Η ΖΩΟΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

                Στο σημερινό Ευαγγέλιο «πληρούται», εκπληρώνεται αυτό το οποίο προείπε ο προφήτης Ησαΐας ότι ο Χριστός θα απευθυνόταν και σ’  αυτούς που έμεναν στα όρια τών φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ, πέρα από τόν Ιορδάνη ποταμό, περιοχή που την ονομάζει «Γαλιλαία τών εθνών», επειδή εκεί ζούσαν πολλοί εθνικοί και ειδωλολάτρες. Ήταν, θα λέγαμε με τα σημερινά δεδομένα μία «πολυπολιτισμική» περιοχή. Πράγματι, με το που άκουσε για τήν φυλάκιση από τόν Αντίπα τού Ιωάννου τού Βαπτιστή, ο Χριστός αναχώρησε για τήν Γαλιλαία, εγκαταλείποντας όμως μετά από λίγο τήν Ναζαρέτ.

                Γιατί εγκατέλειψε τήν Ναζαρέτ; Στην Ναζαρέτ κατοικούσαν Ιουδαίοι. Οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να βλέπουν τόν Θεό κατ’ αποκλειστικότητα. Σαν κάποιον που τούς διάλεξε απ΄ όλα τα έθνη, τούς κατέστησε «εκλεκτό του λαό». Πίστευαν ότι με το που επιλέχθηκαν και μόνο σώθηκαν, όπως κι αν εννοούσαν αυτήν τήν σωτηρία. Λησμόνησαν ότι αυτοί έπρεπε να γίνουν η αιτία να μάθουν και τα άλλα έθνη τόν αληθινό Θεό. Αυτό τούς τόνιζαν συχνά και οι προφήτες τής Παλαιάς Διαθήκης γι’ αυτό και έπεφταν στήν δυσμένειά τους. Σίγουρα λοιπόν ένα τέτοιο κήρυγμα που «παγκοσμιοποιούσε» τον Θεό, δεν θ’ άρεσε στήν ακοή τους. Ο Χριστός λοιπόν τούς εγκαταλείπει και πορεύεται στα μέρη πέρα από τόν Ιορδάνη ποταμό.

                Χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί κι εμείς οι Νεοέλληνες πολλές φορές γινόμαστε διαπρύσιοι κήρυκες τής Ορθοδοξίας ανά τήν οικουμένη, αλλά με μία νοοτροπία «εκλεκτών»,  ότι δηλαδή τάχατες διαφέρουμε από τούς άλλους λαούς. Θεωρούμε τούς εαυτούς μας νέο περιούσιο λαό, τον οποίο κατά κάποιο τρόπο υποχρεούται ο Θεός να σώσει. Είναι σημαντικό να προσέξει κανείς ότι ειδικά αυτοί οι κύκλοι ελάχιστη ή μηδενική σχέση έχουν με τήν Εκκλησία μας, τα σωστικά μυστήριά της, την μελέτη τής Αγίας Γραφής. Έχουν μετατρέψει τήν πίστη σ’ ένα ιδεολόγημα που εξυπηρετεί τήν εθνική τους μεγαλομανία. Ο Χριστός όμως γίνεται περισσότερο από σαφής μέσα από τό στόμα τού αποστόλου Παύλου: «Δεν υπάρχει πιά Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα· όλοι σας είστε ένας, χάρη στόν Ιησού Χριστό». Ο Χριστός έλαβε σάρκα, κήρυξε, θαυματούργησε, σταυρώθηκε, ετάφη, αναστήθηκε για όλους τούς ανθρώπους. Δεν μπορεί να γίνει αισθητή σ’ εμάς αυτή Του η αγάπη, παρά μόνο εφόσον αρχίζουμε συνειδητά να συγγενεύουμε μαζί Του μέσα από τήν μετάνοια.

                Μετάνοια (μετά –νούς), σημαίνει ότι αλλάζει ο νούς τού ανθρώπου. Δεν πρόκειται για μια ψυχοσυναισθηματικού τύπου επιφανειακή αλλαγή τού ανθρώπου, κάποια αλλαγή συναισθημάτων και ψυχολογίας δηλαδή, αλλαγή ιδεών ή διάθεσης, που ακριβώς επειδή κινείται σε επίπεδο ψυχικό, φυσικό, δεν διαρκεί. Φυλλορροεί χωρίς να δέσει καρπό και ο άνθρωπος κινείται δίχως άξονα, ασπόνδυλος. Μετάνοια σημαίνει αλλαγή τού τρόπου ζωής, ριζική αλλαγή νοοτροπίας σε σημείο που ο άνθρωπος να διαπιστώνει ότι τα ίδια μάτια έχει και αλλιώτικα βλέπει, τα ίδια αυτιά έχει αλλά αλλιώς ακούει, το ίδιοι σώμα έχει και αλλιώς το χρησιμοποιεί και αλλιώς κινείται, αλλιώς μιλάει, αλλιώς κατανοεί. Είναι γιατί ζει το τού αποστόλου Παύλου  «ζώ δε ουκέτι εγώ, ζη δεν εν εμοί Χριστός». Γίνεται και είναι ελεύθερος τότε ο άνθρωπος, αυτό που ο γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης και Ησυχαστής ονομάζει «μηχάνημα τού Θεού».

                Κατανοεί τότε ο μετανοημένος, συχνά μέσα σε πλημμυρίδα δακρύων, ότι όσα γράφει ο Ιερό Ευαγγέλιο είναι η μόνη αλήθεια και αφορούν όλα στόν ίδιο. Τό αποτέλεσμα είναι να επικεντρώνεται δημιουργικά στόν εαυτό του προσπαθώντας να τηρήσει αυτά που τό Ευαγγέλιο εντέλλεται, μην τυχόν και αλλιώς  χαλάσει σαν άνθρωπος· καθόλου δεν τόν επηρεάζουν οι σκέψεις και πράξεις τών άλλων. Έχει να κάνει παρατηρήσεις μόνο στόν ίδιο του τόν εαυτό. Απεναντίας όσο αυστηρότερος είναι στόν εαυτό του, τόσο επιεικέστερος είναι στούς άλλους. Τους δικαιολογεί αφού, σκέπτεται, ότι τούς λείπει η Χάρις τής μετανοίας τήν οποία έχει ο ίδιος. Αλλά πιθανόν να μην τήν εκτιμάει κι αυτή, όσο ίσως θα τήν εκτιμούσαν οι συγκεκριμένοι αμαρτωλοί, αν τούς είχε αγγίξει· θα ήταν οπωσδήποτε καλύτεροί του. Δεν μένει επομένως χώρος για να ανυψωθούν είδωλα εγωισμού σε μια μετανοούσα καρδία. Έχει μπεί σε μια ευλογημένη διαδικασία ατέλεστης ( δίχως τελειωμό) μετάνοιας όπου όσο τό πένθος βαθαίνει λόγω τής συναίσθησης τών αμαρτιών, τόσο και η χαρά επίσης βαθαίνει λόγω τής αίσθησης ότι μας ανέχεται ο Κύριος. Αυτή η αίσθηση χαρμολύπης ευχόμαστε και προσευχόμαστε να μας δοθεί από Εκείνον, αγαπητοί αδελφοί.

Αρχιμ. Ε.Τ.