Κατά την μάχη της Ισσού ( 323 π.Χ ), ο Δαρείος ο Γ΄, ο Κοδομανός έφυγε κυνηγημένος για να σωθεί, εγκαταλείποντας την μητέρα του Συσσίγαμβρι, την σύζυγο και τα τρία παιδιά του στη βασιλική σκηνή. Ο νικητής Αλέξανδρος, σήκωσε τη γονατισμένη μάνα τού αντιπάλου του και την αποκάλεσε "μητέρα του" . Τίμησε δε και προστάτευσε την ίδια και όλη την οικογένεια τού βασιλιά της Περσίας και παρέδωσε προς παραδειγματική τιμωρία τον σατράπη τού Δαρείου Βήσσο, ο οποίος πρόδωσε και δολοφόνησε τον κύριό του. Για δέκα χρόνια, η μητέρα τού Δαρείου έζησε με τιμές μητέρας - βασίλισσας. Αγάπησε τον Αλέξανδρο σαν γιό της. Η απόδειξη; Όταν το θέρος τού 323 π.Χ. πληροφορήθηκε με σπαραγμό τον θάνατο τού Μεγάλου, κλείστηκε στα διαμερίσματά της, αρνούμενη την βρώσιν και τη πόσιν, ακολουθώντας μετά από λίγο τον γιό της καρδιάς της, στον θάνατο. Η αληθινή αυτή ιστορική καταγραφή, ενέπνευσε την ποιητική μου αυτή αφήγηση. Γιατι...τί μπορεί πιά κανείς να γράψει κανείς για τον Αλέξανδρο; Αυτόν τον ΈΛΛΗΝΑ, της ΆΛΛΗΣ, ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ! Και της τόσο μεγάλης ψυχής...Της ίδιας της Ψυχής της Αληθινής Ελλάδας!
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΑΛΙΩΤΟΥ
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου