Ένας ηλικιωμένος άντρας ονόματι Βλαντιμίρ ήρθε σε μένα: «Σου έφερα χίλιες λίρες». Έμεινα έκπληκτος: «Από πού τις πήρες;» «Αυτές είναι οι οικονομίες της ζωής μου». «Αλλά γιατί;» «Ξέρεις», είπε, «Στέκομαι στην εκκλησία, κοίταξα ψηλά και είδα το ταβάνι να ξεφλουδίζει. Και σε αυτό το ταβάνι, είδα τα χέρια μου, ακριβώς όπως ήταν όταν ήμουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τα χέρια μου σάπιζαν μέχρι τους ώμους μου. Πήγα στον γιατρό και μου είπε: «Και τα δύο χέρια πρέπει να κοπούν!» Ζήτησα μια δίμηνη αναστολή και άρχισα να προσεύχομαι στη Μητέρα του Θεού – και ανάρρωσα. Και όταν είδα αυτό το ταβάνι, ήταν σαν να μου μιλούσε η Μητέρα του Θεού: Θυμάσαι τι έκανα για σένα όταν κόντεψες να χάσεις και τα δύο σου χέρια; Τι θα κάνεις για την εκκλησία Μου;… Και αποφάσισα να σου δώσω όλα όσα είχα».

Μητροπολίτης Αντώνιος του Σούροζ, «Περί Ακοής και Πράξεως».

dimpenews.com