Η δικαίωση
του ανθρώπου είναι ένα κορυφαίο πνευματικό γεγονός που όμως δεν φαίνεται με τα
σωματικά μάτια, ούτε προσδιορίζεται με την ανθρώπινη λογική. Είναι γεγονός που
υπερβαίνει τους φυσικούς νόμους. Είναι δωρεά τού Θεού διά Ιησού Χριστού και
λουτρού παλιγγενεσίας τού Αγίου Πνεύματος. Είναι δευτέρα γέννηση, νέα πλάση κατά τον άγιο Νικόδημο, πνευματική
αναγέννηση τού ανθρώπου χωρίς συντριβή, χωρίς θάνατο. Εκείνος που θυσιάστηκε
για μας είναι ο Χριστός. Στο δικό Του θείο έλεος βασίζεται η δικαίωσή μας από την
αμαρτία και η σωτηρία μας, ώστε δικαιωθέντες «τη εκείνου χάριτι» να γίνουμε
κληρονόμοι τής αιωνίου ζωής.
Αυτή η μεγάλη
αλήθεια της Εκκλησίας για την εν Χριστώ δικαίωση μας δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί
παρά μόνο με την δύναμη της πίστεως. Και η δύναμη της πίστεως στηρίζεται στην αξιοπιστία
του κηρύγματος των Αποστόλων. Είναι, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο απ. Παύλος στον
μαθητής του Τίτο, «πιστός ο λόγος». Δηλ. η αποστολική του διδασκαλία για την
σωτηρία μας από τον Χριστό είναι αληθινή για δύο κυρίως λόγους:
Α) Διότι οι απόστολοι είχαν άμεση εμπειρία της παρουσίας και
της χάριτος του Χριστού. Δεν είπαν δικά τους λόγια, αλλά λόγια εμπνευσμένα από τον
Θεό Πατέρα και από τον Υιό αυτού Κύριος Ιησού Χριστό, και φωτισμένα από την χάρη
τού Αγίου Πνεύματος. Είναι θεία νοήματα που ερμηνεύουν την δικαίωση του ανθρώπινου
γένους από την αιχμαλωσία της αμαρτίας. Εκφράζουν την υπόσχεση που έδωσε ο
αψευδής Θεός στούς ανθρώπους μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, δηλ. την αποστολή
του Χριστού στον κόσμο.
Β) Τα καλά έργα των αποστόλων είναι μια ακόμη αψευδής μαρτυρία
της γνησιότητος του κηρύγματός τους. Αν δεν ήταν από Θεού δεν θα έπειθαν τους ασεβείς
να οδηγηθούν στην ευσέβεια της πίστεως. Δεν θα ακολουθούσαν θαύματα και σημεία
που προκαλούσαν τον θαυμασμό: θεραπείες ασθενών, εκδίωξη δαιμονίων, σωτηρία από
κινδύνους διωγμών, φυλακίσεων και θανάτου. Αλλά και η αποστολική τους διαγωγή ήταν
παράδειγμα προς μίμηση, ακατάκριτη και ανιδιοτελής. Τους διέκρινε σεμνότητα,
ταπείνωση, πραότητα, λιτότητα, καλοσύνη και αγάπη προς τον πλησίον.
Γι αυτό ο
απ. Παύλος συμβουλεύει τον απ. Τίτο να επιβεβαιώνεται το κήρυγμα της σωτηρίας
με έργα χριστιανικής αρετής: «καλών έργων προΐστασθαι». Διότι αυτά ενισχύουν την
πίστη στον θεό και κάνουν πειστική την προφορική διδασκαλία. Ο λόγος του Ευαγγελίου
δεν είναι αφορμή για ανεύθυνες και ανόητες συζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Είναι λόγος
σοβαρός και αποσκοπεί στην πνευματική ανόρθωση του ανθρώπου, στην αποκάλυψη του
αληθινού Θεού και της αγάπης Του στους ανθρώπους. Όσοι δεν προσεγγίζουν τον λόγο
του Θεού με επίγνωση αληθείας και δεν έχουν πρόθεση να τον δεχθούν μέσα στην
ψυχή τους, πλέκουν την κατάκριση του εαυτού τους από μόνοι τους. και όσος χρόνος
κι αν τους παραχωρηθεί στην προσπάθεια να πεισθούν είναι μάταιος, αφού δεν
αξιοποιούν τις ευκαιρίες που τούς δίνει ο Θεός.
Στον αιώνα
που ζούμε τίποτε δεν είναι δεδομένο πιά. Όλα αναθεωρούνται και επανεξετάζονται.
Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό για το κήρυγμα του Ευαγγελίου, για το γεγονός
της εν Χριστώ δικαιώσεως και σωτηρίας. Αν και δεν είναι εύκολο να γίνει πιστευτή
μια θεολογική αλήθεια, όσο και μεγάλη να είναι, όμως η προσωπική εμπειρία αυτών
που την κηρύττουν και την ομολογούν προσελκύει το ενδιαφέρον για όσους την ακούνε.
Σήμερα περισσότερο ισχύει αυτό που ζεις και πιστεύεις παρά αυτό που λές. Πείθει
περισσότερο η προσωπική, βιωματική σχέση μας με την αλήθεια που αποκάλυψε ο
Χριστός και διδάσκει η Εκκλησία παρά η προφορική παρουσία των θείων αληθειών. Είναι
πολύ σοφή η φράση «πιστεύωμεν διό και λαλούμεν». Πρώτα πιστεύουμε και ζούμε την
αλήθεια και στην συνέχεια την ομολογούμε για να πείσουμε όλους όσοι έχουν αγαθή
προαίρεση.
Αρχιμ. Χ.Ν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου