Το μέγεθος και ο βαθμός κινητοποίησης της οθωμανικής ισχύος κατά το 1ο έτος της Ελληνικής επανάστασης

Γράφει ο Χρόνης Βάρσος
Φιλόλογος-Ιστορικός Ερευνητής
Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η εντύπωση, ότι ο οθωμανικός στρατός στα χρόνια της επανάστασης του 1821 ήταν ανεκπαίδευτος, απειροπόλεμος, με ανίκανη κατά το πλείστον ηγεσία, χωρίς στρατηγική και σχέδιο μάχης. Την άποψη αυτή συντηρεί έως σήμερα ο απίστευτος ηρωισμός των Ελλήνων επαναστατών, οι φωτεινές μορφές των μεγάλων ηγητόρων της παλιγγενεσίας και τα εντυπωσιακά πολεμικά τους κατορθώματά. Το παρόν άρθρο θα προσπαθήσει να καταδείξει τη λανθασμένη αυτή αντίληψη, αναδεικνύοντας συνοπτικά το βαθμό κινητοποίησης της τουρκικής πολεμικής μηχανής και την υπερπροσπάθεια που κατεβλήθη κατά το 1^ο έτος του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα.
Η ελληνική επανάσταση που ξέσπασε το 1821, για πολλούς σε λάθος χρόνο, υπό τη βαριά σκιά της υπερσυντηρητικής Ιεράς Συμμαχίας και η 9ετης τιτάνια σύγκρουση που ακολούθησε, πέραν των τεράστιων διπλωματικών συνεπειών και διεργασιών που επέφερε, συγκλονίζοντας την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και διαμορφώνοντας ένα κύμα φιλελληνισμού, συντάραξε συθέμελα την παρακμάζουσα αλλά πάντα ισχυρότατη οθωμανική αυτοκρατορία.
Οι Έλληνες κλήθηκαν να αναμετρηθούν στο πολεμικό πεδίο με μια υπερμεγέθη δύναμη για τα δεδομένα των ολιγάριθμων, απειροπόλεμων και ανεπαρκώς εξοπλισμένων επαναστατικών σωμάτων. Αν εξαιρέσει κανείς την ικανότατη στρατιωτική ηγεσία του αγώνα κατά το πρώτο έτος (Θ. Κολοκοτρώνης, Οδ. Ανδρούτσος, Μ. Μπότσαρης, Α. Μιαούλης), ένα πυρήνα εξαίρετων μαχητών όπως οι Σουλιώτες, οι Μανιάτες ή οι Σφακιανοί, το σύνολο των εμπειροπόλεμων κλεφταρματολών αλλά και όσων είχαν υπηρετήσει σε δυτικούς στρατούς στα Επτάνησα καθώς και τα πληρώματα του στόλου με τον υψηλό βαθμό ναυτοσύνης, η πλειοψηφία των αγωνιστών που ρίχτηκαν στη φωτιά της μάχης ήταν επί της ουσίας άπειρη, άοπλη και ανεκπαίδευτη.

Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε’
Η οθωμανική αυτοκρατορία την περίοδο έκρηξης της επανάστασης βίωνε, ασφαλώς, πολλαπλά προβλήματα. Η αποστασία του ισχυρότατου Αλή πασά των Ιωαννίνων απαίτησε την εμπλοκή μεγάλων σουλτανικών δυνάμεων στο μέτωπο της Ηπείρου ήδη από τον Ιούλιο του 1820 (έως και τον Ιανουάριο του 1822), υπό την ηγεσία αρχικά του Ισμαήλ Πασόμπεη. Στις αρχές του 1821 εστάλη όμως στα Γιάννενα, προς αντικατάστασή του, ως αρχισερασκέρης, ο ικανότατος Μόρα Βαλεσή, Χουρσίτ Αχμέτ πασάς, που ασφαλώς η απουσία του από την Πελοπόννησο έπαιξε κρίσιμο ρόλο στις ελληνικές επιτυχίες των πρώτων μηνών. Παράλληλα, από το Φθινόπωρο του 1820, στα ανατολικά σύνορα με τη σιϊτική Περσία του Φαθ Αλή Σαχ, σημειώνονταν χαμηλής έντασης συγκρούσεις που εξελίχθηκαν σε ανοιχτή πολεμική σύρραξη μεταξύ των δύο χωρών μέχρι τον Ιούλιο του 1823, εξέλιξη που ασφαλώς ενέπλεξε ικανό αριθμό οθωμανικού στρατού. Επιπλέον στην περιοχή Παλαιστίνης-Συρίας-Λιβάνου οι τοπικοί πασάδες είχαν εμπλακεί σε πολεμικές έριδες μεταξύ τους για τον έλεγχο της παραλιακής ζώνης. Τέλος έντονος ήταν ο φόβος ξεσπάσματος ενός νέου ρωσσο-τουρκικού πολέμου, μετά τον Ιούλιο του 1821, λόγω της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών με την αποχώρηση του Ρώσου πρέσβη Στρόγανωφ από την Κωνσταντινούπολη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την εκτέλεση του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ και τις ανεξέλεγκτες σφαγές των Ορθοδόξων χριστιανών υπηκόων. Ο φόβος ενός ρωσσο-τουρκικού πολέμου δεν επιβεβαιώθηκε παρά μόλις τον Απρίλιο του 1828 , αλλά καθώς ήταν πάντα ένα πιθανό σενάριο, δέσμευε πολύτιμες δυνάμεις στα σύνορα, ενώ το ενδεχόμενο ναυτικής επίθεσης από τη κατεύθυνση της Σεβαστούπολης, κρατούσε τον κύριο όγκο του σουλτανικού ναυτικού (ειδικά των 4 τεράστιων τρίκροτων των 118-130 πυροβόλων) στην Κωνσταντινούπολη και τον Εύξεινο Πόντο υπό τον καπουδάν πασά Ντελή Αβδουλάχ. Το σενάριο αυτό βέβαια απέτρεψε και τη μαζική σφαγή των υπόδουλων Ελλήνων της αυτοκρατορίας, όπως ήταν οι αρχικές σκέψεις, ως αντίδραση της Πύλης στην επανάσταση, σχέδιο που προωθούσε ο αρχιγραμματέας του Διβανίου (σουλτανική κυβέρνηση) Μεχμέτ Σαϊντ Χαλέντ εφέντης. Γι’ αυτό το λόγο παύθηκε και δολοφονήθηκε το Μάρτιο και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης (Σεϊχ Ουλ Ισλάμ) Χατζή Χαλίλ εφέντη λόγω της μετριοπάθειάς και της άρνησής του να υπογράψει το σχετικό φετφά (διάταγμα).
Παρόλα ταύτα η αυτοκρατορία ήταν τεράστια σε μέγεθος, με ανεξάντλητους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό. Στο πλευρό της βρίσκονταν οι ημιανεξάρτητοι πασάδες της Τύνιδας, του Αλγερίου, της Τρίπολης αλλά και ο Μεχμέτ Αλής της Αιγύπτου, ιδίως από το 1824. Παράλληλα απολάμβανε και τη διπλωματική υποστήριξη των δυνάμεων της Ιεράς Συμμαχίας και την αμέριστη βοήθεια της Αυστρίας και του Μέττερνιχ προσωπικά. Ειδικά η στάση των αγγλικών και αυστριακών πλοίων στο Αιγαίο και το Ιόνιο, ήταν σε σταθερή βάση, απροκάλυπτα φιλοτουρκική και προκλητικά επιθετική απέναντι στους Έλληνες. Με σωρεία εχθρικών ενεργειών όπως ποικίλες μορφές συστηματικής κατασκοπείας, ενίσχυση με εφόδια τουρκικών φρουρίων, έτοιμων να παραδοθούν στους Έλληνες και παραχώρηση των Ιονίων λιμανιών στον τουρκικό στόλο για ανεφοδιασμό και επισκευές, στέκονταν αλληλέγγυα στο σουλτάνο.

» Μάχη των Ελλήνων κατά των Τούρκων εις την γέφυραν της Αλαμάνας». Π. Ζωγράφος – Ι. Μακρυγιάννης. (Γενάδειος Βιβλιοθήκη).
Αν εξαιρεθούν οι επιχειρήσεις στον Δούναβη και τη Μολδοβλαχία με στόχο την καταστολή του κινήματος του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ουσιαστικά όλη η πολεμική κινητοποίηση του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ (1808-1839) για την αντιμετώπιση της επανάστασης κατά το 1821, εστιάστηκε στην ενίσχυση της Τρίπολης και στον απεγκλωβισμό της από την πολιορκητική λαβίδα του Θ. Κολοκοτρώνη, που την έσφιγγε ολοένα και περισσότερο. Συνολικά εντός του 1821, σχεδόν 200.000 τουρκικού στρατού κινητοποιήθηκαν συνολικά σε διάφορα μέτωπα (Ηγεμονίες, Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Ρούμελη, Μοριάς, Κρήτη, νησιά, μικρασιατικά παράλια) για να καταστείλουν τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Στην προσπάθεια αυτή ο ρόλος του Χουρσίτ πασά, του πλέον ικανού στρατιωτικού που διέθετε η Πύλη στην αρχή του αγώνα, ήταν κομβικός, αλλά καθώς παρέμενε εγκλωβισμένος στο μέτωπο της Ηπείρου εναντίον του Αλή πασά και των Σουλιωτών «συμμάχων» του, οι πρωτοβουλίες που πήρε για την ενίσχυση της πολιορκούμενης Τρίπολης, αν και σωστές, απέτυχαν οικτρά.
Ο Σεπτέμβριος του 1821 χαρακτηρίστηκε από την οριστική καταστολή της επανάστασης στις Ηγεμονίες, τη στενή πλέον πολιορκία του Αλή πασά μέσα στο κάστρο των Ιωαννίνων και από την πτώση της Τριπολιτσάς. Η επιχειρησιακή αδυναμία του – κατά τα άλλα εντυπωσιακού σε μέγεθος και ισχύ – οθωμανικού ναυτικού (σε όλη τη διάρκεια του 1821 έγιναν μόλις 3 έξοδοι της σουλτανικής αρμάδας – ανεπιτυχείς σε γενικές γραμμές), τα στρατηγικά και τακτικά λάθη του, η διστακτικότητα του καπετάν μπέη, Καρά Αλή, να επιδιώξει μια αποφασιστική σύγκρουση, αλλά και η παράλληλη εξαιρετική δράση του ελληνικού (τρινήσιου) στόλου, έπαιξαν φυσικά τεράστιο ρόλο σ’ αυτήν την εξέλιξη. Η ήττα όμως και ο θάνατος του Αλή πασά τον Ιανουάριο του 1822, αποδέσμευσαν χιλιάδες στρατού και ως πρωταρχικός στόχος του σουλτάνου για τη συνέχεια τέθηκε η ανακατάληψή της Τρίπολης που λογικά θα σήμαινε και την απαρχή της ήττας των Ελλήνων.
Δεν πρέπει να παραγνωρίζει κανείς τη σημασία της αντικατάστασης δύο Μεγάλων βεζίρηδων, του Σαγίντ Αλή πασά που εξορίστηκε στην Καλλίπολη και του Μπεντερλί Αλή πασά που εκτελέστηκε από το σουλτάνο, μέσα σε μόλις 30 μέρες, μεταξύ Μαρτίου-Απριλίου, λόγω της αδυναμίας τους να καταστείλουν την επανάσταση. Συνολικά 9 Μεγάλοι βεζίρηδες άλλαξαν την περίοδο του αγώνα 1821-1829 (!), στοιχείο που δείχνει σαφέστατα το βαθμό του πανικού που είχε καταλάβει την Πύλη από την ελληνική επανάσταση και τις αρχικές της επιτυχίες.
Ο τεράστιος βαθμός στρατιωτικής κινητοποίησης της οθωμανικής δύναμης, όχι μόνο κατά το πρώτο έτος που αφορά το παρόν άρθρο, αλλά και σε όλη την επόμενη περίοδο 1822-1829 (ιδίως με τη συμμετοχή της ισχυρότατης Αιγύπτου το 1824-1828), μαρτυρά από μόνος του τη δυσκολία του επαναστατικού εγχειρήματος. Η χαώδης διαφοράς ισχύος μεταξύ των δυνάμεων που αναμετρήθηκαν στον ελλαδικό χώρο για 9 συναπτά έτη απαιτούσε από την πλευρά των Ελλήνων τεράστιο βαθμό μαχητικότητας, αποφασιστικότητας, ευφυΐας, αντοχής, ευρηματικότητας και ηρωισμού. Τα στοιχεία αυτά διέκριναν τους προγόνους μας σε εκείνη την τιτάνια σύγκρουση που ξεκινούσε και στην οποία τελικά ανταπεξήλθαν με απόλυτη επιτυχία, κατανικώντας υπερμεγέθεις στρατούς και στόλους, σε ένα εξαιρετικά δυσμενές πολιτικο-στρατιωτικό και διπλωματικό περιβάλλον, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην υπόθεση της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.
** όλες οι ημερομηνίες που αναφέρονται αφορούν το παλιό ιουλιανό ημερολόγιο
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
(1) K. Αλεξανδρής, ΑI NAYTIKAI ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΑΓΩΝΟΣ 1821-1829, Αθήνα, 1930
(2) ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Τόμος ΙΒ΄, εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1979
(3) Απ. Βακαλόπουλος, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, τόμοι Ε-Η, εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1980-88
(4) Διον. Κόκκινος, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ, εκδόσεις Μέλισσα, Αθήνα, 1957
(5) Κων. Παπαρρηγόπουλος, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, εκδόσεις Φάρος, Αθήνα, 1984
(6) Μ. Σίμψας, ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, τόμος Γ-Δ, εκδόσεις ΓΕΝ, Αθήνα, 1980
(7) Σπ. Τρικούπης, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, εκδόσεις Λιβάνης, Αθήνα, 1993
 https://cognoscoteam.gr

Τριών Ιεραρχών: Οι αντιεξουσιαστές

 

Τριών Ιεραρχών: Σήμερα που η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τόσο έντονη κοινωνική αδικία, που καθένας νοιώθει «το δίκαιο να τον πνίγει» και είναι στα όρια να πάρει «το νόμο στα χέρια του». Που είναι έτοιμος να οργανωθεί και να αγωνιστεί εναντίον όλων αυτών που έμμεσα ή άμεσα τον εκμεταλλεύονται και του «ρουφάνε το αίμα», πυκνώνοντας τις τάξεις των «αγανακτισμένων».

Σήμερα, λοιπόν, τι θα μπορούσαν να πουν στους ανθρώπους αυτούς της σημερινής εποχής, τρία γεροντάκια που έζησαν τόσο παλιά;
Θα έλεγα ότι οι τρεις Ιεράρχες είναι τα πιο κατάλληλα και επίκαιρα πρόσωπα για τους ανθρώπους της σημερινής εποχής. Γιατί, χωρίς υπερβολή, ανήκουν στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο»! Ναι. Αντιτάχθηκαν με την κακώς νοούμενη εξουσία και δεν δίστασαν να τα βάλουν με τους ισχυρούς της εποχής τους. Για να θυμηθούμε: Ο Μέγας Βασίλειος αντιμέτωπος με τον αυταρχικό έπαρχο Μόδεστο που «απειλούσε θεούς και δαίμονες» για να αρέσει στον αιρετικό αυτοκράτορά του Ουάλη. Ο ιερός Χρυσόστομος αντιμέτωπος με την ματαιόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία και τις μηχανορραφίες της για να τον εξοντώσει. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντιμέτωπος με τους πληρωμένους εγκληματίες που ήθελαν να του κλείσουν το στόμα. Κι αυτά γιατί ενοχλούσε το κήρυγμά τους, έλεγχε η ακεραιότητα του ήθους τους…
Προσπάθησαν να τους εξαγοράσουν, δεν πουλήθηκαν. Τους απείλησαν, δεν φοβήθηκαν. Τους κακοποίησαν, δεν λύγισαν! Αλλά κι ο αγώνας τους ήταν ευγενής. Δεν πήραν τα καδρόνια στα χέρια, δεν έκαναν καταστροφές, δεν επιδόθηκαν σε «πλιάτσικο», δεν φορούσαν κουκούλες! Έκαναν τον αγώνα τους επώνυμα και όχι ως «γνωστοί άγνωστοι». Γι’ αυτό και ο αγώνας τους δεν ήταν περιθωριακός αλλά ήταν στο επίκεντρο της κοινωνίας και των εξελίξεων και είχαν την εκτίμηση, τον σεβασμό και την συμπαράσταση του λαού χάριν του οποίου αγωνίζονταν!

Το μυστικό τους; Κοινό και για τους τρεις: Η ζωντανή σχέση τους με τον Χριστό και την Εκκλησία. Από κει αντλούσαν θάρρος, δύναμη, σταθερότητα, διάκριση. Η σχέση τους με τον Κύριο, άνοιγε τους ορίζοντές τους και μπορούσαν να διακρίνουν και να κρίνουν σωστά τα ανθρώπινα πράγματα, όπως το είπε ο Κύριος: «καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ιω. 8, 32) ενώ διαβεβαίωνε ότι «ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ὁδὸς καὶ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ιω. 14, 6). Η σχέση με το Χριστό είναι σχέση με την Αλήθεια και σχέση με την μοναδική προϋπόθεση να είναι κανείς ελεύθερος!
Ας μη μας διαφεύγει ότι υπάρχουν χώροι, «κέντρα αποφάσεων», αντιλήψεις, που δεν θέλουν να έχουμε σχέση με το Θεό και την Εκκλησία του. Ειδικά δεν θέλουν οι νέοι να έχουν αυτή τη σχέση. Γιατί δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι. Φοβούνται τους ελεύθερους νέους γιατί δεν είναι διαχειρίσιμοι!
Να παραμείνουμε ενωμένοι με τον Κύριο και την Εκκλησία του! Για να παραμείνουμε ελεύθεροι, αλύγιστοι, ανυποχώρητοι, ασυμβίβαστοι και σταθεροί στις αρχές μας. Για να έχει νόημα και να είναι όμορφος και αποτελεσματικός ο αγώνας μας. Όπως οι τρεις Ιεράρχες…
π.Βασίλειος

 https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/trion-ierarchon-oi-antiexousiastes/#

Στις 29/01/2020 εορτάζουν:

	Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου Όσιος Ιγνάτιος ο Σιναΐτης εκ Ρεθύμνης Άγιος Δημήτριος ο Χιοπολίτης Αγίοι Επτά Μάρτυρες οι εν Σαμοσάτοις τελειωθέντες Άγιοι Σιλουανός ο Επίσκοπος, Λουκάς ο Διάκονος και Μώκιος ο Αναγνώστης Άγιοι Σάρβηλος και Βεβαία οι εν Εδέσση Μάρτυρες Άγιος Βαρσιμαίος Επίσκοπος Εδέσσης ο Oμολογητής Όσιος Αφραάτης Όσιος Ακεψιμάς Άγιος Gildas ο σοφός Όσιος Λαυρέντιος εκ Κιέβου Άγιοι Γεράσιμος, Ιωνάς και Πιτιρίμ εκ Ρωσίας Άγιος Ανδρέας Ρουμπλιόβ ο Εικονογράφος
Νηστεία
ΣΗΜΕΙΩΣΗ Για τον Όσιο Νίκανδρο τον Σιναΐτη από το Καστελόριζο βλέπε την Τετάρτη της Διακαινησίμου.

Άγιος Δημήτριος ο Χιοπολίτης

Ημερομηνία εορτής:	29/01/2020
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 29 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Δημητριος Ο Χιοπολιτης (1780 - 1802)

Θεσσαλονίκη, ουκ έτισοι μόνη κλέος έσται. Δημήτριος Μάρτυς, και γαρ έχει και Χίος. Άλλον, ον είνεκα χριστοίο κτάνον άνδρες απηνείς.

Βιογραφία Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε το 1780 μ.Χ. στο χωριό Παλιόκαστρο της Χίου από ενάρετους γονείς, τον Αποστόλη και την Μαρουλού. Σε νεαρή ηλικία έφθασε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν κοντά στον αδελφό του Ζαννή, ο οποίος ήταν έμπορος. Όταν χωρίς την άδεια του αδελφού του αρραβωνιάστηκε κάποια νέα, ο Ζαννής τον έδιωξε από το κατάστημά του. Ευρισκόμενος σε μεγάλη φτώχεια θυμήθηκε ότι ο Σείχ - ουλ - Ιμαλήλ όφειλε στον αδελφό του κάποιο ποσό από αγορές υφασμάτων και πήγε στο σπίτι του για να το εισπράξει και να το χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Εκεί γνώρισε μία νεαρή μουσουλμάνα η οποία τον αγάπησε και του δήλωσε ότι για να τον παντρευτεί έπρεπε να αλλαξοπιστήσει. Ο Δημήτριος δέχθηκε την πρόταση και παρέμεινε στο σπίτι των Τούρκων για δύο μήνες. Γρήγορα όμως συνήλθε, δραπέτευσε και κρύφθηκε προσωρινά σε μία χριστιανική οικογένεια στην περιοχή του Σταυροδρομίου. Εκεί τον συνάντησε ο αδελφός του Ζαννής. Ο Δημήτριος εξομολογήθηκε στον πνευματικό του αδελφού του και συγχρόνως έστειλε επιστολή στον πατέρα του εξιστορώντας τα έως τότε γεγονότα της ζωής του αλλά και τον πόθο του να μαρτυρήσει για το Χριστό. Αφού κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια παρουσιάσθηκε στον Τούρκο διοικητή και με παρρησία ομολόγησε την πίστη του. Παρά το γεγονός ότι οι Χιώτες της Κωνσταντινούπολης συγκέντρωσαν χρήματα για την απελευθέρωσή του, ο Δημήτριος παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του. Έτσι, μετά από φρικτά βασανιστήρια τα οποία υπέμεινε αγόγγυστα, αποκεφαλίστηκε στις 29 Ιανουαρίου 1802 μ.Χ. Το τίμιο λείψανό του το παρέλαβαν οι Χριστιανοί και ενταφίασαν αυτό σε κάποιο μοναστήρι στο νησί Πρώτη.

Ἀπολυτίκιον Ήχος γ'. Θείας πίστεως. Χαίρε βλάστημα, τερπνόν της Χίου` χαίρε καύχημα, των ορθοδόξων, καρτερόψυχε, νέε Δημήτριε` την γαρ αντίχριστον πλάνην εφαύλισας, ένθα του κράτους υπάρχει το φρύαγμα, ως ανέκραζες, Θεόν τον Χριστόν επίσταμαι, δωρούμενον ημίν το μέγα έλεος. Κοντάκιον Ήχος γ'. Η Παρθένος σήμερον. Η λαμπρά του Βύζαντος, και μεγαλώνυμος Πόλις, μελωδείτω σήμερον, μεγαλοφώνως βοώσα, σκάμματα τα υπέρ φύσιν του Δημητρίου, νέου μεν, μετά τον πάλαι τον Μυρορροάν, διά σε Χριστόν σφαγέντος, όνπερ ανύμνει σε, ως φύσει Θεού Υιόν. Κάθισμα Ήχος α'. Τον τάφον Σου Σωτήρ. Ευφράνθησαν εν σοι, Ορθοδόξων τα πλήθη, φαυλίσαντι λαμπρώς, των ανόμων την πλάνην` ανήλθες επί βήματος, υπερτάτου της Βύζαντος, και ανέκραζες, ω ασεβείας προστάται, τον θεάνθρωπον, εγώ κηρύττω Σωτήρα, του κόσμου και Κύριον. Ὁ Οἶκος Δημητρίου του Χιοπολίτου την άθλησιν, τα παλαίσματα και τον ένδοξον υπέρ Χριστού θάνατον, δεύτε φιλέορτοι συνελθόντες, ύμνοις, εγκωμίων, και ωδαίς πνευματικαίς ευφημήσωμεν` ότι τη δυνάμει του Χριστού καθοπλισθείς, την κακέμφατον των της Άγαρ κατέπτυσε πλάνην, εν αυτώ τω του κράτους υπρτάτω βήματι, καταπλήξας αυτούς, τη του φρονήματος παρρησία, και την τούτων μιαιφόνον ερεθίσας μανίαν, εις το παρ` αυτών σφαγήναι, ότι τρανώς Θεόν αληθινόν τον Χριστόν ωμολόγει, ως φύσει Θεού Υιόν. Μεγαλυνάριον Τους ανευφημούντας σου ευλαβώς, τους λαμπρούς αγώνας, και τους άθλους Μάρτυς Χριστού, και την θείαν μνήμην τελούντας ετησίως, περίσωζε Δημήτριε ταις πρεσβείαις σου.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Δημήτριος ο Χιοπολίτης

«Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις»

 Κατά τον εξόχως διδακτικό αισώπειο μύθο, ποντικός δάγκωσε ταύρο. Εκείνος τον κυνηγούσε παντού αλλά αυτός πρόλαβε να διαφύγει σε μια τρύπα. Ο ταύρος με τα κέρατα του ξεσκάλιζε τους τοίχους, ώσπου κουράστηκε. Ξάπλωσε πλάι στην τρύπα και αποκοιμήθηκε!
Ο ποντικός μπαινόβγαινε και συνέχισε να δαγκώνει τον ταύρο. Ο ταύρος σηκώθηκε κάποια στιγμή σαστισμένος μη ξέροντας τί να κάνει! Στο «διά ταύτα» ο ποντικός ψιθύρισε την σοφία του: « οὐχ ὁ μέγας αι εὶ δυνατός· ἔσθ᾿ ὅπου μᾶλλον τὸ μικρὸν εἶναι καὶ ταπεινὸν ἰσχύει»[=Δεν είναι πάντα δυνατός ο μεγαλόσχημος. Το να είναι μικρός και ταπεινός σε πολλές περιπτώσεις πιο πολλά πετυχαίνει](Αισώπειοι μύθοι, Ζήτρος, 299, σ.382).
Μπράβο στον νέο ΑΓΕΕΘΑ. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα που καταλαβαίνει ο νεοοθωμανός. Είπε: « «Η βασική μας και προεξάρχουσα αποστολή είναι η ΑΠΟΤΡΟΠΗ. Δεν υπάρχουν πολλές συνταγές γι’ αυτό. Είναι ΜΙΑ και είναι ΑΠΛΗ, περιέχεται δε σε όλη τη σχετική αμυντική βιβλιογραφία και στα στρατιωτικά εγχειρίδια. Ονομάζεται «ΠΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ»! Καταλάβαμε; Όποιος δεν κατάλαβε κακό τού κεφαλιού του!
Ο εφοπλιστικός κόσμος της χώρας διαθέτει χρήμα με το οποίο αν πεισθεί και να δειχθεί γενναιόδωρος μπορεί να καλυφθεί ο πλήρης εκσυγχρονισμός της εθνικοαμυντικής μας θωράκισης. Εξυπακούεται ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας θα κινήσει τα νήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Αφυπνιζόμενη η ίδια θα χτυπήσει τις καμπάνες ενός εθνικού συναγερμού!
Ο ισλαμικός λαθροεποικισμόςκαι δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.
Είναι ολοφάνερο ότι από την αντιφώνηση της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας απουσίαζε επιδεικτικά θα έλεγε κανείς το βασικό στοιχείο που ονομάζεται αγωνία Ελληνισμού. Ισχύει το «Ούκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Και επειδή ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας η γλώσσα λαλεῖ, για τα καυτά και μεγάλα εθνικά θέματα δεν διαθέτει προφανώς ανάλογο απόθεμα η κυρία πρόεδρος.
Η νέα πρόεδρος ως δικαστής χειρίσθηκε θέματα αιχμής π.χ. την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και τα κατάπτυστα Μνημόνια και εκεί η ψήφος της υπήρξε «καθεστωτική». Βέβαια αν ήταν διαφορετική δεν θα είχε τη χαρά της μεταπήδησης στην Προεδρία της Δημοκρατίας!
Οι σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας είναι στο χαμηλότερο σημείο, διαπιστώνει πρόσφατη αμερικανική έκθεση, αλλά η γείτων ποτέ δεν υπήρξε πιστός εταίρος της Δύσης. Το παίζει διπλοπρόσωπη και κερδίζει και από τον ένα και από τον άλλο. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι «συμπαίκτες» της;
Ο (ψευδο)σουλτάνος τής Άγκυρας παριστάνοντας τον παλικαρά – ενώ εμείς παρακολουθούμε άπραγοι και δεν αντιδρούμε – στέλνει το Γιαβούζ στην κυπριακή ΑΟΖ και απειλεί εκεί με γεώτρηση. Οι Αμερικανοί καταδικάζουν την ενέργεια, λεκτικά, αλλά, δεναπειλούν με αντίμετρα. Μάλιστα μιλούν για διανομή τού προϊόντος!
Όμως όπως λέει ο ποιητής «Σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει μηδέ αλυσίδα στου ρωμιού και στου αγοριού το πόδι».(Ρίτσος)
Εφ’ ω και
«Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, — εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο,
Νά τη, πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου».
 http://www.antibaro.gr/article/25868

Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

Δημήτρης Νατσιός

Τον  Οκτώβριο του 1964, ο Ηλίας Βενέζης, ο σπουδαίος λογοτέχνης μας και ακαδημαϊκός, εκφώνησε λόγο στην Ακαδημία Αθηνών με τίτλο «το πάθος των Φιλικών».

Στον επίλογο της ομιλίας του αναφέρθηκε στον θάνατο ή, καλύτερα, στην «οσιακή κοίμηση» του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του αθάνατου αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας.

Διαβάζω:

«Όταν οι Αυστριακοί αποφυλάκισαν τον πρίγκηπα ήταν πια αργά.  Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέθανε στην Βιέννη, στις 9 Ιανουαρίου του 1828.  Ετοιμοθάνατο τον βρήκε ο συμπολεμιστής του του Ιερού Λόχου, ο Λασάνης. Του έφερε την εφημερίδα του τόπου, τον “Αυστριακόν Παρατηρητήν”.

–         Τι νέα γράφουν; ρώτησε αργά τον Λασάνη ο πρίγκηψ.

–         Ο Καποδίστριας έφθασε στην Μάλτα. Μια φρεγάδα αγγλική τον περιμένει να τον μεταφέρει στην Ελλάδα, του αποκρίθηκε.

–         Ας έχει δόξαν ο Θεός, μουρμούρισε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Άρχισε να ψελλίζει το Πάτερ Υμών.  Αλλά πριν τελειώσει την προσευχή του, είχε ξεψυχήσει».

(Ακαδημία Αθηνών, Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών για την 28^η Οκτ. 1940, σελ. 399).

Τι διαβάζουμε εδώ; Το οσιακό τέλος ενός πραγματικού Έλληνα, ενός αληθινού Ορθοδόξου Χριστιανού.  Το διαβάζεις και μουρμουρίζεις «την ευχή σου να έχουμε, αρχηγέ», όπως αυθόρμητα λέμε όταν αναχωρούν, για την αιωνιότητα περιώνυμοι για την αρετή και την αγιότητά τους Γέροντες, όπως πρόσφατα ο οσιακής μνήμης Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης.

Δοξάζει τον Θεό, όταν ακούει πως ο Καποδίστριας, άλλος φιλόθεος και φιλόπατρις Έλληνας, κατέρχεται να την κυβερνήσει. Συγκινείται. Η εύθραυστη καρδιά του – 7 χρόνια σάπιζε στην φυλακή, στην υγρή και φρικτή ειρκτή του κάστρου Μούνκατς της Αυστροουγγαρίας – δεν αντέχει. Αισθάνεται το τέλος.  Δεν κλαίει, δεν οδύρεται,  δεν καταριέται.  Όχι.  Είναι αητός υψιπέτης, η γενιά του Εικοσιένα.  «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία». Αγιασμένη Επανάσταση, αγιασμένοι και οι πολεμιστές της. Έκλεισε τα μάτια του, ψιθυρίζοντας το «Πάτερ ημών». Δοξολογώντας τον Θεό για τις ευεργεσίες του στην αιματοκυλισμένη Πατρίδα, παρακαλώντας το έλεός Του για την βασανισμένη ψυχή του.  Οι σπουδαίοι, οι γενναίοι, οι υψηλόφρονες, δείχνουν την λεβεντιά τους ενώπιον του θανάτου, όταν τον αντικρίζουν. Τότε αποκαλύπτεται η μεγαλοσύνη τους, η παλληκαριά, η εμπιστοσύνη στον δικαιοκρίτη Σωτήρα του κόσμου.  (Υπάρχουν και σήμερα κάποιοι «μεγαλομάρτυρες» με ανίατες, βαριές και επώδυνες ασθένειες που “φεύγουν” αλύγιστοι, όρθιοι, αγογγύστως. «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται» λέει ο άγιος Διάδοχος Φωτικής).

Αυτήν την αγέρωχη και ηρωική στάση μπροστά στον θάνατο, διαβάζουμε στους βίους πολλών αγωνιστών του Γένους.

Στο βιβλίο «Τελευταίες ώρες, τελευταία λόγια των αγωνιστών του ΄21», του Κ. Παπαδημητρίου, διαβάζουμε για κάποιους επιφανείς της Ιστορίας μας. Ο Ρήγας Φερραίος, πριν εκπνεύσει, από τις σφαίρες των Τούρκων, είπε τα εξής:  «Έτσι πεθαίνουν τα παλληκάρια.  Αρκετό σπόρο έσπειρα και θα έρθει η ώρα που άλλοι θα θερίσουν». (Το διηγήθηκε Τούρκος στο Βελιγράδι, που υπήρξε δήμιος του Ρήγα, στον γλύπτη Ιω. Κόσσο που έφτιαξε τον ανδριάντα του ήρωα που κοσμεί τον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών).

Οι τρομεροί Κατσαντωναίοι, που μαρτύρησαν στα χέρια του κτηνώδους Αλή πασά, πέθαναν, έχοντας το όνομα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα χείλη τους.  (Ήταν πνευματικοπαίδια του).

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, που τον ποδοπάτησαν στην Βουλή, το 1852, και τραυματίστηκε, πέθανε στο νοσοκομείο «δεόμενος του Υψίστου να δικάσει ευμενώς τα παραπτώματα αυτού».

Ο Παπαφλέσσας, στο Μανιάκι, θα πει σε όσους δειλόψυχους τον προτρέπουν να κρυφτεί στα βουνά:

–         «Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες».

Και πέθανε, ο νέος Λεωνίδας, με σπασμένο το γιαταγάνι του….

Ο Καραϊσκάκης, ο φόβος και τρόμος της Τουρκιάς, «έσβησε», παρακαλώντας τους αγωνιστές «να γλιτώσουν την Αθήνα», δηλαδή την Πατρίδα.

Ο Δημ. Μακρής, ο αρματολός του Ζυγού, ο ήρωας της Εξόδου του Μεσολογγίου, έβαλε την γερόντισσα γυναίκα του, λίγο πριν «κοιμηθεί», να του τραγουδήσει το αναστάσιμο, κλέφτικο μοιρολόι:

«Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου,

ν’ αγνάντευα τη Ρούμελη, το έρμο Μεσολόγγι

πώς πολεμά με την Τουρκιά με τέσσερις πασάδες.

Πέφτουν κανόνια στη στεριά και μπόμπες του πελάγου

πέφτουν τα λιανοντούφεκα σαν άμμος, σα χαλάζι.

Και ο Μακρής τους φώναζε και ο Μακρής φωνάζει:

Παιδιά βαστάτε τ’ άρματα και τα βαριά ντουφέκια….».

Το άκουσεε και βασίλεψαν τα μάτια του.  Αυτός που όταν ο Όθων τον ζήτησε για υπασπιστή του,   του απάντησε:  «Δεν έμαθα εγώ να τσακάω τ’ μέση μ’».

Ο Κανάρης, ο μπουρλοτιέρης των Αγαρηνών, γέροντας πια, εκοιμήθη λέγοντας σε μια τελευταία συνομιλία, με ξένο ιστορικό, που τον ρώτησε, που οφείλονται τα κατορθώματα του ‘21. Απάντησε ο ήρωας απεικονίζοντας την γενιά μας, του «φάγωμεν, πίωμεν». «Τότε μεγαλουργούσαν οι καρδιές, τώρα μεγαλουργούν τα χρήματα».  Κατεβάζω από το Εικονοστάσι του Γένους και άλλους.  Ο Παύλος Μελάς, ο αητός της Μακεδονίας μας, ψυχορραγούσε λέγοντας: «Τον σταυρό να τον δώσεις στην γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα».

Σταυρός και ντουφέκι.  Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα.  Πίστη στον Χριστό και την Θεομάνα μας και .. ντουφέκια στους αντίχριστους Κιουταχήδες, τους Ερντογάνηδες που απειλούν, όπως έκαναν οι πρόγονοί του, με αιματοχυσίες και δηώσεις.  (Και ο Δράμαλης απειλούσε ώσπου γνώρισε το κολοκοτρωναίικο ντουφέκι).

Και σπεύδω στους ήρωες της Κύπρου, τα λιοντάρια της ΕΟΚΑ, τους αθλητές της αγχόνης.  Αποσπώ από το “Συναξάρι”  τους, το πολυτίμητο βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου «Διά χειρός ηρώων», μιαν επιστολή του Ιακώβου Πατάτσου.  (Τον κρέμασαν οι τρισάθλιοι Άγγλοι, όταν ήταν βασίλισσα η εσχατόγρια Ελισσάβετ).

Διαβάζω και «προσκυνώ» τα πάθη του λαού μας.  Γράμμα στην μάνα του, στις 8 Αυγούστου του 1956:

«Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαρείς, όπως κι εγώ.  Αν κλαις, θα λυπούμαι. Το όνομά σου θα γραφεί στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθεί το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσεις το παιδί σου.  Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι αγγέλοι.  Χαίρε αγαπημένη μου μητέρα.  Μη κλαίς για να ακούσεις την αγγελική φωνή μου που ψάλλει:  Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν  σ’ όλη σου την ζωήν».  Αυτό δεν είναι επιστολή, είναι δοξαστικό αθλητού του Έθνους μας. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο ελεύθερος πολιορκημένος του Μαχαιρά, βροντοφώναζε «μολών λαβέ».

Τούτος ο λαός, στις μεγάλες του ώρες, είχε παλληκαρίσια ψυχή. Και σήμερα κάτω από τα μπάζα που μας έριξαν ο καντιποτένιοι, ίσως σιγοκαίει η φλόγα, το πύρωμα της καρδιάς…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

 http://www.antibaro.gr/article/25870

Η απαξίωση των αρίστων

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

                Ο νέος ελληνισμός διέρχεται την τρίτη μεγάλη παρακμή κατά τη μακραίωνη ιστορία του. Το πλέον θλιβερό γνώρισμα της παρακμής είναι η μη αίσθηση της βίωσής της. Τα υγιή αισθητήρια αμβλύνονται και οι κοινωνίες καθίστανται έρμαια δημαγωγών, οι οποίοι διαθέτουν διαχρονικά δύο πολύ ισχυρά όπλα. Είναι άκρως επιτήδειοι στο να ψεύδονται και να κολακεύουν.  Σήμερα, χάρη στην εκπληκτική τεχνολογική πρόοδο, τα μέσα στη διάθεση των δημαγωγών είναι τρομακτικά. Οι κοινωνίες βομβαρδίζονται και είναι έρμαια της ψευδολογίας και της παραπληροφόρησης. Υπό τις επικρατούσες συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο όχι μόνο να διακηρυχθούν αλήθειες, αλλά, το θλιβερότερο, να γίνουν πιστευτές, καθώς οι πλείστοι έχουν εθιστεί στα ψεύδη!

                Το πρώτο μεγάλο ψέμα, το οποίο η υποτελής στους ξένους «προστάτες» ελληνική Πολιτεία καθοδηγούμενη διέσπειρε στον λαό μας είναι η στρεβλή  εικόνα της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, της Ρωμανίας, την οποία οι εμπαθείς και ανθέλληνες αποκάλεσαν, μετά τον αφανισμό της Βυζαντινή. Έχοντας εκείνοι βιώσει τη μεσαιωνική βαρβαρότητα της φεουδαρχίας με την ευλογία του παπικού ολοκληρωτισμού, αισθάνονταν έντονη την πρόκληση του λαμπρού ρωμαίικου πολιτισμού. Γι’ αυτό και λυσσαλέα πολέμησαν τη ρωμηοσύνη. Κατά την πρώιμη τουρκοκρατία με ραδιουργίες, που εξύφαναν σε βάρος της υπόδουλης Εκκλησίας στην οθωμανική αυλή. Κατά την όψιμη με την εργώδη προσπάθεια να μεταλαμπαδεύσουν στους  ομογενείς σπουδαστές στη Δύση τις φιλοσοφίες, που με το προσωπείο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδήγησαν τη Δύση στην αποϊεροποίηση των πάντων και σήμερα αυτή δρέπει τους πικρούς καρπούς!

                Η διανόηση στη Δύση καυχάται ότι ανακάλυψε κατά την περίοδο της λεγόμενης Αναγέννησης, το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Πώς το ανακάλυψε; Μέσω των ριψάσπιδων Ελλήνων –Ρωμηών λογίων, που κατέφυγαν στη Δύση, καθώς η άλωση της Βασιλεύουσας των πόλεων ήταν πλέον αναμενόμενη. Και πού βρήκαν αυτοί τα πολλά χειρόγραφα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, τα τόσο πολύτιμα, πριν από την ανακάλυψη του Γουτεμβέργιου; Στα ορθόδοξα μοναστήρια. Οι μοναχοί όχι μόνο δεν τα κατέστρεψαν, όχι μόνο δεν τα απαξίωσαν, αλλά τα αντέγραψαν με μακροχρόνια υπομονή, αν και αρκετά από αυτά δεν είχαν να προσφέρουν πνευματική ωφέλεια, πνευματική με την εκκλησιαστική έννοια του όρου. Είχαν διαχρονικά οι αντιγραφείς ως πρότυπα τους μεγάλους Πατέρες του 4^ου αιώνα μ.Χ. Αυτούς που μελέτησαν σε βάθος τη γνώση και τον στοχασμό των αρχαίων προγόνων μας στις πιο σπουδαίες Σχολές του καιρού τους. Οι άγιοι Αθανάσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος, Χρυσόστομος και πολλοί άλλοι υπήρξαν κορυφαίοι από πλευράς γνώσεων.

                Οι διανοούμενοι, κατά την περίοδο του λεγόμενου διαφωτισμού, αγνόησαν προκλητικά όλους τους μεγάλους εκκλησιαστικούς άνδρες. Εμφορούμενοι από πνεύμα ελευθεριότητας απέτυχαν παταγωδώς να εννοήσουν σε βάθος τον στοχασμό των προγόνων μας. Σκοπός της παιδείας εκείνων ήταν η μόρφωση καλού καγαθού πολίτη. Το καλός αναφερόταν στο σώμα, το αγαθός στο πνεύμα, την ψυχή. Είναι αναμφισβήτητο ότι η νέα πίστη μειώνει σημαντικά την αξία της σωματικής άσκησης, εντείνει όμως στο έπακρο την καλλιέργεια του αγαθού. Έχει πλέον στη διάθεσή της στοιχείο εξαιρετικά σημαντικό, το οποίο έλειπε από τον αρχαίο κόσμο. Έχει πρότυπο, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, ο οποίος καθιστά χωρίς νόημα τον ιδεαλισμό,  αυτό το σπουδαίο οικοδόμημα του κόσμου της αγνωσίας της Αλήθειας, η οποία πλέον έχει αποκαλυφθεί με την ενανθρώπιση του Θεού. Η Δύση καυχάται ότι ανακάλυψε τον ιδεαλισμό. Δεν τον ανακάλυψε παρά για να τον στρεβλώσει στο έπακρο. Όχι μόνο για τη διάπλαση του αγαθού πολίτη δεν νοιάστηκε, αλλά αγνόησε κατά τρόπο προκλητικό την ουσιώδους σημασίας διδαχή περί αποφυγής της «ύβρεως», η οποία επέσυρε την μήνιν των θεών. Και αυτό, επειδή πορεύτηκε ερήμην του αποκαλυμένου Θεού, τον οποίο απώθησε αρχικά εκτός ιστορίας (δεϊσμός) και στη συνέχεια τον αρνήθηκε (υλισμός).

                Έχοντας ως πρότυπα οι στοχαστές της Δύσης τους σχολαστικούς θεολόγους του ρωμαιοκαθολικισμού, επιδόθηκαν στη σώρευση γνώσεων. Οι θεολόγοι της Δύσης θεωρούσαν τη γνώση ως μέσο προσέγγισης προς τον Θεό, οι στοχαστές ως μέσο για να επιχειρηματολογήσουν για την μη ύπαρξή του. Το πνεύμα της Ορθοδοξίας ήταν ανυπόφορο στον αλαζόνα δυτικό άνθρωπο. Στο επίκεντρο της διδασκαλίας του Ευαγγελίου δεν ήταν πλέον απλά η αποφυγή της  ύβρεως, αλλά η άκρα ταπείνωσις κατά το πρότυπο του Χριστού. Και η ταπείνωση επέρχεται με την άσκηση και όχι με τη σώρευση γνώσεων. Η άσκηση είναι προϋπόθεση για τον φωτισμό, προς απόκτηση θείας γνώσεως, και τη θέωση κατά χάριν. Αλαζόνας στο έπακρο ο δυτικός αρνείται πεισματικά την ταπείνωση.

                Δουλικά μιμούμενος το πρότυπό του πορεύεται και ο Νεοέλληνας. Από τότε που δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια, τον άνθρωπο του Θεού, με την ευρεία γνώση της διεθνούς διπλωματίας και το ταπεινό ορθόδοξο φρόνημα πορευόμαστε σε δρόμο αυτοκαταστροφής με οδηγούς κυβερνήτες υποχείρια ξένων, οι οποίοι νέμουν την εξουσία στις μικρές και αδύνατες χώρες. Η διαγραφή της Ρωμανίας από την ιστορική μνήμη του Έλληνα, ο οποίος κατά τα φερέφωνα των ξένων απόκτησε εθνική συνείδηση μετά το σχηματισμό του νεοελληνικού κράτους, είναι διαγραφή από τη μνήμη ενός λαμπρού παρελθόντος, ενός λαμπρού πολιτισμού, ο οποίος ευτελίζεται με τον όρο βυζαντινισμός. Ο εξόριστος επί δεκαετίες Αθανάσιος, ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας, ο πανεπιστήμων μέγας Βασίλειος, ο απτόητος στις απειλές της εξουσίας, Ο υψιπέτης Γρηγόριος, γνώστης σε βάθος και της γλώσσας του Ομήρου, ο θαυμάσιος πολέμιος των αυθαιρεσιών της εξουσίας και υπέρμαχος των φτωχών, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, και πολλοί άλλοι θαυμάσιοι, τόσο κατά την γνώση, όσο και κατά το ήθος, είναι άκρως ανεπιθύμητοι. Γι’ αυτό και επιχειρείται η ταπείνωσή τους με πρώτη λαμπρή την επιτυχία του κόσμου να ταυτιστεί ο φωστήρας της οικουμένης με τον θλιβερό γεράκο, πρότυπο του αστικού καταναλωτισμού!

                ΟΙ άγιοι προκαλούν και θα προκαλούν, όσο εντείνεται η αποϊεροποίηση των δυτικών κοινωνιών. Προκαλούν, επειδή δεν αρκέστηκαν στα λόγια τα παχιά και τα μεγάλα των θλιβερών κατά τον προσωπικό τους βίο στοχαστών της νεωτερικότητας. ΟΙ εκκλησιαστικοί άνδρες περιφρόνησαν όλα εκείνα, για τα οποία εμείς παθιάζουμε, ηδονές, χρήμα και δόξα! Γι’ αυτό και είναι ανυπόφοροι. Και επειδή «δημοκρατία» έχουμε και το κοινοβούλιο εξυπηρετεί τη φιλοσοφία της άρχουσας τάξης, λαμβάνονται κατά καιρούς θλιβερές αποφάσεις. Οι ανοικτά εχθρικοί προς την πίστη κομματικοί σχηματισμοί αποφασίζουν να καταστεί αργία η ημέρα της εορτής των υποτιθεμένων προστατών της ανύπαρκτης παιδείας μας! Έτσι οι μαθητές δεν θα εκκλησιαστούν ούτε θα ακούσουν κάτι ωφέλιμο για τους τυπικά τιμώμενους, αλλά θα κατακλύσουν τις καφετερίες, για να «εκπαιδευτούν κοινωνικά»! Οι άλλοι σχηματισμοί, που υποκριτικά εμφανίζονται προασπιστές των ιερών και των οσίων της καταρρέουσας φυλής μας, επανορθώνουν. Και τί θα γίνει, αν εκκλησιαστούν κάποιοι μαθητές περί το τέλος της θείας Λειτουργίας; Φολκλορική θα είναι η παρουσία τους στον ναό και θα προκληθούν θετικές εντυπώσεις στο «συντηρητικό» εκλογικό σώμα.

                Η βιούμενη παρακμή δεν επιτρέπει σε κανένα να συνειδητοποιήσει ότι δεν απαξιώνονται οι Τρείς μέγιστοι φωστήρες. Η ιστορία θα απαξιώσει εμάς τους ανερμάτιστους, ανεπαρκέστατους και ανίκανους να σταθούμε στο ύψος των κρισίμων περιστάσεων.

                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

 http://www.antibaro.gr/article/25872

Στις 28/01/2020 εορτάζουν:

	Όσιος Εφραίμ ο Σύρος Όσιος Παλλάδιος Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής Αγία Χάρις Αγίες Δύο Μάρτυρες, Μητέρα και Θυγατέρα Μνήμη όλων των Ερημιτών Άγιος Γεώργιος ο Μάρτυρας Όσιος Εφραίμ ο εκ Ρωσίας Όσιος Εφραίμ ο εκ Κιέβου Όσιος Θεοδόσιος της Τότμα
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1) Για τον Άγιο Ιάκωβο τον νέο Οσιομάρτυρα από την Καστοριά βλέπε στις 1 Νοεμβρίου. 2) Για τον Όσιο Ισαάκ τον Σύρο βλέπε στις 28 Σεπτεμβρίου.

Μνήμη όλων των Ερημιτών

Ημερομηνία εορτής:	28/01/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 28 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Μνημη Ολων Των Ερημιτων

Βιογραφία
Η μνήμη όλων των Ερημιτών εορτάζεται σήμερα, σύμφωνα με το Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο σελ. 32.

Άγιος Γεώργιος ο Μάρτυρας

Ημερομηνία εορτής:	28/01/2020	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 28 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γεωργιος Ο Μαρτυρας (; - 1015)

Βιογραφία
Ο Άγιος Μάρτυρας Γεώργιος καταγόταν από την Ουγγαρία, αλλά έζησε στην πόλη Ροστώβ της Ρωσίας και ήταν στην υπηρεσία του πρίγκηπα Βόριδος Βαλντιμίροβιτς. Μαρτύρησε το έτος 1015 μ.Χ.

Οι θέσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ) για τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι θέσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

για τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

Η 30ή Ιανουαρίου, ημέρα εορτής των Τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έχει καθιερωθεί, από το 1842, ως ημέρα εορτασμού των ελληνικών γραμμάτων σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Στα πρόσωπα των Τριών Μεγάλων Πατέρων, που προστατεύουν την παιδεία μας, τιμώνται και εορτάζουν όλοι οι λειτουργοί της. Παραδοσιακά, στα σχολεία την ημέρα αυτή πραγματοποιούνταν εκκλησιασμός των μαθητών και ομιλία εκπαιδευτικού με σχετικό περιεχόμενο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η μεγάλη και σημαντική αυτή γιορτή υποβαθμίστηκε, με αποκορύφωμα την ουσιαστική κατάργησή της από την προηγούμενη κυβέρνηση, και την καθιέρωση αργίας και δίωρων εκδηλώσεων την προηγούμενη μέρα. Πρόσφατα, η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΘ εξέφρασε την πρόθεση να επαναφέρει την ημέρα ως σχολική εορτή. Σε αυτή την κατεύθυνση η Υφυπουργός Παιδείας κ. Ζαχαράκη εξέδωσε για το θέμα, μια κατά βάση ορθή εγκύκλιο. Όμως, στη συνέχεια, ακολούθησε το «άδειασμα» της Υφυπουργού από την Υπουργό κ. Κεραμέως, με ανακοίνωση που εξέδωσε και με μια δεύτερη άστοχη εγκύκλιο και νομοθετική ρύθμιση που κατέθεσε. Προφανώς, η προχειρότητα και η έλλειψη διαλογικού πνεύματος από τους υπεύθυνους και τους συμβουλάτορες της Υπουργού, την οδήγησαν σε ένα νέο πολιτικό και επικοινωνιακό ατόπημα, αποδομώντας έτσι μια ορθή πρωτοβουλία.

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), την οποία η κ. Υπουργός δεν έχει δεχθεί ακόμη, ως επιστημονική ένωση των Θεολόγων Ελλάδας που είναι, για διάλογο, επισημαίνει το απλό, λογικό και αυτονόητο: Ότι δηλαδή η ημέρα των Τριών Ιεραρχών μπορεί και είναι ανάγκη, πλέον, να είναι μια σχολική εορτή, κατά την οποία, όπως άλλωστε και στις άλλες σχολικές εορτές, δεν γίνονται μαθήματα, αλλά εκδηλώσεις σχετικές με το νόημα της. Η γιορτή θα πρέπει να περιλαμβάνει, κατά το  πρώτο δίωρο του σχολικού προγράμματος, εκκλησιασμό των μαθητών, και, στη συνέχεια στο επόμενο δίωρο, μετά την επιστροφή στο σχολείο, σχετικές εκδηλώσεις για το ευρύ και πολυδιάστατο έργο και τη διδασκαλία των Τριών Προστατών Αγίων της Παιδείας, όπως προβολές ταινιών, καλλιτεχνικές δράσεις, ομιλίες και συζητήσεις, θεατρικά δρώμενα κ.ά. Μέσα από τις δραστηριότητες αυτές, οι μαθητές θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν όχι μόνο τα πρόσωπα και τη δράση των Τριών Αγίων Ιεραρχών, αλλά και άλλων Αγίων των χριστιανικών γραμμάτων. Θα μπορούν επίσης να προσεγγίζουν, σε διαθεματικό πλαίσιο, μεγάλες μορφές δασκάλων και παιδαγωγών απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ειδικότερα, ο εορτασμός του 2021 θα μπορούσε να αφιερωθεί σε σημαντικές προσωπικότητες και δασκάλους του ελληνικού Διαφωτισμού, στους φωτιστές του γένους μας στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, για τους οποίους οι Τρεις Ιεράρχες αποτέλεσαν πρότυπα και πηγή έμπνευσης.

Τονίζουμε επίσης, ότι οι σχολικές γιορτές δεν είναι ευκαιρίες για χάσιμο χρόνου ή για διασκέδαση και ανάπαυλα, αλλά μέρες για να ψυχαγωγούνται, με όλη τη σημασία της λέξεως και να ανατροφοδοτούνται πνευματικά, με αληθινά πρότυπα γνώσης, επιστήμης και αρετής τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι. Σε μια περίοδο, μάλιστα, κατά την οποία υπάρχει πνευματική,  ηθική και κοινωνική κρίση και ακαρπία, η προβολή δασκάλων και προσωπικοτήτων του πνευματικού ύψους των Τριών Αγίων Ιεραρχών και του πνευματικού, επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτισμικού έργου, που άφησαν στην ελληνική πνευματική παράδοση, ενισχύουν τις αρχές και τις αξίες και ομορφαίνουν και εμπλουτίζουν τόσο τη σχολική μόρφωση όσο και την ψυχή εκάστου/ης μαθητή/τριας. Με άλλα λόγια οι Τρείς Πατέρες της Ορθοδοξίας συμβάλλουν αποφασιστικά στην αρετοποιό διαπαιδαγώγηση των μαθητών, αφού, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, “πασῶν τῶν ἐπιστημῶν ἀρετή ἀνωτέρα”.

Η ΠΕΘ συγχαίρει την Υπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως για την κατάργηση της αργίας που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ. Την καλεί όμως και της προτείνει να αναθεωρήσει την τελευταία ρύθμιση και να προσδώσει, όχι μόνο σε ένα τμήμα της σχολικής ημέρας, αλλά σε ολόκληρη την ημέρα της 30ής Ιανουαρίου τον χαρακτήρα του σχολικού εορτασμού, με ένα πλαίσιο προγραμματικής οργάνωσης και ρύθμισης, όπου θα συμμετέχουν μαθητές και διδάσκοντες, και όπου η εορτή δεν θα τίθεται σε αμφιβολία ή υπό την κρίση ή την περιφρόνηση κανενός. Με τον τρόπο αυτό, θα προσφερθεί από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας η αίσθηση και η βεβαιότητα ότι ο εορτασμός των Τριών Προστατών Αγίων της ελληνικής Παιδείας, με εκκλησιασμό και διδακτικές - μαθησιακές εκδηλώσεις, που θα έχουν επίκεντρο το πλούσιο και πολύπλευρο έργο των Ιεραρχών, μπορεί να αποτελέσει μια ημέρα πνευματικού προβληματισμού και ηθικοκοινωνικής μαθητείας. Η απόφαση της κ. Υπουργού να γίνονται μαθήματα μετά τον εορτασμό φανερώνει μία τάση υποτίμησης της ίδιας της Εορτής και αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να φανεί ως πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι το Υπουργείο ενδιαφέρεται, έτσι ώστε οι μαθητές, σύμφωνα και με τον σκοπό του ισχύοντος εκπαιδευτικού νόμου (1566/85, άρθρ. 1), «να καλλιεργούν και να αναπτύσσουν αρμονικά το πνεύμα και το σώμα τους, να αποκτούν, μέσα από τη σχολική τους αγωγή, κοινωνική ταυτότητα και συνείδηση, να ενημερώνονται και να ασκούνται πάνω στη σωστή και ωφέλιμη για το ανθρώπινο γένος χρήση και αξιοποίηση των αγαθών του σύγχρονου πολιτισμού, καθώς και των αξιών της λαϊκής μας παράδοσης».

Είμαστε βέβαιοι ότι, με αυτό το περιεχόμενο, η εορτή θα έχει την επιδοκιμασία των μαθητών και των εκπαιδευτικών και θα μπορεί να αποτελεί μια εστία πνευματικής ακτινοβολίας για την παιδεία μας, προς όφελος όλων των Ελλήνων που αγαπούν, σέβονται και τιμούν τους Τρεις Αγίους Οικουμενικούς Φωστήρες.

Το ΔΣ της ΠΕΘ

Ιερέας συντηρεί το μουσείο του επί 60 χρόνια και του έβαλαν χαράτσι!

Μηδενικά έσοδα με φόρο 403 ευρώ (!) στο πρώτο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Λαογραφίας στον Έβρο

Είναι 86 χρόνων και η φωνή του ηχεί ζωηρή σαν εφήβου. Η ντοπιολαλιά νοστιμίζει τα λεγόμενά του με μυρωδιά από τα παλιά και πίσω από μια μορφή που διάνυσε όχι και λίγες δεκαετίες ζωής διακρίνεται κεφάτο ένα πνεύμα που αγαπά τη δημιουργία. Πρόκειται για τον πατέρα Γεώργιο Κομνίδη, παπαδάσκαλο όπως αυτοαποκαλείται. Μίλησε ευχαρίστως στην “Ορθόδοξη Αλήθεια” για την ιστορία του πρώτου μουσείου φυσικής ιστορίας και λαογραφίας που εμπνεύστηκε στα 28 του χρόνια στην Αλεξανδρούπολη, στη νέα Χιλή. Χωρίς υπερβολές στη διήγησή του, με την εμπειρία μιας μακράς πορείας στη δύναμη της προσφοράς, δεν έχει την πολυτέλεια για φλυαρίες και ούτε τις επιθυμεί. Ξεκινά την ιστορία του: 

«Εγώ κόρη μου, το 1962 όντας παπαδάσκαλος σε ένα μικρό χωριό στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, στους Γιωτάδες Διδυμοτείχου, ίδρυσα το μουσείο για να ικανοποιήσω τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών μου. Να μάθουν τα παιδιά πως ζούσαν οι παππούδες τους, τι επαγγέλματα είχαν, ποια άγρια ζώα υπάρχουν στην περιοχή τους, στη Θράκη. Μετά από 13 χρόνια υπηρεσίας στο χωριό Γιωτάδες μετατέθηκα σε ένα άλλο χωριό στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Εκεί υπηρέτησα 27 χρόνια στο χωριό Νέοι Ψαθάδες Διδυμοτείχου. Λέγονται νέοι Ψαθάδες γιατί οι παλιοί Ψαθάδες έμεναν στην αντίπερα όχθη του Έβρου στην Τουρκία. Λειτουργούσα στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα Ψαθάδων του χωριού. Υπήρχε ένας ανταγωνισμός με τα μεγάφωνά μας από απέναντι. Αυτοί από το τζαμί, εμείς από την Εκκλησία. Εδώ μετέφερα και το μουσείο. Το μουσείο έδωσε μεγάλη ζωντάνια στο χωριό διότι γέμιζε η πλατεία των Ψαθάδων από λεωφορεία με επισκέπτες του μουσείου. Στην δεκαετία του ‘60 επί 10-15 χρόνια ήταν το πρώτο και μοναδικό μουσείο στο νομό του Έβρου. Το 2002 ως συνταξιούχος ιερέας πια μετέφερα το μουσείο Νέα Χιλή της Αλεξανδρουπόλεως, όπου το στέγασα, σε δικό μου χώρο 140τ.μ. περίπου κάτω από το σπίτι που κατοικώ». 

Ο πατήρ Γεώργιος δεν λογάριασε τον κόπο. Μόνος του το συντηρεί από τη μικρή του σύνταξη, το καθαρίζει ο ίδιος και όταν το επισκέπτονται σχολεία ή άλλοι, παραμένει ο μοναδικός τους ξεναγός. Μια απλή ξενάγηση θα κάνει και σ’ εμάς τους νοερούς επισκέπτες της εφημερίδας:

«Το μουσείο αυτό χωρίζεται στα δύο. Της λαογραφίας και φυσικής ιστορίας. Το λαογραφίας περιλαμβάνει αντικείμενα της καθημερινής ζωής των παππούδων μας, σαν να βλέπουμε τον παππού και τη γιαγιά μας σήμερα στην οικογενειακή τους ζωή. Έχει μέσα άροτρα, εργαλεία για τον αλωνισμό, τρύγο για τη συλλογή των σταριών, ένα κάρο φορτωμένο με θυμητάρια του παλιού καιρού, προσφυγικά, εργαλεία διαφόρων επαγγελμάτων, εργαλεία του σιδερά, εργαλεία του μαραγκού, του κουρέα, του λούστρου, αργαλειούς ύφανσης ρούχων και ψάθας και άλλα πολλά. Εντυπωσιακή είναι και η συλλογή διαφόρων παραδοσιακών μουσικών οργάνων όπως βιολιά, κλαρίνα, νταούλια. Το μουσείο αυτό έχει μεγάλη ποικιλία εκθεμάτων και γι’ αυτό ικανοποιεί όλα τα γούστα των επισκεπτών. Συλλογή νομισμάτων, απολιθωμάτων , εντόμων, φυτολογίας, πετρωμάτων, μοριακής βιολογίας, έμβρυα ανθρώπων, ζώων, ερπετών, διάφορα ανθρώπινα μέλη όπως καρδιά, στομάχι, σπλήνα, μήτρα, σκωληκοειδή απόφυση κλπ. Περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα ζώα, πτηνά και ερπετά του Έβρου ταριχευμένα από εμένα: Λύκους, αγριογούρουνα, χελώνες καρέτα - καρέτα, αετούς, ερωδιούς, πελεκάνους, κύκνους, πελαργούς, αλεπούδες και πολλά άλλα».

Για την πολυετή του και ανιδιοτελή προσφορά τον βράβευσε το 1980 η ακαδημία Αθηνών, αργότερα το υπουργείο Παιδείας και άλλοι πολλοί. Εντωμεταξύ ο παπαδάσκαλος Γεώργιος Κομνίδης, ήθελε να είναι ελεύθερος από τη σκλαβιά των εισπράξεων και των εισιτηρίων. Στα 60 χρόνια λειτουργίας του μουσείου δεν είχε ποτέ εισιτήριο εισόδου, ούτε συνδρομές, ή δωρεές. Υπάρχουν άνθρωποι μιας στάσης ζωής που είναι γροθιά στο μαχαίρι. Και ας ματώνουν. Για άλλα νοιάζονται κι όχι για να δένονται χειροπόδαρα με την κουραστική αγωνία να μαζέψουν χρήματα. Έχουν κατανοήσει βαθιά πως τα χρήματα δεν λύνουν τα προβλήματα των ανθρώπων. Παρόλα αυτά φέτος για πρώτη φορά η ΔΟΥ της Αλεξανδρουπόλεως στα μηδενικά έσοδα του μουσείου έβαλε φόρο επιτηδεύματος 403 ευρώ. Ο ιδρυτής του μοναδικού αυτού μουσείου μάς δηλώνει ότι:

«Το μουσείο βέβαια αυτό έχει καταστατικό μη κερδοσκοπικής εταιρίας. Το Πρωτοδικείο της Αλεξανδρουπόλεως έχει θεωρημένο το βιβλίο ταμείου. Βέβαιο είναι άδειο το βιβλίο ταμείου και δεν μπορεί να γίνει σύμπτυξη με άλλα ιδιωτικά μουσεία, διότι εκείνα έχουν εισιτήριο, επιχορηγήσεις από ευρωπαϊκά προγράμματα, δωρεές και πολλές δημόσιες σχέσεις. Ενώ εγώ δεν έχω τίποτα από όλα αυτά. Βαδίζω τον Γολγοθά μου ολομόναχος με πολλές αντιξοότητες. Υπέβαλα στην διεύθυνση εισπράξεων του Υπουργείου Οικονομικών ένα έγγραφο με την παράκληση να διαγραφεί το άδικο αυτό χαράτσι που ισοδυναμεί με τιμωρία των ανθρώπων που θυσιάζουν τα πάντα για το συμφέρον της κοινωνίας. Είναι ίσως πανελλήνια το μοναδικό ταλαίπωρο ιδιωτικό μουσείο που λειτουργεί δωρεάν επί 60 χρόνια περίπου. Δεν έπρεπε να ευνοηθεί λιγάκι από το κράτος;

Περιμένω την ευνοϊκή απάντηση του Υπουργείου Οικονομικών εδώ και 2 μήνες. Για να αποφύγω τις προσαυξήσεις της εφορίας άρχισα να πληρώνω από τη σύνταξή μου με δόσεις τον φόρο των 403 ευρώ του μουσείου. Ενημέρωσα και 3 κυβερνητικούς βουλευτές του νομού Έβρου. Ένας επιφανής πολίτης του Έβρου ο κύριος Ν. Λυγερός που είναι συγγραφέας και ποιητής μου έλεγε ότι στο εξωτερικό τα πλησιέστερα πανεπιστήμια ή Δήμοι υιοθετούν τα μουσεία αυτά και τα προάγουν. Ενώ στη χώρα μας τα θάβουν. Μέχρι πότε θα αντέξω βιολογικά και οικονομικά; Είμαι 86 ετών παιδί μου».

Το δάκρυ ενός τίμιου ιερέα που δεν μπορεί να πληρώσει, η αποτυχία να τακτοποιηθούν αυτά τα πενιχρά που ζητά, ποιος ακούει τον αναστεναγμό αυτόν; Αλλάζουμε την κουβέντα για να αποφορτιστεί η στιγμή. Τη στρέφουμε στο ανέφελο ξέγνοιαστο παρελθόν, όταν όλα ξεκίνησαν. Ο π. Γεώργιος παρηγορημένος από τη μνήμη θα μας πει με δίκαιο καμάρι:

«Δούλευα δάσκαλος στα νιάτα μου και πρωί και απόγευμα και το Σάββατο ήταν εργάσιμη μέρα για μας. Αλλά τη νύχτα αντί να ξεκουραστώ έκανα το μουσείο αυτό. Ήθελαν τα παιδιά του σχολείου μου να μάθουν πώς ζούσαν οι παππούδες τους παλιά. Τότε ήμουν 28 χρονών, νέο παιδί με ζήλο και μεράκι και αγάπη στη δουλειά μου. Έχουν περάσει 4 γενιές ανθρώπων από το μουσείο αυτό. Η δική μου, της κόρης μου, της εγγονής μου, του δισέγγονου η γενιά.

Έρχονται από Αθήνα, από την Κύπρο να δουν το μουσείο, από Θεσσαλονίκη, δημοτικά γυμνάσια και λύκεια. Αν φέρει ο δρόμος από τη Νέα Χιλή, τους αναγνώστες της ορθόδοξης Αλήθειας, θα χαρώ να τους ξεναγήσω».

 

Ο κόσμος έχει μια παιδιάστικη αντίληψη για το “τώρα”. Ο χρόνος μετρά στο τώρα, είμαστε υποδουλωμένοι εξωτερικά και εσωτερικά και χάνουμε τη χαρά της προσφοράς στις γενιές του μέλλοντος. Ο πατήρ Γεώργιος Κομνίδης αντίθετα από τους πολλούς, συνδύασε το παρελθόν με το τώρα και το μετά στο μουσείο του, της φυσικής ιστορίας και λαογραφίας σ’ ένα χωριό στον Έβρο. Ένας χριστιανός δον Κιχώτης με μια πιεστική έγνοια μέσα του να μην χαθούν οι θησαυροί του παρελθόντος. Μοναχικός στην προσπάθειά του, αλλά πιο ενεργό μέλος στην κοινωνία από πολλούς, μακριά από την κοσμοσυρροή που απαξιώνει τα ουσιώδη. Παπάς και δάσκαλος αμετακίνητα μέχρι σήμερα, στα 86 του.

___________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 22.01.2020 

https://amfoterodexios.blogspot.com

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

Ημερομηνία εορτής:	27/01/2020
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 27 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα:	Η Κάρα με αδιάφθορο το αριστερό αυτί βρίσκεται στη Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους. Η δεξιά του Αγίου βρίσκεται αδιάφθορη στη Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους. Δύο τμήματα της αριστεράς του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους και ένα τμήμα της στη Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων. Μεγάλο τεμάχιο κνήμης και τέσσερα τεμάχια του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Δάκτυλος του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους. Αδιάφθορο μέρος του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Μετεώρου. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Ιβήρων Αγίου Όρους, Προυσού Ευρυτανίας και Κύκκου Κύπρου και στη Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως.
Άγιοι που εορτάζουν:  Ανακομιδη Ιερων Λειψανων Του Αγιου Ιωαννη Χρυσοστομου Αρχιεπισκοπου Κωνσταντινουπολεως

Νεκρὸς καθίζῃ, ὦ Ἰωάννη, θρόνῳ, Ἀλλ᾿ ἐν Θεῷ ζῶν, πᾶσιν Εἰρήνη, λέγεις. Ἄπνουν ἑβδομάτῃ κόμισαν δέμας εἰκάδι χρυσοῦν.

Βιογραφία Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος εκοιμήθη από εξάντληση στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της τρίτης του εξορίας από την αυτοκράτειρα Ευδοξία και τάφηκε στα Κόμανα του Πόντου. Το σεπτό λείψανό του περίμενε επί τριάντα έτη, θαμμένο στον τόπο της εξορίας και του μαρτυρίου του. Όταν όμως το 434 μ.Χ. πατριάρχης εξελέγη ο μαθητής του Άγιος Πρόκλος (βλέπε 20 Νοεμβρίου), παρεκάλεσε τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο να ενεργήσει τα δέοντα, ώστε το λείψανο του μεγάλου αυτού πατέρα της Εκκλησίας να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Και πράγματι, τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 438 μ.Χ. έγινε η Ανακομιδή των Ιεωρών Λειψάνων του Αγίου. Η μεταφορά των ιερών λειψάνων από τα Κόμανα συνοδεύτηκε από μια επιστολή - διαταγή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’, υιού του Αρκαδίου και της Ευδοξίας, η οποία έγραφε: «Ἐπιστολὴ τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου. Εἰς τὸν οἰκουμενικὸν Πατριάρχην καὶ Διδάσκαλον καὶ πνευματικὸν Πατέρα Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, τὴν προσκύνησιν προσφέρω ἐγὼ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος. Ἡμεῖς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντες, πῶς εἶναι τὸ σῶμά σου νεκρόν, καθὼς εἶναι καὶ τὰ ἄλλα σώματα τῶν ἀποθανόντων, ἠθελήσαμεν να μεταφέρωμεν αὐτὸ ἁπλῶς εἰς ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο καὶ τοῦ ποθουμένου δικαίως ὑστερήθημεν. Ἀλλὰ σύ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησον εἰς ἡμᾶς, ὀποῦ μετανοοῦμεν. Σὺ γὰρ ἐδίδαξες εἰς ὅλους τὴν μετάνοιαν. Καὶ δὸς τὸν ἑαυτόν σου, ὣς πατὴρ φιλοπαῖς, εἰς ἡμᾶς τοὺς φιλοπάτορας υἱούς σου, καὶ τοὺς σὲ ποθούντας εὔφρανον διὰ τῆς παρουσίας σου». Αυτή την επιστολή του αυτοκράτορα την πήγαν στον Άγιο και την τοποθέτησαν πάνω στην λάρνακά του. Τότε ο Άγιος έδωσε τον εαυτό του στους απεσταλμένους του αυτοκράτορα και έτσι αυτοί μετέφεραν την λάρνακα που περιείχε το άγιο λείψανο στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να κοπιάσουν καθόλου. Η υποδοχή των ιερών λειψάνων του Αγίου υπήρξε παλλαϊκή. Σύσσωμος λαός, κλήρος και μοναχοί, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα, τους αυλικούς, τη σύγκλητο και όλους τους άρχοντες, υποδέχθηκαν και προσκύνησαν με σεβασμό τα λείψανά του. Με πολύ ευλάβεια μετέφεραν αρχικά τη λάρνακα στο ναό του Αποστόλου Θωμά, στα Αμαντίου, έπειτα δε στο ναό της Αγίας Ειρήνης. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στο σύνθρονο και άπαντες εβόησαν: «Ἀπόλαβε τὸν θρόνον σου, Ἅγιε». Στη συνέχεια η λάρνακα τοποθετήθηκε σε αυτοκρατορική άμαξα και μεταφέρθηκε στο περιώνυμο ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στην ιερή καθέδρα και έγινε το θαύμα: ο Άγιος επεφώνησε προς τον λαό το «Εἰρήνη πάσι». Έπειτα το εναπέθεσαν μέσα στο Άγιο Βήμα, κάτω από την Αγία Τράπεζα. Η Σύναξη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ετελείτο στο πάνσεπτο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αφιέρωσε διά χρυσοβούλλου στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969 - 976 μ.Χ.) και τεμάχιο της αριστεράς χειρός ο Ανδρόνικος ο Παλαιολόγος (1282 - 1328 μ.Χ.), διά χρυσοβούλλου, τον Ιούλιο του έτους 1284 μ.Χ., στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Επίσης, τμήματα του ιερού λειψάνου φυλάσσονται στις μονές Βατοπαιδίου, Ιβήρων, Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. δ’. Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσός ἐκλάμψασα χάρις, τήν οἰκουμένην ἐφώτισεν, ἀφιλαργυρίας τῷ κόσμῳ θησαυρούς ἐναπέθετο, τό ὕψος ἡμῖν τῆς ταπεινοφροσύνης ὑπέδειξεν. Ἀλλά σοῖς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τῷ Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος α’. Χορός Ἄγγελικός. Εὐφράνθη μυστικῶς, ἡ σεπτή Ἐκκλησία, τῇ Ἀνακομιδῇ, τοῦ σεπτοῦ σου Λειψάνου· καί τοῦτο κατακρύψασα, ὡς χρυσίον πολύτιμον, τοῖς ὑμνοῦσί σε, ἀδιαλείπτως παρέχει, ταῖς πρεσβείαις σου, τῶν ἰαμάτων τήν χάριν, Ἰωάννη Χρυσόστομε. Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Τὴν σοφίαν ἐξ ὕψους καταμαθών, καὶ τὴν χάριν τῶν λόγων παρὰ Θεοῦ, τοῖς πᾶσιν ἐξέλαμψας, ὡς χρυσὸς ἐν καμίνῳ, καὶ τὴν Ἁγίαν Τριάδα, Μονάδα ἐκήρυξας, τήν φιλάργυρον πλάνην, τοξεύσας τοῖς λόγοις σου∙ ὅθεν καὶ πρὸς ζῆλον, βασιλίδα ἐλέγξας, ἀδίκως τῆς ποίμνης σου, ἀπελάθης Μακάριε, Ἰωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε Χριστῷ τῶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθω, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Ὁ Οἶκος Ἡ λαμπάς, ἡ τῶν ἔργων μου στυγνὴ πέφυκεν, Ἰωάννη Χρυσόστομε, καὶ δειλιῶ πρὸς ὑπάντησιν τοῦ ἱεροῦ σου σκήνους∙ ἀλλ᾿ αὐτὸς με ὁδήγησον, καὶ τὰς τρίβους μου εὔθυνον, μετανοίας παρέχων μοι καιρὸν πανάγιε, ὡς αὐτῆς κήρυξ ἔνθεος, καὶ τῶν παθῶν μου τῶν πολυτρόπων κατεύνασον ζάλην∙ καὶ παγίδων τοῦ Βελίαρ ἀφαρπάσας με, εἰς τέλος σῶσόν με, ὅπως ὑμνῶ σου ἀξίως τὴν θείαν ἐπάνοδον, ὡς πρὶν καὶ τὴν κοίμησιν τολμήσας ἐδόξασα, Ἰωάννη Χρυσοστομε.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος - Εικόνα από το Aγιογραφείο της Μονής Βατοπαιδίου	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος - Φορητή εικόνα της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως στην Βοστώνη	Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος	Ο Απόστολος Παύλος υπαγορεύει στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο την ερμηνεία των επιστολών του. Εικόνα του αγιογραφείου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.