Posted on 18 Απριλίου, 2026
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Έτσι συνοψίζει, ο μακαριστός Ορθόδοξος επίσκοπος Ύδρας Ιερόθεος, την Πατερική παρουσία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ως «ορθόδοξον οικουμενικόν σήμαντρον, ιδιαιτέρως επίκαιρον και εξόχως αναγκαίον εις τας κρισίμους ημέρας τας οποίας διέρχεται ο Ορθόδοξος Ελληνισμός» (Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεος). Αυτή η πολύ γνήσια (πνευματικά) δήλωση του μακαριστού επισκόπου, αποτελεί (πλέον) μια διαχρονική ατέρμονη προλόγιση της παρουσίας του Αγίου για ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.
Ο Όσιος κοιμήθηκε την ημέρα της εορτής του Ακαθίστου Ύμνου (7 Απριλίου 1979).
Οι άξονες της σπουδής – κατάρτισης του Αγίου Ιουστίνου είναι γνωσιολογικοί, οντολογικοί, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, οργανωμένοι δηλ. σύμφωνα με τις λειτουργίες της Πατερικής – Αγιοπνευματικής όρασης.
Στη μελέτη του: «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου», γράφει:
«Η Ορθοδοξία είναι ορθοδοξίας της Αγιότητος. Η Αγιότης είναι ζωή εν τω Αγίω Πνεύματι και δια του Αγίου Πνεύματος. Δεν υπάρχει Ορθοδοξία εκτός από την Αγιότητα, εκτός από την παρουσίαν του Πνεύματος.
Εις τον κόσμον των ανθρωπίνων πραγματικοτήτων, η αγιότης είναι το μέτρον του πνεύματος. Εις τον κόσμον των ανθρωπίνων πραγματικοτήτων, η αγιότης είναι το μέτρον της γνησιότητος της Ορθοδοξίας. Ορθόδοξον είναι μόνον ό,τι προέρχεται από τους πνευματοφόρους Αγίους. Η Ορθόδοξος θεολογία είναι η μοναδική Ευαγγελική θεολογία, διότι είναι εκ του Αγίου Πνεύματος, διότι προέρχεται εκ των πνευματοφόρων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων. Είναι η θεολογία του Αγίου Πνεύματος.
1ο Σχόλιο: Φεύγει το αίσθημα πνιγμού που δημιουργεί το συναπάντημα με τον οικουμενιστική, έκπτωτη «θεολογία», όταν διαβάζεις τον Ορθόδοξο, θεμελιακό λόγο, του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Διαβάζουμε τα κείμενά του για να περπατήσουμε στα χνάρια του.
Η διδασκαλία του είναι καταφύγιο που σου δίνει πνευματική παρηγοριά με τη σιγουριά του πνευματικού νόμου (τέλος σχολίου).
Αληθινή και πολύτιμη μορφή της διδασκαλίας του είναι και η αντίσταση στις αιρέσεις παπισμού και οικουμενισμού, που μαραίνουν τους ανθρώπους δια του Βατικανισμού.
2ο Σχόλιο: Ο κόσμος του «κοινού νου» των εφημερίδων, και του τοπικού Τύπου του Βόλου (Ι. Μ. Δημητριάδος), δεν δημοσιεύουν άρθρα αντι-οικουμενιστικού χαρακτήρα, δυστυχώς!
Δημοσιεύουν, μόνο, αποσπασματικό και περιορισμένου χαρακτήρα χριστιανικό λόγο, σύμφωνο με τα δεδομένα της επισήμου Εκκλησίας. Δεν τις ενδιαφέρει το επίπεδο της Πατερικής μόρφωσης και πολιτισμού έναντι των αιρέσεων.
Το σύνολο των κινήτρων τους, όμως, θα κριθεί (μετά θάνατο) από τον Χριστόν, στο Φως του φοβερού Βήματός Του (τέλος σχολίου).
Ο Θεολόγος Κώστας Γάλλος, έχει γράψει για τον Όσιο Ιουστίνο:
«Ανυποχώρητος πολέμιος του Πάπα και των αιρετικών του κακοδοξιών, συνέλαβε σ’ όλο το βάθος την ανίερη προσπάθεια του Παπισμού να αντικαταστήσει τον Θεάνθρωπο δια του ανθρώπου. Διέβλεψε τον κίνδυνο της Ορθόδοξης θεολογίας να διολισθήσει σε επικίνδυνες εκκλησιολογικές παρεκκλίσεις και να χάσει την υπαρκτική της αλήθεια» (Βλέπε «ΠΑΡΑΔΟΣΗ» Τεύχος 15 – 17 – 1979).
Είναι μεγάλη η αλήθεια στο πλαίσιο της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, ότι η ζωή του Οσίου Ιουστίνου ήταν μια πορεία οπίσω του Θεανθρώπου προς τον Σταυρό, προς την Ανάσταση. Χαρακτηριστικά ο BERNARD LE CARO, έγραψε:
«Όλη η ζωή του π. Ιουστίνου, η διδασκαλία του, δηλ. η θεολογία του, φέρει τη σφραγίδα του Σταυρού. Δεν εξέλεξε τον Χριστόν χωρίς Σταυρόν της Δύσεως∙ άνθρωπος αυτός δεν διενοήθη να χωρίση τον Χριστόν από τον Σταυρόν. Η θεολογία του επέρασε δια του Σταυρού του αγώνος κατά των Παθών. Πως είναι δυνατόν να γίνη ο αγών αυτός; «Δια της μεταλήψεως των αχράντων μυστηρίων και δια των αγίων αρετών», απαντά ο π. Ιουστίνος» (ΠΑΡΑΔΟΣΗ – Σελ. 19).
Έγραψε, επίσης (σελ. 20):
«Με την μάχαιραν του λόγου κατέστρεψε τα είδωλα του αιώνος: Μαρξισμόν, Οικουμενισμόν κ.λ.π.
Δεν είναι αυτό μία πράξις «ξεπερασμένου» φανατισμού, είναι μία πράξις αγάπης, της θείας αγάπης, η οποία θέλει να σώση όλους τους ανθρώπους και να έλθουν εις την επίγνωσιν της αληθείας».
Στην επισκόπηση των χαρακτηριστικών της διδασκαλίας του Αγίου Ιουστίνου, υπογραμμίζουμε τις υπογραμμίσεις του στην έννοια – λειτουργία της Αγιότητος, που είναι η Ορθοδοξία σε εφαρμογή, θεωρητικά και εμπειρικά – πρακτικά.
Ο Bernard Le Caro, έχει γράψει:
«Όταν ομίλει δια τα εκατομμύρια των μαρτύρων της πίστεως ή τους νέους ομολογητάς, όπως είναι ο π. Δημήτριος Ντούτκο ή ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, εδάκρυζε. Μεταξύ των νεομαρτύρων, ο επίσκοπος Αθανάσιος Σαχάρωφ, ο οποίος είχε διέλθει περισσότερα των 30 ετών εις την φυλακήν, εις την εξορίαν, εις τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως είλκυσε περισσότερον την προσοχήν του π. Ιουστίνου∙ Ο κοιμηθείς γέρων (ο π. Ιουστίνος) μου είπε μια ημέραν: «ο Επίσκοπος Αθανάσιος εξεπέρασε τους παλαιούς μάρτυρας της Εκκλησίας και ακόμη τον Άγιον Κλήμεντα, Επίσκοπον Αγκύρας, ο οποίος είχεν περιπετείας 28 ετών» (Παράδοση σελ. 21).
Σχετικά γράφει και ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης για τους Αγίους, που συμφιλιώνουν την πνευματική ζωή με την καθημερινότητα (τρεχούμενη ζωή). Γράφει:
«Οι άγιοι λοιπόν κινούνται, ήτοι ενεργούνται και εμπνέονται υπό του αγίου και τελεταρχικού Πνεύματος, το οποίον σπείρει εις την καρδίαν αυτών σπέρματα θεία και πνευματικά∙ την πίστιν δηλ. και τον φόβον, περί ου είπεν ο Ησαΐας∙ «Δια τον φόβον σου Κύριε, εν γαστρί ελάβομεν και ωδινήσαμεν» (Ησ. κς΄, 18)» (Νέα Κλίμαξ, σελ. 276).
3ο Σχόλιο: Διαβάζοντας το «Εγκόλπιο Ημερολόγιο Αγίου Όρους 2026» της Ι.Μ. Βατοπαιδίου, ως αφιέρωμα στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, διαπίστωσα ότι ο συντάκτης (ή οι συντάκτες) αγνόησαν τις πνευματικές ομολογιακές – αντιαιρετικές αρτηρίες του Αγίου πατρός Ιουστίνου με το ορθόδοξο αίμα τους. Είναι αλήθεια, πως πολλές φορές οι ηγεσίες είτε πολιτικές είτε εκκλησιαστικές, επιστρατεύουν και τον συναισθηματικό – ηθικό παράγοντα, με ηθική επένδυση, για να περάσουν τα φρονήματά τους, τις επιδιώξεις τους∙ φανερώνονται, έτσι, κοντόφθαλμες και προσβλητικά καιροσκοπικές κρύβοντας την αλήθεια.
Φοβάμαι, όμως, την αφέλεια πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών, που στο όνομα (τάχα) της «υπακοής» και της «ταπεινώσεως», πείθονται στους οικουμενιστές ηγουμένους και κληρικούς» (τέλος σχολίου).
Αναμφίβολα, η οικουμενιστική ατμόσφαιρα στις Μητροπόλεις, στις ενορίες και σε (δυστυχώς) Ι. Μονές, έχει υπερτιμήσει την αφέλεια του κόσμου και την «ευφυία» των οικουμενιστών «ποιμένων»!
«Τι είναι αι παραδόσεις ημών; Πάντα όσα ο Θεάνθρωπος Χριστός, ο ίδιος και δια του Αγίου Πνεύματος, έδωσεν εντολήν να κρατώμεν και κατ’ αυτά να ζώμεν∙ παν ό,τι παρέδωκεν εις την Εκκλησίαν Του, εν τη οποία κατοικεί διαρκώς ο ίδιος μετά του Αγίου Πνεύματός Του» (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου