Στο δέκατο έκτο αιώνα, οι λευκοί σκλάβοι που απήχθηκαν από τους μουσουλμάνους ήταν περισσότεροι από τους Αφρικανούς που πουλήθηκαν στην αμερικανική ήπειρο.

Χαρακτηριστική ήταν η καταγεγραμμένη μαρτυρία επιζώντα της σφαγής της Χίου για τις Ελληνίδες που πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα

«Τις εξέταζαν και τις πασπάτευαν όπως οι χασάπηδες τα αρνιά».

«Πούλαγαν τις 12χρονες όπως τα ζώα, για τρεις λίρες το κεφάλι»...

Κάπου πεντακόσιες Χιώτισσες πουλήθηκαν στην Ψαραγορά στην Κωνσταντινούπολη.

Την άλλη μέρα στήθηκε σκλαβοπάζαρο στο Πέραν, στη συνοικία των ευρωπαϊκών πρεσβειών, πλάι στις φράγκικες εκκλησίες.

Ήταν Κυριακή και οι Ευρωπαίοι, πηγαίνοντας να προσευχηθούν στους ναούς τους, περνούσαν ανάμεσα από τις σκλαβωμένες Χιώτισσες.

«Τούτη τη φορά το εμπόριο των χριστιανών γινόταν μπροστά στις πόρτες των αντιπροσώπων των ευρωπαϊκών Δυνάμεων, που θεωρούσαν έγκλημα ικανό να επισύρει την ποινή του θανάτου την αγορά ενός νέγρου ειδωλολάτρη στις αφρικανικές ακτές. Και τώρα έβλεπαν ένα σκλαβοπάζαρο μπροστά στις ίδιες τις πρεσβείες τους, έβλεπαν να αγοράζονται σαν ζώα ανθρώπινα πλάσματα της ίδιας θρησκείας, προικισμένα με τις ίδιες ιδιότητες, τις ίδιες αρετές και να καταδικάζονται δια βίου στην πιο εξευτελιστική δουλεία»....

Οι βίαιες απαγωγές γυναικών δεν είχαν προηγούμενο.

«Ο Μπραΐμης μεθυσμένος, πίνει ρούμι και κρασί μποτίλιες. Μπεκρής πολύ και παραλυμένος εις γυναίκες και παιδιά»:

(Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, εκδ. Ζαχαρόπουλος, σ. 396).

Μαρτυρεί και ο Κολοκοτρώνης: «Επήγε ο Ιμπραΐμης εις το Χελμό και εσκλάβωσε περίπου δύο χιλιάδες γυναίκες και παιδιά» (βλ. Θ. Κολοκοτρώνη, Διήγηση Συμβάντων, εκδ. ΙΔΕΒ, σ.207).

Ο παιδόφιλος Ιμπραήμ έστελνε συνεχώς μικρά παιδιά από το Μοριά και το Μεσολόγγι στον πατριό του Πασά Μωχάμετ Αλή στην Αίγυπτο.

Οι γυναίκες καταδικάζονταν να χορεύουν ημίγυμνες πάνω σε ρόβι ή στα σκάγια ή στα περιχυμένα με λάδι σανίδια των οντάδων, για να μη μπορούν να σταθούν όρθιες.

Πολλές φορές βιάζονταν από τους Τούρκους θαμώνες.

Πόσες κοπέλες βιάστηκαν μπροστά στους γονείς των, που αν τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν να κλάψουν ή να αναστενάξουν καν, αυτοί και η κόρη τους σφάζονταν.

Πόσες έβγαιναν με κομμένα στήθη από τα κονάκια των Αγάδων επειδή δεν υπέκυπταν στις ορέξεις των και πέθαιναν από την αιμορραγία.

Τις υποχρέωναν να βάλλουν τα στήθη τους στην κόψη της κασέλας και τον αράπη να χορεύει πάνω στο καπάκι μέχρι να κοπούν.

Σε πόσες νεαρές μητέρες δεν έστειλε ο Γενίτσαρος δώρο πάνω στο δίσκο το κεφάλι του μοναχογιού τους, επειδή δεν ενέδιδαν.

Προσπαθούσαν να είναι αποκρουστικές στους τυράννους για να αποφύγουν την ατίμωση.

Τις πουλούσαν σαν ζώα στα σκλαβοπάζαρα, 100 γρόσια ή 3 λίρες ή όσο ένα άλογο, το κεφάλι.

Να γιατί προτιμούσαν να πέφτουν στον Ζάλογγο και στην Αραπίτσα της Νάουσας και να τινάζονται στο Αρκάδι και στο Κούγκι.

Τα Σφακιά καταστρέφονται στην επανάσταση του Δασκαλογιάννη και επαναστάτες σκοτώνουν τα ίδια τα γυναικόπαιδά τους, για να γλυτώσουν την ατίμωση, το παιδομάζωμα και το πούλημα στα σκλαβοπάζαρα.

Ότι συνέβαινε τότε, συνέβη και στον Πόντο και στη Σμύρνη και στην Ιωνία και στην Κύπρο και στη Συρία και στην Αρμενία και στο Ισραήλ.

Ο Ισλαμιστής δεν αλλάζει και όσο πληθαίνει γίνεται χειρότερος και έχει υποστηρικτές όλους τους Φράγκους.

Πάρτε το είδηση, το Ισλάμ είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας.

Έχουμε φτάσει πλέον στο κρίσιμο σημείο.

Ή αυτοί ή εμείς.

Christina Kristinaki

Ευστράτιος Μαυρομμάτης

Η Άλωση της Αθήνας από τους Οθωμανούς Τούρκους

 

Η Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους, βρήκε την Αθήνα υπό την κυριαρχία των Φράγκων και φόρου υποτελή στον Σουλτάνο... Διαβάστε περισσότερα...

Ιστορίες από τα χρόνια της αγριότητας.

 Posted on 17 Μαρτίου, 2026

«Σε περιόδους ανομβρίας οι Τούρκοι άνοιγαν ένα μνήμα, έκοβαν το κεφάλι του Χριστιανού κι έκαναν επικλήσεις στον Αλλάχ…»

Μια μέρα, θα ήταν στα 23, ήρθε η γρια-Δέσποινα, η πεθερά του κουνιάδου μου, καταχαρούμενη στο σπίτι μου και μου έλεγε σιγά, για να μην ακούνε οι Τούρκοι: “Αννίκα, Αννίκα, έμαθες; Ήρθε είδηση να πάμε στην Ελλάδα μας”. Η κερα-Δέσποινα ανακατευόταν στην πολιτική. Μιλούσε σαν άντρας. Οι Τούρκοι δεν την αγαπούσαν.

Και ένα βράδυ, καθώς πήγαινε σε ένα δικό μας σπίτι, βγήκαν πάνω στο δρόμο της και τη μαχαιρώσανε. Γύρισε αμέσως στο σπίτι της και την ώρα που περνούσε από το δικό μου σπίτι φώναξε: “Αννίκα, Αννίκα, με δείρανε”. Νόμισε πως τη δείρανε, αμά σαν πήγε στο σπίτι κι είδε τα αίματα, κατάλαβε πως τη μαχαιρώσανε. Ήταν έξυπνη γυναίκα. Σε όλα έφτανε ο νους της, γι’ αυτό οι Τούρκοι θέλανε να τη βγάλουν από τη μέση. Η μαχαιριά της δεν ήταν βαθιά. Γρήγορα έγινε καλά, μα της έμεινε ο φόβος.

Πέρασε δεν πέρασε ένας χρόνος και πέθανε. Πριν πεθάνει μας φώναξε και μας είπε να κρύψομε το μνήμα της με χώματα και χορτάρια να μην το αναγνωρίσουν οι Τούρκοι. Δεν ήθελε, παιδί μου, να το γνωρίσουν, γιατί στην πατρίδα μας, όταν δεν βρέχει, πηγαίνουν οι Τούρκοι, ανοίγουν ένα χριστιανικό μνήμα, κόβουν το κεφάλι του πεθαμένου Χριστιανού, το βάζουν στην κόγχη του ποταμού και –τι να σου πω παιδί μου− όταν το κάμουν αυτό, βρέχει. Πέφτει λίγη βροχή και μετά το παίρνουν πάλι και το βάζουν στη θέση του, γιατί αν το πάρει ο ποταμός, λένε οι Τούρκοι, θα γίνει κατακλυσμός. Η κερα-Δέσποινα δεν ήθελε να αγγίξουν τούρκικα χέρια το κεφάλι της. Γι’ αυτό μας παρακάλεσε να σκεπάσομε καλά και να κρύψομε το μνήμα της.

Μαρτυρία Αννίκα Χαριτωνίδου από το Κέσι.
Η ιστορία της κυράς-Δέσποινας δεν αποτελεί ένα προσωπικό γεγονός, είναι κομμάτι της συλλογικής ψυχής ενός λαού που δοκιμάστηκε πέρα από τα όριά του. Η τόλμη της, η σοφία της, η αγάπη της για την πατρίδα και την πίστη της, αντιπροσωπεύουν κάθε Έλληνα που βίωσε τον ξεριζωμό, την καταστροφή και την απώλεια.

Όταν κοιτάζουμε πίσω, βλέπουμε τη Μικρά Ασία, τον Πόντο ή την Ανατολική Θράκη, βλέπουμε εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που ξεριζώθηκαν, χωριά που κάηκαν, μνήμες που προσπαθούσαν να σβήσουν, πολιτισμό που απειλήθηκε με αφανισμό. Η φρίκη της γενοκτονίας και η βεβήλωση των μνημάτων δεν ήταν μόνο για τους νεκρούς, ήταν για να σπάσουν την ψυχή των ζωντανών.

Κι όμως, οι φωνές εκείνων που επιβίωσαν, όπως η Αννίκα και οι συντοπίτες της, δεν έσβησαν. Οι ιστορίες τους, οι μαρτυρίες τους, τα μυστικά που φυλάχτηκαν στα μνήματα και στις καρδιές τους, έγιναν όπλο ενάντια στη λήθη. Η μνήμη τους απαιτεί να μιλάμε, να θυμόμαστε, να διδασκόμαστε.

Σήμερα, 100 και πλέον χρόνια μετά, η αλήθεια παραμένει επίκαιρη. Οι πολιτικοί αρνητές, οι εθνοαποδομήτες και οι αδιάφοροι μπορεί να προσπαθούν να σβήσουν ή να παραποιήσουν τα γεγονότα, αλλά η ιστορία δεν λυγίζει. Οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των Ποντίων, των Μικρασιατών, των Θρακιωτών όλων των ξεριζωμένων που πάλεψαν για την επιβίωση της πίστης, της γλώσσας και της γης τους.

Η μνήμη είναι όπλο η σιωπή είναι προδοσία. Κάθε λέξη, κάθε ντοκουμέντο, κάθε μνήμα που προστατεύεται, είναι μια κραυγή αντίστασης, μια νίκη ενάντια στη λήθη και στην αδικία. Οι Έλληνες που ξεριζώθηκαν ζουν μέσα σε κάθε ιστορία που λέγεται, σε κάθε φωνή που θυμάται.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, η αλήθεια δεν πεθαίνει, η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφεί από τους αρνητές. Η μνήμη των Αλύτρωτων Πατρίδων είναι ζωντανή και οι φωνές τους αντηχούν σήμερα πιο δυνατά από ποτέ.

Στον Μικρό Γυαλό το σώμα νεαρής γυναίκας που πνίγηκε μέσα στον πανικό της στα γεγονότα που επακολούθησαν ύστερα από την «σφαγή της Φώκαιας». Στο βάθος διακρίνονται οι έφιπποι Τσέτες να μπαίνουν στην πόλη από τη βόρεια πλευρά, Σάββατο 13 Ιουνίου 1914

 Στυλ. Καβάζης

πηγή

Κομμένα ανθρώπινα μέλη κρέμονταν στις προθήκες των χασάπικων με την επιγραφή: «χριστιανικό κρέας», Νέα κορίτσια βιάζονταν, άλλα κλέβονταν, ειδεχθείς πράξεις εκδίκησης γίνονταν με τέτοια κτηνωδία για την οποία μόνο φυλές αγρίων είναι ικανές…. Φωτιές ανάβουν σε μερικά σημεία από το πετρέλαιο που είχαν στις δημοτικές πυροσβεστικές αντλίες. Σπίτια, με τον κόσμο κλειδωμένο μέσα, λαμπάδιαζαν. Το πανικόβλητο πλήθος με ξεσκισμένα ρούχα και ματωμένο πρόσωπο τρέχει προς την παραλία. Μαζεύουμε μέσα από το δρόμο ένα νεογέννητο, του οποίου δεν μπορούμε να βρούμε τη μητέρα, και το εμπιστευόμαστε σε μια γυναίκα που θηλάζει το μικρό της…. Ο δημοτικός γιατρός παίρνει μέρος στην λεηλασία … Το δράμα διάρκεσε 24 ώρες κατά τις οποίες διαδραματίστηκαν οι δύο μεγάλες πράξεις του, η σπαραξικάρδια έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία… Σε 15 ημέρες ο κύριος όγκος δουλειάς έχει τελειώσει. Σε πολλές κοινότητες και περιοχές, όπως στις δύο Φώκαιες, δεν υπάρχει πια ούτε ένας Έλληνας… Ένα είναι βέβαιο, πως υπάρχουν εκπληκτικές αναλογίες μεταξύ των μεθόδων που ακολούθησαν οι Νεότουρκοι στην αρχαία γη της Ιωνίας, και των μεθόδων που η γερμανική Kultur εφάρμοσε στη χώρα μας στη Δύση… Ο Chukri μπέης, Οθωμανός αντιπρόσωπος της επιτροπής Ερεύνης το 1914 μου έλεγε με την υποκρισία που είναι κοινό γνώρισμα της ψυχολογίας των Τούρκων κυβερνώντων και της γερμανικής ψυχολογίας: «Τα βίαια περιστατικά που σημειώθηκαν στη Φώκαια είναι μια κηλίδα στην ιστορία των πρόσφατων γεγονότων στην Τουρκία»… Ο Ταλαάτ και ο Εμβέρ ξεπέρασαν τους προγόνους τους σε κυνισμό και κτηνωδία. Είναι άξιοι κληρονόμοι τους, είναι εχθροί της ανθρωπότητας… Μόλις έκλεισαν τρεις χιλιάδες χρόνια Ιστορίας… Δεν υπάρχεις πια, αγαπημένη ψυχή της αρχαίας αυτής πόλης, μητέρα της ωραίας μας Προβηγκίας, πρόγονε του λαμπρού ελληνισμού της Δύσης…

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

1. "Όποιος βρει αυτό (την επιγραφή), παρακαλώ να πει μια προσευχή για την ψυχή μου". 2. "Η νεότητα μου σάπισε, έφυγε μακριά, ανάμεσα σε αυτούς τους πέτρινους τοίχους". 3. "Με έθαψαν ζωντανή εδώ μέσα. Κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν ξέρει". 4. "Μάνα, σώσε με από εδώ".

 

Το Οθωμανικό χαρέμι είναι όσο γνωστό και η Οθωμανική αυτοκρατορία. Εκεί βρισκόντουσαν όλες οι ερωμένες του Σουλτάνου και της δυναστείας. Όλες οι αγαπημένες του παλλακίδες (αλλά και αγοράκια, δεν το μάθατε από εμένα!). Το πώς λειτουργούσε αυτό το χαρέμι δεν αφορά την σελίδα, ούτε η ιστορία του.

Η αλήθεια είναι ότι το Οθωμανικό χαρέμι ήταν ένας κόσμος γεμάτος κακοποιημένες γυναίκες. Πάντα σκλάβες από κάθε μέρος του Σουλτανάτου, Καυκάσιες, Ρωσίδες, Σέρβες, Βόσνιες κτλ. Οι Ρωμιές φυσικά αφθονούσαν. Αν εξαιρέσεις λίγες γυναίκες που χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου είχαν την τύχη να αποκτήσουν πλούτη, ένα είδος εξουσίας και μία σχετική καλοπέραση, η συντριπτική πλειοψηφία, ήταν απλά όπως είπαμε και πριν ΔΟΥΛΕΣ αποκομμένες βίαια από την οικογένεια τους.

Το χαρέμι των Σελτζουκίδων του λεγόμενου Σουλτανάτου του Ρουμ που προηγήθηκε των Οθωμανών είχε εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Εκεί κυριαρχούσαν απόλυτα οι Ρωμιές γυναίκες της Μικρασίας και θα έλεγα ότι ήταν λιγότερο σκοτεινό. Όμως, σήμερα στην Τουρκική τηλεόραση και γενικότερα η Τουρκική προπαγάνδα, προσπαθεί να κάνει αυτόν τον τόπο μαρτυρίου ως κάτι το όμορφο ακόμη και "φεμινιστικό" θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις.

Σε σειρές όπως ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής (καλός ήταν), οι γυναίκες του χαρεμιού παρουσιάζονται με ωραία ευρωπαϊκά ρούχα και στέμματα, χωρίς τις ανατολίτικες μαντίλες, καλύμματα, για λίγο αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην Αγγλία των Τυδώρ βλέποντας το. Οι γυναίκες είναι δυναμικές, έχουν πραγματική εξουσία και γενικά καλοπερνάνε σε ένα χώρο που υπάρχει σεβασμός ακόμη και στις πιο απλές σερβιτόρες.

Πάμε όμως μαζί να δούμε κάποια από τα λόγια των ίδιων των γυναικών που έζησαν στα τείχη του χαρεμιού κάτω από την σκιά της Υψηλής Πύλης, καθώς λένε μια διαφορετική ιστορία. Είναι λόγια που βρέθηκαν χαραγμένα στο Τοπ Καπί από γυναίκες που έζησαν εκεί. Δεν έγραψαν μόνο οι Βαραγγοί ρούνους στην Αγία Σοφία! Είναι λόγια μαρτυρίου, μακρινοί απόηχοι ενός κόσμου σκληρού και άδικου.

1. "Όποιος βρει αυτό (την επιγραφή), παρακαλώ να πει μια προσευχή για την ψυχή μου".

2. "Η νεότητα μου σάπισε, έφυγε μακριά, ανάμεσα σε αυτούς τους πέτρινους τοίχους".

3. "Με έθαψαν ζωντανή εδώ μέσα. Κανείς δεν βλέπει, κανείς δεν ξέρει".

4. "Μάνα, σώσε με από εδώ".

Το Οθωμανικό χαρέμι αποτέλεσε ένα βάρβαρο θεσμό. Το λεγόμενο Σουλτανάτο των Γυναικών, μια εποχή υποτιθέμενης ισχυρής εξουσίας των γυναικών των σουλτάνων, είναι μάλλον μια εφεύρεση των φιλοτουρκικών ιστορικών και αφορά πολύ συγκεκριμένα άτομα (μετρημένα στα δάχτυλα). Κάθε εξουσία που αυτές είχαν εξαρτιόταν άμεσα από την διάθεση του άνδρα, γιού ή πατέρα τους. Σε αντίθεση με τις γυναίκες της Ρωμανίας (αρχόντισσες και μη) που είχαν κατοχυρωμένα δικαιώματα βασισμένα στον Ρωμαϊκό Νόμο.

Η Οθωμανική αυτοκρατορία, αποτέλεσε τον πραγματικό μεσαίωνα του Ελληνισμού. Ένα καρκίνωμα που μόλυνε για πάντα τον ελληνορωμαϊκό κόσμο της Ρωμανίας πάνω στην οποία εγκαταστάθηκε.

Τα Χρονικά Του Βυζαντίου / The Chronicles of Byzantium - Eugenios Ntalianis

 ·



Kamin  · EMIN, JONY ·

«Η μνήμη μας κρατά ελεύθερους»

~Έκοψαν όλες τις κλειδώσεις του Υψηλάντη και μετά τον αποκεφάλισαν~

Για να μην ξεχνούμε,την διαχρονική «ανεκτικότητα» των γειτόνων, τότε που κατείχαν την εξουσία και είχαν υποδουλωμένες πολλές εθνότητες, διότι όποιος ξέχνα η δεν γνωρίζει καν το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει..

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο παππούς του αρχηγού (και συνονόματου) της ελληνικής επαναστάσεως, όταν ο γιός του Κων/νος (πατέρας του αρχηγού) δραπέτευσε από την Μολδαβία και κατέφυγε στην Αγία Πετρούπολη(1807), θεωρήθηκε από τους Τούρκους ως υπεύθυνος για αυτήν την προδοσία (πως αυτός «έβαλε λόγια» στον γιό του) και έπρεπε να τιμωρηθεί.

Μας αφηγείται ο Διονύσιος Εκκλησιάρχης (εκκλησιάρχης είναι τίτλος από οφίκιο του Πατριαρχείου):

«…όταν έμαθε ο Τούρκος αυτοκράτωρ ότι αυτός συμβούλεψε τον γιό του να καταφύγει στους Ρώσους, πήγε με 2 χιλιάδες γενίτσαρους και χωρίς προειδοποίηση περικύκλωσε το σπίτι του Υψηλάντη και αφού τον συνέλαβαν τον πέρασαν αλυσίδα στον λαιμό, δεσμά στα πόδια, σιδερένιο περιλαίμιο και τον έκλεισαν στην φυλακή Γεντί Κουλέ. Έπειτα δήμευσαν όλην του την περιουσία. Μετά τον έβγαλαν στον μεϊντάνι και με την παρουσία του βεζύρη άρχισαν οι δήμιοι να του κόβουν όλες τις κλειδώσεις, δηλαδή 17 από τα δάκτυλα έως τον ώμο. Το ίδιο έκαναν και στο άλλο χέρι με 17 τομές. Και στα πόδια το ίδιο έκαναν από τα δάκτυλα έως την μέση. 13 αρθρώσεις έκοψαν από το ένα πόδι και 13 από το άλλο. Συνολικά τον έκοψαν σε 60 κομμάτια. Αφού έμεινε μόνο ο κορμός και σπάρασσε μέσα στα αίματα, του έκοψαν και το κεφάλι»….

Προφανώς, παραήταν «ανθρωπιστικό» για κάποιους Τούρκους απλώς να κρεμάσουν ή να αποκεφαλίσουν έναν καταδικασμένο. Έπρεπε πρώτα να ικανοποιήσουν μέχρι τέλους τα άρρωστά τους ένστικτα και λίγο πριν ξεψυχήσει, τον αποτελείωναν.

Κάποιοι μάλιστα ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να είναι περήφανοι για αυτήν την "πολιτιστική τους κληρονομιά"…

Η μνήμη του μαρτυρίου του Αλέξανδρου Υψηλάντη δεν είναι απλώς ανάμνηση φρίκης, αλλά μάθημα για το σήμερα. Όταν ξεχνάμε τα δεινά που προκάλεσε η αλαζονεία και η βία των γειτόνων μας που δεν σεβόντουσαν τη ζωή και την ελευθερία μας, γινόμαστε ευάλωτοι σε νέες αδικίες. Οι ιστορίες του παρελθόντος μας υπενθυμίζουν ότι η ειρήνη δεν είναι αυτονόητη αλλά χρειάζεται συνεχή εγρήγορση, γνώση και μνήμη. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητεί την ελευθερία μας χωρίς συνέπειες γιατί η λήθη μπορεί να γεννήσει ξανά την καταπίεση.

Στυλ. Καβάζης