ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΡΩΜΗΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΡΩΜΗΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Γινώσκετε γαρ την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Β΄Κορ. 8:

Φίλε αναγνώστη, με ρωτάς, αν είναι ο τρίτος αυτός παγκόσμιος πόλεμος θρησκευτικός. Μου δίνεις την ευκαιρία να γράψω όχι μόνο για την Πίστη, αλλά και για τους αγώνες των Ρωμιών για την ελευθερία. Ποτέ οι Ρωμιοί δεν ξεχώρισαν την Πίστη από τους αγώνες για την ελευθερία. Ναι, είναι θρησκευτικός κι ο πόλεμος αυτός, όπως όλοι οι πόλεμοι, μέσα και έξω από την ψυχή. Από την αρχή, από τότε που ο Κάϊν σκότωσε τον αδελφό του Άβελ, ο κόσμος διακρίνεται από την πίστη στον Υιό και Λόγο του Θεού και στην απιστία που σκοτώνει τους Προφήτες και τον Χριστό.

Η ορθόδοξη πίστη στην Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός Λόγος και Άγιον Πνεύμα) διακρίνει την Ορθοδοξία από τον Μονοθεϊσμό και τον Πολυθεϊσμό, που αρνείται στο Θεό τον σωτήριο Λόγο Του και το ζωοποιό Του Άγιο Πνεύμα. Η πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό, σημαίνει ότι έχεις αντιληφθεί ότι δεν γίνεται να ζεις ελεύθερος από την εκμετάλλευση, αν δεν αγωνίζεσαι για την ελευθερία. Δεν γίνεται να παρακάμψεις τον Υιό και Λόγο του Θεού, τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα και την ζωοποιό Ενέργεια της χάρης Του. Η επιλογή ανάμεσα στην Πίστη ή στην απιστία στο Χριστό και στη Θεία Χάρη είναι επιλογή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, για το λόγο που εξηγούμε αμέσως παρακάτω. Η πίστη των αγωνιστών του 21 είναι ακριβώς η ίδια επιλογή. Πιστεύουν ότι δεν γίνεται να ζεις χωρίς να αγωνίζεσαι για την ελευθερία. Αυτό σημαίνουν τα λόγια «Ελευθερία ή Θάνατος».

Η αντεπίθεση της Ορθοδοξίας στην «δυτικοποίηση» και στην απολυταρχία της, συνδέεται με την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας των Ρωμιών. Δυτικοποίηση ήταν και την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν Βόρειοι λαοί της Ευρώπης (Φράγκοι, Γερμανοί κ.ά.) κατακτούν την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και επιβάλουν με τους Γερμανούς Πάπες την εξουσία τους στους κατακτημένους.

Χίλια χρόνια αργότερα, δυτικοποίηση είναι και η κατάκτηση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Τούρκους (μυαλό Γερμανού, χέρι Τούρκου, ) η οποία αποκαλείται με δόλο ,Βυζαντινή. Το πλαστό όνομα Βυζάντιο και Βυζαντινοί εφευρέθηκε από τους βόρειους κατακτητές για να εξυπηρετήσει τα σχέδιά τους, που είναι να διώξουν τους Ρωμιούς από τα εδάφη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να τους διαδεχθούν οι ίδιοι ως νόμιμοι διάδοχοι των δήθεν «Βυζαντινών», που γι' αυτούς και για τα όργανά τους δεν είναι Ρωμιοί! Τα ίδια διδάσκονται ακόμα τα Ελληνόπουλα!

Δυστυχώς ο δόλος πετυχαίνει και οι Ρωμιοί θρηνούν ακόμα τις χαμένες πατρίδες. Οι Ρωμιοί είναι Έλληνες που νιώθουν τον κίνδυνο της δυτικοποίησης και ονομάζουν τους εαυτούς τους με το όνομα του τόπου τους, που είναι το έδαφος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτός είναι ο λόγος που ονομάζουν τον εαυτό τους Ρωμιούς για να προστατέψουν τον δεσμό τους με τον τόπο τους, που τον επιβουλεύονται οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες των ξένων. Διαφορετικά έπρεπε να αρνηθούν την ιστορία τους που συνδέεται με τα εδάφη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να αποδείξουν ότι συνδέονται με τις διηρημένες αρχαίες ελληνικές πόλεις, ως εξ αίματος συγγενείς με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Μόνον αν έπασχαν από βαριάς μορφής αμέλεια , ηλιθιότητα ή ιδιοτέλεια, θα έπεφταν στην καλοστημένη παγίδα του Εχθρού.

Η Ορθοδοξία πότισε την γη των Ρωμιών με το αίμα των Αγίων Μαρτύρων της Ορθοδοξίας και των αγωνιστών της ελευθερίας. και η Ελληνική Γλώσσα είναι αμάχητες αποδείξεις του δεσμού των Ρωμιών με τον τόπο τους. Τις ίδιες αποδείξεις επικαλούμαστε και τώρα που αμφισβητείται η εθνική μας κυριαρχία στην ελληνική χερσόνησο. Ο Ρωμιοί ποτέ δεν πιστεύουν ότι μπορεί χωρίς την Ορθοδοξία να υπάρξει ελεύθερη Ρωμιοσύνη και εθνική κυριαρχία. Οι κατακτητές βέβαια και ο Κοραής ,δεν θέλουν τον δεσμό των Ρωμιών με τον τόπο τους.

Οι Φράγκοι, Γερμανοί κ.ά. κατακτητές κυβερνούν την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τον Παπισμό και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, με τους Τούρκους. Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μέχρι σήμερα ποτέ δεν έπαψαν , μέσω των πρεσβειών τους, να αμφισβητούν κατ’ ουσίαν την εθνική μας κυριαρχία, με αποκορύφωμα την σημερινή εποχή, που η προπαγάνδα των ΜΜΕ στρέφει την προσοχή του λαού στην Οικονομία και κρύβει από τον λαό , τον πραγματικό κίνδυνο της ελευθερίας και της εθνικής κυριαρχίας.

Η αντεπίθεση στην επιβολή της απολυταρχίας της «δυτικοποίησης δεν είναι να μιμηθούμε τις μεθόδους του κακού που χρησιμοποιεί ο επιτιθέμενος, την χλεύη, την απειλή, την διαστρέβλωση, την σύγχυση κ.ά. Αντεπίθεση στη «δυτικοποίηση» είναι η καθαρότητα στην Πίστη της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει από τις μεθόδους του κακού που χρησιμοποιεί ο εχθρός εναντίον της, αλλά από τους ίδιους τους ορθοδόξους, που μένουν χλιαροί ή και αδιάφοροι στην Πίστη.

mlvardospot.blogspot.com

Ο σκοτεινός ρόλος της Δύσης και των Παπικών στην ιστορία της πτώσεως της Πόλης.

 

Πριν από την άλωση τής Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453, υπήρξε άλλη μια άλωση, από τους Λατίνους και τους Φράγκους.

Η άλωση αυτή, αδυνάτισε την Πολη και οδήγησε στον τεμαχισμό της Αυτοκρατορίας και ειδικα στην Κυρίως Ελλάδα και τα Νησιά οι Φράγκοι και οι Λατίνοι καθώς και οι Βενετοί κυριάρχησαν καθιστώντας αδύναμο τον Ελληνισμο στον από Ανατολών κίνδυνο...ο οποίος ήδη είχε βάλει πόδι στην Ανατολική Μικρά Ασια...

Να τι διαδραματίσθηκε με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους και τους Φράγκους και έμειναν μαζί με τα υπόλοιπα γεγονότα της Φραγκοκρατίας στη μνήμη των Ρωμηων Ελλήνων....

Μετά την επίσημη αναγνώριση των Ευρωπαίων ως κατακτητών της Ρωμανίας, άρχισε η χωρίς οίκτο λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως αλλά και όλη της σημερινής Ελλάδας από όλα της τα πλούτη (υλικά και πνευματικά). Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν εσφάζοντο επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία.

Στην θέση των Ορθόδοξων Επισκόπων διορίζονταν Λατίνοι κι ας ήταν οι κάτοικοι Ορθόδοξοι.

Ακόμα και Λατίνος Πατριάρχης στην Πόλη αλλά κυρίως και Λατίνος Αυτοκράτορας...

Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας και των δημόσιων κτιρίων της Πόλης.

Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, (αφού προηγουμένως το έκαναν κομμάτια), μανουάλια, πολυκάνδηλα, μέχρι και κουρτίνες.

Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας μια Φράγκισσα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε άσεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε.

Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί.

Π.χ. το πτώμα του Βασίλειου Β΄ Μακεδόνα πετάχθηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Ευρωπαίοι μια φλογέρα –ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».

Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης: τόσο της κλασσικής αρχαιότητας [π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διοσκούρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ήρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσάς μας] όσο και της βυζαντινής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλιωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα.

Μόνο οι Βενετοί μπόρεσαν να σώσουν ορισμένα από αυτά, όπως τα περίφημα τέσσερα χάλκινα άλογα του Ιπποδρόμου που τα μετέφεραν στη Βενετία και τα τοποθέτησαν στο ναό του Αγίου Μάρκου. Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Φράγκοι (Γάλλοι) και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το πολιτισμό του οποίου ήταν θαυμαστές και αντιγραφείς, αλλά και λόγω των γνωριμιών τους με τους Έλληνες ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων. Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι. Τα αγάλματα θεών και ηρώων της αρχαιότητας, που οι Ρωμηοί τα σεβάστηκαν για τόσους αιώνες, που δεν τα κατέστρεψαν (όπως ψευδώς λένε μερικοί), αλλά τα είχαν για να στολίζουν την πόλη τους, καταστράφηκαν σε μια στιγμή από τους βαρβάρους Σταυροφόρους!

Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Δυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμηών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού.

Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών.

Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες απολαύσεις, ησύχασαν. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.

Γράφει κι ο Νικήτας Χωνιάτης που ήταν επίσης παρών στην Άλωση της Πόλης:

"Κι έτσι, καθένας είχε πόνο, στα στενά θρήνος και κλάματα, στα τρίστρατα οδυρμοί, στους ναούς ολοφυρμοί, φωνές των ανδρών, κραυγές των γυναικών, απαγωγές, υποδουλώσεις, τραυματισμοί και βιασμοί σωμάτων. (..)

Το ίδιο και στις πλατείες, και δεν υπήρχε μέρος ανεξερεύνητο που να δώσει άσυλο σε αυτούς.

Χριστέ μου, τι θλίψη και φόβος υπήρχαν τότε στους ανθρώπους. (...)"

Αυτή ήταν η απαρχή της Φραγκοκρατίας, και κάνει σαφέστατη την απάντηση στο ερώτημα μερικών: γιατί αντιπαθούσαν τόσο πολύ οι Έλληνες του 1453 τους Λατίνους;

Στην Κρήτη είχαν αρχίσει να γράφουν τα ελληνικά με λατινικό αλφάβητο λόγω λατινικής επιρροής! Οι Τούρκοι δεν τους απαγόρευαν τη θρησκεία ή τη γλώσσα και τέλος πάντων, οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας που ήταν ορθόδοξοι και ελληνόφωνοι ως τον 11ο αι. εκλατινίστηκαν όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν την Ιταλία και σήμερα ελάχιστοι μιλούν ελληνικά, ενώ ως τον 20 αι. υπήρχαν στη Μικρά Ασία εκατομμύρια ελληνικών πληθυσμών που διατήρησαν την ελληνοφωνία και την ορθοδοξία και επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Ναι, οι Τούρκοι εξισλάμισαν και τουρκοποίησαν πολλούς ελληνόφωνους.

Τους χρειάζονταν όμως για τους φόρους και το εμποριο...

Έμειναν 3 εκατομμύρια το 1922.

Οι Λατίνοι τους εκλατίνισαν όλους τους κατοίκους της Νότιας Ιταλίας. Δεν ξεχνάμε μόνο η Πόλη είχε απομείνει και δεν υπήρχε ελπίδα επανάκτησης των εδαφών Βαλκανίων-Μικρασίας, ούτε και η Δύση ενδιαφέρθηκε να κάνει πόλεμο στους Τούρκους για χάρη των Ελλήνων και αντιθέτως διάσπαρτες λατινικές και φράγκικες κτήσεις και φέουδα κατείχαν περιοχές της Κυρίως Ελλαδος...

Δύο πλοία και 700 στρατιώτες έστειλε η Δύση το 1453, ενώ είχε ήδη υπογραφεί η Ένωση των Εκκλησιών που στην πραγματικότητα ήταν η πνευματική και πολιτιστική υποταγή των Ελλήνων στην Λατινική και Φράγκικη Δύση...

Ρωμανία η Φιλόχριστος Βασιλεία

https://www.facebook.com/empireofnewrome

Η Δύση σταμάτησε να παράγει Αγίους και σοφούς

 

  Ο Δυτικός άνθρωπος δεν σκέφτεται ποτέ τον θάνατο, δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τον θάνατο. Σκέφτεται μονάχα την υποταγή και την ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
  Η Δύση σταμάτησε να παράγει Αγίους και σοφούς. Αυτό χρονολογείται από τότε που οι Πάπες σταμάτησαν να είναι Άγιοι και σοφοί, και έγιναν ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και ΔΙΠΛΩΜΑΤΕΣ. 

  Ο Δυτικός άνθρωπος δεν σκέφτεται ποτέ τον θάνατο, δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τον θάνατο. Σκέφτεται μονάχα την υποταγή και την ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ. Την εκμετάλλευση γης και αέρα, πυρός και ύδατος, φυτών και ζώων, γειτονικών λαών και κρατών. 

Ανακάλυψε το σύνθημα της επιστήμης και του Πολιτισμού του: υποτάξτε και εκμεταλλευτείτε. Η παγκοσμιοποίηση είναι η ΚΑΤΑΡΑ των καιρών μας.

 Ποιό το όφελος από το ότι η Ευρώπη, η Αμερική και όλες οι Ήπειροι τρέχουν να κατακτήσουν τον κόσμο, το σύμπαν, τη Σελήνη, τον Άρη και τ’ αστέρια; Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν αποκτήσει τον κόσμο όλο και βλάψει την ψυχή του, αν χάσει την ψυχή του; Από ποιόν θέλετε, ω άνθρωποι, να κατακτήσετε τη Σελήνη; Από ποιόν να πάρετε τα άστρα; Από τον Κύριο, ο Οποίος τα έχει σπείρει σαν άλλα άνθη στην ατέλειωτη απεραντοσύνη; 

Πόσο ΕΛΕΕΙΝΟΣ είναι ο Ευρωπαίος άνθρωπος όταν εκστρατεύει κατά του Ουρανού, σαν να πρόκειται για τον εχθρό του!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ( 5 Μαρτίου 1956)

https://proskynitis.blogspot.com/2022/03/blog-post_17.html

Χρ. Γιανναρᾶς: Οἱ πρῶτοι Ἕλληνες ἑνωτικοὶ (14ος αἰ.)

 

Προδημοσίευση ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ “Ὀρθοδοξία καὶ Δύση στὴ Νεώτερη Ἑλλάδα” στὸ περιοδικὸ Ἑλλοπία τ. 8, Χειμώνας 1991-92, σελ. 61-63.

Οἱ ἑλληνικές μεταφράσεις ἔργων τοῦ Θωμᾶ ᾿Ακινάτη ἀπό τόν Δημήτριο Κυδώνη, στά μέσα τοῦ 14ου αἰώνα, εἶναι συμβατικό ὁρόσημο, ἀλλά καί πραγματική ἀφετηρία ζυμώσεων καί ἐξελίξεων, πού ἐπηρεάζουν ἀποφασιστικά τὴν ἱστορική πορεία του γένους των Ελλήνων στους επόμενους αιώνες.

Το 1364 ο Δημήτριος Κυδώνης ασπάζεται και επίσημα τον Ρωμαιοκαθολικσιμό. Είχε ήδη μεταφράσει στα ελληνικά δύο μεγάλα έργα του Ακινάτη (την Summa Contra Gentiles – που την τιτλοφορεί: Κατά Ελλήνων βιβλίου – και την Summa Theologiae), όπως και άλλα μικρότερα σέ ἔκταση κείμενα τοῦ κορυφαίου Σχολαστικού. Γιά τή μεταστροφή του δέχεται γραπτά συγχαρητήρια καί παροτρύνσεις ἐμμονῆς στήνκαινούργια τοὺ πίστη ἀπό τόν ἴδιο τόν πάπα Οὐρβανό Ε΄. ᾿Από νεαρή ἡλικία ὁ Κυδώνης εἶναι ὑπουργός καί προσωπικός φίλος τοῦ αὐτοκράτορα Ἰωάννη Καντακουζηνοῦ, καί ἡ ἐπίδραση πού ἀσκεῖ στήν ἑλληνική κονωνία καί πολιτική ἐνδιαφέρει καίρια τούς ρωμαιοκαθολικούς. Στό σπίτι του συχνάζουν καθημερινά οἱ Δομηνικανοί μοναχοί πού ἔχουν ἱδρύσει μοναστήρι στό Πέραν, αὐτοί κατευθύνουν καί ἐνισχύουν τό μεταφραστικό τουλάχιστον ἔργο τοῦ Κυδώνη.

Ὃ ἀδελφός τοῦ Δημητρίου, Πρόχορος Κυδώνης, ἱερομόναχος στή Μεγίστη Λαύρα τοῦ ᾿Αγίου Ὄρους, εἶναιἐπίσης λατινομαθής καί ἐπιδίδεται στή μετάφρασῃη ἔργων τοῦ Αὐγουστίνου, τοῦ Ἰερώνυμου, τοῦ Βοήθιου καί τοῦ Θωμᾶ ᾿Ακινάτη. ᾿Ανήκει στήν ὁμάδα τῶν φανατικῶν πολέμιων τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ καί καταδικάζεται γιά τίς θεολογικές του ἀπόψεις ἀπό τή Σύνοδο τοῦ 1368 στήν Κωνσταντινούπολη.

Σέ μεταφράσεις τοῦ Αὐγουστίνου ἔχει προηγηθεῖ ἕνας ἄλλος Ἕλληνας μοναχός, ὁ Μάξιμος Πλανούδης (τέλη τοῦ 13ου – ἀρχές τοῦ Ι4ου αἰώνα). Ἢ ἑλληνική μετάφραση τοῦ De Trinitate σώζεται σέ τέτοιον ἀριθμό χειρογράφων στίς ἁγιορειτικές βιβλιοθῆκες καί ἀναφέρεται τόσο συχνά σέ θεολογικά κείμενα της εποχής, ώστε εύκολα συμπαιρένεται η ἐπίδραση πού ἄσκησε τό αὖτό ἔργο στούς ἕλληνες θεολόγους.

Στα τέλη του 14ου αιώνα, τό ρεῦμα των λατινοφρόνων Ἑλλήνων βρίσκει ἐκπροσώπησῃ στό πρόσῶπο τοῦ Μανουήλ Καλέκα (+1410). Λατινομαθής καί αὐτός, φίλος τοῦ Δημήτριου Κυδώνη, στρατεύεται μέ τήγραφίδα του στήν ὑπεράσπιση τῶν θέσεων τῆς δυτικῆς θεολογίας καί τελικά μεταστρέφεται στόν ρωμαιοκαθολισμό, γιά νά περατώσει τόν βίο του ὡς Δομηνικανός μοναχός σέ μοναστήρι τῆς Μυτιλήνης.

Στόν ἴδιο κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Δημητρίου καί Πρόχορου Κυδώνη, ἀνήκουν καί οἱ ἀδελφοί ᾿Ανδρέας καί Μάξιμος Χρυσοβέργης. Μεταστρέφονται καί οἱ δύο στόν ρωμαιοκαθολικισμό, γίνονται Δομηνικανοί μοναχοί, σπουδάζουν στή Δύση, συγγράφουν ἑλληνικά ἔργα μέ σχολαστική μεθοδολογία καί ρωμαιοκαθολικές θέσεις, καί ἀμείβονται μέ τιμητικά ἀξιώματα ἀπό τούς πάπες τῆς Ρώμης.

᾿Ανάλογη πορεία — ἀπό τήν ἀπεριόρῖστο θαυμασμό γιά τή Δύσῃ στήν τελική μεταστροφή στόν ρωμαιοκαθολικισμό- ἀκολούθησε καί ὁ μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων (1402- 1472). Γεννήθηκε στήν Τραπεζοῦντα, σπούδασε στήν Κωνσταντινούπολη καί στόν Μυστρᾶ, ὅπου καί μαθήτευσε στόν διάσημο τότε πλατωνιστή φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό – Πλήθωνα. Ἢ μόρφωση καί ἡ εὐφυΐα του τόν ἀνέδειξαν στήν περίοπτη ἐκκλησιαστική θέση τοῦ μητροπολίτη Νικαίας. Μέ αὐτό τόν τίτλο ἔλαβε μέρος στή σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), ὅπου ἄν καί μέλος τῆς ὀρθόδοξης ἀντιπροσωπείας πῆρε ἀμέσως τό μέρος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί πολέμησε μέ πάθος γιά τήν ὑποταγή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ᾿Ανατολῆς στήν παπική Δύση. Ἐπιστρέφοντας στή μητρόπολή του ἀγωνίστηκε γιά τήν ἐφαρμογή τῶν ἑνωτικῶν ἀποφάσεων αὐτῆς τῆς συνόδου, ἀλλά ἡ λαϊκή ἀντίσταση πού συνάντησε τόν ἀνάγκασε νά ἐπιστρέψειστήν Ἰταλία καί νά ἐγκατασταθεῖ ὄριστικά ἐκεῖ. Ὃ πάπας Εὐγένιος Δ΄ τόν ἀντάμειψε γιά τήν πιστότητα τῆς ἀφοσίωσής του στή Δύση καί τόν ἀνακήρυἕε καρδινάλιο. Τό 1463, ὅταν πιά ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ἁλωθεῖ ἀπό τούς Τούρκους, ὁ πάπας Πίος Β΄ τόν ἀναγόρευσε λατίνο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Φανατικός ὑπερασπιστής τοῦ Θωμᾶ ᾿Ακινάτη, ἔγραψε ἐναντίον τῶν ἐκκλησιαστικῶν θέσεωντοῦ ἐπισκόπου Ἐφέσου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἀντλώντας κυρίως ἀπό τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Δημητρίου Κυδώνη.

Οἱ ἀδελφοί Κυδώνη, ὁ Μανουήλ Καλέκας, οἱ ἀδελφοί Χρυσοβέργη, ὁ καρδινάλιος Βησσαρίων, εἶναι οἱ εὐδιάκριτες καί ἀντιπροσωπευτικές ἀπολήξεις ἑνός ὁλόκληρου ρεύματος, πού ἀπό τίς ἀρχές κιόλας τοῦ 14 αἰώνα διατρέχει τήν ἑλληνική διανόηση. Εἶναι τό ρεῦμα ἤ ἡ μερίδα τῶν «ἑνωτικῶν», μέ ἀνταπόκριση ὄχι εὐκαταφρόνητη καί στόν λαό. Δύσκολο νά ξεχωρίσει κανείς σέ οιό ποσοστό αὐτό τό ρεῦμα ἐκφράζειμιά πρώιμη καί ἀπροκάλυπτη ἀλλοτρίὡση τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, καί σέ ποιό ποσοστό διερμηνεύει τόν πανικό μπροστά στήν ἐπερχόμενη καταστροφή: ἡ αὐτοκρατορία ἔχει οὐσιαστικά καταρρεύσει, ἡ ἐδαφική τῆς συρρίκνωση εἶναι τραγική, τό ἴδιο καί ἡ στρατιωτική τῆς ἀποδυνάμωσῃ. Τό μεγαλύτερο μέρος τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν της βρίσκεται κιόλας κάτω ἀπό τό πέλματῆς ὀθωμανικῆς βαρβαρότητας. Ἕνας πολιτισμός δύο χιλιάδων χρόνων — ὁ ἄξονας τῶν πολιτισμικῶν μορφωμάτων τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου — βρίσκεται κυριολεκτικά στό χεῖλος τοῦ ἀφανισμοῦ. Οἱ ἀσιατικές ὀρδές τῶν ᾿Οθωμανῶν εἶναι στά μάτια τῶν Ἑλλήνων ἄμεσῃ ἀπειλή παλινδρόμησης στόν πρωτογονισμό. Καί ἡ μόνη ἐλπίδα στρατιωτικῆς βοήθειας — ἐλπίδα πραγματική ἤ φαντασιώδης εἶναι ἀποκλειστικά ἡ Δύση, πού ἐκβιάζει ἀπροκάλυπτα ζητώντας τή θρησκευτική ὑποταγή τῆς ᾿Ανατολῆς προκειμένου νά κινητοποιηθεῖ ἐνάντια στή βαρβαρότητα.

Τό ρεῦμα τῶν «ἑνωτικῶν» ἤ δυτικόφιλῶν εἶναι ἕτοιμο νά ὑποκύψει τόν ἐκβιασμό τῆς Δύσης γιά νά σωθεῖ ὁ πολιτισμός, νά ἀποτραπεῖ ὁ ἐξανδραποδισμός τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς ᾿Ανατολῆς. Ἢ ἀντίθετη μερίδα, τῶν «ἀνθενωτικῶν», διαβλέπει — μέ ἐκπληκτική μέσα στήν ἐφιαλτική ἐκείνη σύγχυση ὀξυδέρκεια — ὅτι ἣ ἀντιστροφή τῶν ὅρων τοῦ ἐκκλησιατικοῦ «εὐαγγελίου», καί τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ πού ἐνσαρκώνει ἡ Δύση, εἶναι ἀπειλή ἀσύγκριτα πιό ἐπικίνδυνη, ἀπό τήν τουρκική βαρβαρότητα. Στό δίλημμα ἀνάμεσα σέ μιά σωστή καταστροφή καί σέ μιά λάθος σωτηρία, οἱ ἀνθενωτικοί τολμοῦν νά προκρίνουν τήν πρώτη. Γι᾿ αὐτό καί προτιμοῦν «φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ἤ καλύπτραν λατινικήν».
᾿Αλλά τό φιλενωτικό ἤ δυτικόφιλο ρεῦμα δέν εἶναι μόνο καρπός μιᾶς σκόπιμης ἐπιλογῆς, δέν ἔχει ὡς ἀποκλειστικό κίνητρο τήν ἱστορική σκοπιμότητα. Ὁ θαυμασμός γιά τή Δύση καί ἡ συνακόλουθη ἄγνοια τῶν ζωτικῶν διαφορῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὀρθοδοξίας ἀπό τόν ρωμαιοκαθολικισμό, εἶναι παράγοντας ἀποφασιστικός γιά τή διαμόρφωση τοῦ φιλενωτικοῦ ρεύματος. Αὐτό φαίνεται καθαρά, ὄχι μόνο στίςπαραδειγματικές περιπτώσεις τῶν λογίων πού μεταστρέφονται στόν ρωμαιοκαθολικισμό, ἀλλά καί ἄλλων πού δέχονται τίς δυτικές ἐπιδράσεις καί τίς υἱοθετοῦν δίχως ἐπίγνωση τῆς παρέκκλισης ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἐμπειρία. Ἐκλαμβάνουν τήν ἀλλοτρίωση ὡς γνησιότητα καί ἀρνοῦνται τήν ἀμεσότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας γιά χάρη τῶν συλλογιστικῶν σχημάτων – κατά τό πρότυπο τῆς δυτικῆς σχολαστικῆς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἔμμεσης ἤ καί ἀθέλητης ἀλλοτρίωσῆς εἶναι οἱ μεγάλοι ἀντίπαλοι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στόν 140 αἰῶνα. Ὁ μαναχός Βαρλαάμ ὃ Καλαβρός (ἀπό τήν Καλαβρία τῆς Νότιας Ἰταλίας), ὑπέρμαχος τοῦ ἀποφατισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς θεολογίας καί σφοδρός πολέμιος τοῦ Σχολαστικισμοῦ, πού ὅμως τελικά προσχώρησε στόν ρωμαιοκαθολικισμό. Ὁ ἐπίσης μοναχός Γρηγόριος ᾿Ακίνδυνος, Βούλγαρος τήν καταγωγή, ἀρχικά ἀγαπημένος μαθητής τοῦ Παλαμᾶ καί ἀργότερα ἀντίπαλός του καί πολέμιος τοῦ ἡσυχασμοῦ. Καί ἕνας τρίτος μοναχός, ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς, ἀμείλικτος ἐχθρός τοῦ Βαρλαάμ καί δεινός ἐπικριτής τῶν καινοτομιῶν τῆς Ρώμης, καί τελικά ὁ σπουδαιότερος πολέμιος τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ἡσυχαστῶν.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ: Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ 

Καί οἱ τρεῖς αὐτοί μοναχοί δέν ἦταν τυχαῖες προσωπικότητες, δέν παρασύρθηκαν ἀπό ἀβασάνιστο καί ἀφελή θαυμασμό γιά τήν Δύση. Εἶχαν παιδεία σπάνια για τήν ἐποχή τοὺς καί εἶχαν ἔγκαιρα ἀντιληφθεῖ τή σφαλερότητα τῶν θέσεων καί μεθόδων τῆς δυτικῆς θεολογίας. Ὃ Βαρλαάμ ἦταν λατινομαθής καί γνώστης τῶν ἔργων τοῦ σχολαστικισμοῦ, λαμπρός μαθηματικός καί ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτές τῆς σύγχρονης ἄλγεβρας. Ἢ διαλεκτική του δεινότητα τόν ἔκανε διάσημο, τόσο ὡς καθηγητή στό Πανεπιστήμιο τῆς Κωνσταντινούπολῆς, ὅσο καί ὡς ἐκπρόσωπο τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν σέ ἐπίσημες θεολογικές συζητήσεις μέ τούς ρωμαιοκαθολικούς. Ἐξαίρετη παιδεία εἶχε καί ὁ ᾿Ακίνδυνος, γνώριζε τά συγγράματα τοῦ᾿Ακινάτη (ἴσως ὄχι ἀπό τό πρωτότυπο), ἀλλά ἦταν καί βαθύς γνώστης τῶν ἑλλήνῶν Πατέρων. οἱ σύγχρονοί τοὺ ἐκτιμοῦσαν ἰδιαίτερα τή θεολογική του κατάρτιση. Τό ἴδιο καί ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς, μαθητής τοῦ φιλοσόφου Θεόδωρου Μετοχίτη, που ξεχώριζε ἀνάμεσα στούς θεολογικούς συμβούλους τοῦ αὐτοκράτορα ᾿Ανδρόνικου Β΄ καί διατηροῦσε δική του ὀνομαστή Σχολή στὴν Κωνσταντινούπολη.

Ἧ περίπτωση καί τῶν τριῶν αὐτῶν λόγιων μοναχῶν εἶναι πολύ χαρακτηριστική, γιατί φωτίζει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον ἡ δυτική ἐπίδραση ἁλώνει τίς ὀρθόδοξες συνειδήσεις. Κανένας ἀπό τούς τρεῖς δέν εἶχε τήν πρόθεση νά κάνει παραχωρήσεις στή ρωμαιοκαθολική ἀλλοτρίωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστης. Βάσιζαν ὅμως τή ἀντίθεση τους πρός τή Δύση στίς δυτικές προῦὐποθέσεις τῆς θεολογικῆς ἀναζήτησης: Στήνἀτομική νοητική σύλληψη καί στήν ἀντικειμενικά ὀρθή συλλογιστική – ὄχι στήν προτεραιότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας, στή βιωματική μαρτυρία τοῦ ἑνιαίου σώματος. Αὐτή ἡ θεμελιώδης ἀσυνέπεια θά ἀποδειχθεῖ στούς ἑπόμενους αἰῶνες -ὥς σήμερα- τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ ἐκδυτικισμοῦ ὀρθόδοξων θεολόγων καί λογίων. Ἐκφράζεται μέ τήν ἐπιμονή σέ μιά «δογματική» ὀρθοδοξία, στήν ὀροδοξία τοῦ γράμματος τῶν θεολογικῶν διατυπώσεων. ᾿Αλλά μιά τέτοια ὀρθοδοξία δέν ἀφήνει περιθώρια παρά μόνογιά τήν ἀτομική νοητική πρόσβασῃ στήν «ἀλήθεια» της, τήν ὀρθολογική τεκμηρίωση τῆς ἐγκυρότητάς της. Καί ἡ νοητική ἐκδοχή ἀναπόφευκτα ὀλισθαίνει κάποτε καί στήν παραβίαση τοῦ γράμματος τῆς διατύπωσης, ὅταν τό ἀπαιτεῖ ἡ μεθοδολογική – συλλογιστική ὀρθότητα – ὅπως στήν περίπτωσῃ τοῦΒαρλαάμ, τοῦ ᾿Ακίνδυνου,τοῦ Γρηγορᾶ.
᾿Αντίθετα, γιά τόν Γρηγόριο Παλαμᾶ καί γιά κάθε ὀρθόδοξο ἐκφραστή τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστης, ἔχει ἀπόλυτη προτεραιότητα ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα καί ἡ ἐμπειρική της πιστοποίηση, ὄχι οἱ λέξεις καί τά ὀνόματα: «Κἄν τις ἐπί τῶν πραγμάτων ὁμοφωνῇ πρός τάς λέξεις οὐ διαφέρομαι… Οὐ γάρ ἐν ῥήμασιν ἡμῖν, ἀλλ᾽ ἐν πράγμασιν ἡ ἀλήθεια τε καί εὐσέβεια κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον… Οὔτε περί τῶν λέξεων ὁ σκοπός ἐμοί, ἀλλ᾽ ἅπας ὁ ἀγών περί τῶν πραγμάτων, οὔτε περί ὀνομάτων καί συλλαβῶν διαφέρομαι, ἀλλά τῶν πραγμάτων εὐσεβῶς ἀνακηρυχθέντων».
Ἢ ἀτομική κατανόηση καί ἣ λογική ἀνάλυση δέν ἀποκλείονται ἀπό τήν πρόσβαση στό «εὐαγγέλιον τῆς Ἐκκλησίας- ὁ Παλαμᾶς δέν καταφεύγει σέ κάποιον ἀνορθόλογο «μυστικισμό» γιά νά καταδείξει τήν προτεραιότητα τῆς ἐμπειρίας. ᾿Αντίθετα, εἶναι ἐκπληκτικός γνώστης καί χρήστης τῆς ἀριστοτελικῆς λογικῆς καί μεθόδου. ᾿Αλλά εἶναι καί ὁ τελευταῖος στήν ἱστορία τοῦ Ἕλληνισμοῦ πού διασώζει τήν ἑλληνικήἐκδοχή τῆς ἀριστοτελικῆς μεθόδου, τόν ἀποφατικό χαρακτήρα τῆς λογικῆς τοῦ ᾿Αριστοτέλη, τήν ἐμμονή καί τοῦ Σταγειρίτη στήν προτεραιότητα τῆς ἐμπειρίας – τήν ὑποταγή τοῦ «ὀρθῶς διανοεἶσθαι» στό «ἀληθῶς κοινωνεῖν».
Γι᾿ αὐτό καί τά θέματα τῆς λεγόμενης «ἡσυχαστικῆς» διαμάχης εἶναι αὐτά πού κρίνουν καίρια καί ἀποκαλυπτικά τή διαφορά τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τή Δύσῇ, τό χάσμα ἀνάμεσα στήν ἐκκλησιαστική ἐμπειρία καί στή «θρησκειοποίσῇ» τοῦ χριστιανισμοῦ ἀπό τούς Δυτικούς. Ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς ὑπερασπίζεται δυό θεμελιώδεις θέσεις πού ἀρνοῦνται οἱ δυτικοί καί οἱ δυτικόφρονες: Τή διάκριση οὐσίας καί ἐνεργειῶν,διάκριση πού θεμελιώνει τόν ἐμπειρικό χαρακτήρα τῆς γνώσης, τή δυνατότητα ἐμπειρικῆς γνώσης τοῦ Θεοῦ μέσω τῆς προσωπικής σχέσης μαζί Του — τή θεμελίωση τῆς ὀντολογίας στήν ἐμπειρία, ὄχι στόν ἀφηρημένο στοχασμό. Καί τόν ἄκτιστο χαρακτήρα τῆς θείας Ἐνέργειας, δηλαδή τήν ἐμπειρική καί πάλι δυνατότητα μέθεξης τοῦ ἀνθρώπου στήν ἄκτιστη Θεότητα, τή δυνατότητα νά μετέχει ὁ ἄνθρωπος μέτις σωματικές του αἰσθήσεις στήν ἐνεργούμενη Χάρη τῆς Θεοφάνειας, νά γίνεται αἰσθητά κοινωνός τῆς ζωῆς τοῦ ἀκτίστου. Ἔτσι, ἡ «ἡσυχαστική» διαμάχη τοῦ 14ου αἰώνα συνοψίζει καί ἀποκαλύπτει τή διαφορά τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τή Δύση ὡς ἀντιπαράθεση τῆς ἐμπειρίας στήν ἀφηρημένη θρησκευτική «πεποί-θηση». Ἡ ἱστορική ἐμπειρία πού θεμελιώνει τό «εὐαγγέλιον» τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι μιά πραγματική ἐμπειρία Θεοφάνειας καί Θεογνωσίας, πραγματική σχέση κοινωνίας τοῦ κτιστοῦ μέ τό ἄκτιστο, μέθεξη τοῦ ἀνθρώπου στήν ὄντως ζωή τῆς ἀφθαρσίας, ἀθανασίας καί ὑπαρκτικῆς πληρότητας.

Στόχος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι οὔτε ἡ ἠθική «βελτίωση» τοῦ ἀτόμου, οὔτε ἧ κατοχύρωση τῶν ἰδεολογικῶν του βεβαιοτήτων, ἀλλά ἡ «θεοποιός μέθεξις» τοῦ ἀνθρώπου στήν ἄκτιστη ζωή τῆς Θεότητας πού τοῦ προσφέρεται ὡς Χάρη – χάρισμα. Καί αὐτόν τόν ἐμπειρικό στόχο τόν ὑποκαθιστᾶ ἡ Δύση μέ νοητικά σχήματα, μεταφυσικές ὑποθέσεις, συλλογιστικές κατασκευές, δικανικές συναλλαγές ἔδιαστρέφει τήν ἐκκλησιαστική ἐμπειρία σέ ἰδεολογική θρησκευτικότητα.

Τό χάσμα ἐμφανίζεται ἀγεφύρωτο ὄχι στό ἐπίπεδο τῶν διατυπώσεων, ἀλλά τῆς ζωῆς καί τῆς πράξης. «Εἴπερ οὐκ ἐν τοῖς ρήμασιν ἡμῖν, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς πράγμασιν ἡ ἀλήθεια».

COGNOSCO TEAM

https://www.antibaro.gr/article/28375

«Ἡ ἐκ τῆς Δύσεως ἀλλοτρίωση» Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

       

Εἶναι μεγάλη ἡ διαφορά ἀνάμεσα στήν Ἀνατολή καί τήν Δύση. Δέν μιλῶ γεωγραφικά, ἀλλά πνευματικά καί πολιτιστικά.

            Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί ἔκφραση ζωῆς ἔχει ἄλλη πορεία καί ἄλλη προοπτική ἀπό ἐκείνη τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία ἀλλοτριώθηκε μέσα ἀπό τόν σχολαστικισμό καί νομικισμό, τήν ἀπολυτοποίηση τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς καί τήν πλήρη ἐκκοσμίκευση.

            Ἀποστασιοποιήθηκε ἡ Δύση ἀπό τό πνεῦμα τῆς Ἀποκάλυψης καί ἀπεσχίσθη ἀπό τή Μία καί Ἁγία πίστη μέ τά φρικτά ἀποτελέσματα τά ὁποῖα ἐπηρέασαν τήν πορεία της, ὄχι μόνο τήν πνευματική, ἀλλά καί τήν γενικώτερη.

 Σέ αὐτό τό πνεῦμα ἀντιτάχθηκε ἡ Ὀρθοδοξία μέ πρώτη τήν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία παρέμεινε στίς σταθερές βάσεις τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητος, ἔχουσα τήν συνείδηση ὅτι κέντρο τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Σαρκωθείς Λόγος τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ αὐτοθεοποιημένος ἄνθρωπος. Οὐσιαστικά ἀντιτάχθηκε στήν εἰδωλοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι καταστροφική γιά τήν προσωπική του πορεία καί γιά τήν κοινωνία ὁλόκληρη.

            Διετήρησε ἡ Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας τήν λειτουργική ζωή, τήν φιλοκαλική παράδοση, τήν κοινωνία τῶν προσώπων, τήν συνοχή τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ μέσα ἀπό τήν πνευματικότητα, ἡ ὁποία ἐμπνέει τήν ζωή ὁλόκληρη.

 Γι’ αὐτό καί ἄντεξε σκλαβιές καί διώξεις, ἰκριώματα καί σταυρούς, διωγμούς καί κατατρεγμούς καί ἐξῆλθε εἰς ἀναψυχήν.

 Ὅμως τά τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται δυστυχῶς μιά ἀλλαγή στόν τρόπο τῆς ζωῆς μας, ἡ ὁποία ὀφείλεται στόν ἐπηρεασμό μας ἀπό τήν λεγομένη δυτική κουλτούρα, ἡ ὁποία φαίνεται νά ἒχῃ διαποτίσῃ καί τίς πλέον ἁπλές πτυχές τῆς ζωῆς μας.

            Αὐτό τό βλέπομε στόν τρόπο πού συμπεριφόμαστε, πού τρῶμε, πού μιλᾶμε, πού σκεπτόμαστε, πού γιορτάζομε, πού διασκεδάζομε.

 Διελύθη, λ.χ. ἡ συνοχή τῆς οἰκογένειας, ἀπομειώθηκε   ἡ μυστηριακή ζωή, ὅπως βιώνεται μέσα ἀπό τά Ἱερά Μυστήρια, εἴτε τῆς Θείας Εὐχαστίας, εἴτε τοῦ Βαπτίσματος, εἴτε τοῦ Γάμου κ.λ.π.

 Ὅλα ἔχουν κοσμικό χαρακτῆρα καί δίδουν τήν αἴσθηση ἁπλῶς μιᾶς «κοινωνικῆς» τελετῆς ἤ «κοινωνικῆς» ὑποχρέωσης, ἡ ὁποία  δέν ἔχει πνευματικές προεκτάσεις. Τό κάθε τί περνάει χωρίς νά μᾶς ἀγγίζῃ.

            Αὐτό φάνηκε πρίν ἀπό τό δικό μας χῶρο στήν λεγομένη διασπορά, στήν Ἀμερική, Εὐρώπη καί σέ ὃλο τόν λεγόμενο Δυτικό κόσμο.

 Θά ἀναφερθούμε σέ κάποια θέματα γενικῶς στό παρόν ἄρθρο, ἐνῶ προσεχῶς θά μιλήσωμε λεπτομερέστερα καί εἰδικώτερα ἐπ’ αὐτῶν τῶν ζητημάτων.

            Ἔρχονται νέοι γονεῖς νά βαπτίσουν τά παιδιά τους καί χαιρόμεθα, διότι ἐπιθυμοῦν νά εἰσέλθουν τά τέκνα τους στό Σῶμα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

 Τό πρῶτο πού βλέπομε εἶναι ὅτι δέν δίδεται βάση στό Μυστήριο, ἀλλά στούς ἐξωτερικούς στολισμούς μέ μπαλόνια κ.λ.π., τά ὁποῖα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας. Δέν ἐνδιαφέρει τό ὅτι τό Μυστήριο τελεῖται στόν Ἱερό Ναό, ἀλλά οἱ περισσότεροι ψάχνουν νά βροῦν ρομαντικές τοποθεσίες, ὃπου θά ὑπάρχη κάποιο ἐξωκκλήσι, ὥστε νά ἔχουν οἱ καλεσμένοι θέα. Θά σημειώσω ἀκόμη ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν νά βάζουν δύο καί τρία ὀνόματα στά παιδιά τούς κατά δυτικόν ἐπηρεασμόν.

 Τά ἴδια καί χειρότερα συμβαίνουν καί κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, ὅπου οἱ νεόνυμφοι ψάχνουν γιά Ναό μέ προαύλιο πού θά ἔχῃ γκαζόν γιά νά βγάλουν φωτογραφίες ἤ θέλουν νά τελεσθῇ τό Μυστήριο ἔξω ἀπό τόν Ναό κ.ο.κ.

            Ἀλλά καί κατά τήν ὥρα τῆς ἐξόδου τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ κόσμου τούτου διαπιστώνομε τήν ὕπαρξη ἑνός ψυχροῦ κλίματος καί μιᾶς παγερῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ φαινομένου, πού παραπέμπει σέ πλήρη ἀδιαφορία ἤ καί ἀπαξίωση αὐτῆς ταύτης τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Χάθηκε ἡ πηγαία ἔκφραση τῶν συναισθημάτων καί ντρεπόμαστε νά κλάψωμε γιά τόν πρόσκαιρο ἀποχωρισμό μέ τά ἀγαπημένα μας πρόσωπα, πάντοτε βέβαια σύμφωνα μέ τό Παύλειον λόγιον: «μή λυπεῖσθε ὣσπερ οἱ λοιποί, οἱ μή ἒχοντες ἐλπίδα…»

Ἁπλή ἀναφορά θά κάνωμε στή μουσική, στή διασκέδαση, στόν τρόπο ντυσίματος κ.λ.π.

Θά μπορούσαμε νά ἀναφέρωμε καί πολλά ἄλλα ἀκόμη, ὅμως θεωροῦμε ὅτι μέσα ἀπ’ ὅσα ἐθίξαμε παραπάνω διαφαίνεται ἡ ἀλλοίωση τῶν ἠθῶν καί τῆς ὅλης ζωῆς καί πορείας μας.

            Στή Δύση, δυστυχῶς, ὑπάρχει τελείως διαφορετική προσέγγιση τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, μέσα ἀπό ἐξωτερικές καταστάσεις, φανφάρες, παράξενες μεταρρυθμίσεις οἱ ὁποῖες οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μέ αὐτό πού εἶναι πραγματικά ὁ ἄνθρωπος.

            Στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή, στήν Ὀρθοδοξία, μιλᾶμε γιά μέθεξη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ στήν Θεία Λατρεία, ὄχι μέσα ἀπό ἐξωτερικές καταστάσεις καί φαινόμενα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν προσευχή, τήν νηπτική θεωρία, τήν κάθαρση τῆς καρδίας καί τόν φωτισμό τοῦ νοός. Δέν μιλᾶμε γιά ἐξωτερικούς τύπους, ἀλλά γιά ἐσωτερική ἀλλοίωση καί ἔλλαμψη τοῦ Ἀκτίστου Φωτός.

            Πότε ἄραγε θά κατανοήσωμε αὐτή τήν ἀλήθεια, ὣστε νά μή  παρασυρώμεθα ἀπό τό πλάνο δυτικό πνεῦμα, τό ὁποῖο ἀλλοτριώνει τήν καρδιά καί κουράζει τόν ὅλο ἄνθρωπο;

πηγη

Το αληθινό αποτρόπαιο πρόσωπο του «διαφωτισμού»

Σφιχταγκαλιασμένοι με τον ρατσισμό,
καταγγέλλουν τους πιστούς ως ρατσιστές!

Ο Βολταίρος και οι μαύροι:

"Οι Αφρικανοί προέρχονται από τους πιθήκους

 ή οι πίθηκοι από αυτούς"

Το αληθινό αποτρόπαιο πρόσωπο του «διαφωτισμού»

 

Tου Γιώργου Κεκαυμένου  

Και δεν έπαυαν φυσικά να τονίζουν το ότι η εκκλησία ήταν ενάντια στον διαφωτισμό, ο οποίος είναι ότι πιο προοδευτικό υπήρξε στην γη.

Υπόχρεοι λοιπόν όλοι οι άνθρωποι στον "διαφωτισμό";

 

Όλοι;
"Όλοι", αλλά όχι ακριβώς!

 

Γιατί όλοι αυτοί που λάβροι όποιον τολμήσει να διατυπώσει την αντίθεση του στο κίνημα του διαφωτισμού «ξεχνάνε» να μας δείξουν και μια άλλη όχι και τόσο φωτεινή πλευρά του «αιώνα των φώτων»…

 Ξεχνάνε δηλαδή να μας πούνε ότι καλά και άγια τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά αφορούν αποκλειστικά και μόνον την… λευκή φυλή.
Ναι λοιπόν! Όλοι αυτοί οι φοβεροί και τρομεροί αντιρατσιστές των ημερών μας είναι οι υπέρμαχοι και οι διαπρύσιοι κήρυκες του πιο σκληρού ρατσιστικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, που δεν είναι άλλο από τον διαφωτισμό.
Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι εκπρόσωποι του διαφωτισμού είναι πιο σκληροί ρατσιστές και μάλιστα με έναν ρατσισμό τόσον άγριο που σοκάρει βαθιά κάθε άνθρωπο που τον διαπιστώνει…
Ξεκινάμε λοιπόν με τις απόψεις που εξέφρασε ο κορυφαίος των κορυφαίων του διαφωτισμού, ο Βολταίρος, για τους μαύρους και τα… δικαιώματά τους!

Γράφει λοιπόν ο μέγας φιλόσοφος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα εξής… αντιρατσιστικά, καθώς περιγράφει τους μαύρους συνανθρώπους μας:
«Leurs yeux ronds, leur nez épaté, leurs lèvres toujours grosses, leurs oreilles différemment figurées, la laine de leur tête, la mesure même de leur intelligence, mettent entre eux et les autres espèces d’hommes des d i f f é r e n c e s prodigieuses »: 
Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.

«Τα στρογγυλά μάτια τους, η πλακουτσωτή μύτη τους, τα χείλια τους που είναι πάντα παχιά, τα διαφορετικά διαμορφωμένα αυτιά τους, το μαλλί στο κεφάλι τους, το μέτρο της ίδιας της νοημοσύνης τους, όλ’ αυτά ορθώνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και τα άλλα είδη τεράστιες δ ι α φ ο ρ έ ς».

«[Ε]t ils n’ont d’homme que la stature du corps, avec la faculté de la parole et de la pensée dans un degré très éloigné du nôtre. Tels sont ceux que j’ai vus et examinés»:
Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.

«Και δεν είναι άνθρωποι, παρά το παράστημα του σώματος, μιας κι η ικανότητα στο να
διατυπώνουν την σκέψη τους απέχει υπερβολικά πολύ από την δική μας. Τέτοιοι είναι εκείνοι που έχω δει και έχω εξετάσει».

«[Ε]t on peut dire que si leur intelligence n’est pas d’une autre espèce que notre entendement, elle est fort inférieure. Ils ne sont pas capables d’une grande attention; ils combinent peu, et ne paraissent faits ni pour les avantages ni pour les abus de notre philosophie»: 
Essai sur les moeurs, κεφ. CXLI.

«Εάν η αντιληπτικότητά τους δεν είναι τελείως διαφορετικής φύσης από την δική μας, είναι σε κάθε περίπτωση πολύ κατώτερη. Δεν είναι ικανοί στο να δείξουν οποιασδήποτε μεγάλη συγκέντρωση. Έχουν πολύ μικρή συνδυαστική ικανότητα και δεν δείχνουν ικανότητα να κατακτήσουν ούτε τα πλεονεκτήματα ούτε για τις καταχρήσεις της φιλοσοφίας μας».

Και το καλύτερο:
«C’est une grande question parmi eux s’ils son descendus des singes, ou si les singes sont venus d’eux. Nos sages ont dit que l’homme est l’image de Dieu: voilà une plaisante image de l’Etre éternel qu’un nez noir épaté, avec peu ou point d’intelligence! Un temps viendra, sans doute, où ces a n i m a u x sauront bien cultiver la terre, l’embellir par des maisons et par des jardins, et connaître la route des astres. Il faut du temps pour tout»:
Lettres d’Amabed, Septième lettre. D’Amabed.

«Ένα σπουδαίο ζήτημα είναι επίσης το αν προέρχονται [οι Αφρικανοί] από τους πιθήκους ή εάν οι πίθηκοι προέρχονται από αυτούς.
Οι σοφοί μας μας έχουν πει ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού. Να λοιπόν μια ωραία εικόνα του θείου κατασκευαστή:
Μια πλακουτσωτή μαύρη μύτη με ελάχιστη ή και ανύπαρκτη νοημοσύνη.
Σίγουρα θα έρθει καιρός που θα μάθουν ακόμη και αυτά τα ζ ώ α πώς να καλλιεργούν καλά το έδαφος,
να καλλωπίζουν τα σπίτια και τους κήπους τους και να γνωρίσουν τις πορείες των αστεριών: Ο οποιοσδήποτε χρειάζεται τον χρόνο του για όλα».

Τι αηδία αισθάνονταν αλήθεια για τους μαύρους ο κορυφαίος του διαφωτισμού Βολταίρος!

Και πόσο πολύ τον ενοχλούσε η διδασκαλία της αγίας Γραφής ότι όλοι οι άνθρωποι κατάγονται από έναν και μόνον ζευγάρι, τον Αδάμ και την Εύα!
Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού για όλους τους ρατσιστές αυτή η διδασκαλία της Βίβλου είναι κόκκινο πανί.
(Βλέπε σχετικά την καταπληκτική ανάλυση του William B. Cohen, The French Encounter With Africans: White Response to Blacks, 1530-1880, Indiana University Press 2003, σ. 84 κ. εξ.).
Και φυσικά αυτή είναι μια ελάχιστη σταχυολόγηση από τα όσα ωραία αντιρατσιστικά έχει γράψει ο Βολταίρος για τους μαύρους.

Και ήταν μόνον ο Βολταίρος που είχε αυτές τις… ανθρωπιστικές και πολύ αντιρατσιστικές απόψεις;

Όχι βέβαια! Να τι λέει ο μεγάλος επίσης φιλόσοφος των φώτων Δαυίδ Χιουμ:

 «I am apt to suspect the Negroes, and in general all other species of men, to be naturally inferior to the whites. There never was any civilized nation of any other complection than white, nor even any individual eminent in action or speculation. No ingenious manufactures among them, no arts, no sciences… Such a uniform and constant difference could not happen, in so many countries and ages, if nature had not made an original distinction between these breeds of men»:
Of national characters, in Essays: Moral, Political and Literary.

«Είμαι σε θέση να υποψιαστώ πως οι νέγροι, και γενικά όλα τα άλλα ανθρώπινα είδη, ότι είναι φύσει κατώτερα από τα λευκά.
Δεν υπήρξε ποτέ πολιτισμένο έθνος άλλου χρώματος εκτός από λευκό, ούτε ακόμα και οποιοδήποτε άτομο που να διέπρεψε στην δράση ή την κερδοσκοπία.
Καμία έξυπνη κατασκευή μεταξύ τους, καμία τέχνη, καμία επιστήμη… Μια τέτοια ομοιόμορφη και σταθερή διαφορά δεν θα μπορούσε να συμβεί,
σε τόσες πολλές χώρες και ηλικίες, εάν η φύση δεν είχε κάνει μια αρχική διάκριση σ’ αυτές τις ανθρώπινες φυλές».

Είναι πασίγνωστο πως ο μεγάλος αμερικανός πρόεδρος Θωμάς Τζέφερσον, ο οποίος μάλιστα όταν ήταν στο Παρίσι πήρε μέρος στην σύνταξη της περίφημης διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη ήταν ιδιοκτήτης εκατό και πλέον μαύρων δούλων.

Σε αντιρατσιστική… έκρηξη θα συλλάβουμε τώρα και τον μεγάλο φιλόσοφο της… ΗΘΙΚΗΣ (εδώ πεθαίνουμε στα γέλια) Εμμανουήλ Καντ (ναι, ο διάσημος Καντ!), ο οποίος λέει τα εξής:

«Die Negers von Afrika haben von der Natur kein Gefühl, welches über das Läppische stiege. Herr Hume fordert jedermann auf, ein einziges Beispiel anzuführen, da ein Neger Talente gewiesen habe, und behauptet: daß unter den hunderttausenden von Schwarzen, die aus ihren Ländern anderwärts verführt werden, dennoch nicht ein einziger jemals gefunden worden, der entweder in Kunst oder Wissenschaft, oder irgend einer andern rühmlichen Eigenschaft etwas Großes vorgestellt habe, obgleich unter den Weißen sich beständig welche aus dem niedrigsten Pöbel empor schwingen und durch vorzügliche Gaben in der Welt ein Ansehen erwerben. So wesentlich ist der Unterschied zwischen diesen zwei Menschengeschlechtern, und er scheint eben so groß in Ansehung der Gemüthsfähigkeiten, als der Farbe nach zu sein»: 
Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen, Vierter Abschnitt.

«Οι νέγροι της Αφρικής δεν έχουν λάβει από τη φύση καμία νοημοσύνη που εξυψώνεται επάνω από τον ανόητο.
Ο κ. Χιουμ προκαλεί οποιονδήποτε να αναφέρει ένα και μόνον παράδειγμα κάποιου νέγρου που να έχει εκδηλώσει κάποιο ταλέντο.
Όπως αυτός βεβαιώνει, μεταξύ των εκατοντάδων χιλιάδων μαύρων που έχουν περιπλανηθεί μακριά από τις χώρες τους,
αν και πάρα πολλοί από αυτούς έχουν απελευθερωθεί, ούτε ένας δεν έχει υπάρξει που να επιτύχει κάτι μεγάλο είτε στην τέχνη είτε την επιστήμη είτε σε οποιοδήποτε άλλο αξιέπαινο θέμα.
Αντίθετα, μεταξύ των λευκών οι άνθρωποι ανεβαίνουν συνεχώς επάνω από το χαμηλό σημείο όπου βρίσκονται και εξελίσσονται μέσω των ανώτερων προσόντων τους, αποκτώντας στον κόσμο φήμη.
Η διαφορά λοιπόν μεταξύ των δύο φυλών είναι ουσιαστική:Εμφανίζεται να είναι εξίσου μεγάλη και όσον αφορά τις ικανότητες του μυαλού όπως ακριβώς και στο χρώμα».

Και θα κλείσω αυτήν την σύντομη περιδιάβασή μου στον υπέροχο και… ολοφώτεινο κόσμο του διαφωτισμού με τα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Αβραάμ Λίνκολν σχετικά με τα δικαιώματα που θα μπορούσαν να έχουν οι μαύροι στην Αμερική, μετά την απελευθέρωσή τους:

«I will say, then, that I AM NOT NOR HAVE EVER BEEN in favor of bringing about in any way the social and political equality of the black and white races—that I am not, nor ever have been, in favor of making voters or jurors of negroes, nor of qualifying them to hold office, nor to i n t e r m a r r y with White people; and I will say in addition to this that there is a physical difference between the White and black races which will ever FORBID the two races living together on terms of social and political equality. And inasmuch as they cannot so live, while they do remain together, there must be the position of superior and inferior, and I, as much as any other man, am in favor of having the superior position assigned to the White race»:
4th Lincoln-Douglas debate, 18 ix. Collected Works, τ. 3, σσ. 145-146.

«Θα πω, λοιπόν, ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ υπέρ του να επιφέρω με κάθε τρόπο την κοινωνική και πολιτική ισότητα της λευκής με τη μαύρη φυλή. Επίσης, δεν είμαι ούτε ήμουν ποτέ υπέρ του να καταστήσουμε τους νέγρους ψηφοφόρους ή ένορκους, ούτε υπέρ του να τους δώσουμε την δυνατότητα να διαχειρίζονται γραφεία, ούτε είμαι υπέρ του να παντρεύονται οι νέγροι με λευκούς. Και θα πω επιπλέον ότι υπάρχει μια φυσική διαφορά μεταξύ των λευκών και των μαύρων που ΘΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ για πάντα τις δύο αυτές φυλές να ζήσουν μαζί με όρους κοινωνικής και πολιτικής ισότητας. Και δεδομένου ότι δεν θα μπορούν να ζήσουν έτσι, ενώ θα συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο, θα πρέπει να υπάρξει ανώτερος και κατώτερος, και εγώ, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άτομο, είμαι υπέρ της ανάθεσης την ανώτερης θέση στην λευκή φυλή».
Αυτός ήταν ο μεγάλος απελευθερωτής των μαύρων Αβραάμ Λίνκολν.

Νά την λοιπόν η εμετική κτηνωδία του διαφωτισμού σε όλο της το μεγαλείο. 
Ένας διαφωτισμός ο οποίος διακήρυξε σε όλους τους τόνους τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, αλλά με έναν όρο:
Όλα αυτά να αφορούν αποκλειστικά και μόνον την λευκή φυλή.
Και όπως είναι γνωστό σε όλους μας, αυτά τα «λαμπρά» τα διδάγματα του διαφωτισμού δεν έμειναν μόνον στα χαρτιά,
αλλά εφαρμόστηκαν με απόλυτη συνέπεια και σχολαστικότητα στα χρόνια που ακολούθησαν και με την αποικιοκρατία,
αλλά και με τις ρατσιστικές διακρίσεις που καθιερώθηκαν επίσημα στις μεγαλύτερες χώρες της «φωτισμένης» Δύσης, με πρώτη και καλύτερη, φυσικά, την Αμερική.

Αυτός, φίλοι μου, είναι ο διαφωτισμός που θέλουν να δεχτούμε ως πρόοδο και φως όλοι οι «φωταδιστές» διανοούμενοι της πατρίδας μας. Αυτός είναι ο διαφωτισμός που όποιος τολμήσει να τον απορρίψει, ή έστω να τον αμφισβητήσει, χαρακτηρίζεται ως σκοταδιστής εχθρός της προόδου, της επιστήμης και όλα τα υπόλοιπα, γνωστά σε όλους. Αυτή είναι η φιλοσοφία στο όνομα της οποίας ομνύουν όλοι οι δυναμικοί αντιρατσιστές της εποχής μας.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να ξέρουμε τι θέλουν να μας πλασάρουν…

Και αποδείκτηκε τελικά έτσι, ότι ο "διαφωτισμός" στην πραγματικότητα ήταν "διασκοτισμός" !

από 

Protagoras Theodosiou

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑΣ: ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ – ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

Το άρθρο αυτό πραγματεύεται πως η μεταφυσική, η φιλοσοφία και η δυτική σχολαστική θεολογία του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού ήταν η Πνευματική Πεμπτουσία του φεουδαρχικού συστήματος. Γίνεται, επομένως, εύκολα αντιληπτό ότι αυτή η δυτική Θρησκευτική Απολυτότητα βρίσκεται σε αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία είναι έκφραση της εμπειρίας. Πράγματι, η βάση της Ορθοδόξου Θεολογίας είναι γνήσια εμπειρική. Είναι φανερό ότι «Ορθόδοξη θεολογία σημαίνει να βλέπει κανείς, και να θεολογεί, βάση της εμπειρίας της θεοπτίας, και της θεώσεως ». Αυτή η σχολαστική και φεουδαρχική θεολογία είναι παρέκκλιση από την ορθόδοξη πατερική θεολογία.

Στη συνέχεια, θα εξετάσουμε τις ομοιότητες μεταξύ της χρήσης της Θρησκευτικής απολυτότητας (Καθολικισμός/Προτεσταντισμός) της φεουδαρχικής Ευρώπης και την πρακτική της Επιστημονικής απολυτότητας στις σύγχρονες βιομηχανικές χώρες. Οι φεουδαρχικοί-ελίτ αιτιολογούσαν ότι υπήρχαν απόλυτες αλήθειες δοσμένες από τον Θεό που πρέπει να βρεθούν μέσα από τον θρησκευτικό στοχασμό. Οι ελίτ της βιομηχανικής δομής, Ανατολής και Δύσης θέτουν, επίσης, τις απόλυτες «αντικειμενικές» αλήθειες, που ανακαλύπτονται από μια «αμερόληπτη» έρευνα. Οι ελίτ της Φεουδαρχικής δομής υποστήριζαν ότι έχουν μια ειδική μέθοδο για την εξεύρεση της αλήθειας του Θεού. Οι βιομηχανική-ελίτ προτείνουν ότι έχουν μια ανώτερη «αντικειμενικότητα». Προς όφελος ενός μεγάλου μεριδίου της αριστοκρατίας, οι φεουδαρχικές κληρικοί έγραψαν και μετέδωσαν τις λογικές για την παραγωγική τάξη της, ομοίως το ίδιο λέγοντας στους δικούς τους και στον κόσμο ότι κατείχε μια μοναδική ικανότητα να εμβαθύνει το θέλημα του Θεού. Στη βιομηχανική ελίτ κοινωνίες, οι ακαδημαϊκοί παίζουν παρόμοιο ρόλο, και τον δικαιολογούν κάτι τέτοιο, παρουσιάζοντας ότι είναι λιγότερο «προκατειλημμένοι» περισσότερα «αντικειμενική» από ότι μέλη του ευρύτερου κοινού.

Όπως στις κοινωνίες των προκατόχων κυνηγών/συλλεκτών και δουλοκτητικών κοινωνιών, έτσι και στις φεουδαρχικές κοινωνίες της ευρώπης ήταν απαραίτητο να υπάρχει μια συνείδηση/Πνευματική Πεμπτουσία(ιδεολογία). Όντας ιεραρχικά δομημένο, αλλά σταθερό, για να αναπαράγει την κοινωνική τους ύπαρξη δημιούργησαν μια φιλοσοφία που πρότεινε ότι ο Θεός καθόριζε του κάθενός στην ζωή, υπαγόρευε ότι οι δουλοπάροικοι πρέπει να κάνουν υπακοή στα μέλη της βασιλικής οικογένειας, η βασιλική οικογένεια και οι δουλοοπάροικοι υπακοή στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα, και στον Πάπα, Επίσκοποι, καρδινάλιοι και ιερείς έγραψαν και επέβαλαν την εφαρμογή της Θρησκευτικής Απολυτότητας, η οποία ήταν η Πνευματική Πεμπτουσία του γεωργικού-ελίτ συστήματος.

‘Ετσι, όταν ο φεουδαρχισμός άνθιζε στην Ευρώπη, oι αγροτικές ελίτ έλεγχαν τις φεουδαρχκές κοινωνίες μέσω θεοκρατικά οργανωμένων συστημάτων και δικαιολογούσαν την κυριαρχία τους με την αντίληψη ότι οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι ανήγαγαν την εξουσία τους στο Θεό και ότι τα φεουδαρχικά συστήματα είχαν τη ρητή έγκριση του Θεού. Ο καθολικός κλήρος στη φεουδαρχική Γαλλία υποστήριζε ότι η εξουσία των βασιλέων είχε Θεία προέλευση και κήρρυσαν την υποταγή των χωρικών σε αυτούς. Δηλαδή, ο καθολικισμός, για παράδειγμα, βαθμηδών αποτέλεσε τη μεταφυσική του κράτους.

Ο Καθολικισμός εισηγήθηκε ότι η αλήθεια ήταν απόλυτη, τόσο υπό την έννοια του γεγονότος όσο και υπό την έννοια της αξίας, προέρχεται από το Θεό, έφθασε στη γη μέσω του καθολικού κλήρου διοχετεύθηκε στην αριστοκρατία, η οποία έτυχε να έχει μοναδική προσέγγιση στην αλήθεια του Θεού επειδή ήταν περισσότερο ευσεβής και πιστή. Ήταν μια φιλοσοφία η οποία αντιπροσώπευε καλά την αυστηρή φεουδαρχική σειρά, επιτρέποντας στον καθένα μικρές πρωτοβουλίες. Η τυφλή υποταγή στις θρησκευτικές εντολές, παράδοση και εξουσία οδήγησε τους πιστούς στους ευγενείς και οι ευγενείς στους βασιλείς οι οποίοι και επέβαλαν δικτατορική εξουσία στις δραστηριότητές τους. Γίνεται, επομένως, εύκολα αντιληπτό ότι αυτή η «θεολογία των Φράγκων, των Καλβινιστών και των Εγγλέζων ήρθαν από φεουδαλικά καλούπια και εξυπηρετούντο οι ελίτ, για να χαλιναγωγούν αυτά τα άτακτα παιδιά που ήταν τα μέλη μιάς προηγμένης κοινωνίας».

Ως αποτέλεσμα, και οι ελίτ των φεουδαρχικών κοινωνιών δικαιολογούσαν την κυριαρχία τους μέσα από την αντίληψη ότι η αλήθεια σε σχέση και με τα γεγονότα και με τις αξίες ήταν απόλυτη, προερχόταν από το Θεό και έφθανε στη γη, μέσα από τις ελίτ και τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους της εκκλησίας. Σε περιόδους ήπιων κρίσεων, οι χωρικοί αμφισβητούσαν ορισμένες αποφάσεις των ελίτ. Εάν η κρίση ήταν βαθιά έφθαναν να επιτεθούν εναντίον του Βασιλέως. Όμως μόνον όταν οι παραγωγικές τάξεις του αγροτικού- ελίτ συστήματος κατέστησαν ανίκανες να τους συγκρατήσουν άρχισαν να αμφισβητούν τις βασικές δοξασίες σχετικά με το τί είναι αλήθεια, από πού προέρχεται και πως γνωστοποιείται.

Είναι γνωστό ότι τα μέλη των φεουδαρχικών κοινοτήτων, Ανατολής και Δύσης, πίστευαν ότι ο Θεός υπαγόρευε το πως θα έπρεπε να είναι οργανωμένει η κοινωνία, και, οι οδηγίες του Θεού έφτασαν στην γη μέσω των ελίτ και των υψηλών θρησκευτικών αρχών που είχαν κοινά συμφέροντα και που συνέγραψαν την ιδεολογική του προστασία των συμφερόντων τους: «Θείο δικαίωμα των βασιλιάδων» στην φεουδαρχική Ευρώπη, την «Εντολή του Ουρανού» στην φεουδαρχική Κίνα και την Ιαπωνία.

Ανάλογο ρόλο έπαιξε και η προτεσταντική εκκλησία της φεουδαρχικής Αγγλίας. Από τη στιγμή που οι θρησκευτικές αρχές υποστήριζαν την υπεροχή των αγροτικών ελίτ, υπήρχε μια ενότητα εκκλησίας και κράτους. Αν το αναστημένο φεουδαρχικό σύστημα επρόκειτο να έχει μιά μονιμότητα, τότε θα έπρεπε όλοι να εσωτερικεύσουν την λογική (ιδεολογία) του συστήματος, και να πιστεύουν πραγματικά ότι ο Θεός είχε καθορίσει τις αντίστοιχες θέσεις τους, ποιοί ήταν, τι πίστευαν και πως θα έπρεπε να συμπεριφέρεται ο ένας προς τον άλλο. Με άλλα λόγια, αυτός είναι ο Θεός της μεταφυσικής, της φιλοσοφίας, του σχολαστικισμού, και όχι της πατερικής παραδόσεως του ησυχασμού και της εμπειρίας. Αντίθετα, αυτή η δυτική θεολογία δεν είναι Ορθόδοξη πατερική θεολογία, είναι παρέκκλιση από την Εκκλησία. Απεναντίας, η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, είναι Εκκλησία. Η Ορθοδοξία εκφράζει την εμπειρία, δεν έχει καμμιά σχέση με την μεταφυσική, ούτε με φιλοσοφία και σχολαστική θεολογία.

Ο ένας μετά τον άλλο, οι διδάσκαλοι της λογικής της αστικής τάξης μετέτρεψαν τις ιερές προτάσεις συλλογισμών σε συνείδηση και έπεισαν διαρκώς αυξανόμενους αριθμούς ανθρώπων ότι οι προτάσεις αυτές ήταν αστήρικτες, (πράγμα που σήμαινε σε οικονομικούς όρους ότι είχε εξαντληθεί η δυνατότητά τους να υποστηρίζουν μέλη της αστικής υπο-σειράς κοινωνικο-οικονομικά). Ο Καθολικός κλήρος και η αριστοκρατία άρχισαν να απογυμνώνονται από τη δύναμή τους καθώς το θρησκευτικό παράδειγμα του φεουδαρχισμού υποτάχθηκε στην περισσότερο ακτιβιστική λογική της Προτεσταντικής μεταρρύθμισης. Ακόμη και στη Γαλλία, όπου ο καθολικισμός υπερίσχυσε της Προτεσταντικής αίρεσης, το έπραξε με την ενσωμάτωση των αξιωμάτων της ελεύθερης σκέψης στην βιομηχανική μπουρζουαζία (αστική τάξη).

Με λίγα λόγια, αναγνωρίζοντας ότι το «εμπειρικό πρόδηλο» σε αυτή την περίπτωση σημαίνει την αναγνώριση ότι η θρησκευτική Απολυτότητα ήταν η διανοητική έκφραση (απεικόνισις στη μορφή των ιδεών), του φεουδαρχικού κόσμου: μία μεταφυσική και επιστημολογία που εξακολουθεί να υπάρχει στην Ινδονησία, στην Σαουδική Αραβία, στο Ιράν, και σε άλλες προ-βιομηχανικές περιοχές της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, σήμερα.

Όμως, ενώ η βιομηχανική αστική τάξη απέσπασε τον έλεγχο από τη φεουδαρχική αριστοκρατία, χρησιμοποίησε τον Προτεσταντισμό για να πολεμήσει τη φεουδαρχική λογική, προτρέποντας την υιοθέτηση περισσότερο εμπειρικών ή αντικειμενικής ουδετερότητας δογμάτων της πίστης. Η επαναστατική ελίτ της αστικής τάξης ισχυρίστηκε ότι τα επίγεια συμβάντα έχουν μια επίγεια αντικειμενικότητα και ανακαλύφθηκαν μάλλον μέσα από τη λογική, και όχι από τη θρησκευτική υποταγή. Βρήκαν επιβεβαίωσή των θέσεων τους στη Βίβλο, επιμένοντας ότι η εμπειρική προσέγγισή τους στην πραγματικότητα δεν ήταν μόνο λογική αλλά περισσότερο σύμφωνη με τις οδηγίες του Θεού.

Όταν το φεουδαρχικό σύστημα της Γαλλίας έχασε την βιωσιμότητά του, η αριστοκρατία των γαιοκτημόνων, για των οποίων η διατήρηση του φεουδαρχισμού ήταν ζωτικής σημασίας για την διατήρηση της κοινωνικο-οικονομική τους κατάστασης, επιτέθηκε κατά των προτεστανών του καπιταλιστικού-συστήματως, που η αρχή της Καθολική Εκκλησία την απόρριψε, θεωρήθικε από τους φεουδάρχες καθαρά «σατανική».

Το 1521 το Κοινοβούλιο του Παρισιού, με την έγκριση του βασιλιά, απαγόρευσε τη δημοσίευση των Λουθηριανικών φιλλάδιων που προέρχονταν από τη Γερμανία… Η θεολογική σχολή του Παρισιού εκπόνησε ένα σχέδιο για την πρόληψη της εξάπλωσης τέτοιων λαθών. Το σχέδιο υπαγόρευαι ότι τα αιρετικά βιβλία πρέπει να απαγορεύονται και ότι οι επίσκοποι πρέπει να παροτρύνονται να αναζητούν τέτοια έργα στις επισκοπές τους και να τα καταστρέφουν. Μια δεκαετία αργότερα, οι Γάλλοι οι οποίοι αμφισβήτησαν ανοιχτά την φεουδαρχική Εκκλησία. Είτε προφορικώς είτε γραπτώς, είχαν τεθεί σε θάνατο. Είκοσι τέσσερις παριζιάνοι «αιρετικοί» κάηκαν το 1534 και μόνο.

‘Οπως εξήγησα και αλλού, μέσω της ίδιας διατήρησης/συντήρητικής διαδικασίας που ήταν τα φεουδαρχικά συστήματα, έτσι και με τη σειρά τους διαδέχθηκαν τα ιεραρχικώς δομημένα οικονομικο-βιομηχανικο-ελιτ(καπιταλιστικά) συστήματα, τα οποία δημιουργήθηκαν, και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την δική τους Πνευματική Πεμπτουσία(ιδεολογία) για την διαιώνισή τους.

Που μας φέρνει στο βασικό μας ερώτημα:

Αν η Θρησκευτική Απολυτότητα ήταν η Πνευματική Πεμπτουσία της φεουδαρχίας, τότε ποιά είναι η Πνευματική Πεμπτουσία του καπιταλιστικού παραγωγικού-διανομικού συστήματος; Δηλαδή, ποιά είναι η εσωτερικευμένη αντίληψη με την οποία οι καπιταλιστικές κοινωνίες αντανακλαστικώς δικαιολογούν και διευθύνουν την διατήρηση αυτού του συστήματος, λεπτό με λεπτό, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο;

Φυσικά, είναι η Επιστημονική Απολυτότητα. Το φιλοσοφικό παράδειγμα που προωθεί με τόσο ενθουσιασμό ο Καθολοκισμός.

Εν ολοίγοις, για να διατηρήσουν οι καπιταλιστές την οικονομική-πολιτική-κοινωνική τους θέση ήταν απαραίτητο να δημιουργήσουν και να εσωτερικεύσουν μια κοσμική Πεμπτουσία η οποία αιτιολογούσε και κατεύθυνε την επαναστατική διάλυση του φεουδαρχικού συστήματος, και αντ’ αυτού, και την δημιουργία/διατήρηση ενώς ιεραρχικώς δομημένου οικονομικό-βιομηχανικό-ελίτ συστήματος.

Τώρα, εάν κανείς είναι εμπειρικός επιστήμονας, ο ποίος εστιάζει την προσοχή του στο τι οι άνθρωποι ΚΑΝΟΥΝ, και όχι στι τι ΛΕΝΕ, τότε είναι προφανές ότι για τις κοινωνίες του βιομηχανικού-ελίτ, σε όλο τον κόσμο, η Επιστημονική Απολυτότητα είναι η Πνευματική Πεμπτουσία.

Με το που έγιναν οι γεωργικές-ελίτ (φεουδαρχικές) κοινωνίες οικονομικές/βιομηχανικές-ελίτ (καπιταλιστικές), η καθολική εκκλησία αντικαταστάθηκε από το πανεπιστήμιο, παντού, ο καθολικός ιερέας αντικαταστάθηκε από τον καθηγητή, μιά αλλαγή συχνά ξαφνική κα εντυπωσιακή.

Πριν από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο πρόεδρος του σχεδόν κάθε μεγάλου κολλεγίου και πανεπιστημίου ήταν «θεολόγος» ο ποίος έβλεπε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της Θρησκευτικής Απολυτότητας. Μόνο μια δεκαετία μετά τον πόλεμο, οι διευθυντές των πιο μεγάλων ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν επιστήμονες η επιχειρηματίες με προοπτικές Επιστημονικής Απολυτότητας.

Αλλά οι καπιταλιστικές κοινωνίες δεν επρόκειται να γίνουν ισονομικές, που οι εργάτες και οι φτωχοί να αποφασίζουν τι ίσχυε για τους εαυτούς τους. ‘Οπως η φεουδαρχική «εκκλησία» και οι «θεολόγοι» της πριν από αυτούς, έτσι και τα καπιταλιστικά πανεπιστήμια και οι καθηγητές θα «διαβιβάσουν την αλήθεια» στις μάζες. Αντίθετα από τους ιερείς, ωστόσο, οι καθηγητές ανακάλυψαν τις καπιταλιστικές-συντηριτικές αλήθειες τους δια μέσου αυτού που ειλικρινά πίστευαν ότι ήταν μια «αμερόληπτη και αντικειμενική έρευνα,» παρά μέσω της θεολογίας.

Συμπερασματικά, εμπειρικοί επιστήμονες, δηλώνουν ότι τα πανεπιστήμια των καπιταλιστικών χωρών έχουν υπερασπιστεί, και υπερασπίζονται, την Επιστημονική Απολυτότητα εναντίον του σχετικισμού με μια επιθετικότητα ίση με εκείνη του 18ου αιώνα, όπου οι Καθολικοί προστάτευαν την φεουδαρχική λογική.

Νικόλαος Λ. Μωραίτης, BA., M.A., Ph.D.
Διεθνείς Σχέσεις, Παγκόσμια Πολιτική,
Συγκριτική Πολιτική, Εξωτερική Πολιτική των Η.Π.Α.
Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας.

πηγή: 

Daniel Bildt: Η. Ορθοδοξία ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ σημαντική ΤΗ ΔΥΣΗ

Οι δυτικές «αξίες» των Ταλμουδιστών (των Αγορών) και εμείς

Ο Καρλ Μπιλντ Μπιλντερμπέγερ, που λέγεται και Δαβίδ, (Daniel Καρλ Μπιλντ), είπε πριν από τρεις ημέρες ότι η Ρωσία της δεκαετίας του '90 ήταν καλύτερη από ότι είναι σήμερα, επειδή τότε, «εμπνεόταν από τη δημοκρατία και τις δυτικές αξίες», ενώ τώρα ακολουθεί την Ορθοδοξία, η οποία είναι η μεγαλύτερη απειλή για τον δυτικό πολιτισμό.  
Η δήλωση του Δαβίδ Μπίλντ είναι η ακόλουθη.  
«Στη σημερινή Ρωσία, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Ο Πούτιν δείχνει ότι δεν δεσμεύεται από τις διεθνείς αξίες, αλλά δεσμεύεται από την ορθοδοξία και πυροδοτεί το φόβο και το μίσος.Η υποστήριξή που προσέφερε στον Άσαντ στη Συρία μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι ο Άσαντ προστατεύει την Ορθοδοξία στη Συρία. Επιπλέον, ορθοδοξία είναι πιο επικίνδυνη από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και ως εκ τούτου, αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για το δυτικό πολιτισμό ». 

Δυτικές αξίες και δυτικός πολιτισμός, σημαίνει «ολοκαύτωμα», «ανεκτικότητα», πρέζα Σια / Αφγανιστάν, χασίσι Σια / Κοσσοβο, Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα και ομοφοβία, αντιρατσισμός, Μπούργκα, τζαμί, έχεις ταλέντο, κλπ. κλπ. κλπ.

Ο Τζούλιαν Ασάντζ του «WikiLeaks», έδωσε στη δημοσιότητα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στη Στοκχόλμη προς το State Department, από το οποίο προκύπτει ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας «συνεργάστηκε με την αμερικανική κυβέρνηση με παράνομο τρόπο», ενώ αποκαλύφθηκε Ότι επίσης Ο Καρλ ( Δαβίδ) Μπιλντ είναι πληροφοριοδότης των Αμερικανών από τα μέσα της δεκαετίας του 1970!  Και μάλιστα ότι στρατολογήθηκε από τον υπεύθυνο στρατηγικής του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, Καρλ Ρόουβ με τον οποίο διατηρεί φιλική σχέση.  
Ο Δαβίδ-Κάρλ απάντησε ότι γνωρίζει πολλούς σε όλο τον κόσμο και ότι «  δουλειά ενός υπουργού Εξωτερικών είναι το να ενημερώνει τις συμμάχους χώρες για ευαίσθητα ζητήματα ». 

Ο Δαβίδ Μπίλντ, που εκτός από τακτικός «θαμώνας» της Λέσχης (2006, 2008, 2009, 2013), είναι και Τέκτων 33ου (ορόφου) και μέλος της Επιτροπής των 300, έχει δηλώσει ότι ο Τζορτζ Σόρος, που έχει κάνει πολλά για την ανάπτυξη στην Ευρώπη και την Ασία, είναι ένας καλός φίλος του, ενώ τούτες τις μέρες έγραψε στο Τουίτερ: « . Προτείνετε η Ελλάδα να βγει από την ΕΕ ... Μα δεν βλέπετε τι γίνεται στην Ουκρανία? » 
Ακόμα έχει δηλώσει στο Γαλλικό πρακτορείο ότι , «η μελλοντική ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. απαιτεί συνεχείς προσπάθειες και από την Άγκυρα και από τις Βρυξέλλες. Απαιτεί, διαρκή διαδικασία για μεταρρυθμίσεις, στην Τουρκία, διαρκή ανοικτή συμπεριφορά της ΕΕ. Μην με ρωτάτε πότε ακριβώς, θα γίνει η Τουρκία μέλος της ΕΕ. πιστεύω πάντως ότι θα γίνει » .  

Τι άλλο να ειπώ εγώ? Τα είπε όλα.
http://deltio11.blogspot.gr