ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ (Ε)

 

- Γιατί, όμως, μας ήρθε σαν δώρο και η λογική στην ζωή μας;

- ...την λογική την κάνω ό,τι θέλω. Είναι ένα εργαλείο δικό μου. Η λογική λέει, ας πούμε, ότι αν κάποιος απειλήσει την πατρίδα, την Αγγλία, ξέρω ΄γω τί, η Αγγλία θα τον εξοντώσει. Όπως έγινε τότε με την Αργεντινή, για τα νησιά Saint Georgio, Γεωργία, Σεϋχέλες. Λοιπόν, αλλά σου λέει. Άμα όμως εγώ αποφασίσω να κατακτήσω κάποιον, οι δρόμοι είναι ανοικτοί και αυτό λέγεται “διεύρυνση του ζωτικού χώρου”, δεν λέγεται “σκοτωμός τού άλλου”. Του δίνουμε μιά άλλη ετικέτα και περνάει ελεύθερα. Μέσα σε όλα αυτά είναι παγιδευμένοι οι άνθρωποι και, όταν δεν είναι μεγάλοι, επειδή νέμονται κι αυτοί τα πλούτη όλων αυτών των αδικιών, κουρνιάζουν εκεί και δεν αντιδρούν. Αλλά οι νέοι που ακόμα δεν έχουν γευτεί την γλύκα της κλεψιάς, που κάνουν οι μεγάλες δυνάμεις στον φτωχό κόσμο, κι έχουν μονάχα, ας πούμε, την αθώα ψυχή τους, γιατί είναι αθώα η ψυχή των νέων, δεν έχουν προλάβει ακόμα να την διαφθείρουν, επαναστατούν, χωρίς να ξέρουν και καλά καλά γιατί επαναστατούν.

- Ακριβώς. Και τώρα, κε Γανωτή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Γαλλία, όλοι εμείς, στον νότο κυρίως της Ευρώπης, που δεχόμαστε και τους ανθρώπους αυτούς που ήρθαν από τα μέρη της Συρίας, τα ταλαιπωρημένα, που έχει πόλεμο, που έχει άλλο θρήσκευμα, έχουν τον δικό τους θεό, τέλος πάντων, έρχονται εδώ και προκαλούν ένα μεγάλο φόβο.

- Προκαλούν φόβο, όχι τόσα σε εμάς που τους έχουμε εδώ, όσο στους άλλους που μας ακούνε ή μας βλέπουν στην τηλεόραση.

- Γιατί, κατά την γνώμη σας συμβαίνει αυτό.

- Ο φόβος σημαίνει έλλειψη αγάπης. Επειδή δεν έχουν αγάπη, τους βλέπουν με φόβο. Πλήν, όμως, όπου χρειαστούν σκουπιδιάρηδες, οι Γερμανοί, ψάχνουν να βρουν μέσα στους μετανάστες, γιατί δεν πάει κανένας Γερμανός να μαζέψει τα σκουπίδια. Όταν χρειαστούνε ανθρώπους να δουλέψουν μέσα στις αποχετεύσεις για να καθαρίσουν την πόλη, ψάχνουν στους μετανάστες. Εκεί τους χρειάζονται. Μόλις βγούνε κάτω από τους βόθρους αυτοί και βγουν έξω και περπατήσουν, είναι οι υποψήφιοι τρομοκράτες και θέλουν να τους σκοτώσουν. Σε τέτοια παραλογικά πράγματα βρίσκονται. Αλλά δεν θα κάνουν τίποτα ουσιαστικά. Όλη η Ευρώπη και η Αμερική θα κατακτηθεί από τους φτωχούς λαούς, που τους άφησε φτωχούς η ίδια η Ευρώπη. Να σας πώ ένα παράδειγμα. Έχουμε ένα γνωστό εκεί στην οσία Ξένη, ένα δικό μας, αδελφό χριστιανό, ο οποίος είναι υδραυλικός, δεν είναι ούτε του Πολυτεχνείου, έτσι όπως φωνάζεις έναν υδραυλικό στο σπίτι. Ε, αυτός πηγαίνει στην Μαδαγασκάρη, στο Κογκό, στην Ουγκάντα και τους φτιάχνει τις βρύσες. Τις βρύσες τους φτιάχνει και τα ηλεκτρικά τους. Και λέω, αλήθεια, θα πρέπει να πληρώσει πεντακόσια ευρώ ναύλα, εισιτήρια για να πάει στην Μαδαγασκάρη να φτιάξει τις βρύσες της ιεραποστολής; Γιατί; Γιατί, αφού περάσανε οι Γάλλοι από ‘κεί και μείνανε τόσα χρόνια, δεν τους έμαθαν να γίνουν υδραυλικοί, να γίνουν ηλεκτρολόγοι; Όχι, σου λέει. Φέρνανε, ας πούμε, από τις Ινδίες μαστόρους ή από την Ευρώπη και αυτούς τους αφήνανε να μην είναι ικανοί ούτε να μετρήσουν τα δάκτυλά τους.

- Και τώρα, αυτός ο άνθρωπος που πηγαίνει στην οσία Ξένη, το κάνει, δηλαδή,…

- Ιεραπόστολος είναι.

- Ως ιεραπόστολος.

- Πηγαίνει και τους φτιάχνει τις βρύσες, καταλάβατε; Είναι φοβερό πράγμα, το πόσο καθυστερημένους, ενώ τους ξεζούμισαν, τους έφαγαν το μεδούλι, τους άφησαν σ’ αυτή την κατάσταση να είναι, και να ‘ναι και μοιρασμένοι, μάλιστα. Δείτε στο Μπουρούντι, Ρουάντα Μπουρούντι, οι Γάλλοι χρησιμοποίησαν την μία από τις δύο φυλές, ήταν η φυλή η Χούτου και η Τούτσι, πως τους λένε, η μία φυλή από τις δυό για υπαλλήλους. Οπότε τους είχαν σαν να ήταν ας πούμε αστυνομικοί, οι οποίοι βασάνιζαν και κυνηγούσαν την άλλη φυλή. Και το κάναν επίτηδες. Σου λέει, άμα φύγουμε εμείς, θα τους χρειαστούν αυτοί να σκοτωθούν, γιατί η άλλη φυλή οι Χούτι, ήταν πολύ περισσότεροι, από αυτούς που χρησιμοποιούσαν οι Γάλλοι. Και πραγματικά, μόλις φύγαν από εκεί οι Γάλλοι, πιαστήκανε και σφαχτήκανε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Εκατοντάδες χιλιάδες. Και τώρα, βέβαια, τρέμουν. Γιατί, όποιος άνθρωπος ξυπνήσει μέσα σε αυτούς τους τόσο αδικημένους λαούς, όποιος ξυπνήσει και βρεθεί στην Ευρώπη, και σταθεί μέσ’ στην μέση, κάτω από την αψίδα του Θριάμβου, στο Παρίσι, και ρίξει μιά ματιά γύρω γύρω και δεί τον τεράστιο πλούτο που έχουνε μαζέψει αυτοί οι άνθρωποι, που φτιάξανε, λέει, σαν πολυκατοικίες, αλλά σε σχήμα Π, τεράστιες, οι οποίες φαίνονται και ξεχωρίζουν κι από το διάστημα ακόμα, τόσο πολύ τις θέλανε, και καταλάβει οτι αυτά γίνανε από το αίμα, τον ιδρώτα και τα δάκρυα του πατέρα του και του παππού του, είναι εύκολο να γίνει τρομοκράτης, αυτός.

- Υπάρχει, δηλαδή, ο πνευματικός νόμος, κε Γανωτή;

- Είναι ψυχολογικός νόμος, δεν είναι πνευματικός. Πνευματικός νόμος είναι η συγχώρεση, η ανοχή, όλα αυτά τα καλά που δίνει η Εκκλησία μας, οπλίζει η Εκκλησία μας τους ανθρώπους, για να αντέχουν τα πάντα. Αλλά, παρ’ όλα αυτά υπάρχει και ο ψυχολογικός νόμος, δηλαδή, η ψυχολογία που αναπτύχθηκε στους ανθρώπους, μέσα από πολλούς αιώνες που ζήσανε έξω του Παραδείσου, και αποκτήσανε αυτό το πράγμα, την εχθρότητα, αλλά και την εκδίκηση. Και την εκδίκηση! Εκεί στην Αμερική, όταν κάποτε ήρθαν οι πουριτανοί, τέλος πάντων, και άρχισαν να σκέπτονται λίγο ηθικολογικά, αφήσανε ελευθέρους καμπόσους νέγρους, που είχαν σκλάβους εκεί στις φυτείες τους, άντε, λέει, πηγαίντε, να πούμε ότι απελευθερώσαμε πλέον τους νέγρους. Πήγαν λοιπόν, οι άνθρωποι… πού να πάνε; σκεφτείτε ότι δεν είχανε, δεν ξέρανε πού είναι οι πατρίδες τους, από τις οποίες είχαν έρθει οι ίδιοι ή οι γονείς τους, δεν ξέρανε. Ούτε ξέραν κάν την γλώσσα τους, πιά, και μιλούσαν εγγλέζικα. Τους έστειλαν απέναντι στην Αφρική, για να προχωρήσουν προς τα μέσα, να βρούν τις φυλές τους, κι αυτοί μείναν εκεί. Κι αυτό το μέρος το ονόμασαν Λιβερία – LIBERIA, δηλαδή, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αλλά, αυτοί, τώρα, τί ελευθερωμένοι ήτανε; Γεμάτοι συμπλέγματα, οι άνθρωποι, και μόλις βγήκαν έξω (από τα πλοία, εννοεί, που τους μετέφεραν εκεί), αγόρασαν ψηλά καπέλα, αυτά, τις ρεντιγκότες που φοράνε οι λόρδοι, και τα φορούσαν για να βγάλουν το άχτι τους, από την ταπείνωση της δουλείας. Και με αυτά τα ψηλά καπέλα και τις λιβρέες, πηγαίναν και δουλεύανε χαμάληδες οι άνθρωποι. Καταλάβατε; ψυχολογικά φαινόμενα είναι όλα αυτά. Και μετά, επειδή δεν τους δίνανε στην παραλία να βρούνε οικόπεδα να χτίσουν, πήγαν στήν άκρη της πόλης, προς την ζούγκλα, προς το δάσος, κι εκεί πέρα κατοικήσανε. Αλλά, λέει, κάθε χρόνο, μιά ορισμένη ημερομηνία, κατεβαίνουν με κουβάδες στα χέρια, στην θάλασσα, στον Ατλαντικό ωκεανό, και παίρνουν νεράκι από την θάλασσα, το πάν στο σπίτι τους, και το πίνουν, και λέει, είδες πόσο αλμυρό είναι το νερό; Είναι, λέει, αλμύρισε - γιατί αυτοί ξέρουν ποτάμια - αλμύρισε, λέει, από τα δάκρυα των γονιών μας, που τους παίρναν σκλάβους και τους πηγαίναν στην Αμερική. Είναι, λέει, πίνουμε το δάκρυ του γονιού μας. Άρα, δεν είναι οι άνθρωποι τόσο απληροφόρητοι. Καταλάβατε; Μάλιστα. Δεν κλαίμε, δεν πονάμε γι αυτά. Τα θεωρούμε “διεύρυνση του ζωτικού μας χώρου”. Έτσι τα λένε, άμα του αλλάξεις όνομα… όπως τις εκτρώσεις. Λένε “διακοπή κυήσεως” , είναι απόξεση. Λέει την λέξη αυτή και σκεπάζει το έγκλημα. Με τις λέξεις.

- Είναι θέμα έκφρασης, λοιπόν, και θέμα γλώσσας, πώς τα αλλάζουμε τα πράγματα.

- ...Μέσα σ’ αυτά, ένα παιδάκι, που γεννιέται, μπερδεύεται. Είναι σαν να έχουν γυρίσει χίλια κουβάρια γύρω από τα πόδια του και δεν μπορεί να περπατήσει και ξεσπάει ύστερα σε μιά φασαρία… έχει μέσα του μαζεμένο κόμπο στο στήθος του, κόμπο που δεν μπορεί να το εξηγήσει, κι όταν γίνει μιά φασαρία, πέφτει κι αυτό, παίρνει μιά πέτρα και την πετάει.

- Και μ’ αυτά ολοκληρώθηκε η ώρα μας, όχι το θέμα μας.

- Το θέμα, μπά, ούτε άρχισε. Εγώ δεν έχω γνώσεις που έχουν άλλοι, δημοσιογραφικές, ιστορικές να πώ περισσότερα πράγματα. Αλλά λίγο να τα σκεφτόμαστε με ταπείνωση, να λέμε ότι αμαρτήσαμε και πληρώνουμε, όπως οι βυζαντινοί που πλούτισαν, κι όταν ήρθε η ώρα της άλωσης, είπαν, οι ευλογημένοι αυτοί άνθρωποι, “δια τας αμαρτίας ημών έπεσεν η Πόλη”. Έτσι, λοιπόν, δια τας αμαρτίας του δυτικού κόσμοι, θα πεθάνει ο “δυτικός κόσμος”.

‘- Μιλήσαμε φίλοι μας με τον κο Κώστα Γανωτή, για την Ευρώπη, για τους φόβους, τις φοβίες μας, για τα ψυχολογικά που έχουν οι Ευρωπαίοι λόγω του κακού, που δημιούργησαν αιώνες τώρα, από τις σταυροφορίες, και πρίν, και τις δουλοπαροικίες, και όλα αυτά, όπως μας είπε ο κος Γανωτής, δεν γίνεται να μην πονούν. Κι όπως έλεγε ο Αισχύλος, αν κάτι που μας άρεσε, όταν ο άνθρωπος αμαρτήσει, στάζει και στον ύπνο του ακόμα ο πόνος. Μεγάλη υπόθεση και πολύ σοφά τα λόγια. Ευχαριστούμε όλους εσάς …..

011.ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 22-01-25 (Επιμέλεια - Παραγωγή: Σοφία Χατζή. Καλεσμένος: Κ. ΓΑΝΩΤΗΣ - ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ) 

Από τον ραδιοσταθμό της  Πειραϊκής Εκκλησίας.

ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ (Δ)

 - Επειδή όμως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα με τις ηγεσίες μας, ε,πέρα από το να προσευχηθούμε…

- Ε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα με τις ηγεσίες μας. Όχι τώρα, Ποτέ δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα με τις ηγεσίες μας. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να έχουμε ηγεσίες τις κοσμικές ηγεσίες. Είπε ο απόστολος Παύλος ότι “ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει”. Εκείνες οι ηγεσίες είναι για εμάς. Οπότε εμείς κάνουμε αυτό που λένε οι ηγεσίες του ουρανού, κι αφήνουμε κι αυτούς να μας πελεκάνε. Πώς θα μας πελεκίσουν; το πολύ πολύ να πεθάνουμε. Σπουδαίο πράγμα είναι για μάς, το να προβιβαστούμε, να πάμε στον ουρανό! Δεν είναι τίποτε, Αυτό είναι μιά γλώσσα που δεν την καταλαβαίνει ο κόσμος. Δεν χρησιμοποιεί αυτήν την γλώσσα.

- Την γλώσσα, ποιά εννοείται;

- Την γλώσσα που λέμε εμείς ότι δεν είναι τίποτε το να πεθάνουμε, Είναι ουσιαστικά προβιβασμός. Άρα, εμείς μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλει ο Θεός, ανεξάρτητα αν γι αυτό μπορεί να μας σκοτώσουν.

- Ακριβώς! Ωστόσο επηρεασμένοι κι εμείς από αυτήν την εποχή, η κάθε εποχή που ζούμε, κι από όλα αυτά που γίνονται γύρω μας, λησμονούμε όλα αυτά που είπατε, ότι για εμάς θα έπρεπε να είναι προβιβασμός. Το λησμονούμε αυτό και πέφτουμε στην παγίδα αυτών που ακούμε γύρω, και νοιώθουμε μετά αδικημένοι.

- Μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω,που λέει. Συσχηματιζόμαστε με τον αιώνα αυτόν. Δηλαδή παίρνουμε το σχήμα, δηλαδή τον τρόπο, την νοοτροπία και την ψυχοτροπία του κόσμου, την παίρνουμε κι εμείς, οπότε και τον κόσμο δεν μπορούμε πλέον να ωφελήσουμε,αλλά και εμείς δεν μπορούμε να απολαύσουμε την Βασιλεία του Θεού, που μάς κήρυξαν οι Απόστολοι, τα αποτελέσματα της θυσίας του Χριστού μας.

- Είναι ένας αγώνας συνεχής, όλο αυτό. Και για εμάς και για να μπορέσουμε να αντέξουμε αυτήν την αδικία και να το μετατρέψουμε, όπως λέτε, αλλά και να γίνουμε κατανοητοί, λίγο, από τον κόσμο που μας ρωτάει.

- Παρεμβαίνει και ο Χριστός και, παρεμβαίνοντας ο Χριστός θεραπεύει τα τραύματα της αδικίας, που μας κάνουν οι άλλοι, και μάλιστα τα θεραπεύει σε ένα βαθμό, όσο να μη μας γίνει και μας αλαζονεία, να πούμε, “τι θα μας κάνεις, βρε, εμείς δεν σε λογαριάζουμε”. Να μην φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Να παραμείνουμε ταπεινοί. Γιατί και τα βάσανα που περνάμε, όσα περνάμε, πρέπει και αυτά να τα λογαριάσουμε σαν παιδαγωγίες. Και, κλαίμε τώρα κι εμείς, “αχ τι πάθαμε οι Ευρωπαίοι” … Άμα πάει κανείς στην Αφρική, εσείς πήγατε, να δείτε τί πείνα και πόνο και αδικία και εξευτελισμό δέχονται αυτοί οι άνθρωποι. Και τα αντέχουν. Που αν εμένα τώρα με μεταφυτεύσεις εμένα εκεί, θα πώ, “Θεέ μου, πάρε με. Δεν θέλω να ζήσω άλλο”. Κάποτε είχα πει στον κεντρώας Αφρικής, τον Άγιο, πέθανε τώρα – τον Τιμόθεο – ναι, του λέω, “να πάρουμε ένα παλικάρι από εκεί που θέλει να σπουδάσει ιερέας, να το φέρουμε στην Ελλάδα, και να το φροντίσουμε εμείς, με εισφορές, μερικές οικογένειες, να σπουδάσει το παιδί και να έχετε παπάδες εκεί”. Με κοιτάει και μου λέει “Τόσο αφελής είσαι, κε Γανωτή;” λέω, “γιατί;” “Μα, αν έρθει αυτός εδώ”, λέει, “και ζήσει κάμποσους μήνες εδώ, ξαναγυρίζει, λέει, στην Αφρική;”. Λέω, “γιατί, αφού..”; “Και να τον σκοτώσεις, δεν ξανάρχεται στην Αφρική”. Είναι τέτοια η διαφορά των συνθηκών ευημερίας, που πρέπει να είναι τελείως αναίσθητος για να πεί, ας μπω πάλι στο αεροπλάνο να γυρίσω στην Κατάνγκα, ας πούμε, ή στο Κολουέζι.

- Κι όμως. Τριάντα χρόνια μετά την κοίμησή του, του Τιμοθέου, υπήρξαν άνθρωποι που ήρθαν εδώ, στην Ελλάδα, σπούδασαν γιατροί, σπούδασαν θεολογία, έγιναν ιερείς και επέστρεψαν.

.- Αυτό είναι η σπορά που έδωσε ο Κοσμάς ο Γρηγοριάτης, εκεί. Δηλαδή, είναι μία πρόοδος πολύ μεγάλη. Είναι, πρίν από είκοσι χρόνια, ας πούμε, το θεωρούσε αδιανόητο ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής.

- Ακριβώς.

- Και μετά από δέκα χρόνια, από τότε που το θεωρούσε αδιανόητο, άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Αυτές είναι οι προκοπές.

- Ναι!

- Ποιό; Κανένα μέσον ενημέρωσης δεν μας ενημέρωσε για αυτά όλα τα πράγματα. Είναι η μυστική πορεία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ζωή μας.

- Υπήρξαν φυσικά και άνθρωποι που ήλθαν, σπούδασαν και δεν επέστρεψαν, όπως το είπε ο Τιμόθεος. Βεβαίως.

- Είναι αυτοί που πραγματοποίησαν αυτό που έβλεπε ο ευλογημένος, ο συγχωρεμένος εκείνος Δεσπότης, που το έβλεπε μπροστά του, αλλά ο Θεός έβλεπε πολύ πιό μπροστά του.

- Κι αυτοί οι άνθρωποι τώρα παθαίνουν ελονοσίες, κάτω. Ζούν, έχοντας δεί τον πλούτο και δεν θυμώνουν. Είναι ένα απίστευτο πράγμα. Όταν κατέβηκα κάποια στιγμή, τώρα κοντά, και συνάντησα τον ιερέα, τον πατέρα Θεόφιλο, ο οποίος δεν έτρωγε κρέας. Προσέφερε ο Μελέτιος ο Κατάνγκας, ο Μητροπολίτης, και προσέφερε κρέας για το Πάσχα. Και δεν έφαγε κρέας. Όχι, λέει, οι Αγιορείτες δεν τρώνε. Μα, του λέω, πάτερ, εσείς δεν είσθε Αγιορείτης. Είστε παντρεμένος κι έχετε και πάρα πολλά παιδιά και πολλά εγγόνια και ήταν αδύνατος…Όχι. Όχι. Εγώ θα ακολουθήσω την παράδοση. Κι ήταν τόσο μαύρος, τόσο μαύρος ο άνθρωπος. Το λέω με την καλή ένοια.

- Η Παράδοση είναι αυτό. Αλλά σου λέει, έχουμε ως Παράδοση. Να, αυτά είναι τα παράλογα πράγματα. Τα παράλογα τα οποία είναι υπέροχα. Γιατί παράλογη είναι και η γέννηση του Χριστού από την παρθένο Μαρία, παράλογα είναι και οι αγράμματοι Απόστολοι να γράφουν..πολλές φορές διαβάζω τις επιστολές του Πέτρου, που ήταν τελείως αγράμματος, και λέω, κοίταξε τί γράφει! Που εγώ που σπούδασα στα πανεπιστήμια, δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω όλη αυτή την σοφία. Παράλογα πράγματα. Ποιός τα δέχεται τα παράλογα; Δεν τα δέχονται οι άνθρωποι. Γιατί; Γιατί διδαχτήκανε την λογική. Διδαχτήκανε την λογική, οι άνθρωποι.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Χαρά: η ξεχασμένη εντολὴ - Ο Παύλος από τη φυλακή μας λέει χαίρετε | π. Ιωνάς Μούρτος | Σοφία Χατζή

 

ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ (Γ)

 -  Μεγάλο κακό έγινε τότε με τους σταυροφόρους.

- Και μετά έγινε.

- Και μετά.

- Αφού όταν κατακτήσανε οι Γάλλοι την Αλγερία, οδηγούσαν τα παλληκαράκια της Γαλλίας να πάνε να σκοτώσουν τους Αλγερινούς, να τους τρομάξουν, κι ακούγοταν μέσα από τις γραμμές των στρατιωτών pourquoi, pourquoi, γιατί; Το πήραν, ύστερα, για να μην τους τιμωρήσουν. Γιατί; γιατί; Τα παιδιά δεν το θέλανε. Όχι, λέγανε. Θα πολεμήσεις και θα σφάξεις για να μπορέσουμε να επιχρυσώσουμε, ας πούμε, τα πόμολα στο ανάκτορο των Βερσαλιών, γιατί ήτανε χάλκινα -μκι αυτό κοστίζει. Εγώ δεν μπορώ να συνέλθω από την έκπληξη την βαριά που ένιωσα, όταν διάβασα στα υπόγεια του ναού του αγίου Κέτιγκερν στην Γλασκόβη, που είναι ένα τεράστιο μουσείο το υπόγεια αυτό, δεν είναι υπόγειο απλώς, έχει τάφους μαρτύρων μέσα, αγίων και τα λοιπά και του ίδιου του αγίου Κέτιγκερν, που τον λένε Μόνγκο αυτοί, είναι πολιούχος της Γλασκόβης, που έχει εκεί πέρα ένα, σαν κενοτάφιο, και έχει οστά μέσα και γράφει απ’ έξω, στα Αγγλικά βέβαια, “εδώ βρίσκονται τα οστά ηρώων του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι έπεσαν ηρωικώς στην Κίνα το 1845”. Τα παιδάκια τα πηγαίνουν οι δάσκαλοι στην γραμμή για να επισκεφθούν τα, όπως πάμε εμείς τα παιδιά στην Ακρόπολη, ξέρω ‘γω τί, στην ρωμαϊκή αγορά. Πάνε λοιπόν και θαυμάζουνε “εδώ να οι ήρωες που πέσανε”. Άμα μεγαλώσουν λιγάκι και ξέρουν λίγο ιστορία, πάνε πρώτη - δευτέρα γυμνασίου, μαθαίνουν ότι αυτοί οι ήρωες, που τους βάζω σε πολλά εισαγωγικά εγώ, πήγανε στην Κίνα με πολεμικά πλοία του αγγλικού στέμματος, του στέμματος του Ηνωμένου Βασιλείου, του Βρετανικού, πώς να το πούμε, και ρήμαξαν όλες τις παραποτάμιες πόλεις τις Κίνας, για να υποχρεώσουν τους βασιλιάδες να επιτρέψουν την εισαγωγή οπίου, ναρκωτικού δηλαδή, από τις Ινδίες, που το παίρνανε αυτοί κατά χιλιάδες τόνους, μέσα στην Κίνα, γιατί το είχανε απαγορεύσει. Γίνανε δηλαδή βαποράκια – υπερωκεανιάκια, όχι απλώς βαποράκια, για να κουβαλήσουν μέσα στην Κίνα, που είχε τόσο πολύ μεγάλο πληθυσμό, και έτσι θα πλούτιζε το θησαυροφυλάκιο της “χις μαστερς” ξέρω ‘γω πώς λένε της κυρίας ..

- Της υψηλότητάς της, κάπως έτσι...φοβερό.

- Κι όμως είναι ήρωες, σου λέει. Αν όμως τώρα ένας πάρει ένα γραμμάριο, ένα γραμμάριο κι όχι τόσες χιλιάδες τόνους, και το κυκλοφορήσει μέσα στην Τράφαλγκαρ, την πλατεία και τον πιάσει η αστυνομία, τον βάζει φυλακή. Καταλάβατε;

- Έτσι, έτσι.

- Αυτό το παράδοξο, τερατώδες φαινόμενο, το αναπνέει το κάθε παιδί και πρέπει να επαναστατήσει, διότι αν δεν επαναστατήσει, θα είναι σαν να είναι ένας νεκρός, σαν να μην υπάρχει.

- Τουλάχιστον, κε Γανωτή, καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι γιατί επαναστατούν; είναι αυτό από κάτω, υφέρπει, αλλά..,

- Δεν καταλαβαίνουν, διότι το μυαλό τους είναι κουρδισμένο να δουλεύει με ορισμένα κλισέ. Τα ορισμένα αυτά κλισέ λένε, ας πούμε, ότι η διεύρυνση του χώρου του οικονομικού χώρου, του εκμεταλλευτικού, του ζωτικού χώρου, που λένε, προϋποθέτει τον έλεγχο επάνω σ’ αυτά τα πράγματα ή σε εκείνα τα πράγματα. Έτσι, με την γλώσσα αυτή που χρησιμοποιούν δεν καταλαβαίνει ο άλλος ότι αυτό είναι έγκλημα. Ας πούμε, έλεγε, ότι ενώ είχε καταργηθεί η δουλεία το χίλια οκτακόσια τόσα, οι Εγγλέζοι την κράτησαν μέχρι το χίλια εννιακόσια τόσα, τη δουλεία στην Αφρική. Γιατί λέει, δεν μπορούσαμε να την σταματήσουμε απότομα, γιατί είχαμε επενδύσεις, οι οποίες προϋπέθεταν την χρήση των δούλων. Ε, σου λέει το παιδί, αφού το λέει η οικονομία αυτό, ότι οι επενδύσεις απαιτούσαν την παράταση της δουλείας, φτάσαν στις αρχές του εικοστού αιώνος να έχουν ακόμα δούλους. Είναι ζήτημα γλώσσας. Σκεφτείτε ότι μπορεί κανείς να κάνει μία γλώσσα, η οποία να κρύβει όλο το έγκλημα και να το εμφανίζει σαν μια πραγματικότητα συμβατική, όπως ένας αμερικάνος, βραβείο νόμπελ, νομίζω λέγεται Μπέικερ, οικονομολόγος, που έγραψε: το έγκλημα, λέει, είναι μιά μορφή οικονομικής επιχείρησης. Το λάθος είναι ότι οι κυβερνήσεις, τα υπουργεία δικαιοσύνης και λοιπά, τα εκλαμβάνουν αλλιώς, λέει, ενώ είναι ένα είδος οικονομικής επιχείρησης. Κι από μιά άποψη έχει δίκιο. Να σας πώ τό δίκιο. Πρίν από είκοσι χρόνια, δεν ξέρω πόσο, το πετρέλαιο είχε δεκαπέντε δολάρια το βαρέλι. Και μαζευτήκανε αυτοί όλοι οι εμίρηδες εκεί και είπαν: “γιατί δεκαπέντε, βρε παιδιά; ας το βάλουμε τριάντα”. Και το βάλανε τριάντα χωρίς να προϋποθέτουν, να πείς ότι ακρίβυναν τα μεροκάματα, δυσκολεύτηκε η εξόρυξη, ότι… Τίποτα. Τριάντα, σου λέει. Μετά είπαν να το κάνουμε εβδομήντα, εβδομήντα. Και βούλιαξαν την παγκόσμια οικονομία με το να αυξήσουν τις τιμές. Θα πείς ότι αυτοί οι εμίρηδες το κάνανε, αλλά ουσιαστικά συνεργαζόμενοι με τους επιχειρηματίες τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους το κάνανε. Γιατί ανεβήκαν τα ποσά, ανεβήκανε τα επιτόκια κι έγινε ας πούμε ένας τζίρος μεγάλος. Όταν σκοτώσει ένα λιοντάρι έναν ταύρο, πέφτει μέσα, τρώει  ό,τι προλαβαίνει να φάει, ύστερα δεν χωράει άλλο να φάει και φεύγει και έρχονται οι ύαινες μετά, τρών κι αυτές, μετά δεν μπορούν να φάνε άλλο κι αυτές και κατεβαίνουν οι γύπες κάτι και αποτελειώνουν,μετά έρχονται και τα μυρμήγκια και τρώνε. Έτσι συμβαίνει και στην οικονομία. Βγάζει λεφτά ένας και τρώνε κι άλλοι. Και γι αυτόν τον λόγο δεν ακούγεται το έγκλημα τόσο πολύ.

- Αυτό είναι η ιστορία της ανθρωπότητας, όμως, έ; κε Γανωτή

- Ναι, γι αυτό κι εμείς λέμε : “Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν τού κόσμου, τον νούν εις ουρανόν μεταθέντες”(1). Για κοιτάξτε, τί ωραία η Εκκλησία απαντά σε όλα τα θέματα! ...με άλλη νοοτροπία, με άλλη ηθική, με άλλη γλώσσα, ακόμα.

(1) "Βλέποντας παράξενη γέννηση - την γέννηση του Θεανθρώπου, να αποξενωθούμε από τον κόσμο, μεταθέτοντας τον νού και την σκέψη μας στον ουρανό".

(Συνεχίζεται)

ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ (Β)

 (Συνέχεια από το προηγούμενο)

- Κε Γανωτή, λέει η ιστορία ότι τις επαναστάσεις, μιας και μιλάγαμε γι αυτές και, να συνεχίσουμε λίγο πριν περάσουμε και στο πνευματικό θέμα, τις σκέφτονται οι διανοούμενοι, τις κάνουν οι γενναίοι και τελικά τις εκμεταλλεύονται οι συμφεροντολόγοι. Έτσι γίνεται με τις επαναστάσεις.

- Έτσι γίνεται. Οι διανοούμενοι όμως, που τις κάνουν, δεν τολμούν ... πού τις σκέφτονται και τις σχεδιάζουν και τις γράφουν, δεν τολμούν να μπουν στην μέση και να τις πράξουν, καταλάβετε, γιατί είναι διανοούμενοι αυτοί, της πένας άνθρωποι. Αυτοί οι γενναίοι, που λέμε, δεν είναι γενναίοι. Είναι αναστατωμένοι άνθρωποι. Αυτά τα παιδιά τώρα που ξεσηκώνονται και φωνάζουν, γιατί νέοι κυρίως φωνάζουν, έχουν προβλήματα με τις οικογένειες τους, έχουν παράπονα, έχουν αίσθημα αποτυχίας, έχουν αίσθημα κενού, του άδειου, έχουν αγανάκτηση, γιατί βλέπουν ότι αυξάνονται οι άσπρες τρίχες και οι φαλάκρες τους και τελειώνει η ζωή τους και δεν κάναν τίποτε... Τα όνειρά τους ούτε καν ξεκίνησαν να εφαρμόζονται κι όταν εφαρμοστούν είναι τόσο στυφά και άχαρα, οπότε σου λέει: τι είναι αυτή η ζωή; και νομίζουν ότι φταίει κάποιος άλλος απ’ έξω. Και φταίει ασφαλώς και κάποιος άλλος απ’ έξω, αλλά, αλλά η λύση βρίσκεται μέσα μας: η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί, Αυτό όμως δεν τους το χουμε διδάξει και δεν τους το έχουμε δείξει. Τους μάθαμε την γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, που λέει, τί έγινε; αυτό...ποιός φταίει; ο τάδε, ο τάδε κι ο τάδε, ξέρω γω τί, τελείωσε η υπόθεση

- Και ρίχνουμε πάντοτε τις ευθύνες εκεί που δεν υπάρχει λόγος να τις ρίξουμε.

- Πρέπει να φταίει κάποιος άλλος και μάλιστα κυρίως επειδή μάθαμε τη γλώσσα της οικονομολογίας και με τόσο μεγάλη ας πούμε επιμονή και λεπτομέρειες και ένταση ώστε ξεχάσαμε όλες τις άλλες τις γλώσσες: τη γλώσσα της πνευματικής ζωής, τη γλώσσα της ηθικής, τη γλώσσα, ας πούμε, των συναισθημάτων … τα ξεχάσαμε αυτά και ξέρουμε μόνο να εξηγήσουμε τα πάντα οικονομολογικά. Λέει: οι άνθρωποι ανησυχούν για την αύξηση των φόρων και βγήκαν στο δρόμο και σκοτώνονται(!) και αυτά που πάνε να γλυτώσουν από τους φόρους τα έχουν ξοδέψει στα ναύλα για να κατέβουν στον Παρίσι και στις συνέπειες που έχει όλη αυτή η αναστάτωση

- Και αυτό που λένε κύριε Κώστα ότι, αν δεν κλάψει το παιδί δεν το ακούει η μαμά του, δηλαδή όλα αυτά που κέρδισαν οι εργαζόμενοι ένα καιρό, δεν έπρεπε να γίνουν με κάποιο κόπο και κάποιες επαναστάσεις ;

- Ναι, ωραία η ερώτησή σου, είναι, ας πούμε δημοσιογραφική. Έχεις δίκιο, αν δεν κλάψει το παιδί...Εσύ που έκανες και μάνα και τάισες παιδιά, περίμενες πράγματι να κλάψουν; ή συνέβη το αντίθετο: φάε παιδάκι μου, φάε παιδάκι μου και, δεν έχω όρεξη μαμά, όχι να φας. Λοιπόν, στον κόσμο έτσι γίνεται, όπως λες, αλλά, αλήθεια, ο Θεός περιμένει να κλάψουμε για να μας ταΐσει; Άμα δεν μας ταΐζει ο Θεός, δηλαδή δεν πιστεύουμε ότι μας ταΐζει ο Θεός, τότε πολεμάμε με το κλάμα, να πείσουμε τον εργοδότη μας να μας ταΐσει. Καταλάβατε;

- Εκεί πρέπει να φτάσουμε, όμως, δηλαδή αυτό που λέτε, το να αφεθούμε ..

- Τι να κάνουμε;… στον κόσμο που ζούμε, εκεί φτάνουμε, Χωρίς όμως αυτό, να είναι αυτό που μας αναπαύει. Όπως δεν πρέπει να μας αναπαύει το ότι υπάρχει αστυνομία για να μην κλέβουμε. Αλίμονο ! Ο κόσμος όμως θέλει αστυνομία για να μην κλέψει, καταλάβατε; Αυτή είναι η αντίληψη ορισμένων που μιλάνε άλλες γλώσσες, από την γλώσσα την πνευματική, που μας έδωσε ο Θεός.

- Είναι καλύτερος ο κόσμος μας όταν, έστω και εξωτερικά ωστόσο επιβάλλεται κάποιος νόμος, γιατί μην ξεχνάμε στο παρελθόν τί τραβούσαν οι Έλληνες με τους κλέφτες, τους αρματολούς, ήτανε έρμαιο οι γυναίκες, τα παιδιά σε αυτή τη μεγάλη παρανομία και όχι μόνο, αιώνες .τώρα και όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού. Είναι καλύτερα τα πράγματα τώρα.

- Ασφαλώς. Κοιτάξτε. Και τώρα ακόμη, όποτε λείψει κάποια αστυνόμευση, είμαστε το ίδιο και χειρότερα από την, εποχή των κλεφτών, με την κακή σημασία της λέξης, τον παλιό καιρό. Εδώ κάποτε κόπηκε το ρεύμα στη νέα Υόρκη για 20 λεπτά και πήγαν οι άνθρωποι και ρημάξανε όλα τα σούπερ μάρκετ. Πήραν τα πάντα σε 20 λεπτά σκοτάδι, την νύχτα. Καταλάβατε; … Ξέρετε, όταν εγώ μέσα μου είμαι κλέφτης, μέσα μου, αυτό δηλητηριάζει την ζωή ακόμα κι αν δεν κλέβω γιατί δεν με αφήνει η αστυνομία να κλέψω. Η ζωή έχασε το νόημά της. Εδώ τώρα, όμως, τώρα που η Ευρώπη είναι αναστατωμένη, είναι αναστατωμένη από έλλειψη πίστης κι από έλλειψη αθωότητας. Δεν ξεχνάμε, δεν μπορεί να ξεχάσει κανένας το ότι όλη αυτή η στιλπνή επιφάνεια του λεγόμενου ευρωπαϊκού πολιτισμού, που τον βλέπουν και λιγώνονται οι λαοί του τρίτου κόσμου, είναι κατασκευές από χρήμα που πήρανε οι αποικιοκράτες από τους λαούς της Αφρικής και της Ασίας και της λατινικής Αμερικής. Από αυτούς πήρανε τα χρήματα και τους αφήσανε νηστικούς, τους αφήσανε ανειδίκευτους, φτωχούς και μοιρασμένος, γιατί ο σκοπός τους ήταν να τους πάρουν τον πλούτο τους - και ακόμα τον παίρνουν

- Και αυτές οι χώρες, η Αγγλία, η Γαλλία έχουν ονόματα των δρόμων τους, των οδών τους με μεγάλους αποικιοκράτες, που κατέβηκαν κάτω και έσφαξαν, πούλησαν – έκαναν δούλους, και το έχουν δηλαδή ακόμη σαν τιμή τους και καμάρι τους, όχι ως μετάνοια.

- Και σου λέει, σε αυτούς που μ’ αυτούς τους τρόπους χρωστάμε την ευημερία μας. Αλλά αυτό, ενώ το καμαρώνουν εξωτερικά, γιατί το σκέφτονται λογικά, η ψυχούλα τους μέσα, που δεν ξέρει τη λογική, δεν τη χρησιμοποιεί την γλώσσα της λογικής, έχει μέσα ενοχές. Λέει κάπου ο Αισχύλος, ότι, όταν οι άνθρωποι αμαρτήσουν, στάζει ,λέει ,και “δ’ ανθ’ ύπνου ο μνησιπήμων πόνος”,  ο πόνος που μας θυμίζει τις αμαρτίες μας, στάζει και μέσα στον ύπνο μας, επάνω στην καρδιά μας, και την καίει. Λοιπόν, έχουν αυτό το αίσθημα, για αυτό γίνονται σκληροί και έντρομοι. Αυτήν την ώρα, δηλαδή, είναι έντρομοι περισσότερο από όσο εμείς που τα ακούμε από μακριά, γιατί μέσα στο τρόμο τους φαίνεται στην επιφάνεια και η ενοχή τους. Δεν θα ξεχάσω αυτό που γράφει η ιστορία, πλέον δεν είναι δημοσιογραφικό, είναι ιστορικό βεβαιωμένο, ότι οι σταυροφόροι που πήγανε στα Ιεροσόλυμα και ρημάξανε τον τόπο και σφάξανε χιλιάδες ανθρώπους, γράψανε γράμμα, που σώζεται το γράμμα αυτό και το γράφουνε ιστορίες, αυτοί οι μεγάλοι οι αρχιδούκες που είχαν πάει εκεί πέρα, και λέγανε: “άγιε πάτερ να χαίρεσαι, διότι όταν πήγαμε να προσκυνήσουμε στον Πανάγιο Τάφο, το αίμα των απίστων έφτανε μέχρι τα γόνατα των αλόγων μας”. Και δεν ίδρωνε το αυτί κανενός γι αυτό το έγκλημα, γιατί; γιατί δημιουργούσε πόνο στον άλλον. Μόλις τώρα αυτοί, ξυπνώντας, παίρνουν την ρεβάνς, τότε αναστατωνόμαστε.

(Συνεχίζεται)