Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;
Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον (1).
«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον».
«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος».
Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους.
Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην.
Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς.
«Ἐγένετο δέ ἀποθανεῖν τόν πτωχόν καί ἀπενεχθῆναι ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τόν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ».
«Ὁ δέ πλούσιος ἀποθανών ἐτάφη». Διότι, ὅταν ὁ ἁμαρτωλός ἀποθνήσκει, ὄντως θάπτεται, ἐπειδή εἶναι χοϊκός κατά τό σῶμα, γήινος δέ καί κατά τήν ψυχήν· ἀφοῦ μέ τήν συμπάθεια πρός τήν σάρκα ἔχει ὑποβιβάσει τήν φυσικήν ὑπεροχή τῆς ψυχῆς πρός τά ὑλικά.
Ὁ Θεός ἐτοποθέτησε τόν καθένα ἐκεῖ πού τοῦ ἄξιζε. ...καί «χάσμα μέγα» χωρίζει τούς τιμωρουμένους ἀπό τούς τιμωμένους.
Ὁ Λουκᾶς ἔθεσε τήν εἰκόνα τοῦ χάσματος γιά νά τονίσει τήν σαφῆ διάκριση, τό ὅτι δέν ὑπάρχει ἐπικοινωνία μεταξύ αὐτῶν πού ἔζησαν ἐνάρετα καί τῶν ἄλλων.
--------------------------------------
ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ, Ἱερόν Κελλίον ἁγίου Νικολάου Μπουραζέρη, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 337.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου