Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

                Σύμφωνα με τήν διδασκαλία τής Εκκλησίας η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός ούτε προϊόν βιολογικής εξέλιξης τών ειδών. Τό βιβλίο τής Γενέσεως στήν Παλαιά Διαθήκη μαρτυρεί ότι ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίσθηκε στήν γή συνιστά δημιουργική πράξη τού Θεού. Και ο άνθρωπος συνομιλούσε με τόν Θεό και με τα δημιουργήματά του. Είχε συνείδηση ότι η ύπαρξή του οφειλόταν στόν Θεό και η ζωή του ήταν πάλι δώρο Θεού με αιώνια προοπτική. Όταν όμως παρήκουσε τόν Θεό και εξήλθε τού παραδείσου, τότε η ζωή του πτώχευσε από χαρίσματα, από θεία γνώση και ελπίδα αιωνιότητας. Έχασε τήν πνευματικότητά του και έγινε σαρκικός. Ο άνθρωπος, όπως γράφει ο προφήτης Δαβίδ, «εν τιμή ών, ου συνήκεν, παρασυνεβλήθη τοίς κτήνεσι τοίς ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς».

                Από αυτήν τήν πνευματική φτώχεια έσωσε τόν κόσμο ο Χριστός με την έλευσή Του. Δηλαδή η πηγή τής ζωής ήλθε στήν γή για να ξαναδώσει στήν ανθρώπινη ζωή τόν πνευματικό της χαρακτήρα, τήν διαχρονική της αξία, να τήν χαριτώσει με τις δωρεές τού Αγίου Πνεύματος.

                Ο απόστολος Παύλος με μια φράση μας εξηγεί τό πώς μετατράπηκε η ζωή τού σε ζωή εν Χριστώ. Μας λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι», δηλαδή έχω συσταυρωθεί με τον Χριστό. Προσάρμοσε τό θέλημά του στο σταυρωμένο θέλημα τού Χριστού. Εναπέθεσε όλες τις επιθυμίες τής ψυχής του και τις κινήσεις τού σώματός του στήν Σταυρική θυσία τού Κυρίου Ιησού για να τα καθαρίσει Εκείνος από κάθε νοσηρό πάθος, όπως ψάλλει η Εκκλησία: «Ψυχή και σώμα γαρ αναλαβών τω πάθει απ’ αλλήλων διέτεμε», δηλαδή έκοψε τα πάθη τής αμαρτίας και απ’ τήν ψυχή και απ’ το σώμα, ώστε να γίνει κατά χάριν απαθής. Και η μεταβολή αυτή έγινε με τήν δύναμη τού Αγίου Πνεύματος. Διότι ο Χριστός ιερουργεί τήν σωτηρία τών ανθρώπων, δηλ. τήν επιστροφή τής ζωής τού κόσμου προς τόν Θεό με την χάρη τής θυσίας Του και τήν δύναμη τού Αγίου Πνεύματος. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι «όπου ο Χριστός εμφανίζεται εκεί και το Πνεύμα προστρέχει. Και στήν ένσαρκο παρουσία τού Χριστού ήταν μαζί Του αχώριστον… και όταν ο διάβολος καταργείται συμπαρίσταται και τό Πνεύμα και η ένωσή μας με τόν Θεό γίνεται με τήν βοήθεια τού Αγίου Πνεύματος». Επομένως, η συσταύρωσή μας με τόν Χριστό είναι ενέργεια Πνεύματος Αγίου, που ξεκινά από τήν βάπτισή μας μέχρι και τής εν Χριστώ τελειώσεώς μας.

                Όταν ο άνθρωπος καθαρισθεί από τα πάθη του και γίνει απαθής με τήν βοήθεια τού Αγίου Πνεύματος τότε περνά σε μια άλλη ζωή, τήν ζωή τού Χριστού, δηλ. αναζωογονείται. Ο Απόστολος εκφράζει αυτήν τήν εμπειρία λέγοντας ότι «ζώ δε ουκέτι εγώ, ζει δεν εμεί Χριστός», που σημαίνει ότι ο άνθρωπος συμμετέχεις τήν τελειότητα τού Θεού μολονότι ως άνθρωπος είναι ατελής. Ο άγιος Εφραίμ γράφει ότι οι απαθείς προχωρούν χωρίς να χορταίνουν προς τό ύψιστο ποθούμενο (τον Θεό) και ζούν μέσα στήν χάρη τής τελειότητος τού Θεού χωρίς τέλος. Δηλ. το Πνεύμα το Άγιο οδηγεί τήν ψυχή με συνεχείς πνευματικές ανατάσεις εκεί όπου γίνεται όλη φώς, όλη οφθαλμός, όλη πνεύμα, όλη χαρά, όλη αγαλλίαμα, όλη αγάπη, όλη αγαθότητα και χρηστότητα Θεού. Αυτή είναι η κοινωνία ζωής με τόν Χριστό.

                Το «ζή δε εν εμοί Χριστός» τού απ. Παύλου δεν εκφράζει απλά και μόνο πρόθεση και διάθεση, αλλά κατάσταση πνευματική μέσα στήν οποία η ζωή τού ανθρώπου συνενώνεται με τήν ζωή τού Χριστού και χαριτώνεται, πλουτίζει εν Πνεύματι, αγιάζεται και βιώνει τήν αιωνιότητα και αγαθότητα τού αληθινού Θεού με τήν συνεργία τού Παρακλήτου.

                Όλο αυτό το θαύμα τής εν Χριστώ ζωής που μας καταθέτει ο Απόστολος, συντελείται μέσα στήν ζωή τής Εκκλησίας. Γιατί η ζωή της είναι η ζωή τού Χριστού που με τήν ζωοποιώ πνοή τού Πνεύματος τού Αγίου οδηγούν και πάλι τόν άνθρωπο κοντά στον προαιώνιο Πατέρα Θεό, μέσα στήν χάρη Του. Κάνουν τήν ανθρώπινη φύση και πάλι πλούσια. Τής δίνουν νόημα αιώνιο να υπερτερεί τών υλικών αναγκών. Μέσα στίς ιερές συνάξεις τής Εκκλησίας ο Παράκλητος δίνει με τήν χάρη του πολλαπλές δωρεές στούς πιστούς: άλλους αφυπνίζει, άλλους καθαρίζει, άλλους ανακουφίζει, ,άλλους θερμαίνει, άλλους φωτίζει και σοφίζει, όλους όμως αγιάζει, καλύπτει και συμπληρώνει τις ατέλειές τούς και τούς παρουσιάζει στόν επουράνιο Πατέρα «εν πίστει τετελειωμένους».

                Η ζωή μας χωρίς Χριστό μοιάζει με ορφανό χωρίς Πατέρα. Νιώθουμε μόνοι μέσα σε πλήθος ανθρώπων. Αν και πολλοί από μας θέλουμε να είμαστε χειραφετημένοι, αισθανόμαστε απροστάτευτοι μέσα σ’ έναν προηγμένο κατά τα άλλα σύγχρονο κόσμο με προσφορά υλικών αγαθών και ανέσεων χωρίς όμως Χριστό. Ενώ «οι εκζητούντες τόν Κύριον»  δεν  θα νιώσουν ποτέ ελλιπείς, ποτέ μόνοι, αλλά θα γεμίζει «τα πάντα εν πάσι Χριστός».

Αρχιμ. Χ.Ν.