα έχει καταδείξει ότι ο Βασίλειος και ο Χρυσόστομος είναι ουσιαστικά οι εμπνευστές ενός δημόσιου συστήματος υγείας που με την πάροδο του χρόνου απλώνεται σε ολόκληρη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η αγάπη για τους Πατέρες, δεν είναι θεωρητικό κατασκεύασμα, έχει κόστος. Είναι πράξη που απαιτεί υπευθυνότητα και διάθεση για διαρκή προσφορά.
Οι Τρεις Ιεράρχες στηρίζουν με κάθε τρόπο τους φτωχούς, τους κυνηγημένους και τους απροστάτευτους της εποχής τους. Θεωρούν αυτονόητο να θυσιαστούν για τον κάθε έναν από αυτούς. Η περιθωριοποίηση των κοινωνικά αδύνατων δεν συνάδει με το ορθόδοξο ήθος. Κάθε άνθρωπος αποτελεί ανεπανάληπτη προσωπικότητα, είναι εικόνα του Θεού. «Με ποιο δικαίωμα» αναρωτιέται ο Χρυσόστομος «μπορεί κανείς να περιφρονεί εκείνους τους οποίους ο Θεός τόσο τιμά ώστε τους δίνει το Σώμα και το Αίμα του Υιού του». Η επιμονή του μάλιστα να κτίσει το λεπροκομείο, όχι σε κάποια υποβαθμισμένη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, αλλά στην πλουσιότερη συνοικία έξω απ’ την πόλη, εκεί που ζούσαν μεγάλοι γαιοκτήμονες και οι οποίοι έβλεπαν την οικονομική αξία των πολυτελών οικημάτων να μειώνεται λόγω της γειτνίασης με το κτήριο αυτό, αποτέλεσε και την αφορμή για την οριστική δίωξή του, που θα τον οδηγούσε στην εξορία και στο βασανιστικό θάνατο.
Στο μεγάλο λιμό που έπληξε την περιοχή του ο Βασίλειος στηλιτεύει τη δράση των μαυραγοριτών, που θέλουν να πλουτίσουν σε βάρος των λιμοκτονούντων συμπατριωτών τους, οργανώνει συσσίτια για όλο το λαό προσφέροντας βοήθεια χωρίς καμιά διάκριση σε χριστιανούς, ειδωλολάτρες, Ιουδαίους και αιρετικούς σώζοντας χιλιάδες από βέβαιο θάνατο. Άλλοτε παρακαλώντας, και άλλοτε με δυναμικό τρόπο ζητάει από τους άρχοντες την απαλλαγή των φτωχών από τη φορολογία, ενώ δεν παραλείπει να παρέμβει για τα συμφέροντα των εργαζομένων στα ορυχεία του Ταύρου.
Ο Χρυσόστομος μόλις ανέρχεται στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης, πουλάει τα πολυτελή σκεύη και έπιπλα της Αρχιεπισκοπής χάρη των παλαιών και νέων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Διακόπτει άμεσα τη διοργάνωση επίσημων και πλούσιων δείπνων στο χώρο της Αρχιεπισκοπής και με τα χρήματα που εξοικονομεί οργανώνει συσσίτια για 7.000 φτωχούς καθημερινά, χωρίς υπολογίζονται σε αυτό το νούμερο οι ξένοι και αυτοί που για κάποιο διάστημα βρισκόντουσαν στην πόλη. Υποστηρίζει κάθε έναν που αδικείται από την πολιτική εξουσία φτάνοντας στο σημείο να συγκρουστεί με την αυτοκράτειρα, όταν εκείνη καταπατά το κτήμα μιας φτωχής χήρας. Ο ίδιος ζει λιτά και ασκητικά, όπως αρμόζει σ’ έναν ιεράρχη, προκαλώντας το θαυμασμό του απλού λαού, αλλά και την περιφρόνηση των πλούσιων και κοινωνικά ισχυρών αντιπάλων του. Ανυποχώρητος στα πιστεύω, του δεν αρέσκεται στον να συγκαλύπτει νοσηρές καταστάσεις μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Δε διστάζει να καθαιρέσει μεγάλο αριθμό επισκόπων με την κατηγορία του χρηματισμού κατά την άσκηση της ιεροσύνης. Αντιμετωπίζει δραστικά το σκανδαλισμό που προκαλούσαν στου πιστούς με τον πολυτελή βίο τους, απερίσκεπτοι κληρικοί και α-μόναχοι μοναχοί. Η θέση των μοναχών κατά τον ιερό Πατέρα είναι στα μοναστήρια τους, όχι σε κοσμικές εκδηλώσεις και δεξιώσεις επισήμων, που οδηγούν σε σχέσεις διαπλοκής με την έκαστε εξουσία, γι’ αυτό το λόγο και επέβαλε την παραμονή τους στις μονές.
Οι Τρεις Ιεράρχες ζητάνε από τους χριστιανούς της εποχής τους, να ανακαλύψουν την αυθεντική θρησκευτικότητα, αυτή που απελευθερώνει τον άνθρωπο, μακριά από δεισιδαιμονίες, προλήψεις και φοβίες. Ενδιαφέρονται για την ερμηνεία των Γραφών, βοηθώντας έτσι τους χριστιανούς όχι μόνο της εποχής τους αλλά και διαχρονικά στην κατανόηση και εμπέδωση των ιερών κειμένων. Οφείλουμε να αναφέρουμε ότι ο Χρυσόστομος θέλοντας να είναι ακριβής στο έργο της ερμηνείας της Βίβλου κάνει 7.000 παραπομπές στην Παλαιά και 11.000 στην Καινή Διαθήκη. Οποιοσδήποτε από τους παρόντες έχει ασχοληθεί με στοιχειώδη επιστημονική έρευνα κατανοεί το μέγεθος του παραπάνω εγχειρήματος.
Άνθρωποι με ανοιχτούς πνευματικούς ορίζοντες, οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν κατ’ επανάληψιν στα κείμενά τους την αξία της αρχαίας ελληνικής παιδείας. Ο Γρηγόριος αντιδρώντας στις απόψεις κάποιων ακραίων και φοβικών χριστιανών, που αρνούνταν τη μελέτη της κλασικής παιδείας, υποστηρίζει πως είναι «αγροίκοι και αγράμματοι», όσοι δε δέχονται την αξία της. Αποκαλεί την πόλη των Αθηνών που ήταν κέντρο σπουδής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, «Χρυσή Αθήνα των Γραμμάτων».
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήθελαν τους χριστιανούς νέους ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς ευρύτητα γνώσεων, χωρίς γενικότερο προβληματισμό. Τους ήθελαν μέσα στην κοινωνία και τη ζωή, μετόχους των κοινωνικών ανησυχιών και φιλοσοφικών ρευμάτων. Ο Χρυσόστομος τους προτείνει να σπουδάσουν πρώτα στα δημόσια ειδωλολατρικά σχολεία κι όχι στα μοναστήρια, ενώ ο Μ. Βασίλειος στέλνει στον εθνικό Λιβάνιο φτωχούς χριστιανούς νέους για να σπουδάσουν κοντά του, ενώ δεν χάνει ευκαιρία να υμνήσει την αξία της φιλοσοφίας και της προσφοράς της στη διατύπωση των χριστιανικών δογμάτων.
Και οι τρείς αντιδρούν σε μια επιφανειακή πνευματικότητα, σε ένα ακίνδυνο χριστιανισμό, σε μια πίστη που τυφλώνει και σε μια εκκλησία που δεν είναι η οδός της αληθινής σωτηρίας και ζωής, αλλά ένα μέσο στα χέρια των ισχυρών για τη χειραγώγηση και εκμετάλλευση ανθρώπων και λαών. Οι Τρεις Ιεράρχες δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την υποκρισία των βολεμένων χριστιανών: «ξέρω πολλούς», λέει ο Χρυσόστομος, «που νηστεύουν και προσεύχονται και στενάζουν, επιδεικνύοντας κάθε λογής αδάπανη ευλάβεια. Ενώ ούτε ένα οβολό δε δίνουν στους θλιβόμενους. Τι κέρδος έχουν από την υπόλοιπη αρετή τους; Γι’ αυτούς η βασιλεία των ουρανών είναι κλειστή». Και ο Γρηγόριος συμπληρώνει: «Μη τεντώνεις τα χέρια σου στον ουρανό αλλά στα χέρια των φτωχών. Αν εκτείνεις τα χέρια σου στα χέρια των φτωχών έπιασες την κορυφή του ουρανού».
ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ
Οι κοινωνικές θέσεις τους είναι τόσο σύγχρονες και ριζοσπαστικές που νομίζει κανείς πως έχουν γραφεί μόλις τον τελευταίο αιώνα και μάλιστα κατά τα διαστήματα των μεγάλων κοινωνικών επαναστάσεων και συγκρούσεων. Ο Νικόλας Μπερντιάεφ ο μεγαλύτερος ίσως Ρώσος διανοητής του 20ου αιώνα μεταξύ των άλλων αναφέρει «στον Μεγάλο Βασίλειο όπως και στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο η κοινωνική αδικία, δημιούργημα της κακής διανομή του πλούτου κριτικάρεται με μια δριμύτητα που θα έκανε τον Προυντόν και τον Καρλ Μαρξ να χλωμιάσουν».
Ο γνωστός σε όλους ΄Εριχ Φρομ στο βιβλίο του «Να έχεις ή να είσαι» προβάλλει τις απόψεις των Πατέρων για την κοινοκτημοσύνη αξιολογώντας τες θετικά. Για τους Τρεις Ιεράρχες το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο. «Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα Θεού», λέει ο άγιος Γρηγόριος «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο… Με την πτώση θρυμματίστηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς όμως, σαν χριστιανοί οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι στην κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού», (Περί φιλοπτωχίας PG 35, 892 Α-Β). Είναι πασιφανές ότι ο νόμος του Θεού, δηλαδή ο νόμος της αγάπης, της ισότητας, της ελευθερίας της ειρήνης, δεν έχει τίποτα κοινό με το νόμο των ισχυρών κάθε εποχής.
Ο Μέγας Βασίλειος γίνεται πολύ παραστατικός όταν θέλει να αναφερθεί στην αδικία και την αρπαγή του πλούτου από τους κοινωνικά δυνατούς, ανατρέποντας μάλιστα με τα λεγόμενά του τις κοινωνικά αποδεκτές αντιλήψεις περί κλοπής: «συνήθως» λέει «χαρακτηρίζονται κλέφτες αυτοί που κλέβουν πορτοφόλια από τα λουτρά. Δεν είναι όμως αυτοί οι πραγματικοί κλέφτες… αλλά κάποιοι…που αποτελούν τις πολιτικές αρχές πόλεων και εθνών, άλλα αφαιρούν κρυφά, άλλα παίρνουν φανερά με τη βία… Κοινωνοί της κλοπής όμως γίνονται κι αυτοί που θεωρούνται άρχοντες της Εκκλησίας, όταν παίρνουν απ’ αυτούς χρήματα…», για οποιουσδήποτε λόγους. «Αντί να τους ελέγχουν και να τους νουθετούν…εύκολα τους απλώνουν το χέρι και του μακαρίζουν…και τους αδύνατους τους μισούν για τις πράξεις αυτές ενώ τους άλλους που είναι μεγάλοι κλέφτες τους θαυμάζουν».
Ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούν ότι η κοινοκτημοσύνη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος και προτείνουν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων όπου όλα ήταν κοινά, σαν πρότυπο για μια δίκαιη κοινωνική οργάνωση των χριστιανικών κοινωνιών, (PG 31, 325 Α-Β). O Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος αναφέρει για τους Τρεις Ιεράρχες: «η γλώσσα τους αποκτά μια μοναδική οξύτητα όταν κηρύσσουν την ισότητα και την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων. Αφύσικα βλέπει» φωνάζει ο Μέγας Βασίλειος όποιος κάνει διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είναι «άθεοι» ή «παράλογοι» και οπωσδήποτε «λωποδύτες» αυτοί που θησαυρίζουν σε βάρος των άλλων και κρατούν τα πλούτη τους για αποκλειστική τους χρήση». Ο Χρυσόστομος ακολουθώντας τον Απόστολο Παύλο χαρακτηρίζει την πλεονεξία των πλουσίων ως ειδωλολατρία, (PG 2,123).
Οι Τρείς Πατέρες πιστεύουν ξεκάθαρα πως η μανία του πλούτου και τα συμφέροντα των ισχυρών ευθύνονται για την κατάντια των κοινωνιών, για την πείνα, την εγκατάλειψη, τους πολέμους. «Οι πόλεμοι» γράφει ο Χρυσόστομος «γίνονται από τον έρωτα για τα χρήματα», ενώ ο Βασίλειος διερωτάται «έως πότε θα κυβερνά ο πλούτος που είναι η αιτία του πολέμου; Οι εξοπλισμοί» συμπληρώνει «γίνονται για την απόκτηση του πλούτου» (Ε.Π.Ε. 6,312). Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, συμπληρώνοντας τον προβληματισμό του Μ. Βασιλείου λέει: «Μητέρα των πολέμων είναι η πλεονεξία, οι πόλεμοι με τη σειρά τους γεννούν την υψηλή φορολογία, που είναι η αυστηρότητα καταδίκη των πολιτών», (ΒΕΠ 59, 141).
Λόγια ξεκάθαρα και αληθινά. Λόγια που η αιώνια αξία τους αποδεικνύεται διαρκώς μέσα στην ιστορία. Θα αναφέρω ενδεικτικά δύο παραδείγματα από την εποχή μας για του λόγου το αληθές. Το πρώτο: η περυσινή έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2007 και την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο μας πληροφορεί ότι 22 δις δολάρια κατά μέσο όρο δαπανώνται κάθε χρόνο για όπλα από χώρες της Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Με αυτά τα χρήματα οι συγκεκριμένες χώρες θα είχαν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν σε κάθε παιδί μια θέση στο σχολείο και να μειώσουν την παιδική θνησιμότητα κατά δύο τρίτα μέχρι το 2015. Το δεύτερο: το κόστος 216 Τόμαχοκ που εξαπολύθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ σε μια μόνο ημέρα (19/1/1990) αρκούσαν να θρέψουν με τρόφιμα το λαό της Αιθιοπίας για έξι μήνες.
Σε μια εποχή που η γυναίκα βρισκόταν στο κοινωνικό περιθώριο οι Πατέρες αναλαμβάνουν την υπεράσπισή της και αγωνίζονται σθεναρά να της δώσουν τη θέση που της αρμόζει στην κοινωνία Είναι γνωστή σε όλους μας η θέση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου 17 αιώνες πριν την εποχή μας όταν στιγμάτιζε, τη μεροληπτική υπέρ των ανδρών νομοθεσία του κράτους. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερχόμενος σε ρήξη με τις ανδροκρατικές αντιλήψεις της εποχής του, επιλέγει ως πρώτη μεταξύ των συνεργατών του μια γυναίκα, τη μετέπειτα Αγία Ολυμπιάδα η οποία αναδεικνύεται σε ηγέτιδα του χριστιανικού κοινωνικού έργου.
ΠΑΙΔΕΙΑ ΖΩΗΣ ΄Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ;
Μελετώντας κανείς τις θέσεις των Τριών Ιεραρχών για θέματα αγωγής των νέων, συναντά στα κείμενα τους προβληματισμούς και προτάσεις, όμοιες με τις πλέον προωθημένες της εποχής μας στις επιστήμες της Παιδαγωγικής και της Ψυχολογίας. Δυστυχώς όμως, ακόμα παραμένουν άγνωστες, όχι απλά στο ευρύ κοινό αλλά και στον εκπαιδευτικό κόσμο.
Η παιδεία κατά τους Τρείς Ιεράρχες πρέπει να αποτελεί δρόμο απελευθέρωσης προσωπικής και κοινωνικής, όχι διαδικασία εξαναγκασμού και ανελευθερίας. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος θεωρεί ότι πρωτεύοντα ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία παίζει η προσωπικότητα του δασκάλου καθώς επίσης και η σχέση του με τους μαθητές. Η σχέση δάσκαλου-μαθητή πρέπει να είναι μια σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού. Το να αγαπά ο δάσκαλος το μαθητή και να αγαπιέται από αυτόν, «το φιλείν και φιλείσθαι» όπως ακριβώς λέει, είναι το στοιχείο εκείνο που βοηθάει ουσιαστικά να γίνει αποδοτική η διδασκαλία. Ο καλός δάσκαλος κατά τον Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327 ) Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).
Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ). Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).
Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου. Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας. Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.
Με απλά λόγια οι Τρεις Ιεράρχες υποστηρίζουν πως η Παιδεία πρέπει να είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του συστήματος, όπως δυστυχώς έχει καταντήσει στις μέρες μας. Σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο η Παιδεία είναι κατευθυνόμενη, γι’ αυτό και αποτυχημένη. Οι νέοι-ες κατευθύνονται σύμφωνα με τις ανάγκες του συστήματος κάθε χώρας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία ότι μόνο ένας στους πέντε νέους κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή των ονείρων του την προηγούμενη χρονιά. Το ζητούμενο, δυστυχώς στις μέρες μας δεν είναι να φτιάξουμε ελεύθερους ανθρώπους, με συγκροτημένη προσωπικότητα, υπεύθυνους, έτοιμους να σταθούν κριτικά σε ό,τι αλλοιώνει την ομορφιά της ζωής, αλλά εξαρτήματα για να λειτουργήσει καλά η μηχανή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. (Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας και ο γιος μου ανταλλακτικό). Οι περισσότεροι νέοι δεν προχωρούν στις σπουδές τους σε ότι αυτοί ονειρεύονταν και επέλεξαν, δε σπουδάζουν για να ξεδιψάσουν τις ψυχές τους, για να ζήσουν, αλλά για να ενταχθούν εκεί που το απαιτούν οι ανάγκες του συστήματος με απώτερο σκοπό να βοηθήσουν στην ανάκαμψη των «δεικτών της παραγωγικότητας». Η παιδεία όμως δεν πρέπει να αποβλέπει ούτε στην παραγωγικότητα, ούτε στις όποιες ανάγκες του κράτους, οφείλει να οδηγεί τους νέους στην ανακάλυψη του μυστηρίου της ζωής, στην κατάκτηση της ελευθερίας, στα μονοπάτια της αναζήτησης της αλήθειας, στη μύησή τους στην παράδοση του τόπου τους και στον πολιτισμό, στη μεταμόρφωσή τους. Άραγε πόσοι από τους μαθητές, για παράδειγμα, της Λέσβου, ακόμη κι απ’ αυτούς που έχουν πετύχει στις καλύτερες πανεπιστημιακές και πολυτεχνικές σχολές έχουν μυηθεί στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη;
Όπως ωραία λέει ο Χρήστος Γιανναράς, όσοι κάνουν τους σχεδιασμούς για την παιδεία δείχνουν πως δεν τους ενδιαφέρει « η κατά κεφαλήν καλλιέργεια αλλά το κατά κεφαλήν εισόδημα». Συνεχίζουμε να εγκληματούμε σε βάρος των νέων ανθρώπων. Ξεκόψαμε τη γνώση από τη ζωή, τον έρωτα, την ομορφιά. Υποτάξαμε την αγάπη στην αναγκαιότητα και γι’ αυτό αποτύχαμε. Για όποιον αμφιβάλει γι’ αυτή την αποτυχία, παραπέμπω στην πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για τους νέους όπου τα συμπεράσματά της μας αποκαλύπτουν ότι το 20% των Ελλήνων μαθητών ηλικίας 15 ως 18 ετών υποφέρει από κατάθλιψη, στις κοπέλες μάλιστα το ποσοστό φτάνει στο 30%. Στις μέρες μας η παιδεία έχει δώσει τη θέση της σε μια μονοδιάστατη, γι’ αυτό και άρρωστη εκπαίδευση. Για να επιτευχθούν οι στόχοι της, όλοι (γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί) μπαίνουν σε καλούπια από νωρίς. Μια άλλη έρευνα έδειξε ότι το 97% των γονέων που έχουν παιδιά στο δημοτικό σχολείο απαιτούν πρώτιστα από αυτά την άριστη βαθμολογία. Το δόγμα παιδείας ειδικά στα Λύκεια, δηλαδή την εποχή που η ψυχή του νέου πάει να ανθίσει, είναι «να βγει η ύλη». Όλα θυσιάζονται εκεί. Η πίεση αφόρητη στους εκπαιδευτικούς που ζουν την τραγικότητα της μετατροπής τους, από φορείς γνώσης και ζωής σε απλούς διεκπεραιωτές ύλης ενώ τα παιδιά μας στην ηλικία που διψάνε για ζωή και αλήθεια περιορίζονται στο να μετατραπούν σε ζωντανά λυσάρια φυσικής, χημείας, μαθηματικών, αρχαίων, κλπ.
Στη σημερινή εκπαίδευση της ισοπέδωσης, φτάσαμε ακόμη και η έκθεση ιδεών, το μάθημα που ο μαθητής υποτίθεται ελεύθερα καταθέτει τις ιδέες του, να ταυτίζεται με ένα φροντιστηριακό δίωρο. Ο μαθητής αφού πληρώσει αδρά ζει την τραγωδία του να μαθαίνει «τι πιστεύει» και πως «πρέπει να το εκθέσει» ούτως ώστε να «πετύχει». Ζητάμε δηλαδή από τον νέο άνθρωπο να αρνηθεί την προσωπικότητά του, να γίνει κάτι «άλλο» για να κατορθώσει να θεωρηθεί επιτυχημένος. Σε μια κοινωνία πνιγμένη στον ατομικισμό, στις αξίες του εύκολου κέρδους, σε μια κοινωνία που προοδεύει όποιος διακρίνεται όχι για τις γνώσεις του αλλά για την ευλυγισία της μέσης του, τις γνωριμίες του, τα «κονέ» του που λένε οι νέοι, σε μια κοινωνία, στην οποία οι αξίες που προτείνονται στη νέα γενιά είναι ο καριερισμός, η βαθμοθηρία και αργότερα το μικροαστικό βόλεμα τι μπορούμε να περιμένουμε; Εμείς οι μεγαλύτεροι πνιγμένοι στις ανασφάλειές μας θέλουμε γενιές βολικών και βολεμένων, ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να ρισκάρουν, ούτε να θυσιαστούν για τίποτα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε: «αυτός που δεν είναι έτοιμος να πεθάνει για κάτι, δεν αξίζει να ζει». Προτείνουμε στους νέους την κοινωνία του «φαίνεσθαι», του «πρεστίζ». Το παν, είναι το προσωπείο. Η εικόνα μας προ τα έξω. Ξεχάσαμε ότι η αξία δεν βρίσκεται στο προσωπείο, αλλά στο πρόσωπο. Έτσι οι νέοι άρχισαν να μαζεύουν προσωπεία. Πώς να επιβιώσεις διαφορετικά. Στο βάθος ακούγεται η κραυγή αυτών που παλεύουν και διψάνε για ζωή. «Φανέρωσέ μας τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς», λέει το τραγούδι. Θέλει δρόμο για να φτάσεις στο πρόσωπο, στην επικοινωνία, στη συνάντηση. Θέλει ψυχή.
Η αγάπη, λέει ένας άγιος της Εκκλησίας μας, είναι πιο γλυκιά και από τη ζωή. Προσφέρουμε σήμερα παιδεία αγάπης; Όχι. Τότε πως θέλουμε παιδεία ζωής; Η παιδεία για να είναι πετυχημένη πρέπει να μιλά στις ψυχές, να τις κάνει να χαίρονται, να ονειρεύονται, να δημιουργούν. Να είναι όπως προτείνουν οι Τρεις Ιεράρχες «δρόμος απελευθέρωσης και όχι διαδικασία εξαναγκασμού και ανελευθερίας». Αν θέλουμε να τιμήσουμε τους Τρεις Ιεράρχες δε χρειάζεται να το κάνουμε μέσα από ακίνδυνες τυπικές γιορτές. Απαιτείται μελέτη του έργου τους, της προσφοράς τους, αλλά κυρίως η μίμηση της στάσης ζωής τους.
pi-schools.gr

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Κατά την εορτήν λοιπόν των Τριών Ιεραρχών πανηγυρίζομεν συγχρόνως και αυτού του γνησίου πνευματικού των τέκνου τα γενέθλια.
Πρόκειται βεβαίως περί του αθανάτου Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, αριστουργηματικού εις αρμονικάς αναλογίας της συνθέσεώς του και μεγαλειώδους εις εκπληκτικόν συγκερασμόν των αξιών του και εννοώ την Παιδείαν, την αισθητικήν, τα ιδανικά και γενικώς το Ελληνοχριστιανικόν πνεύμα.
Ιδιαιτέρως τονίζω, ώστε να τον υπογραμμίσω, τον δοκιμώτατον και κατηξιωμένον όρον Ελληνοχριστιανικός που έχει εις τας ημέρας μας τόσον πολύ και τόσον, βεβαίως, αδίκως και ανιστορήτως διαβληθή.
Η αρμονική σύζευξις του αρχαίου και του νέου, της ενδόξου πολιτισμικής παραδόσεως του γεραρού παρελθόντος και του ηγιασμένου ρηξικελεύθου παρόντος, που του ανήκεν ανέσπερον το μέλλον, του αισθητικώς ωραίου και της ηθικής καθαρότητος, της πνευματικής καλλιεργείας και της γνησίας πνευματικότητος, του επιγείου και του επουρανίου, του κλασσικού ανθρωπίνου και του ενανθρωπήσαντος θείου εις τον νέον και αδιασπάστως ενιαίον πλέον Ελληνοχριστιανικόν Πολιτισμόν απέβη εν τέλει εις όφελος και των δύο μεγεθών που τον εστοιχειοθέτησαν.
Και εν πρώτοις ο Ελληνισμός ιστορικώς εδικαιώθη πλήρως με την πανηγυρικήν πλέον αναγνώρισιν της τόσον σπουδαίας προσφοράς του και του μοναδικού του ρόλου εις την διάδοσιν και εδραίωσιν του Χριστιανισμού. Δεν διεσώθη δε μόνον, αλλά και ανεζωογονήθη από το ζείδωρον χριστιανικόν πνεύμα. Απεκαθάρθη, εξηγιάσθη και έτσι ηξιοποιήθη άριστα όλον το πλουσιώτατον δυναμικόν του.

Αφού δε με την σύζευξιν αυτήν υπερενίκησε τας εγγενείς αδυναμίας του, αφώπλισε την δικαίαν επιφυλακτικότητα των καλοπροαιρέτων αντιτιθεμένων εις αυτόν.

Το σουηδικό μοντέλο ανοιχτών συνόρων

Ναπολέων Λιναρδάτος

Η δυσκολία διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Reuters ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να επιβεβαιώνεις ότι αναφερόταν στη Σουηδία και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας πλέον δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους, προκειμένου να επιβληθούν ο νόμος και η τάξη. Μόνο την πρώτη εβδομάδα του έτους έγιναν τέσσερις δολοφονίες, με έναν επιπλέον νεκρό από χειροβομβίδα έξω από σταθμό του μετρό στη Στοκχόλμη.

Πάνω από 300 είναι τα πρόσφατα περιστατικά πυροβολισμών, ενώ η σουηδική αστυνομία πλέον παροτρύνει τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν το βράδυ, προκειμένου να αποφεύγουν τους ομαδικούς βιασμούς. Το 2017 καταγράφηκαν 7.226 βιασμοί. Υπάρχει αλματώδης αύξηση στα περιστατικά AIDS - για την ακρίβεια η αύξηση είναι 300%. Ο επικεφαλής της ειδικής μονάδας αντιμετώπισης εγκλήματος της σουηδικής αστυνομίας δήλωσε ότι προάστια της Στοκχόλμης έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες.

Στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, το Μάλμε, οι μετανάστες είναι πλέον πλειοψηφία, το 1/5 του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών και στους δρόμους ομάδες παιδιών κυκλοφορούν με καλάσνικοφ και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Αυξάνονται δε διαρκώς οι λεγόμενες «no-go zones», περιοχές που είναι τόσο επικίνδυνες ώστε να μην τολμά να παρουσιαστεί η αστυνομία.

Η Σουηδία φέρεται ότι είναι ο κύριος προορισμός παράνομων όπλων που πωλούνται στα Βαλκάνια, σύμφωνα με δήλωση των δικαστικών Αρχών στη Βοσνία. Ο Φινλανδός καθηγητής Lillrank πιστεύει ότι η Σουηδία μετατρέπεται στη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια της Φινλανδίας. Μάλιστα, στη Νορβηγία και τη Δανία κερδίζει έδαφος η ιδέα να επιβληθούν επιπλέον συνοριακοί έλεγχοι εναντίον της Σουηδίας.

Τα παραπάνω είναι μια μικρή συλλογή στοιχείων από πρόσφατα ρεπορτάζ για τη Σουηδία. Θα μπορούσε κάποιος να γεμίσει σελίδες μόνο αναφέροντας τους τίτλους από ρεπορτάζ και άρθρα, τα οποία ασχολούνται με την πολιτισμική και την ανθρωπιστική κρίση που έχουν τεχνητά επιβληθεί στη Σουηδία από την πολιτική τάξη της. Και θα ήταν τουλάχιστον ευκταίο -αν όχι επιβεβλημένο- αυτή η πολιτική τάξη, ύστερα από όλα αυτά, να επανεξετάσει τις πολυπολιτισμικές φαντασιώσεις της, που καταστρέφουν μια πολιτισμένη χώρα.

Επιστρέφοντας στο ρεπορτάζ του Reuters, διαβάζω ότι η σουηδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξοδέψει επιπλέον 700.000.000 ευρώ για αστυνόμευση, να αυξήσει τις ποινές για εγκλήματα με οπλοκατοχή και -το πιο ενδιαφέρον- να κάνει ακόμα ευκολότερο για την αστυνομία το να παρακολουθεί ιδιωτικά τηλεφωνήματα και emails. Εντάξει, μπορεί οι Σουηδοί να έχουν χάσει τον ύπνο τους, να είναι υπό διωγμό στην ίδια τους τη χώρα, να υπόκεινται σε χιλιάδες βιασμούς, να χάνουν τις ατομικές ελευθερίες τους, να χρειάζεται να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης για να χρηματοδοτηθεί η πρόνοια για τους λαθρομετανάστες, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για ρατσισμό και ξενοφοβία... Να λέμε και τα καλά.

Ο Χριστός μας έδειξε πρακτικά την οδό της ζωής

Ο Χριστός μας έδειξε πρακτικά την οδό της ζωής

Ο μακαριστός Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+2009) τονίζει ότι ο Χριστός, κατά την διάρκεια της επί γης παρουσίας Του, μας έδειξε πρακτικά την οδό της ζωής, με την υπακοή στο θέλημα του Θεού, με την ταπείνωση και την αγάπη, με την άσκηση και την προσευχή.

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες


Ημερομηνία εορτής: 30/01/2018Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 30 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιοι Τρεις Ιεραρχες


Ὁμοῦ δίκαιον τρεῖς σέβειν Ἑωσφόρους,
Φῶς τρισσολαμπὲς πηγάσαντες ἐν βίῳ.
Κοινὸν τὸν ὕμνον προσφέρειν πάντας θέμις,
Τοῖς ἐκχέασι πᾶσι κοινὴν τὴν χάριν.
Ἔαρ χελιδὼν οὐ καθίστησι μία·
Αἱ τρεῖς ἀηδόνες δὲ τῶν ψυχῶν ἔαρ.
Τὴν μὲν νοητὴν ἡ Τριὰς λάμπει κτίσιν,
Τριάς γε μὴν αὕτη δὲ τὴν ὁρωμένην.
Ἀπώλεσαν μὲν οἱ πάλαι Θεοῦ σέβας,
Ἐξ Ἡλίου τε καὶ Σελήνης ἀφρόνως·
Κὰλλoς γὰρ αὐτῶν θαυμάσαντες καὶ τάχος,
Ὥσπερ θεοῖς προσῆγον οὐκ ὀρθῶς σέβας.
Ἐκ τῶν τριῶν τούτων δὲ φωστήρων πάλιν,
Ἡμεῖς ἀνηνέχθημεν εἰς Θεοῦ σέβας,
Κάλλει βίου γάρ, τῇ τε πειθοῖ τῶν λόγων,
Πείθουσι πάντας τὸν μόνον Κτίστην σέβειν.
Κτίσιν συνιστᾷ τὴν δὲ τὴν ὁρωμένην,
Τὸ Πῦρ, Ἀήρ, Ὕδωρ τε, καὶ Γῆς ἡ φύσις.
Οἱ δ᾿ αὖ συνιστῶντές τε κόσμον τὸν μέγαν,
Τὴν πρὸς Θεόν τε Πίστιν, ὡς ἄλλην κτίσιν
Στοιχειακῆς φέρουσι Τριάδος τύπον.
Μέλει γὰρ αὐτοῖς οὐδενὸς τῶν γηΐνων,
Καὶ γήϊνον νοῦν ἔσχον οὐδὲν ἐν λόγοις.
Ὁ Γρηγόριος γὰρ πῦρ πνέει νοῦς τὸν λόγον,
Πρὸς ὕψος αὖ πείθοντα πάντα ἐκτρέχειν.
Τοῖς λιποθυμήσασι δ᾿ ἐκ παθῶν πάλιν,
Ἀναπνοὴ τις οἱ Βασιλείου λόγοι.
Μιμούμενος δὲ τὴν ῥοὴν τῶν ὑδάτων,
Ὁ καρδίαν τε καὶ στόμα χρυσοῦς μόνος,
Τοὺς ἐκτακέντας ἐκ παθῶν ἀναψύχει.
Οὕτω πρὸς ὕψος τὴν βροτῶν πᾶσαν φύσιν,
Ἐκ τῆς χθονὸς φέρουσι τοῖς τούτων λόγοις.

Λάμψεν ἑνὶ τριακοστῇ χρυσοτρισήλιος αἴγλη.
Βιογραφία
Η αιτία για την εισαγωγή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στην Εκκλησία είναι το εξής γεγονός:

Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 - 1118 μ.Χ.), ο οποίος διαδέχθηκε στη βασιλική εξουσία τον Νικηφόρο Γ’ τον Βοτενειάτη (1078 - 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο (βλέπε 1 Ιανουαρίου), χαρακτηρίζοντάς τον μεγαλοφυΐα και υπέροχη φυσιογνωμία. Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον ιερό Χρυσόστομο (βλέπε 13 Νοεμβρίου) και τον θεωρούσαν ανώτερο από τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο και, τέλος, άλλοι, προσκείμενοι στον Γρηγόριο τον Θεολόγο (βλέπε 25 Ιανουαρίου), θεωρούσαν αυτόν ανώτερο από τους δύο άλλους, δηλαδή από τον Βασίλειο και τον Χρυσόστομο. Η φιλονικία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να διαιρεθούν τα πλήθη των Χριστιανών και άλλοι ονομάζονταν «Ιωαννίτες», άλλοι «Βασιλείτες» και άλλοι «Γρηγορίτες».

Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Αυτός, κατά την διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους μέγιστους αυτούς Ιεράρχες, πρώτα καθένα χωριστά και στη συνέχεια και τους τρεις μαζί. Αυτοί του είπαν: «Εμείς, όπως βλέπεις, είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζει ή να μας κάνει να αντιδικούμε. Όμως, κάτω από τις ιδιαίτερες χρονικές συγκυρίες και περιστάσεις που βρέθηκε ο καθένας μας, κινούμενοι και καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, γράψαμε σε συγγράμματα και με τον τρόπο του ο καθένας, διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας. Επίσης, τις βαθύτερες θείες αλήθειες, στις οποίες μπορέσαμε να διεισδύσουμε με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, τις συμπεριλάβαμε σε συγγράμματα που εκδώσαμε. Και ανάμεσά μας δεν υπάρχει ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, αλλά, αν πεις τον ένα, συμπορεύονται δίπλα του και οι δύο άλλοι. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες και να πάψουν να χωρίζονται για εμάς. Γιατί εμείς, και στην επίγεια ζωή που είμασταν και στην ουράνια που μεταβήκαμε, φροντίζαμε και φροντίζουμε να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε σε ομόνοια τον κόσμο. Και όρισε μία ημέρα να εορτάζεται από κοινού η μνήμη μας και καθώς είναι χρέος σου, να ενεργήσεις να εισαχθεί η εορτή στην Εκκλησία και να συνταχθεί η ιερή ακολουθία. Ακόμη ένα χρέος σου, να παραδόσεις στις μελλοντικές γενιές ότι εμείς είμαστε ένα για τον Θεό. Βεβαίως και εμείς θα συμπράξουμε για τη σωτηρία εκείνων που θα εορτάζουν τη μνήμη μας, γιατί έχουμε και εμείς παρρησία ενώπιον του Θεού».

Έτσι ο Επίσκοπος Ευχαΐτων Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων μερίδων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε και κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.

Η εορτή αυτής της Συνάξεως του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αποτελεί το ορατό σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Μεγάλων Διδασκάλων, οι οποίοι δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Είναι εκείνοι, οι οποίοι εξ’ αιτίας της ταπεινώσεώς τους μπροστά στην αλήθεια, έχουν λάβει το χάρισμα να εκφράζουν την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας και ότι διδάσκουν δεν είναι απλώς δική τους σκέψη ή προσωπική τους πεποίθηση, αλλά είναι επιπλέον η ίδια η μαρτυρία της Εκκλησίας, γιατί μιλούν από το βάθος της καθολικής της πληρότητας.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ. ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης, δίπλα σχεδόν στη μονή της Παναχράντου.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’.
Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου θεότητος, τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας, τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειον τόν μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη, τῷ τήν γλῶτταν χρυσοῤῥήμονι, πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν· αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ὑμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τούς ἀσφαλεῖς.
Τούς Ἱερούς καί θεοφθόγγους Κήρυκας, τήν κορυφήν τῶν Διδασκάλων Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν σου καί ἀνάπαυσιν· τούς πόνους γάρ ἐκείνων καί τόν κάματον, ἐδέξω ὑπέρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος δοξάζων τούς Ἁγίους σου.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τοὺς μεγάλους φωστῆρας τοὺς φεραυγεῖς, Ἐκκλησίας τοὺς πύργους τοὺς ἀρραγεῖς, συμφώνως αἰνέσωμεν, οἱ τῶν καλῶν ἀπολαύοντες, καὶ τῶν λόγων τούτων, ὁμοῦ καὶ τῆς χάριτος· τὸν σοφὸν Χρυσορρήμονα, καὶ τὸν μέγαν Βασίλειον, σὺν τῷ Γρηγορίῳ, τῷ λαμπρῷ θεολόγῳ· πρὸς οὓς καὶ βοήσωμεν, ἐκ καρδίας κραυγάζοντες· Ἱεράρχαι τρισμέγιστοι, πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν Ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.

Ὁ Οἶκος
Τὶς ἱκανὸς τὰ χείλη διᾶραι, καὶ κινῆσαι τὴν γλῶσσαν πρὸς τοὺς πνέοντας πῦρ, δυνάμει Λόγου καὶ Πνεύματος; ὅμως τοσοῦτον εἰπεῖν θαρρήσω, ὅτι πᾶσαν παρῆλθον τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν οἱ τρεῖς, τοῖς πολλοῖς καὶ μεγάλοις χαρίσμασι, καὶ ἐν πράξει καὶ θεωρίᾳ, τοὺς κατ᾿ ἄμφω λαμπροὺς ὑπεράραντες· διὸ μεγίστων δωρεῶν τούτους ἠξίωσας, ὡς πιστούς σου θεράποντας, ὁ μόνος δοξάζων τούς Ἁγίους σου.

Μεγαλυνάριον
Ρήτορες σοφίας θεοειδεῖς, στῦλοι Ἐκκλησίας, οὐρανίων μυσταγωγοί, Βασίλειε πάτερ, Γρηγόριε θεόφρον, καὶ θεῖε Ἰωάννη, κόσμῳ ἐδείχθητε.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες (Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου - Άγιον Όρος)
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες (Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου - Άγιον Όρος)

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες (Ο Βασίλειος αριστερά, ο Χρυσόστομος δεξιά, στο κέντρο ο Γρηγόριος)- Φανάρι, Κωνσταντινούπολη
Άγιοι Τρεις Ιεράρχες (Ο Βασίλειος αριστερά, ο Χρυσόστομος δεξιά, στο κέντρο ο Γρηγόριος)- Φανάρι, Κωνσταντινούπολη

Αγίες Εμμελεία, Νόννα και Ανθούσα, οι μητέρες των Τριών Ιεραρχών
Αγίες Εμμελεία, Νόννα και Ανθούσα, οι μητέρες των Τριών Ιεραρχών

Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος


Ημερομηνία εορτής: 30/01/2018Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 30 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα: Τα λείψανά του Αγίου φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς.
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στο εξωκκλήσι του Αγίου στους Πύργους Θερμής
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Θεοδωρος Ο Χατζης Ο Μυτιληναιος (; - 1785)


O Θεόδωρος μαρτυρήσας προφρόνως,
Και προφρόνως δέδεκται άφθαρτον στέφος.
Βιογραφία
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής, γεννήθηκε στους Πύργους Θερμής της Λέσβου. Έζησε τον 18ο αιώνα μ.Χ., κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας.

Στον οικισμό των «Κάτω Πύργων», δίπλα στον επαρχιακό δρόμο, πίσω από μία πολύχρονη πέτρινη βρύση, υπάρχουν σήμερα γκρεμισμένα τα τείχη ενός πυργόσπιτου, που οι πέτρες του μεταφέρθηκαν επί γερμανικής κατοχής στον Καρά-τεπέ της Μυτιλήνης για να χτιστούν σπίτια. Σ’ αυτό το παλαιό πυργόσπιτο γεννήθηκε ο Άγιος Θεόδωρος. Εκ προγόνων Χριστιανός, όταν ανδρώθηκε, παντρεύτηκε ευσεβή γυναίκα, αποκτώντας δύο παιδιά.

Ο μεγάλος ποιητής Οδυσσέας Ελύτης κατέθεσε στον βιογράφο του Ιταλό Μάριο Βίττι την πληροφορία ότι η οικογένειά του κατάγεται απ’ τον Άγιο Θεόδωρο τον οποίο μάλιστα τοποθετεί και ως αρχή του γενεαλογικού του δέντρου.

Σύμφωνα με τοπική παράδοση των Παμφίλων (γειτονικού χωριού των Πύργων Θερμής) ο Άγιος Θεόδωρος διέμενε κάποιο διάστημα σε πυργόσπιτο στην περιοχή «Βουναράκι», στη θέση του οποίου υπάρχει σήμερα η κατοικία του Θεοδώρου Πετρέλλη. Ενδέχεται αυτό να ήταν το σπίτι που κρυβόταν ο Άγιος πριν συλληφθεί απ’ τους Τούρκους, δηλαδή το σπίτι του εκ Παμφίλων Μητροπολίτη Δράμας, γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει μεγάλο εξωκλήσι του Αγίου Θεοδώρου στην Δράμα. Ο μεγάλος αριθμός των ανδρών με το όνομα Θεόδωρος στην γύρω περιοχή των Παμφίλων οφείλετε σύμφωνα με την παράδοση στον Νεομάρτυρα Θεόδωρο.

Ο Άγιος εργαζόταν ως υποδηματοποιός διατηρώντας εργαστήρι επί της κεντρικής αγοράς της Μυτιλήνης, στο Μπας-φανάρι (σήμερα το πρώην μαγαζί του Αγίου Θεοδώρου είναι στη γωνία των οδών Αιγαίου και Ερμού 110). Κάποτε βρέθηκε σε κατάσταση οργής και έγινε Μωαμεθανός. Συνήλθε όμως, συναισθάνθηκε το αμάρτημα του και πήγε στο Άγιον Όρος. Εκεί έζησε για αρκετό χρονικό διάστημα, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και προετοιμάστηκε για το μαρτύριο.

Επανήλθε λοιπόν στη Μυτιλήνη, παρουσιάστηκε στον κριτή, με τόλμη ομολόγησε τον Χριστό και δήλωσε ότι η μουσουλμανική θρησκεία είναι ψεύτικη. Ο κριτής αμέσως εξέδωσε απόφαση, να θανατωθεί ο μάρτυρας με αγχόνη και κατόπιν τον παρέδωσε σ' άλλον άρχοντα, τον Ναζίρ Ομέρ αγά, που προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον μεταπείσει. Ο Άγιος όμως πρόβαλλε ακατάβλητο φρόνημα και μετά από φρικτά βασανιστήρια, οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης, όπου αφού πρώτα φίλησε το σχοινί της αγχόνης, προσευχήθηκε στον Θεό και έτσι δέχτηκε το στεφάνι της νίκης στις 30 Ιανουαρίου 1785 μ.Χ.

Το τίμιο λείψανο του ρίχτηκε στη θάλασσα, αλλά κατ' οικονομία Θεού εκβράσθηκε στα νότια της πόλης της Μυτιλήνης. Οι Χριστιανοί, περισυνέλλεξαν το σκήνωμα του Αγίου και το ενταφίασαν χωρίς να αφήσουν ίχνη τάφου, επί σκοπό διαφυλάξεώς του, κάτω από το δάπεδο του παρακείμενου εξωκλησιού του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην τοποθεσία Μόθωνας, αποκρύπτοντας το ιερό λείψανο από τα βέβηλα μάτια των τούρκων.

Εκεί έμεινε ενταφιασμένος 183 έτη, μέχρι την ευλογημένη ημέρα της 4ης Σεπτεμβρίου 1967 μ.Χ., που βρέθηκαν τα Άγια λείψανά του, βάσει μαρτυριών του διαπρεπούς Εκκλησιαστικού συγγραφέως Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη (βλέπε 14 Ιουλίου) και άλλων συγγραφέων. Τα λείψανά του φυλάσσονται στον Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1985 μ.Χ., ο εφημέριος Πύργων Θερμής π. Μιχαήλ Βουλγαρέλλης παραλαμβάνει τμήμα των αγίων λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου και τελείται η μετακομιδή του στην γενέτειρα του Αγίου. Δωρείται έτσι, η ευλογία για να τιμάται από τούς Χριστιανούς στο εξωκκλήσι του Αγίου πού είχε χτιστεί το 1980 μ.Χ. στους Πύργους Θερμής, μερίμνει του Ιερομονάχου π. Παχωμίου Σούγιουλτζη και συνδρομές πιστών.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ Πύργων ἐβλάστησας και ἐν Μυτιλήνη σαφῶς ἀθλήσας Θεόδωρε, ὑπέρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἀξίως δεδόξασαι. Ὄθεν τά λείψανά σου, Νεομάρτυς εὐρόντες χάριν ἐκ τούτων θείαν κομιζόμεθα πίστει, δοξάζοντες τόν Κύριον, τόν Σέ στεφανώσαντα.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Διάφορα Αρχεία
Παρακλητικός Κανών του Αγίου Ενδόξου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Μυτιληναίου του Χατζή




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος
Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος

Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος
Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος

Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος
Άγιος Θεόδωρος ο Χατζής ο Μυτιληναίος

Ο τάφος του Αγίου Θεοδώρου του Χατζή, στο εξωκλήσι Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου στον «Μόθωνα» της Μυτιλήνης
Ο τάφος του Αγίου Θεοδώρου του Χατζή, στο εξωκλήσι Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου στον «Μόθωνα» της Μυτιλήνης

Συνοδική απόφαση εγκρίσεως Ακολουθίας Παρακλητικού Κανόνος του Αγίου Θεοδώρου του Χατζή
Συνοδική απόφαση εγκρίσεως Ακολουθίας Παρακλητικού Κανόνος του Αγίου Θεοδώρου του Χατζή