Posted on 17 Απριλίου, 2026
Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος
Καθώς η Εκκλησία μας στις 19 Σεπτεμβρίου εορτάζει την ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Αμφιλοχίου (Μακρή), η περιγραφή του γεγονότος από τον ιερομόναχο π. Ηλία Καλατζή είναι αποδεικτική ότι ο γέροντας της Πάτμου ήταν ειλικρινής και άδολος και ανυστερόβουλος καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού
Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο π. Ηλίας: «Το 1981, στις 19 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πιέσεων πολλών πιστών και των υπευθύνων της Μεγάλης Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πραγματοποιήθηκε η εκταφή των λειψάνων του γέροντος.
Όταν ανοίχτηκε ο τάφος, ο οποίος βρίσκεται μέσα στα πεύκα, όλη η γύρω περιοχή ευωδίασε, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να αρχίσουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. ῾Η ευωδία διαρκούσε και μετά την πλύση των αγίων λειψάνων.
Ο ηγούμενος της Μονής του Θεολόγου Ισίδωρος -ο μετέπειτα μακαριστός επίσκοπος Τράλλεων – ο οποίος παρευρισκόταν στην εκταφή, χρειάστηκε να φύγει για λίγο από το νησί για ανάγκες της Μονής μας. Όταν επέστρεψε μου είπε: -Μύρισε τα χέρια μου, ακόμη ευωδιάζουν μετά το άγγιγμα της κάρας του Γέροντα».
Τι μεγαλύτερο σημάδι ότι στην αγνή καρδιά του είχε ανάψει θερμός ο πόθος της θείας αγάπης, γι’ αυτό και αξιώθηκε ευωδίας και θαυμάτων αλλά και της αγιοποίησής του το 2018, μετά τον τεκμηριωμένο φάκελο, που υπέβαλαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο οι αδελφές της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που εκείνος είχε ιδρύσει.
Όπως ακριβώς η ευωδία των οστών του διαχύθηκε στο περιβάλλον, έτσι και η πίστη του αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, εκδηλώνεται υποδειγματική και θαυμαστή και μέσω των πολλών θαυμάτων του, βεβαιώνοντας ότι εν Κυρίω έζησε και εν Κυρίω απέθανε.
Όταν ζούσε και ενώ βρισκόταν στο κελί του νιώθει ότι κάποια Ελένη από την Ικαρία τον φωνάζει να πάει κοντά της. Κατεβαίνει στο λιμάνι, βρίσκει αμέσως ιστιοφόρο, κατεβαίνει στην Ικαρία και ξαφνικά βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχει προς τη θάλασσα να αυτοκτονήσει (το αποκάλυψη η ίδια αργότερα). Φώναξε, χωρίς να τη γνωρίζει προσωπικά, το όνομά της και η γυναίκα σώθηκε.
Είκοσι ένα χρόνια μετά το θάνατό του, το 1991, η Ειρήνη, ήταν σε σε κωματώδη σχεδόν κατάσταση˙, νοσηλευόμενη στο Ευαγγελισμό από οξεία παγκρεατίτιδα. Φέρανε αγιασμένο νερό, από αυτό, που είχαν πλύνει τα λείψανα του γέροντα Αφιλοχίου, αλείψανε το σημείο του σώματος, όπου το άρρωστο όργανο και η βελτίωση ήρθε ταχεία.
Ό,τι κατόρθωσε ο γέροντας της Πάτμου, το κατόρθωσε γιατί δε νύσταξε, δεν κοιμήθηκε η ψυχή του ούτε για μια στιγμή. Άγρυπνος στεκόταν και όχι αδιάφορος και απαθής.
Είναι ενδεικτικό πολλών πραγμάτων το γεγονός ότι ο αγκάλιαζε με πολύ απλότητα τους πάντες και ιδίως τους ανθρώπους του μόχθου, που προσέτρεχαν κοντά του με ελπίδα.
Και με αυτό τον τρόπο αγάπης του ανέτρεπε πολλά από τα στερεότυπα της κοσμικής πραγματικότητας.
Με ύφος γαλήνιο και λόγο πάντα μεστό και σοβαρό, ανοιγόταν σε μια κοινωνία προσώπων, κοιτώντας τους άλλους στα μάτια και ψάχνοντας πέρα από το τώρα, το μονίμως επίκαιρο.
Η πνευματική οικοδομή του δεν στηρίζεται στην άμμο, αλλά είχε θεμέλιο την ταπείνωση. Αν δεν είχε ταπείνωση ο γέροντας Αμφιλόχιος, κανένα από τα κατορθώματά του δεν θα μπορούσε να σταθεί. Απέφευγε τις ακρότητες, αλλά και τις ψευδοευγένειες στη συμπεριφορά του.
Έκρινε αυστηρά τον εαυτό του και με επιείκεια τους άλλους και δεχόταν ευχαρίστως την κριτική και τις υποδείξεις. Και έτσι κατέκτησε τη δυσκολοπάτητη κορυφή των αρετών. Και ας θεωρούσε τον εαυτό του τελευταίο…
Είχε γίνει ένα με τον Κύριο. Της χάρης, της παντοδυναμίας Του μέτοχος. Άνθρωπος ουράνιος. Στοιχείο ευεργετικό για τον εαυτό του και τους άλλους.
Έχουμε ανάγκη να γίνουμε μακρόθυμοι και υπομονετικοί, όπως μακρόθυμος και υπομονετικός ήταν ο γέροντας Αμφιλόχιος.
Γιατί η ζωή μας είναι γεμάτη από αντιξοότητες και απρόσμενες καταστάσεις. Γιατί έχουμε να κάνει με συνανθρώπους μας ατελείς, οξύθυμους, όπως ενδεχομένως να είμαστε και εμείς, άδικους πολλές φορές και κακούς.
Τι χρειάζεται; Η μακροθυμία και η υπομονή του γέροντα Αμφιλοχίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου