«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν»(Μαρκ. 8,34)

Διάγγελμα απευθύνει ο Χριστός προς τον κόσμον. Και μάλιστα διατυπώνει τους όρους υπό τους οποίους μας δέχεται να Τον ακολουθήσωμε. Πρώτα από όλα όμως με αυτές Του τις λέξεις τονίζει όλως ιδιαιτέρως ότι μόνον ελευθέρως μπορεί κάποιος να Τον ακολουθήσει «Ὅστις θέλει». Και κατ' αυτόν τον τρόπον διακηρύσσει την κατοχύρωσιν  και το απαραβίαστον της ελευθερίας του ανθρώπου. Όντως, η χριστιανική πίστις και η χριστιανική ζωή είναι κατ' εξοχήν πράξεις ελευθερίας. Εάν θέλεις , θα πιστεύσης. Και αν ελευθέρως το αποφασίσης  θα ζήσης κατά Χριστόν. Η πίστις δεν επιβάλλεται αναγκαστικώς. Παραμένει πάντοτε «πραγμάτων  έλεγχος ού βλεπομένων» (Εβρ. Ιαi)

Τις αλήθειες της πίστεως δεν τις επιβάλλει η παρατήρηση και η ψηλάφηση δια των αισθήσεων. Τις δεχόμεθα (όσοι τις δεχόμεθα) ελευθέρως προσχωρούντες προς τον αποκεκαλυμμένον λόγον του Θεού. Αλλά , και προς την εφαρμογήν και βίωσιν εις την πράξιν των όσων επιτάσσει ο λόγος του Θεού, πάλιν ελευθέρως πράττει ο πιστός και ευσεβής χριστιανός.

Αντιθέτως «πᾶς ὁ ποιών τήν ἁμαρτίαν δοῦλος ἐστί τῆς ἁμαρτίας» λέγει ο Χριστός μας (Ιω. η'34). Και το βεβαιώνει η πραγματικότης. Ενώ θα ήθελε να απαλλαγεί και να εγκαταλέιψει το οποιονδήποτε πάθος δεν έχει την άνεσιν να το πράξει. Λέγει ο Θείος Απόστολος« Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ' ὅ οὐ θέλω κακόν, τοῦτο πράσσω». Και αλλού πάλι μας λέγει: «Συνήδομαι τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ κατά τον ἔσω ἄνθρωπον, βλέπω δε ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον...αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμ.ζ'19,22-23). Αυταπατάται αυτός ο άνθρωπος, εάν νομίζει ότι έχει ελευθερίαν.

Απλώς θέλει να κάνει ότι του αρέσει, οτι τον ευχαριστεί ή τον συμφέρει. Αλλά δεν είναι ελευθερία. Είναι ασυδοσία. Υπό το όνομα και το πρόσχημα της ελευθερίας καλύπτονται οι πλέον αυθαίρετες και αμαρτωλές ενέργειες και καθεστώτα όντως τυραννικά.

Δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι η ελευθερία είναι το έξοχον δώρον του Θεού προς τον άνθρωπον και την έχουν ταυτίσει με την ασυδοσίαν. Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία. Και την απάντηση σε όσους διαστρέφουν την αληθή έννοιαν της ελευθερίας, είτε είναι άτομα, είτε καθεστώτα και ιδεολογίες και ρεύματα κοινωνικά και πολιτικά, τη δίδει ο Απ. Πέτρος «Ἐλεύθεροι καί μή ώς ἐπικάλυμμα τῆς κακίας ἔχοντες τήν ἐλευθερίαν» (Α' Πετρ.2,16)

Η θρησκευτική πίστις είναι απόδειξη της ελευθερίας, διότι «Ὅστις θέλει» πιστεύει και αποδέχεται τις θρησκευτικές αλήθειες. Ευλόγως γεννάται το ερώτημα: κατά ποίαν λογική ν είναι ελευθερία η απαγόρευσις της πίστεως και της θρησκείας; Πώς μπορεις να λες ότι είσαι ελεύθερος και συγχρόνως να μη μπορεις να αποδεσμευθής από την κυριαρχίαν των αδυναμιών σου; «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», είπεν ο Κύριος. Και είναι όχι απλώς ελεύθερος , αλλά ηρωϊκός ο χριστιανός που το αποφασίζει. Μια τέτοια απόφασις σημαίνει και αποδοχήν των υποχρεώσεων «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τον σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».

Σοβαρές υποχρεώσεις, υποχρεώσεις συνέπειας και υπευθυνότητας, αλλά πάντοτε στηριζόμενες στην ελευθέραν εκλογήν, στον λόγον του Χριστού μας «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν»

Κήρυγμα Κυριακής μετά της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, του Πρωτ. Παναγιώτη Δ. Ρούβαλη

pentapostagma