Καθηγητής Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης: Τεχνολογία, πλουτοκρατία, παγκόσμια δικτατορία

 

βίντεο : ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ & ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ: Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΘΙΩΤΗΓράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης Oct 20

Τεχνολογία, πλουτοκρατία, παγκόσμια δικτατορία

Με αφορμή το συλλαλητήριο κατά της ηλεκτρονικής δικτατορίας που πραγματοποιήθηκε στα Προπύλαια την Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2026, συνοψίζονται εδώ κάποιες ζοφερές αλήθειες, τις οποίες πρέπει να έχει ο αναγνώστης στο μυαλό του για να μπορέσει να αμυνθεί στην κολοσσιαία τεχνολογική επίθεση που ετοιμάζει η ελίτ εναντίον του λαού.

Η ομιλία αυτή έχει δημοσιευθεί εδώ: ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ & ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ: Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΑΘΙΩΤΗ

ΚΡΑΤΟΣ-ΕΧΘΡΟΣ

Το κράτος είναι διαχρονικά εχθρός του πολίτη, γιατί οι κυβερνήσεις που το ενσαρκώνουν αποτελούνται πάντοτε από τα μεγάλα «τζάκια» της ελίτ (τους μοντέρνους κοτζαμπάσηδες) που μεταχειρίζονται τους πολίτες σαν «κούτσουρα»: άλλοτε περιττά, άλλοτε ενοχλητικά και άλλοτε χρήσιμα.

Διαβάστε περισσότερα

«Γιά ποιόν λόγο ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων ψηφιοποιεῖ τά χρήματα τῶν ἀνθρώπων;

 «Γιά ποιόν λόγο ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων ψηφιοποιεῖ τά χρήματα τῶν ἀνθρώπων;

Μέ ποιόν τρόπο ἐπιχειρεῖ νά ἐφαρμόσει τό ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet, προκειμένου νά ἐπιβάλλει τόν ἀπόλυτο οἰκονομικό ἔλεγχο ἐπί τῶν ἀνθρώπων;»

(Ὁμιλία στήν Ἑσπερίδα μέ τίτλο·

"Τὸ ψηφιακὸ χάραγμα τοῦ ἀντιχρίστου πνεύματος.

Μετὰ τὴν μπόρα τὴν δαιμονικὴ θά ‘ρθει ἡ λιακάδα ἡ Θεϊκή"

πού πραγματοποιήθηκε στήν Ἑταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν

Ἐθνικῆς Ἀμύνης 4, τό Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2026 στήν Θεσσαλονίκη)

Ὁμιλήτρια:

Μαρία Σαρλαντζῆ, Μουσικολόγος, Ἐκπ/κός Β/θμιας

                                                    [Η ομιλία σε βίντεο και σε κείμενο]    

Σεβαστοί Πατέρες,

ἀγαπητοί ἀδελφοί καί ἀγαπητές ἀδελφές ἐν Χριστῷ,

θά προσπαθήσω νά σᾶς ξεδιπλώσω ὅσο πιό ἁπλά μπορῶ τήν ἐπιμελῶς διπλωμένη

κρυμμένη παγίδα πού βρίσκεται στόν ρόλο τῆς ψηφιοποίησης τῶν χρημάτων καί τοῦ

ψηφιακοῦ πορτοφολιοῦ e-wallet.

Διότι τίποτε ἀπό αὐτά πού σχεδιάζει, δρομολογεῖ, ἐφαρμόζει καί ἐπιβάλλει ἡ Νέα

Τάξη Πραγμάτων, διά τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν καί ἄλλων ὀργάνων της σέ καίριες καί

νευραλγικές κοινωνικές θέσεις στήν πατρίδα μας καί στόν κόσμο, δέν εἶναι τυχαῖο!

Ἀντιθέτως, εἶναι καλά ὀργανωμένο καί ἐνορχηστρωμένο ἀπό τούς πεφωτισμένους-

illuminati τῶν Στοῶν, τῶν Λεσχῶν καί τῶν Κέντρων Ἐξουσίας καί ἀποφάσεων γιά

ἐμᾶς, ἀλλά χωρίς ἐμᾶς!

Ὁ διευθυντής αὐτῆς τῆς παράφωνης ὀρχήστρας-ὁμηγύρεως τῶν ὀργάνων τῆς Νέας

Ἐποχῆς, πού ὅλοι μαζί δέν ὑπολογίζουν οὔτε τόν Θεό, οὔτε τόν ἄνθρωπο καί

ἀγαπητό παιδί καί συγκληρονόμο Του, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Διάβολος. Εἶναι αὐτός πού

ἐπιτίθεται συνεχῶς καί ἀκάματα, τόσο προσωπικά στόν καθένα μας, ὅσο καί

συλλογικά στά Ἔθνη καί σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, σπέρνοντας τό σκότος, τό χάος

καί τήν καταστροφή, ὡς μισόθεος καί μισάνθρωπος πού εἶναι.

Σέ τί βαθμό τό κάνει καί τό πετυχαίνει αὐτό;

Στόν βαθμό πού τοῦ δίνει δικαίωμα ἡ δική μας ἀμετανοησία καί ἀποστασία ἀπό τόν

Σωτῆρα μας. Ἀπό αὐτά τά δεύτερα καθορίζεται ἡ ἐπιτυχία ἤ ἡ ἀποτυχία στόν πόλεμο

κατά τῶν ψυχῶν μας.

2

Ἀνάμεσα στά κομμάτια ὁλόκληρου τοῦ πάζλ πού ἔχει τίτλο· «ἀντίχριστο χάραγμα»,

τόσο τοῦ Ἐθνικοῦ, ὅσο καί τοῦ παγκόσμιου σχεδίου τῆς Ἠλεκτρονικῆς

Διακυβέρνησης, βρίσκεται καί τό κομμάτι πού ὀνομάζεται· ψηφιακό χρῆμα-

ἀχρήματη κοινωνία! Δηλαδή μέ ἄλλα λόγια νά μήν ὑπάρχει ρευστό χρῆμα, μετρητά

στά χέρια τῶν νόμιμων κατόχων του, ἀλλά χρῆμα-ἀέρας κοπανιστός, ἄπιαστο, ἄυλο,

παγιδευμένο στά χέρια Κρατικῶν καί Τραπεζιτῶν! Μέσα ἀπό ἐπιβεβλημένες

πλαστικές τσιπαρισμένες κάρτες. Μέσα ἀπό τσιπαρισμένη ψηφιακή ταυτότητα μέ

Προσωπικό Ἀριθμό, χωρίς τά ὁποῖα σέ λίγο καιρό δέν θά μπορεῖ κανείς νά βγάζει τίς

κάρτες συναλλαγῶν. Καί τώρα, μέσα κι ἀπό τό ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet. Ὄλα

τά προηγούμενα στήν ἀρχή θά τρέχουν γιά κάποιο καιρό καί λίγο ἀργότερα ὅλα θά

γίνονται ἀπευθεῖας μέσα ἀπό τό μαρκαρισμένο δεξί χέρι ἤ μέτωπο, πού θά ἐπιβάλλει

σύμφωνα μέ τήν Ἀποκάλυψη ὁ Ἀντίχριστος στό σῶμα τῶν ἀνθρώπων.

Τό κακό ἔρχεται πάντα κρατῶντας ἔνα καλό δῶρο, προκειμένου μέ τό δεύτερο νά

δελεάσει καί νά παρασύρει τό θύμα του στήν ἧττα, στήν πλάνη, στήν ἀπώλεια καί

στόν θάνατο.Τό ἀγκίστρι πού θά καταπιεῖ τό ψάρι χάνοντας τήν ζωή του, ἔχει πάνω

του τό καλό δόλωμα τῆς τροφῆς του πού τό κρύβει. Ἔτσι κοροϊδεύεται τό ψάρι καί

τσιμπάει καί τό ἀγκίστρι καί πεθαίνει.

Τό δόλωμα στήν περίπτωση τοῦ ψηφιακοῦ πορτοφολιοῦ e-wallet εἶναι ἀφενός ἡ

περιβόητη «ἀσφάλεια» τῶν χρημάτων μας. Νά μήν τά χάσουμε ἀπό πάνω μας.

Νά μή μᾶς τά κλέψουν στόν δρόμο ἤ στό σπίτι. Ἀφετέρου εἶναι ἡ «εὐκολία» μας.

Νά μή κουραστοῦμε νά πᾶμε γιά δοσοληψία στήν Τράπεζα ἤ σέ ἕνα Α.Τ.Μ..

Στό σημεῖο αὐτό νά ποῦμε πώς δέν τυχαῖα γεγονότα ὅτι συνεχῶς κλείνουν

ὑποκαταστήματα Τραπεζῶν καί συνεχῶς μειώνονται τά Α.Τ.Μ.!

Ποιό εἶναι ὅμως καί τό θανατηφόρο ἀγκίστρι πού πολλοί συνάνθρωποί μας δέν

βλέπουν ἐν ὀνόματι αὐτῆς τῆς «ἀσφάλειας» καί αὐτῆς τῆς «εὐκολίας» πού μᾶς

τάζουν οἱ κατά συρροήν ψεῦτες καί πολλάκις ἐμπλεκόμενοι σέ παρανομίες καί

σκάνδαλα πολιτικοί μας; Σημειωτέον δέ, κατά πυκνούς καιρούς εἶναι καί θεομάχοι,

ἀκόμη καί διά βλάσφημων Νόμων! Ὅλη αὐτή ἡ πορεία ἀπό τήν ἠλεκτρονική

ταυτότητα-Κάρτα τοῦ πολίτη μέ τόν ὑποχρεωτικά ἀναγραφόμενο ἐπάνω της

Προσωπικό Ἀριθμό, τίς ἠλεκτρονικές κάρτες συναλλαγῶν καί τό ψηφιακό

πορτοφόλι e-wallet «μετασχηματίζει» γοργά γοργά τόν ἔμψυχο ἄνθρωπο ἀπό

πρόσωπο-καί μάλιστα «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ»-σέ ἀριθμό καί ταυτόχρονα σέ

ἀνθρωποειδές κομπιοῦτερ, σέ res, δηλαδή πρᾶγμα καί γρανάζι ὑπερυπολογιστῶν τῆς

Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης καί τοῦ Ψηφιακοῦ Μετασχηματισμοῦ. Κι αὐτό

συμβαίνει γιατί χωρίς τσίπ βασταζόμενο στό χέρι τώρα ἤ ἀργότερα καί ἐπί τοῦ

σώματος (δεξί χέρι, μέτωπο) καί χωρίς ὑποχρεωτική 24ωρη ἠλεκτρονική

διασύνδεση μέ τό μηχανογραφικό σύστημα 666, δέν θά τοῦ ἐπιτρέπεται νά

ἐπιβιώσει καί νά ἐξυπηρετεῖται! Καί μάλιστα, δέν θά ἀφήνουν νά ὑπάρχει ἄλλη

ἐναλλακτική λύση ἤ διέξοδος, διότι ἔτσι ἀπολύτως καί δυστοπικά θά κάνουν νά

λειτουργεῖ τό ψηφιακό σύστημα τῆς χῶρας καί αὐτό θά μᾶς λένε οἱ ἐμπνευστές του!

3

Ὅτι τάχατες δέ γίνεται νά ἀλλάξει αὐτό τό «ἀπολυταρχικό ψηφιακό στερέωμα» πού

τόσο καιρό, καί μέ τόόόσους κόπους... χτίζουνε!

Σέ αὐτό τό σημεῖο ἄς θυμηθοῦμε τί εἶχαν προφητεύσει ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος καί

ὁ Ἀρέθας Καισαρείας.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος εἶχε πεῖ:

«Ἐπειδή δηλαδή εἶναι θεομάχος, θέλει νά ἀπολεσθοῦν ὄλοι. Διότι μεταχειρίζεται ὁ

τύραννος τέτοιον τρόπο, γιά νά βαστάζουν ὅλοι τήν σφραγίδα τοῦ θηρίου, ὅταν

θά ἔλθει στην ἐποχή του καί στόν ὁρισμένο καιρό νά ἐξαπατήσει ὅλο τόν κόσμο

μέ θαύματα· καί ἕπειτα ἔτσι νά προσφέρει τίς τροφές καί κάθε ἐμπόρευμα (Ἀποκ. 13,

17) καί θά τοποθετήσει κυβερνῆτες νά ἐκτελοῦν τό πρόσταγμά του.».

Ὁ Ἀρέθας Καισαρείας εἶχε πεῖ:

«Καί τό πλακίδιο μέ τό ὄνομα τοῦ θηρίου, κατάφερε παντοῦ νά χρησιμοποιεῖται,

στίς πωλήσεις καί τίς ἀγορές, ὥστε αὐτός πού δέν θά τό φέρει, νά πεθάνει ἀπό τήν

ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων. Εἶναι ἀριθμός ἀνθρώπου αὐτό τό ὄνομα, ὄχι κάτι ξένο

οὔτε ἀπρεπές καί κρυφό καί κεκαλυμμένο, ἀλλά (σέ) πλακίδιο καθημερινῆς

χρήσης καί γνωστό στούς ἀνθρώπους».

Αὐτά προειδοποίησαν οἱ Ἅγιοι.

Τό «πλακίδιο» καθημερινῆς χρήσης στό ὀποῖο θά βαστάζουν οἱ ἄνθρωποι «τήν

σφραγίδα τοῦ θηρίου» πρίν ἔλθει ὀ Ἀντίχριστος εἶναι εἴτε ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη,

δηλαδή ἡ ψηφιακή ταυτότητα μέ ἤ χωρίς τόν Προσωπικό Ἀριθμό, εἴτε καί τό κινητό,

στό ὁποῖο ὡς γνωστόν μποροῦν πλέον νά ἐνσωματωθοῦν καί σέ αὐτό τά πάντα. Ἡ

ταυτότητα, τό δίπλωμα ὁδήγησης, Τραπεζικοί λογαριασμοί, ἰατρικός φάκελος,

πτυχία καί γενικῶς τά ἔγγραφα ταυτοποίησης καί ἐξυπηρέτησης τοῦ πολίτη, σύν τό

e-wallet γιά ἀπευθεῖας ἀχρήματες οἰκονομικές συναλλαγές!

Ἐπί τῆς οὐσίας λοιπόν, μιλᾶμε γιά τό· «ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ» πού εἶχε προειδοποιήσει

ὁ Ἄγιος Παΐσιος ΝΑ ΜΗΝ ΛΑΒΟΥΜΕ γιατί εἶναι ΑΡΝΗΣΗ Χριστοῦ καί ΠΤΩΣΗ,

δηλαδή τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα, τόν Προσωπικό Ἀριθμό, ἀλλά ὅπως ἐξηγήσαμε

καί τήν ἀντίστοιχη ἐφαρμογή της στό smart κινητό καί ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet

ταυτόχρονα!

Μέ τήν παραλαβή καί χρήση αὐτῶν, παραδίδουμε τήν ταυτοποίησή μας, ἀλλά

καί τήν ἐπιβίωσή μας στό σύστημα 666 λειτουργίας τοῦ ψηφιακοῦ κόσμου!

Δέν εἶναι θαυμαστό τό πῶς οἱ Ἅγιοι αὐτοί ἔβλεπαν αὐτό πού ὑλοποιεῖται στίς μέρες

μας; Τό βασταζόμενο σφράγισμα πρίν τήν ἕλευση τοῦ Ἀντιχρίστου; Δηλαδή τό

μηχανογραφικό σύστημα barcode μέ τίς τρεῖς κάθετες μπάρες, οἱ δύο ἀκριανές καί ἡ

μεσαία καί πού εἶναι τά τρία ἑξάρια καί δυσώνυμος ἀριθμός, ὄπως ἔχουν ἀποδείξει

εἰδικοί τῆς πληροφορικῆς! Αὐτόν, τόν δυσώνυμο ἀριθμό, πού παραδέχθηκαν ὅτι

ὄντως ὑπάρχει καί ὅτι μέ αὐτόν λειτουργεῖ ἡ Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση, ὁ

Ὑφυπουργός Ἐσωτερικῶν, Δημόσιας Διοίκησης καί Ἀποκέντρωσης κ. Παπαδῆμας

τό 1997, ἀλλά καί ὁ ὁμώνυμος Ὑπουργός κ. Γιάννης Ραγκούσης.

4

Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση σχεδιάζει πλέον ὄχι μόνο μέσῳ κινητοῦ e-wallet τίς

πληρωμές, ἀλλά καί τήν σύνδεση τῆς ψηφιακῆς ταυτότητας μέ αὐτές.

Στίς 1 καί 2 Ἱουλίου τοῦ 2025 στήν Γενεύη, διαβάζουμε ἀπό τό διαδίκτυο·

«πραγματοποιήθηκε το παγκόσμιο συνέδριο Global Digital Collaboration

Conference. Σε αυτό το συνέδριο, η ευρωπαϊκή κοινοπραξία POTENTIAL (η οποία

τρέχει τα μεγάλης κλίμακας πιλοτικά προγράμματα της Ε.Ε.) παρουσίασε την πρόοδο

και την αρχιτεκτονική του νέου αυτού συστήματος. [1] Τι περιλαμβάνει το

Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι (EUDI Wallet); Με βάση τον ευρωπαϊκό

κανονισμό eIDAS 2.0, όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. υποχρεούνται να διαθέσουν

στους πολίτες τους μια εθνική εφαρμογή ψηφιακού πορτοφολιού έως το τέλος του

2026. Το πορτοφόλι αυτό θα λειτουργεί ταυτόχρονα για: [1, 2, 3] Ψηφιακή

Ταυτότητα (eID): Θα αποθηκεύει με ασφάλεια την επίσημη κρατική ταυτότητα, το

δίπλωμα οδήγησης, ιατρικές συνταγές, πτυχία και ταξιδιωτικά έγγραφα. [1, 2]

(Δηλαδή τά ΠΑΝΤΑ!...). Ψηφιακές Πληρωμές: Το σύστημα ενσωματώνει τη

δυνατότητα έγκρισης και πραγματοποίησης πληρωμών (e-payments). Παράλληλα,

γίνονται δοκιμές (όπως από την κοινοπραξία NOBID) για τη διασύνδεσή του με

τραπεζικούς λογαριασμούς και με το μελλοντικό Ψηφιακό Ευρώ. [1, 2, 3, 4]».

Ὅπως γίνεται ἀντιληπτό μετά ἀπό ὅλα ὅσα προαναφέρθηκαν, ἡ Ἠλεκτρονική

Διακυβέρνηση τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων τῆς χῶρας μας, τῆς Εὐρώπης, ἀλλά καί

εὑρύτερα παγκοσμίως, βῆμα βῆμα ψηφιοποιεῖ τά πάντα καί μέσα σέ αὐτά καί τά

χρήματα καί μέσον ἐπιβίωσης τῶν ἀνθρώπων, τόσο μέ τό ψηφιακό πορτοφόλι

e-wallet καί ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ, ὅσο καί μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα ΟΛΑ ΣΕ

ΕΝΑ καί τήν σύνδεσή της μέ τίς πληρωμές! Μάλιστα στό τρέχον ἔτος ὁ Ὑπουργός

Κλιματικῆς Κρίσης καί Πολιτικῆς Προστασίας κ. Εὐάγγελος Τουρνᾶς εἶπε δημόσια

καί on camera στήν Βουλή, πώς οἱ πολίτες πού δέν λαμβάνουν ἠλεκτρονική

ταυτότητα καί Π.Α. δέν θά μποροῦν νά ταξιδέψουν καί ὅτι στό μέλλον θά ἔχουν

πρόβλημα μέ τήν μισθοδοσία τους!

Δέν εἶναι λοιπόν ξεκάθαρο, γιατί τά κάνει ὅλα αὐτά ἡ Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση;

Ἁπλούστατα, γιά νά μήν μπορεῖς νά ἐπιβιώσεις, νά διαβιώνεις καί νά ἐξυπηρετεῖσαι,

παρά μόνο μέ τό βασταζόμενο σφράγισμα τῆς Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης τοῦ

μηχανογραφικοῦ barcode 666 πού προεῖδαν οἱ Ἅγιοι Ἐφραίμ ὁ Σύρος καί Ἀρέθας

Καισαρείας, τώρα, κι ἀργότερα καί μέ τό ἐπί τοῦ σώματος χάραγμα τῆς Ἀποκάλυψης

τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου καί συγγραφέα της, πού ἑορτάζουμε, ἴσως ὄχι

τυχαῖα, σήμερα ὅπου πραγματοποιεῖται καί ἡ παροῦσα σημαντική Ἐκδήλωση!

Οἱ πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου παγιδεύοντας τήν ἐπιβίωση, διαβίωση καί

ἐξυπηρέτηση τῶν πολιτῶν, δηλαδή ὅλη τους τήν ζωή καί τίς συναλλαγές στό

smart κινητό καί ταυτόχρονα ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet, ὅπως καί στήν

ἠλεκτρονική ταυτότητα, πιέζουν ὕπουλα τό βασικό ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης τῶν

ἀνθρώπων, σπέρνοντας ἔτσι ταυτόχρονα τόν φόβο καί τόν πανικό, ὥστε νά

ὐποκύψουν τώρα στήν παραλαβή τοῦ «βασταζόμενου σφραγίσματος» (τῶν

5

προαναφερθέντων Ἁγίων Ἐφραῖμ καί Ἀρέθα) καί «εἰσαγωγῆς τοῦ

σφραγίσματος» (κατά τόν Ἅγιο Παΐσιο) καί λίγο ἀργότερα καί στήν παραλαβή

τοῦ ἐπί τοῦ σώματος σφραγίσματος στό δεξί χέρι ἤ μέτωπο. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ

ΑΓΚΙΣΤΡΙ!

16 "καί ποιεῖ πάντας τούς μικρούς καί τούς μεγάλους καί τούς πλουσίους καί

τούς πτωχούς καί τούς ἐλεύθερους καί τούς δούλους ἵνα δώση αὐτοῖς χάραγμα

ἐπί τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν

17 καί ἵνα μή τίς δύνηται ἀγορᾶσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό

ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ"

(Ἀποκ. κεφ. 13, στίχ. 16-17)

Ὅσοι κάμψουν γόνυ τῇ Βάαλ στό πρῶτο, δηλαδή στό βασταζόμενο χάραγμα

(ταυτότητα, Προσωπικός Ἀριθμός, κινητό/ταυτότητα/e-wallet μαζί), κινδυνεύουν

πολύ περισσότερο νά ὑποκύψουν πιό εὔκολα καί στό ἐπί τοῦ σώματος χάραγμα.

Διότι ἑκουσίως παρέλυσαν τίς πνευματικές τους δυνάμεις καί ἀντιστάσεις μέ τήν

πρώτη ΑΡΝΗΣΗ καί ΠΤΩΣΗ, ἀπογυμνώνοντας ἑαυτούς ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ

καί μένοντας ἔτσι χωρίς ἐχέγγυα νά ἀντισταθοῦν στό χείριστο, ἐφόσον δέν ἔκαναν

αὐτό πού ἔπρεπε στό χειρότερο.

«Κάλλιο τό προλαμβάνειν τοῦ θεραπεύειν».

Πνευματικῶς ἀποδιδόμενον τό γνωστό ἀρχαῖο ρητό ἐν προκειμένῳ· δέν εἶναι

καλύτερα νά μήν πέσεις, γιατί γίνεται πιό δύσκολο τό νά ἀνορθωθεῖς πάλι καί

μάλιστα πληγωμένος, εἰδικά ἄν ἡ πτώση εἶναι βαρειά μετά γδούπου;

Δέν εἶναι καλύτερα νά μήν ἀρνηθεῖς τόν Χριστό, γιατί γίνεται πιό δύσκολο τό νά

μετανοήσεις μετά ἀπό ἄρνηση, σάν τόν Ἀπόστολο Πέτρο καί ἐνῶ ὑπάρχει μεγάλος

κίνδυνος ἀντιθέτως νά ἔχεις τά τέλη τοῦ Ἰοῦδα; Ἡ ἱστορία χιλιάδων χρόνων

ἀποδεικνύει ὄτι Ἀπόστολος Πέτρος ὑπῆρξε ἕνας, ἐνῶ Ἰοῦδες ἀμέτρητοι καί

καθημερινοί... Γιατί λοιπόν νά ρισκάρουμε τήν σωτηρία μας; Γιατί νά προδώσουμε

τόν Χριστό; Στό κακό ἀπαντᾶς μέ ἡρωικό ΟΧΙ! Οὔτε πιάνεις διάλογο μέ τόν

Διάβολο, οὔτε βαπτίζεις τό κακό «προαιρετικό»! Τό κακό δέν εἶναι ὑποχρεωτικό

γιά κάποιους καί προαιρετικό γιά κάποιους ἄλλους! Εἶναι κακό γιά ὅλους!

Οἱ νεοταξίτες ψηφιοποιῶντας τό χρῆμα, ἐκτός ἀπό τό ὅτι δημιουργοῦν τεχνητῶς καί

τεχνολογικῶς μονόδρομο πού νά ὁδηγεῖ ἀποκλειστικά στό ἀντίχριστο χάραγμα,

ταυτόχρονα καί ἐπίτηδες ἐξασφαλίζουν γιά τούς ἑαυτούληδές τους καί τήν ἁρπαγή

τοῦ χρήματος ἀπό τούς νόμιμους κατόχους του. Ὄχι ὅμως μόνο ἀπό αὐτούς πού γιά

τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου θά ἀντισταθοῦν στό ἀντίχριστο σύστημα, ὁπότε δέν θά

μποροῦν ψηφιακά νά ἔχουν πρόσβαση στούς κόπους τῆς ζωῆς τους, ἀλλά καί ἀπό

αὐτούς πού θά προσκυνήσουν τό σύστημα αὐτό, μή ἀντιστεκόμενοι!

Πῶς θά γίνει αὐτό τό δεύτερο;

Μέ ἄλλες ψηφιακές παγίδες πού στήνει τώρα στήν Ἑλλάδα ἡ δηλητηριώδης

ταραντοῦλα Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση στούς πολίτες μέ τό ἠλεκτρονικό της

6

δίχτυ, ὅπως τό προσφάτως ἀνακοινωθέν σύστημα credit score (χρηματοληπτική

βαθμολογία), τό ὁποῖο πατᾶ στά κακά χνάρια τοῦ ἀποτυταρχικοῦ δυστοπικοῦ

συστήματος πού ἐφαρμόζεται στήν Κίνα, μέ πέναλτυ (πρόστιμα, τιμωρίες) ἀκόμη

καί γιά ὀφειλές τῆς τάξεως τῶν 100 εὐρῶ. Καί βέβαια, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τέτοιου

εἴδους «πρότυπα» ἀντιμετώπισης τοῦ πολίτη καί μεθόδους ψηφιακοῦ ἐλέγχου τύπου

Big Brother, δέν μπορεῖ ἕνας νοήμων ἄνθρωπος παρά νά περιμένει τήν διεύρυνσή

τους περαιτέρω καί ἐπί τά χείρρω εἰς βάρος του. Ὀπότε, αὐτοί πού θά ὐποκύψουν

στό ἀντίχριστο σύστημα τώρα, παραλαμβάνοντας ταυτότητα, Προσωπικό Ἀριθμό,

κινητό μέ τίς ψηφιακές ἐφαρμογές ταυτοποίησης, συναλλαγῶν (e-wallet) καί

ἐξυπηρέτησης, θά ἀρχίσουν στό κοντινό μέλλον νά ἀντιμετωπίζουν συνεχεῖς

ὑποδείξεις, φραγές, περιορισμούς, ἀποκλεισμούς καί τιμωρίες, κάθε φορά πού ἡ

«βαθμολογία» τους δέν θά εἶναι καλή.

Ἄρα καί τήν σωτηρία τους θά θέσουν σέ κίνδυνο, ἀλλά καί τήν «καλή ζωή» πού

νόμιζαν ὅτι θά ἔχουν, δέν θά τήν ἔχουν ὅπως τή νόμιζαν τελικά.

Ὅσον ἀφορᾶ τόν τρόπο πού θά ἐπιβάλλει ἡ Νέα Τάξη τόν ψηφιακό κόσμο στό

κινητό καί τό e-wallet, τό βιώνουμε ἤδη. Ξεκίνησε ἀρχικῶς ὡς προαιρετικό,

ὅμως, στό ἐγγύς μέλλον θά μετατραπεῖ καί αὐτό σέ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ, ὅπως ἡ

ἠλεκτρονική ταυτότητα καί ὁ Προσωπικός Ἀριθμός! Διότι σέ μία ἀχρήματη

κοινωνία μέ ψηφιακό νόμισμα πού δρομομολεῖται μέχρι τό 2030, ΔΕΝ ΘΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ νά δώσεις ἤ νά λάβεις ρευστό ἐν τοῖς

πράγμασιν προκειμένου νά ἀγοράσεις, νά πουλήσεις καί ἄρα νά ζήσεις καί νά

ἐπιβιώσεις! Καί γιά νά γίνει αὐτό, θά πρέπει νά εἶσαι καί ψηφιακά

ταυτοποιημένος ἀναγκαστικά! Δηλαδή ἡ κότα κάνει τό αὐγό καί τό αὐγό τήν

κότα! Ἤδη ἀπό τόν Δεκέμβριο τοῦ 2016 βάσει τοῦ Νόμου 4446/2016, ὑπάρχει

πλαφόν ἀγορῶν μέ ρευστό μέχρι 500 εὐρώ γιά τούς ἀπλούς πολίτες. Ἐπίσης, ἡ

ἐφορία ἐπιβάλλει «πέναλτι» ἔξτρα φόρου ὕψους 22% ἐπί τοῦ ποσοῦ τῶν ἀποδείξεων

πού λείπουν, σέ ὅσους φορολογούμενους δέν καταφέρνουν νά καλύψουν τό 30% τοῦ

ἐτήσιου πραγματικοῦ τους εἰσοδήματος μέ ἠλεκτρονικές συναλλαγές (κάρτες, e-

banking κ.λπ.). Τό μέτρο αὐτό ἐφαρμόζεται ἐδῶ καί χρόνια σταθερά! Τί μᾶς λένε

ὅλα αὐτά; Ὅτι μᾶς ὁδεύουν στήν ἀχρήματη κοινωνία καί κάνουν μονόδρομο τό

χάραγμα, ὤστε νά μπορεῖ κάποιος νά ζεῖ μόνο μέ αὐτό! Ὁπότε, ἡ

"προαιρετικότητα" πού εἰσηγοῦνται κάποιοι κληρικοί καί λαϊκοί (γιά

ταυτότητα, Προσωπικό Ἀριθμό κ.λ.π.) εἶναι μία ἀραχνοΰφαντη φοῦσκα πού

σκάει εὔκολα, ἕνα ὄνειρο θερινῆς νυχτός καί δέν μπορεῖ νά σταθεῖ, ἀλλά

ταυτόχρονα εἶναι καί μία ἐπιπόλαιη ἤ ἴσως καί μία σκόπιμη ἀπό κάποιους

χρονοτριβή καί καταστολή τῶν ὑγειῶν πνευματικῶν ἀντιδράσεων τῶν

Χριστιανῶν καί τῶν πολιτῶν γενικά, πού θά ἔπρεπε νά ζητᾶμε τήν ΑΚΥΡΩΣΗ

ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀντίχριστου ψηφιακοῦ συστήματος τῆς ταυτότητας, τοῦ

Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ καί τοῦ λίαν μελλοντικῶς ὑποχρεωτικοῦ ψηφιακοῦ

7

κινητοῦ μέ ἐφαρμογές ὅλων τῶν προσωπικῶν δεδομένων καί e-wallet

συναλλαγῶν.

Πρέπει ἐπίσης νά ἀναλογισθοῦμε πώς καί γιά τό ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet, ὅπως

καί γιά τήν ψηφιακή ταυτότητα-Κάρτα τοῦ πολίτη καί γιά ὅλη αὐτήν τήν λύσσα τῶν

νεοταξιτῶν τοῦ ἀντίχριστου συστήματος ψηφιοποίησης κάθε πτυχῆς τῆς ζωῆς μας

καί τοῦ «ἄγειν καί φέρειν» τά προσωπικά μας δεδομένα, θά ὑπάρχει ἐφ’ ὅρου ζωῆς

ὁ κίνδυνος τοῦ hackinhg ἀπό ἐγχώριους καί ξένους κακόβουλους ἠλεκτρονικούς

ἐπιδρομεῖς καί ἐγκληματίες, ἀλλά ἀκόμη καί ἀπό τούς ἴδιους τούς Κρατικούς!

Παραθέτω στό σημεῖο αὐτό, αὐτολεξεί τά λόγια τοῦ κ. Φεντερίκο Καράσκο, εἰδικοῦ

σέ θέματα τεχνολογίας, τεχνητῆς νοημοσύνης καί ἱδρυτῆ τῆς Ἑταιρείας Graypes σέ

πρόσφατη συνέντευξή του στό κανάλι Militaire News.

Εἶπε:

«Ὅσο πιό πολύ μπαίνει ἡ τεχνολογία καί οἱ σέρβερς στά δίκτυα, τόσο αὐξάνουν

οἱ πιθανότητες ἤ οἱ βεβαιότητες μερικές φορές, κάποιοι νά παρεμβληθοῦν καί

νά ἀλλάξουν τά δεδομένα εἴτε στήν γέννησή τους, στήν μεταφορά, στήν

ἀποθήκευση...».

Ἐπίσης εἶπε:

«Ὁ,τιδήποτε ἔχει νά κάνει μέ τήν ψηφιακή διασφάλιση, ἀποθήκευση, μετάδοση

δεδομένων στήν Ἑλληνική Ἐπικράτεια, ἐμένα μέ ἀφήνει παγερά ἀδιάφορο ὅτι

ἔχει ἀπό πίσω του ἀξιοπιστία καί συστήματα ἀσφάλειας!»

Ἐπίσης εἶπε:

«Δέν ἔχω ἐμπιστοσύνη στό σύστημα τό Ἑλληνικό γιά ψηφιακή διαχείριση καί

ἀποθήκευση δεδομένων!!! Ἁπλά καί ξεκάθαρα».

Αὐτά πού εἶπε ὁ γνωστός αὐτός εἰδικός τῆς τεχνολογίας καί τῆς τεχνητῆς

νοημοσύνης, βεβαίως ἀφοροῦν καί τήν ψηφιακή χρήση τοῦ κινητοῦ, ἄρα καί τοῦ e-

wallet τῶν χρηματικῶν συναλλαγῶν!

Ἐν ὀλίγοις, κατά τήν ἄποψή του, τά προσωπικά μας δεδομένα (καί στό ψηφιακό

κινητό) θά βρίσκονται ἐφ’ ὅρου ζωῆς ἕρμαια στό διαβλητό καί στό ἀηθές, ὄχι μόνο

μεμονωμένων προσώπων ἐντός κι ἐκτός Ἑλλάδας, ἀλλά κι ἀπό τήν Ἠλεκτρονική

Διακυβέρνηση αὐτοῦ τοῦ ἴδιου τοῦ Κράτους, πολλῷ δέ μᾶλλον ὅταν αὐτό εἶναι καί

διεφθαρμένο, ἐμπλεκόμενο σέ συνεχῆ σκάνδαλα καί ἀθεόφοβο!

Κλείνοντας, νά συνοψίσουμε λέγοντας πώς·

τό smart κινητό ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ καί ταυτόχρονα ψηφιακό πορτοφόλι e-wallet,

παγιδεύει τήν ἐπιβίωσή μας, δηλαδή τήν ἀγορά τῶν ἀγαθῶν καί τίς πληρωμές,

μέ τήν ταυτοποίησή μας ταυτόχρονα, στό μηχανογραφικό σύστημα 666 τῆς

Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης, διαβρώνοντας τήν πνευματική συνείδηση τῶν

Χριστιανῶν καί τήν ἐλευθερία Χριστιανῶν καί κοσμικῶν, ὥστε μέ αὐτόν τόν

ἀρραβῶνα νά ὑποκύψουμε εὔκολα λίγο ἀργότερα καί στόν γάμο μέ τό ἐπί τοῦ

σώματος χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου! Εἶναι ὁ προθάλαμος γιά τό σφράγισμα στό

8

δεξί χέρι ἤ στό μέτωπο! Ἡ «εἰσαγωγή τοῦ σφραγίσματος» κατά τόν Ἄγιο

Παΐσιο! Εἶναι το νέο crash test στό ὁποῖο μᾶς ὑποβάλλουν οἱ νεοταξίτες, σάν κι

αὐτό μέ τό ὁποῖο μᾶς προπόνησαν ἐθνικῶς καί παγκοσμίως λίγο καιρό πρίν μέ

τό ὑποχρεωτικό πειραματικό ἐμβόλιο στό μπράτσο, πού ἀπετέλεσε μία

προσομοίωση χαράγματος!

Γι’ αὐτό λοιπόν ἐμεῖς ὀφείλουμε πάλι νά κάνουμε σθεναρή ἀντίσταση, γι’ αὐτό

καί λέμε ΟΧΙ!!!

Νά θυμηθοῦμε τί λέγει τό Εὐαγγέλιο γιά τό χρῆμα, πού ὁ Διάβολος ὄχι τυχαῖα ἔκανε

κυρίαρχο στίς γεμάτες μέ ἐπιθυμίες ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν καρδιές καί στίς ζωές τῶν

περισσότερων ἀνθρώπων τοῦ ἀπατεῶνος αἰῶνος τούτου, ὥστε μέ αὐτό «νά

ἐξαγοράσει» τίς ψυχές τους δολίως ἔξω ἀπό τήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐνῶ ὁ Κύριος ἀντιθέτως, μᾶς δίνει τήν αἰώνια Βασιλεία Του καί τήν αἰώνια ζωή

δωρεάν καί μάλιστα θυσιαστικῶς μέ τόν ἑκούσιο Σταυρικό Του θάνατο,

ἐξαγοράζοντας ὁ Ἴδιος ἐμᾶς μέ τήν Σάρκα καί τό Αἶμα Του ὡς ἀντίλυτρο τοῦ

προπατορικοῦ ἁμαρτήματος·

Ματθ. 6, 24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει

καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ

δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

Ματθ. 6, 24 Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί συγχρόνως δύο κυρίους· διότι ἤ θα

μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλον ή θα προσκολληθεί στον ένα και θα

καταφρονήσει τον άλλο. Και εσείς δεν είναι δυνατόν να υπηρετείτε τον Θεόν και τον

πλούτο· ή θα αγαπήσετε τον Θεό και θα περιφρονήσετε τους επιγείους θησαυρούς ή

θα υποδουλωθείτε σε αυτούς και θα καταφρονήσετε τον Θεό.

Ἐμεῖς ποιόν ἀγαπᾶμε; Τόν Μαμωνᾶ ἤ τόν Χριστό;

Τί διάλεξε ὁ Κύριος, ὄταν στό Σαραντάριο Ὄρος ὁ Διάβολος τοῦ ἔταξε πλούτη καί

δόξα;

Ματθ. 4, 8 Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ

δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν

Ματθ. 4, 8 Πάλι παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος και δια του αέρος τον

μεταφέρει σε ένα πανύψηλο όρος και από εκεί του δείχνει πανοραμικώς όλα τα

9

βασίλεια του κόσμου, τα πλούτη, τα μεγαλεία και την δόξα τους.

Ματθ. 4, 9 καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς

μοι.

Ματθ. 4, 9 Και του λέει· “όλα αυτά είναι δικά μου και θα σου τα δώσω, εάν με

αναγνωρίσεις ως κύριόν σου και πέσεις κατά γης και με προσκυνήσεις”.

Ματθ. 4, 10 τότε λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται

γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις.

Ματθ. 4, 10 Τότε λέγει με αγανάκτηση ο Ιησούς· “φύγε αμέσως από εμπρός μου,

σατανά. Διότι έχει γραφεί· Κύριον τον Θεόν σου θα προσκυνήσεις και αυτόν μόνον

θα λατρεύσεις”.

Ἐφόσον ὁ Κύριος πέρασε καί ὁ Ἴδιος ἀπό τόν πειρασμό τοῦ μαμωνᾶ, τοῦ χρήματος,

βγαίνοντας νικητής, μᾶς ἔχει δώσει τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτοῦ τοῦ πειρασμοῦ.

Ἐάν φθάσει ὁ κόμπος στό χτένι καί χρειασθεῖ κι ἐμεῖς νά διαλέξουμε ἤ τό ψωμί (μέ

χάραγμα) ἤ τόν Σταυρό γιατί ὁ Ἀντίχριστος ἤ τό ἀντίχριστο σύστημα καί νωρίτερα

μᾶς θέσει αὐτό τό δίλημμα, ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τήν λύση του. Θά ποῦμε κι ἐμεῖς·

«Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ»! Θά προσκυνήσω τόν Κύριον μου καί Θεόν μου

καί Αὐτόν μόνο θά λατρεύω καί ὄχι τό χρῆμα!

Καί θά ἀφεθοῦμε στήν ἄπειρη ἀγάπη Του καί στήν Θεία Πρόνοιά Του, ἐνθυμούμενοι

ἀπό τήν ἐπί τοῦ Ὄρους ὁμιλία, αὐτό πού εἶπε:

Ματθ. 6, 26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ

θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει

αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;

Ματθ. 6, 26 Παρατηρήστε τα πτηνά του ουρανού και δείτε ότι αυτά ούτε

σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συγκεντρώνουν τροφές σε αποθήκες. Και όμως ο

Πατέρας σας ο ουράνιος τα τρέφει. Εσείς, δεν έχετε ασυγκρίτως μεγαλύτερη αξία

από αυτά;

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

καιομενη

Θ. Ι. Ζιάκας: Η ελληνική ταυτότητα στον σύγχρονο κόσμο

 

από Άρδην - Ρήξη 1 Ιουνίου 2007

Από το Άρδην τ. 65, Ιούνιος – Ιούλιος 2007

Στο ατομικό επίπεδο, η λέξη «ταυτότητα» έχει ευνόητο περιεχόμενο: μια φωτογραφία και κάποια «στοιχεία» (όνομα, επώνυμο κ.λπ. ), τυπωμένα σε ένα «δελτίο». Το «δελτίο ταυτότητας» παραπέμπει σε ένα μοναδικό πρόσωπο.

Με την εθνική ταυτότητα τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Και γίνονται ολοένα και δυσκολότερα, καθώς αμφισβητείται από τους μεταμοντέρνους ιστορικούς μας η ίδια η ύπαρξη του έθνους, ως της συλλογικής εκείνης οντότητας στην οποία αναφέρεται η εθνική ταυτότητα. Παλιότερα δεν ετίθετο ζήτημα ύπαρξης του έθνους. Η αντιπαράθεση των απόψεων εστιαζόταν στο ποια είναι, στην περίπτωση μας, η «αληθινή» ταυτότητα του έθνους.

Αν παραδεχτούμε, ότι το έθνος γενικά και το ελληνικό έθνος ειδικότερα αναφέρονται σε κάτι υπαρκτό και όχι σε κάτι ανύπαρκτο, ας συμφωνήσουμε να ονομάζουμε «εθνική ταυτότητα» την αυτοκατανόηση του έθνους; την ιδέα που σχηματίζει το έθνος για τον εαυτό του. Και επειδή, προφανώς, δεν είναι μία μόνο, η περί εθνικού εαυτού ιδέα, ούτε στάσιμη και αναλλοίωτη, μπορούμε να δηλώσουμε, ευθύς εξ αρχής και ως προφανή συνεπαγωγή, ότι η εθνική ταυτότητα συγκροτείται:

α) Από διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες συλλογικές αυτοκατανοήσεις. Και

β) ότι μία απ’ αυτές είναι κάθε φορά η κυρίαρχη.

Ας συμφωνήσουμε επίσης ότι το ενδιαφέρον μας για την εθνική ταυτότητα πηγάζει από την υπόθεση ότι, παρά τον αναγκαστικά ρευστό, πολυεκδοχικό και συγκρουσιακό της χαρακτήρα, έχει άμεση και ζωτική σημασία για την αναπαραγωγή, κοινωνική συνοχή και εξέλιξη της υποκείμενης εθνικής συλλογικής οντότητας.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, θα μιλήσουμε στη συνέχεια για τις τύχες του εθνικής ταυτότητας στον σύγχρονο κόσμο, θα ξεκινήσουμε από το ποίος ακριβώς είναι ο σύγχρονος κόσμος.

1. Η ταυτότητα του σύγχρονου κόσμου

Με τον όρο «σύγχρονος κόσμος» αναφερόμαστε στον πολιτισμό της Νεωτερικότητας. Ονομάζουμε «Νεωτερικότητα» τον πολιτισμό, ο οποίος ξεκίνησε από τη Δυτική Ευρώπη τον 18ο αιώνα με τις αστικές επαναστάσεις και σήμερα κυριαρχεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό που ορίζει τη Νεωτερικότητα και αποτελεί την ουσία της είναι το ιδιαίτερο ανθρωπολογικό της πρόγραμμα. Ο κεντρικός σκοπός του είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από όλους τους φυσικούς και μεταφυσικούς περιορισμούς της ελευθερίας του. Είναι, πιο συγκεκριμένα, η πίστη ότι μπορούμε, με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας, να φτιάξουμε έναν τεχνητό κόσμο, ελεγχόμενο απόλυτα από εμάς, να κλειστούμε μέσα σ’ αυτόν και να αφήσουμε απέξω τη Φύση, τους θεούς και όλα τα κακοποιά πνεύματα. Κοντολογίς: να γίνει ο άνθρωπος Θεός του εαυτού του.

Ως βασικοί θυμικοί κινητήρες του νεωτερικού προγράμματος επισημαίνονται:

α) Το μίσος εναντίον του μεσαιωνικού-φεουδαρχικού χριστιανικού δεσποτισμού και

β) Ο τεχνολογικός μεσσιανισμός: η πίστη ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου.

Το πρωτότυπο στρατήγημα, χάρη στο οποίο κατέστη πραγματοποιήσιμο το εκ πρώτης όψεως χιμαιρικό ανθρωπολογικό πρόγραμμα της Νεωτερικότητας, ήταν η αποδοχή και η εμπέδωση ενός θεμελιώδους υπαρκτικού διχασμού: Στη μεν δημόσια σφαίρα θα είμαστε απρόσωπα και αποκλειστικώς ορθολογιστικά όντα. Στη δε ιδιωτική σφαίρα φυσιολογικοί άνθρωποι, με ένστικτα και συναισθήματα. με χώρο για το απρόβλεπτο και το παράλογο.

Η απόλυτη απροσωπία στη δημόσια σφαίρα θεσπίστηκε γιατί καθιστά δυνατή τη διαμεσολάβηση των κοινωνικών σχέσεων με συστήματα. Σύστημα θα πει: λογική τυποποίηση των σχέσεων, απρόσωποι ρόλοι, αλγοριθμική οργάνωση τους, εξουσιαστική θέσμισή τους. Η ανάπτυξη της Τεχνόσφαιρας, ως αέναης συσσώρευσης απρόσωπων συστημάτων πάνω στη Βιόσφαιρα, δηλαδή ο σημερινός κόσμος, στον οποίο έχουμε ήδη κλειστεί, έχει τη θεμελίωση του στην ειδικά νεωτερική αυτή ρύθμιση της σχέσης δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Και ακριβώς, για να μπορεί ο δημόσιος χρόνος του υποκειμένου να εκποιείται σε χρονο-ανταλλακτικά συστημάτων, ανάγκη πάσα να έχει κλειστεί ερμητικά στο στεγανό της ιδιωτικής ζωής ό,τιδήποτε συνδέεται με την απροσδιόριστη βιοψυχική μοναδικότητα του Προσώπου και την πληρωματική του δυναμική.

Με τον τρόπο αυτό, η «συστημική φαγάνα» ισοπέδωσε βαθμιαία ολόκληρο τον δημόσιο χώρο, θάβοντας στο ιδιωτικό άδυτο τα στοιχεία εκείνα της διυποκειμενικότητας, τα οποία δεν μπορούσαν η δεν ήταν απαραίτητο να υποστούν την επιζητούμενη ψηφιακή προσομοίωση και συστημική ενσωμάτωση. Ώσπου ήρθε η ώρα, από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα, να εισβάλει και στον ίδιο τον ιδιωτικό χώρο, με τη βιομηχανία της εικόνας. Τελικώς τα καταφέραμε τόσο καλά, που ήδη εγκαταλείψαμε τη Βιόσφαιρα και επιβιβαστήκαμε στην Τεχνόσφαιρα, για ένα κοσμικό ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Ο ανθρωπολογικός τύπος-φορέας του νεωτερικού Συστήματος είναι το νεωτερικό Άτομο, μια μορφή Ατόμου καινοφανής στην ανθρώπινη Ιστορία. Φορέας αναπαραγωγής της συγκεκριμένης αυτής μορφής Ατόμου είναι η αντίστοιχη Παράδοση. Με τον όρο αυτό «νεωτερική Παράδοση» εννοούμε το ιδιαίτερο υποκειμενοποιητικό σύστημα του νεωτερικού πολιτισμού, το οποίο έχει ως κεντρικό ελκυστή του το ιδανικό της συστημικής αυτοθεωτικής εξατομίκευσης.

2. Η ταυτότητα του νεωτερικού Ελληνισμού

Η νεωτερική Παράδοση εμφανίζεται στη Δυτική Ευρώπη τον 18ο αιώνα και εξελίσσεται με τη μορφή κυμάτων, τα οποία εισβάλλουν στον υπόλοιπο κόσμο, το ένα κατόπιν του άλλου, για να συμπλεχθούν εκεί με τις προϋφιστάμενες διαφορετικές Παραδόσεις.

Λέμε «νεωτερική» την εθνική ταυτότητα ενός λαού, όταν η νεωτερική Παράδοση κυριαρχεί πάνω στις προ-νεωτερικές Παραδόσεις του. Κυριαρχεί σημαίνει: ελέγχει όχι μόνο τη δική της αναπαραγωγή, αλλά και την αναπαραγωγή των υπ’ αυτήν διαφορετικών Παραδόσεων, δηλαδή ολόκληρη την εθνική παιδεία. Με την έννοια αυτή, η εθνική ταυτότητα του νεοελλαδικού κράτους (μαζί και του κυπριακού) είναι νεωτερική.

Κάθε νέο κύμα της εισαγόμενης Νεωτερικότητας συγκρούεται με το προηγούμενο, συχνά πριν εκείνο προλάβει να σταθεροποιήσει τις συναρθρώσεις του με το τοπικό περιβάλλον. Το αποτέλεσμα είναι, η πολυεκδοχικότητα των νεωτερικών εννοηματώσεων της εθνικής ταυτότητας. Οι αντίστοιχες πολώσεις στα εσωτερικό της τοπικής διανόησης. Και τα συναφή: χαρακτήρας ασταθής, ασυνεχής, μεταπρατικός, δορυφορικός, με μια λέξη «περιφερειακός».

Πρώτη εκδοχή της νεωτερικής ελληνικής ταυτότητας είναι η «διαφωτιστική» (18^ος-19ος αιώνας). Το συλλογικό ιδανικό εστιάζεται εδώ στη λεγόμενη «μετακένωση» των φώτων της Εσπερίας, θεμελιώνεται:

α) Στην υποτιθέμενη καταγωγή των ευρωπαϊκών Φώτων από τα αρχαιοελληνικά και

β) στην αποπομπή του «βυζαντινού» ανθρωπολογικού προτύπου, ως ιδιαζόντως βάρβαρου, ειδεχθούς και σκοταδιστικού.

Δεύτερη είναι η ελληνοχριστιανική» εκδοχή (μέσα 19ου – μέσα 20ού αιώνα). Αυτή αποζητά μια στοιχειώδη ισορροπία στο τρίγωνο Νεωτερικότητα-Αρχαιότητα-Βυζάντιο, παραλείποντας η στρογγυλεύοντας τις ασύμβατες με τη Νεωτερικότητα οξείες γωνίες του βυζαντινού πόλου. Τα κενά του ελληνοχριστιανικού προτάγματος συμπληρώνονται με τον εθνοφυλετισμό. Η κατίσχυση του. έναντι της «κλασικιστικής» εκδοχής, ευνοήθηκε από τη στροφή της ευρωπαϊκής Νεωτερικότητας προς τον χριστιανικό συντηρητισμό (καθολικό και προτεσταντικό), προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού την αναφανείσα (στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα) άθεη» σοσιαλιστική και κομμουνιστική απειλή. Ευνοήθηκε επίσης από το σύνδρομο Φαλμεράυερ»: την αξιοποίηση του βυζαντινού «κενού», για να πληγεί η αρχαιοελληνικότητα των «νεοελλήνων» η μόνη, ως τότε, νοητή ελληνικότητα.

Τρίτη εκδοχή είναι η κοινωνιστική-προοδευτική, η εισαγόμενη την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα από τους κομμουνιστές. Στη δική τους εκδοχή, το τρίγωνο της ελληνικής ταυτότητας αποβάλλει τόσο την βυζαντινή όσο και την αρχαιοελληνική κορυφή του, με το επιχείρημα ότι «το έθνος είναι δημιούργημα του καπιταλισμού». (Στην τροσκιστική καθαρότητα του επιχειρήματος, το έθνος νοείται ως τεχνητό κατασκεύασμα του καπιταλιστικού κράτους.) Ο εναπομείνας νεωτερικός πόλος της ταυτότητας θα υποστεί, ταυτόχρονα, μια μανιχαϊστικού τύπου φαντασιακή σχάση σε «προοδευτικό» και «αντιδραστικό», «διεθνιστικό» και «εθνικιστικό», εν ονόματι πάντα της επικείμενης μετάβασης στην αταξική/αεθνική κοινωνία. Ως προς την ιδεολογική του ποιότητα, το έθνος είναι, σαφώς, παθολογία της Ιστορίας, γιατί «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Εξ αιτίας όμως της ειδικής προσωρινής πραγματικότητας του ιμπεριαλισμού, πρέπει το επαναστατικό υποκείμενο να κάνει τα στραβά μάτια στις εθνικές προκαταλήψεις των μαζών, προκειμένου να τις προσελκύσει στο ευρύτερο δυνατό «λαϊκό μέτωπο».

Μετά το 1989, που έπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και θριάμβευσε η αμερικανική «παγκοσμιοποίηση», το εμφυλιοπολεμικό δίπολο αντίδρασης-προόδου, εθνικισμού-διεθνισμού, έχασε το νόημα του και κατέρρευσε άδοξα. Στη θέση του έμεινε τα κενό. με τη μορφή του μηδενισμού και του γραικυλισμού, της αδιαφορίας και της νευρωτικής απέχθειας προς ό,τι θυμίζει ελληνικότητα. Η απονοημάτωση των θετικών εκδοχών της νεωτερικής μας ταυτότητας κατέστησε τον εθνομηδενισμό απόλυτο κυρίαρχο της εθνικής πίστας.

Συνοψίζοντας, θα αναγνωρίζαμε, ως «DNA» της νεωτερικής μας ταυτότητας, μια ειδική θυσιαστική δομή, όπου λατρεύουμε τον νεωτερικό ιδανικό εαυτό μας, προσφέροντας του, ως εξιλαστήριο θύμα, τον απωθημένο «βυζαντινό» εαυτό μας.

Αλλά αν σωστά αυτό-εντοπιζόμαστε στη σχιζοείδεια αυτή, τότε πρέπει κάπως να αισιοδοξήσουμε, αφού η πτώση μας στον εθνομηδενισμό αναγγέλλει το ιστορικό της τέλος.

3. Η γενική κρίση της νεωτερικής ταυτότητας

Τα μεγάλα κύματα στην εξέλιξη της Νεωτερικότητας, με τα οποία συνδέονται και οι βασικές εκδοχές της ελληνικής νεωτερικής ταυτότητας, είναι ο Διαφωτισμός, ο Ρομαντισμός, ο Μοντερνισμός και ο Μεταμοντερνισμός.

Σε αντίθεση με τους προκατόχους της, η μεταμοντέρνα εκδοχή του νεωτερικού Ατόμου δεν πιστεύει σε τίποτα. Ο Μεταμοντερνισμός είναι ένας ριζικός σχετικισμός, ομόλογος εκείνου της αρχαιοελληνικής σοφιστικής υποστροφής: γνωσιολογικός και ηθικός. Αυτοεπιβεβαιώνεται στην αποδόμηση κάθε κοινωνικώς συνεκτικής «αφήγησης». Αμφισβητεί κάθε αυθεντία, ακόμα κι αυτήν της επιστήμης και της τεχνολογίας την πεμπτουσία της Νεωτερικότητας. Δοξάζει τον «νέο ατομικισμό» της «αυθεντικότητας» και της «αυτοπραγμάτωσης» (αυτού που είμαστε «πριν» από κάθε υποκειμενοποίηση «ετερόνομη» ή «αυτόνομη»).

«Να είσαι ο εαυτός σου». Αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία θετική εντολή της μεταμοντέρνας εποχής μας. Να είσαι η ανόθευτη πρωτογενής επιθυμία σου.

3. 1 Σύμπτωμα τέλους

Η επικράτηση του Μεταμοντερνισμού συμπίπτει με την άλωση και του ιδιωτικού χώρου από τα συστήματα. Τηλεκατευθύνοντας το συναίσθημα και την επιθυμία, τα συστήματα αποσπούν την προσοχή του Ατόμου και λεηλατούν κατά βούληση τον ιδιωτικό του χρόνο. Αυτό όμως μεταβάλλει ριζικά το ανθρωπολογικό τοπίο. Η ολοκληρωτική κατάσχεση του υπαρκτικού χρόνου (δημόσιου και ιδιωτικού) από τα συστήματα καταστρέφει τη βάση του ανθρωπολογικού σθένους της Νεωτερικότητας: την ειδική ρύθμιση-αναπαραγωγή της αντίθεσης δημόσιου και ιδιωτικού χωροχρόνου. Το αποτέλεσμα είναι η παθητικοποίηση και η αποσύνθεση της προσωπικότητας. Και τελικώς, η αδυναμία του υποκειμένου α) να διατηρήσει τη λειτουργικότητα των θεσμών του ιδιωτικού χώρου και πριν απ’ όλα της οικογένειας και β) να επωμιστεί το βάρος της αναπαραγωγής των γιγάντιων υπερπολύπλοκων συστημάτων.

Μ’ αυτή την έννοια είναι απολύτως νόμιμη η ταύτιση της ενδεχόμενης γενίκευσης του ανθρωπολογικού Μεταμοντερνισμού με το τέλος της Νεωτερικότητας.

3. 2 Η έλλειψη οικουμενικότητας

Οι διαπιστώσεις αυτές πιστοποιούνται εμφανέστερα στο πεδίο της πολιτικής ιδεολογίας, όπου η αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού καταγράφεται ως μοιραίο πλήγμα για τη Νεωτερικότητα.

Η χρεοκοπία του σοσιαλισμού υπήρξε μοιραίο πλήγμα διότι κατέστρεψε την Αριστερά ως ιδεολογική πολιτική δύναμη. Η ισχύς της Αριστεράς είχε μια ανεκτίμητη στρατηγική σημασία για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του νεωτερικού Συστήματος, επειδή η ακτινοβολία των αριστερών ιδεών ήταν σε θέση να παγιδεύει σε νεωτερική τροχιά τις αντιδράσεις των πληττομένων από τη συστημική επέκταση. Σε αντίθεση με το προνεωτερικό «όπιο του λαού», που καθήλωνε στο ραγιαδισμό, η αριστερή ιδεολογία λειτουργούσε σαν δραστικότατο αναβολικό, διεγείροντας σε αυτοθυσιαστική δράση ενάντια σε ό,τι η ίδια όριζε ως “αντιδραστική παρέκκλιση» από το ανθρωποθεωτικό πρόγραμμα της Νεωτερικότητας. Όπως με κατηγορηματική ευθυβολία το είχε διατυπώσει ο Λένιν: «οι κομμουνιστές είναι Ιακωβίνοι στο πλευρό του προλεταριάτου».

Η κατάρρευση των οραματικών διεξόδων της Νεωτερικότητας απεκάλυψε, Λοιπόν, τη γυμνότητα της. Η έλλειψη οικουμενικότητας, αυτά το καλά κρυμμένο μυστικό της, υψώθηκε τώρα σε περίοπτη θέα.

Η ελκυστικότητα των νεωτερικών αγαθών (ιδιωτική ελευθερία, κατανάλωση κ. λπ.) είναι ασφαλώς οικουμενική. Διαπερνά όλα τα δεσποτικά κολεκτιβιστικά περιβάλλοντα των προνεωτερικών Παραδόσεων. Αποδεικνύεται όμως ότι τα αγαθά αυτά είναι προσιτά μόνο σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι πασίγνωστα τα στοιχεία: α) Εκτιμάται ότι αν οι Κινέζοι και οι Ινδοί αποκτούσαν το δικό μας βιοτικό επίπεδο, η ζωή στον πλανήτη θα λάμβανε τέλος. (Αντίθεση Τεχνόσφαιρας-Βιόσφαιρας. ) β) Λέγεται ότι πεντακόσιοι άνθρωποι έχουν στα χέρια τους τόσο πλούτο όσο ο μισός πληθυσμός της γης. (Αντίθεση Βορρά-Νότου. ) γ) Υπολογίζεται ότι, στα επόμενα χρόνια, η κατάθλιψη, ως μέτρο της αποσύνθεσης του νεωτερικού Ατόμου, θα υπερκεράσει όλες τις άλλες αρρώστιες στον αναπτυγμένο κόσμο. (Αντίθεση Εξατομίκευσης-Συστημάτων.)

Το έλλειμμα οικουμενικότητας είναι, λοιπόν, το κύριο πρόβλημα του γενναίου μεταμοντέρνου κόσμου μας. Έλλειμμα οικολογικό, κοινωνικό, υπαρκτικό. Και εξηγεί, ως ιδεολογική υπεραναπλήρωση, την τρέχουσα υστερία για τη δήθεν «παγκοσμιοποίηση».

3. 3 Οι αποσυνθετικές τάσεις

Το έλλειμμα οικουμενικότητας, μαζί με τη σπασμωδική αδυναμία διαχείρισης του, προκαλεί την αποσύνθεση των νεωτερικών ταυτοτήτων και την ανάπτυξη φυγόκεντρων πολιτισμικών δυνάμεων.

Οι κυριαρχούμενες Παραδόσεις τείνουν να αυτοπροσδιοριστούν και να αποτινάξουν την ηγεμονία της νεωτερικής Παράδοσης. Οι τεκτονικές αυτές διεργασίες στα θεμέλια του Συστήματος συνοδεύονται από την έκλυση ισχυρής αντισυστημικής ενέργειας σε παγκόσμια κλίμακα. Οι βασικές μορφές της εκλυόμενης ενέργειας είναι: α) Ο σύγχρονος αναθεμελιωτισμός (φονταμενταλισμός θρησκευτικός, εθνικιστικός κ. α. ). β) Τα ποικίλα εθνικά κινήματα (ανεξαρτησιακά, αυτονομιστικά, «εθνοτικά», αυτοχθονικά). Και γ) τα λεγόμενα «εναλλακτικά» κινήματα.

Απέναντι στα διαλυτικά αυτά ρεύματα, αλλά και απέναντι στον μεταμοντέρνο σχετικισμό, που απειλεί το Σύστημα από τα μέσα. αντιτάσσεται ο εκσυγχρονισμός. Αλλά, αν λάβουμε υπόψη πόσο αναποτελεσματική και βραχύβια υπήρξε η εκσυγχρονιστική προσπάθεια των Κλίντον, Μπλερ, Σρέντερ, Σημίτη κ. α., αντιλαμβανόμαστε την καίρια αδυναμία των πολιτικών συστημάτων της ύστερης Νεωτερικότητας να θέσουν υπό έλεγχο τις αποσυνθετικές δυνάμεις.

Οι αποσυνθετικές δυνάμεις πολλαπλασιάζονται μιμητικά, διαμορφώνοντας μια ανεξέλεκτη κλιμάκωση αναδράσεων, χάρη στη μόνη παγκοσμιοποίηση που δεν είναι πλασματική: την πληροφοριακή, Η αναγωγή της Πληροφοριόσφαιρας σε κεντρική δομή συνοχής της Τεχνόσφαιρας, εμποδίζει την απόκρυψη και επομένως τον έλεγχο. Προσδίδει εξαιρετική ισχύ στα συστήματα άλωσης του ιδιωτικού χωροχρόνου, έναντι των συστημάτων της δημόσιας σφαίρας (στρατιωτικών, πολιτικών, οικονομικών). Ο ανταγωνισμός κατευθύνει τα κανιβαλλικά ένστικτα των πρώτων εναντίον των δεύτερων. Έτσι φτάσαμε στο οξύμωρο γεγονός να αναπαράγεται το Σύστημα ξεσκεπάζοντας και καταγγέλλοντας τον εαυτό του. αναλώνοντας δηλαδή τα οποία αποθέματα αυθεντίας του απομένουν.

Οι αντιφάσεις Βιόσφαιρας Τεχνόσφαιρας, Βορρά Νότου, Εξατομίκευσης Συστημάτων, που ως τώρα προσπερνιόνταν, σαν «ασήμαντες παρενέργειες» (που «όπου νάναι θα ξεπεραστούν»), κατέλαβαν πλέον το προσκήνιο και απαιτούν λύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι ενδεχόμενες λύσεις δεν μπορούν να είναι ενδοσυστημικές, γιατί υπερβαίνουν τις ανθρωπολογικές προδιαγραφές της Νεωτερικότητας. Η μοίρα των ανθρωπίνων «παραδειγμάτων» είναι να πέφτουν θύμα των κρυμμένων «ανωμαλιών» τους. Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να πάθει το ίδιο και η Νεωτερικότητα.

Ως κοινός παρονομαστής των αποσυνθετικών τάσεων προβάλλει ένα γενικό αίτημα αναθέσμισης των «κεντρικών κοινωνικών σημασιών» και πριν απ’ όλα της σημασίας του υποκειμένου. Η ανανοηματοδότηση της ατομικής και της συλλογικής ταυτότητας τίθεται πλέον ως κεντρικό ζήτημα στον σύγχρονο κόσμο.

4. Το ζητούμενο: η μετανεωτερικη ταυτότητα

Η εξάντληση του κυρίαρχου νεωτερικού ιδανικού οδηγεί τη διανόηση μας στην αφασία. Για κάποιους όμως είναι το σοκ που τους αναγκάζει να ξυπνήσουν. Είναι αυτοί που ήδη θέτουν το αίτημα για ένα μετανεωτερικό ιδανικό, ικανό να συνδεθεί γόνιμα με το κλασικό και το ορθόδοξο και να ξαναδώσει νόημα-ταυτότητα στο Κοινό των Ελλήνων. Κινήσεις και προς τις τρεις αυτές κατευθύνσεις μπορούν ήδη να καταγραφούν.

4.1 Η επανοικείωση του απωθημένου

Καθώς λύνονται τα νεωτερικά μάγια, ο Έλληνας νιώθει ισχυρή την παρόρμηση να επανοικειοποιηθεί το «Βυζαντινό» απωθημένο.

Το φαινόμενο δεν χρειάζεται ιδιαίτερες εξηγήσεις, διότι είναι μηχανικό: Η εξασθένιση του σθεναρότερου (νεωτερικού) πόλου στο εσωτερικό της συλλογικής μας ταυτότητας, μετατοπίζει το κέντρο βάρους προς τον αμέσως επόμενο πόλο. Η αλλιώς: η εξάντληση της κυρίαρχης παράδοσης επιτρέπει στην κυριαρχούμενη να «σηκώσει κεφάλι».

Γι’ αυτό ξαναγεμίζουν οι εκκλησιές, παρά τη συνεχιζόμενη «προδοσία του επισκοπικού αξιώματος». Γι’ αυτό ξαναζωντάνεψε ο μοναχισμός, παρά τους συχνούς ζηλωτικούς χουλιγκανισμούς και τις νέο-γεροντικές νευρώσεις. Γι’ αυτό επαναξιολογείται η βυζαντινή τέχνη και εκδίδονται του κόσμου τα βιβλία για το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία.

Ενώ αναμοχλεύονται τα δημώδη βάθη της εθνικής κουλτούρας, η λόγια επιφάνειά της δεν παραμένει ακίνητη. Στοιχεία της εγχώριας διανόησης αρχίζουν, τα τελευταία χρόνια, να προσεγγίζουν τη βυζαντινή ανθρωπολογία και να συλλαβίζουν τη γλώσσα της ελληνικής οικουμένης. Μια παλιότερη, εκ μέρους των Ρώσων, γόνιμη αντιβολή πατερικής θεολογίας του Προσώπου και ευρωπαϊκού υπαρξισμού είχε παρασκευάσει το έδαφος, Παράλληλα, μια δεύτερη τάση, προερχόμενη από τη μαρξιστική αριστερά, θα συνοψίσει κριτικά την εμπειρία των αριστερών επαναστάσεων και θα καταθέσει γόνιμο οντολογικό προβληματισμό πάνω στα αδιέξοδα της Νεωτερικότητας, θα ζητήσει, μεταξύ των άλλων, να επαναπροσεγγίσουμε το υποκείμενο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, προκαλώντας σοβαρά ρήγματα στο εμπεδωμένο νεωτερικό-μεταπρατικό κέλυφος της αρχαιογνωσίας μας.

Χάρη στην εργασία των δύο αυτών γραμμών αναζήτησης δεν έμελλε να καταποντιστούμε τελείως στον επελθόντα, μετά το 1974, μεταμοντέρνο κατακλυσμό της ιδεολογίας του «τέλους των ιδεολογιών», του αντι-ιδανικού» και της «αυτοπραγμάτωσης». Ίσως αλλιώς να αντιλαμβάνονταν τη συμβολή τους οι διανοητές του «συνόρου» μεταξύ Μοντερνισμού και Μεταμοντερνισμού, αλλά εμείς θα την εντοπίσουμε κυρίως στο γεγονός ότι μας έδωσαν τη δυνατότητα να διαβούμε σώοι (αν και όχι εντελώς αβλαβείς) το εν λόγω «σύνορο». Είμαστε, έτσι, αρκετά «μεταμοντέρνοι», ώστε να αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημά μας δεν είναι «εθνικό». Ότι είναι εθνικό μόνο στο μέτρο που είναι οικουμενικό. Και ότι δεν νοείται εθνική λύση παρά ως εθνική μετοχή στη ζητούμενη οικουμενική / μετανεωτερική λύση.

Η κατάρρευση των νεωτερικών εννοηματώσεων της εθνικής ταυτότητας και η ανάγκη αντίστασης στον μεταμοντέρνο μηδενισμό, κάνει τους Έλληνες να σκεφτούν, επιτέλους, με το δικό τους μυαλό, ποιοι είναι, που βρίσκονται και τι θέλουν. Και να συλλάβουν τη νεοελληνική εθνική ταυτότητα όπως ήταν πριν οι προαναφερθέντες Προκρούστες την ξαπλώσουν στη νεωτερική τους κλίνη: Ως στροφή του Ρωμηού προς τη Δύση για να γλιτώσει από τον Τούρκο. Ως συμμαχία της ρωμέηκης Παράδοσης με τη νεωτερική, για την αποπομπή του Τουρκισμού. Αρχίζουμε ήδη να αντιλαμβανόμαστε το οδυνηρό τίμημα της συμμαχίας αυτής: την απώθηση των ουσιωδών διαφορών εξελικτικής κατεύθυνσης και επιπέδου ωριμότητας μεταξύ του ελληνικού και του δυτικού ανθρωποκεντρισμού.

Ελευθερωμένοι από τη νεωτερική συσκότιση, ίσως κατορθώσουμε, τώρα, οι Έλληνες να λύσουμε το αίνιγμα της νεοελληνικής ταυτότητας. Και να καταλάβουμε γιατί ο Τούρκος είναι η δική μας αθέατη-σκοτεινή πλευρά.

4. 2 Το περίγραμμα της αναζήτησης

Ως κεντρικά εθνικό ερώτημα αναδεικνύεται το εξής οικουμενικό ζήτημα: Είναι δυνατόν να ανανοηματοδοτηθεί το υποκείμενο κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μπορεί να υπερβαίνει τα συστήματα και να τα «εξημερώνει»; Η αλλιώς: μπορούμε να φτιάξουμε μια Τρίτη σφαίρα ικανή να ενσωματώνει και να επιλύει τις αντιφάσεις Τεχνόσφαιρας Βιόσφαιρας, Εξατομίκευσης Συστημάτων, Βορρά Νότου; Ποια μπορεί να είναι η φύση της αν δεν πρέπει να είναι ούτε φυσιοκρατική ούτε τεχνολογική;

Το περίγραμμα της ως τώρα πρωτόλειας ακόμη προβληματικής μας μπορεί να συνοψιστεί στα εξής:

α) Η προσφυγή στη βυζαντινή ανθρωπολογία ερμηνεύει το νεωτερικό υποκείμενο ως παθολογία σε σύγκριση με το όντως υποκείμενο: το Πρόσωπο, Θεωρητικώς, η προσφυγή στο Πρόσωπο λύνει το πρόβλημα, γιατί αναφέρεται σε έναν τύπο υποκειμένου, στο οποίο η προσωπικότητα είναι μοναδική και συγχρόνως καθολική. Αν αποδειχθεί ότι το πρόβλημα λύνεται και στην πράξη, τότε όντως αποτελεί Πρόταση. Πρακτική λύση σημαίνει: Κατορθώνω να ανακόψω την κονιορτοποίηση της ατομικότητας μου. Αποκτώ την ικανότητα να αποστασιοποιούμαι από τις ανάγκες μου. Δεν «χάνω τον εαυτό μου» μέσα στα συστήματα. Γίνομαι υπεύθυνο αγαπητικό υποκείμενο, ελεύθερο έναντι κάθε εξωτερικού και εσωτερικού καταναγκασμού.

β) Η αναγωγή στην κλασική πολιτειακή Παράδοση του Ελληνισμού και ο συνδυασμός της με την εκκλησιαστική, δηλαδή η προσφυγή στον προσωποκεντρικό Κοινοτισμό, μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε τη νεωτερική εννοημάτωση της συλλογικής ταυτότητας, ως παθολογία της υποκειμενοποίησης. Για έναν στοιχειωδώς μυημένο στη χριστιανική γνώση, είναι προφανές ότι η συστημική αυτοθέωση, το ανθρωπολογικό πρόταγμα της Νεωτερικότητας, συνιστά μια πρωτότυπη μεν, ως προς τη μορφή, κοινότοπη δε, ως προς την ουσία, εφαρμογή της πανάρχαιας εωσφορικής πρότασης να γίνουμε θεοί από μόνοι μας. (Πράγμα που μας κλείνει αυτόματα, σύμφωνα με τη Βίβλο. τον δρόμο προς τον ζητούμενο επίγειο Παράδεισο.) Θεωρητικώς, λοιπόν, η προσωποκεντρική κοινότητα συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις να είναι η ζητούμενη εναλλακτική λύση. Μένει να πιστοποιηθεί τούτο και στην πράξη.

γ) Η μελέτη του αρχαιοελληνικού Ατόμου φωτίζει το ζητούμενο πέρασμα από τον μεταμοντέρνο μηδενισμό στον ενδεχόμενο μετανεωτερικό πολιτισμό. Αποκαλύπτει την κρυμμένη (στα πλαίσια της προειρημένης συμμαχίας) ριζική διαφορά του ελληνικού Ατόμου από το νεωτερικό, ως προς την εξελικτική τους κατεύθυνση (εμπρόσωπες και όχι απρόσωπες σχέσεις, επέκταση της ελευθερίας στον δημόσιο χώρο και όχι περιορισμός της στον ιδιωτικό). Αποκαλύπτει συγχρόνως κάτι ακόμα πιο σημαντικό: την αναλογία ανάμεσα στον αρχαιοελληνικό και στον μεταμοντέρνο σχετικισμό και μηδενισμό. Η μελέτη της κρίσης των δύο αυτών ιστορικών μορφών εξατομίκευσης μας υπόσχεται τη γνώση των νόμων προόδου και υποστροφής, που διέπουν τη φυσιολογία της μετάατομικής ανθρωπολογικής μετάβασης.

Τέλος, στη βάση αυτή, είναι δυνατόν να αντιληφθούμε, πως και γιατί η γενίκευση του μεταμοντέρνου μηδενισμού μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο σε τεχνοφασιστική υποστροφή, Πώς και γιατί θα ήταν μάλλον αδύνατη η ανακοπή της, χωρίς την παρεμβολή και μαρτυρία μιας κρίσιμης μάζας Προσώπων.

4. 3 Η μετανεωτερικότητα της βυζαντινής εμπειρίας

Η κεντρική γραμμή της αναζήτησης μας, η μελέτη της βυζαντινής ανθρωπολογίας, μπορεί να είναι γόνιμη, μόνο στο μέτρο που θα διαπεράσει το κέλυφος της αναπόφευκτης φονταμενταλιστικής ειδωλοποίησης, με το οποίο αυτόματα την περιβάλλει η κυρίαρχη πνευματική νηπιότητα.

Αυτό που μπορεί να βρει κανείς, αν διαπεράσει το φονταμενταλιστικό κέλυφος, και το οποίο μας ενθαρρύνει, για την πιθανή μετανεωτερική γονιμότητα των «βυζαντινο-κεντρικών» αναζητήσεων μας. είναι η άγνωστη στη νεωτερική σκέψη βυζαντινή εμπειρία των «Ακτίστων Ενεργειών» και η αντίστοιχη οντολογική επεξεργασία της.

Η οντολογία των Ενεργειών μας πληροφορεί, ότι εκτός από τις προσωπικές ενέργειες του «κτιστού» χώρου (τις δικές μας), υπάρχουν και οι προσωπικές ενέργειες του «άκτιστου» χώρου, για τις οποίες πιστεύεται ότι είναι η αφανής αιτία της ύπαρξης και της ζωής όλων των κτιστών-τρεπτών όντων, υλικών και πνευματικών, ορατών και αοράτων. Μας λέει επίσης, ότι η αδυναμία του μεταμοντέρνου ανθρώπου να αποδεσμευθεί από το καταστροφικό σύστημα αναγκών, στο οποίο έχει εγκλωβιστεί, βασίζεται σε μια βαθύτερη αναπηρία, η οποία προκύπτει από την γενικότερη σε κάθε πολιτισμό, τεχνητή ανακοπή και στρέβλωση της φυσιολογικής προσωπικής εξέλιξης του ανθρώπου. Η αναπηρία αυτή σχετίζεται με την κολεκτιβιστική (δεσποτική) η ατομοκεντρική ρύθμιση του εριστικού «ταραγμού» της ανθρώπινης φύσης. Εμπεδωμένες στο θυμικό και στο ένστικτο, επικυρωμένες και ανατροφοδοτούμενες από το ομόλογο κοινωνικό πλαίσιο, οι παθολογικές αυτές μορφές ρύθμισης των παθών καθηλώνουν τον άνθρωπο, εφ’ όρου ζωής, στην υπαρκτική νηπιότητα. Κρατούν σε ατροφική κατάσταση τα ψυχικά εκείνα όργανα, που μας επιτρέπουν να αντλούμε από την πανταχού παρούσα «άκτιστη Ενέργεια» τη δύναμη της «καλής αλλοίωσης». Τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να διαστέλλουμε το γνωμικό από το φυσικό μας θέλημα και να το μεταμορφώνουμε σε βούληση ελεύθερη-ανιδιοτελή και συγχρόνως αγαπητικά αποτελεσματική.

Η επανοικείωση, τέλος, της οντολογίας των Ενεργειών μας Αποκαλύπτει τη φύση του εκφυλισμού της ατομικότητας μας (ελληνικής και νεωτερικής), από τον οποίο πάσχει και στον οποίο κυρίως προσκρούει η ζητούμενη μετανεωτερική ανανοηματοδότηση της ταυτότητας μας.

Την πρόταση αυτή, δηλαδή να θέσουμε στο επίκεντρο της μετανεωτερικής αναζήτησης την οντολογία των «Ακτίστων Ενεργειών», πρώτος τη διατύπωσε ο Άρης Ζεπάτος, ο οποίος, ήδη από τη δεκαετία του 1990, είχε αφοσιωθεί στη μελέτη των εμπειρικών της προσβάσεων.

Υποθέτοντας ότι είναι δυνατή η ενσάρκωση μιας προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας βασισμένης στη σχέση με το Άκτιστο, μιας ταυτότητας που υπερβαίνει την αδιέξοδη διαλεκτική Ατόμου-Ομάδας, έχουμε πλήρη την επίγνωση ότι ζητούμε την υπέρβαση όχι μόνο του διαλυόμενου νεωτερικού Ατόμου αλλά και του ίδιου του Homo Sapiens. Κατά σύμπτωση, την ίδια υπέρβαση, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αναζητά κι ο απρόσωπος συστημικός Λεβιάθαν, με τις πυρετώδεις έρευνες του πάνω στη γενετική μηχανική, τις βιολογικές μεταλλάξεις, τη νανοτεχνολογία κλπ.

4. 4. Συμπέρασμα

Οι έρευνες μας προσεγγίζουν, λοιπόν, την ανανοηματοδότηση του ατομικού και του συλλογικού υποκειμένου, με βάση την εμπειρία του Προσώπου.

Μπορεί οι έρευνες αυτές να φαντάζουν, ακόμη, αλλόκοτες και χιμαιρικές. Οφείλουμε όμως να υπογραμμίσουμε ότι δεν αγνοούν καθόλου τα δεδομένα της σύγχρονης ανθρωπολογικής κρίσης, τα οποία και αποτελούν διεθνώς την αφετηρία των πιο προωθημένων μετανεωτερικών αναζητήσεων.Αν θέλαμε να συμπυκνώσουμε σε μία φράση τα προσωρινά μας ευρήματα, για τη ζητούμενη μετανεωτερική εννοημάτωση της εθνικής ταυτότητας, θα λέγαμε: «Κοινότητα Προσώπων. Έθνος Κοινοτήτων. Κοινότητα Εθνών».

https://ardin-rixi.gr/archives/220983

Σημείωση Ι.Β.:

πρόκειται για μια προτεσταντικής έμπνευσης αντικατάστασης της παπικής απολυταρχίας – θεοκρατίας, με την απολυταρχία τού εγώ – ατομισμός – που οδηγεί μέσω της τεχνολογίας στην απάλειψη τελικώς του ανθρωπίνου παράγοντος και την υποταγή του σε έναν άλλον θεό, τον αντίχριστο. Η διαφορά Χριστού – αντιχρίστου είναι ότι ο Χριστός θέλει όλοι εμείς οι διαφορετικοί και ως διαφορετικοί, αλλά άνθρωποι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, να είμαστε ένα μαζί Του και με Αυτόν, ενώ ο αντίχριστος θέλει μονοκρατορία, πλήρη υποταγή του ανθρώπου σε αυτόν. Ιστορικά ως αντίχριστος θεωρήθηκαν ο πάπας και ο Μωάμεθ, ενώ σήμερα όσοι βρίσκονται πίσω από την ΤΝ.