Posted on 5 Απριλίου, 2026
Εἶνε σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἑορτὴ τῶν Βαΐων, προανάκρουσμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τῆς ἡμέρας αὐτῆς; Σὰν σήμερα, τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, ὁ Χριστός μας καθισμένος σ ̓ ἕνα γαϊδουράκι μπῆκε στὰ Ἰεροσόλυμα ὡς νικητής. Τί νίκησε; Τὸν ὑπ ̓ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ νικήσουν βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες, ἐκεῖνον ποὺ προκαλεῖ σὲ ὅλους φόβο καὶ τρόμο· τὸ θάνατο. Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς πῆγε στοὺς τάφους καὶ μόνο μὲ τὴ φωνή του «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. 11,43), ὁ νεκρός, τέσσερις ἤδη μέρες θαμμένος, ἀναστήθηκε καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο ζωντανός! Καταπληκτικό, ἀπίστευτο μὰ πραγματικό.
Τὸ γεγονὸς ἀπὸ στόμα σὲ στόμα διαδόθηκε ἀμέσως καὶ συγκλόνιζε ὅλη τὴν Παλαιστίνη.
Τότε, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα, ἕνα περίπου ἑκατομμύριο Ἰουδαῖοι εἶχαν μαζευτῆ στὰ Ἰεροσόλυμα· καὶ ὅλοι συζητοῦσαν γιὰ τὸ Χριστό. Μόλις λοιπὸν ἀκούστηκε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, βγῆκαν ὅλοι ἔξω. Κι ὅταν ὁ Χριστὸς μπῆκε στὰ Ἰεροσόλυμα, ἔγινε κάτι πρωτοφανές· χιλιάδες λαὸς τὸν ὑποδέχθηκε σὲ φρενίτιδα ἐνθουσιασμοῦ· ποτέ σὲ βασιλιᾶ δὲν ἔγινε τέτοια ὑποδοχή. Ἄλλοι ἀνέβαιναν στὰ δέντρα κ ̓ ἔκοβαν κλαδιά, ἄλλοι ἔβγαζαν τὰ ῥοῦχα τους καὶ τά ̓στρωναν χαλὶ γιὰ νὰ περάσῃ, κι ὅλοι ἔσειαν τὰ κλαδιὰ καὶ ζητωκραύγαζαν «Ὡσαννά!…» (Ἰω. 12,13), ποὺ σημαίνει «ζήτω». «Ἐσείσθη», λέει, «πᾶσα ἡ πόλις» (Ματθ. 21,10).
Τί μὲ τοῦτο ὅμως; ὁ Χριστὸς ἔμεινε εὐχαριστημένος; Δὲν ἦταν ἕνας πολιτικὸς ἀρχηγὸς ποὺ τὸν ἐνθουσιάζουν οἱ ἀνθρωποθάλασσες. Σὰν καρδιογνώστης Θεός, πίσω ἀπ ̓ αὐτὰ ἔβλεπε, ὅτι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἄστατη, εὐμετάβλητη· ὅτι, αὐτοὶ ποὺ τώρα φωνάζουν «Ὡσαννά», οἱ ἴδιοι, τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ κάτω ἀπ ̓ τὸ πραιτώριο τοῦ Πιλάτου θὰ φωνάζουν «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν» (Μάρκ. 15,13. Λουκ. 23, 21. Ἰω. 19,6,15). Ὦ ματαιότης τοῦ κόσμου, ποὺ ἀνεβάζεις τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὰ ἄστρα, καὶ μετὰ τὸν ῥίχνεις σὲ βάραθρα ἀπελπισίας!
Γι ̓ αὐτὸ ὁ Χριστός μας μπαίνοντας στὰ Ἰεροσόλυμα δὲν χάρηκε, ἀλλὰ «βλέποντας τὴν πόλι ἔκλαψε γι ̓ αὐτήν» (Λουκ. 19,41). Τί τὸ ὄφελος; Γι ̓ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία σήμερα μὲ θλῖψι παρατηρεῖ· Οἱ «μετὰ κλάδων ὑμνήσαντες πρότερον, μετὰ ξύλων συνέλαβον ὕστερον, οἱ ἀγνώμονες Χριστόν, Ἰουδαῖοι τὸν Θεόν» (Ὑπακ. Κυρ. Βαΐων).
Ἀλλ ̓ ἐγώ, ἀδελφοί μου, θέλω τώρα νὰ σᾶς πῶ γιὰ ἕνα ἐπεισόδιο ποὺ χαροποίησε τὸν Κύριό μας. Συνέβη καὶ αὐτὸ σήμερα, τὴν ἡμέρα τῶν Βαΐων, καὶ δὲν εἶνε τόσο γνωστό. Τὸ ἐπεισόδιο ἀφορᾷ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει. Βρίσκεται στὸ Εὐαγγέλιο λίγο μετὰ τὴ σημερινὴ περικοπή (βλ. Ἰω. 12,20-23).
Τὴν ἴδια ἡμέρα, λοιπόν, προτοῦ νὰ δύσῃ ὁ ἥλιος, ἔγινε στὰ Ἰεροσόλυμα τὸ ἑξῆς. Μεταξὺ τῶν χιλιάδων ἐκείνων, ποὺ εἶχαν μαζευτῆ ἀπ ̓ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, ἦταν καὶ μερικοὶ πατριῶτες μας. Τὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο· ἦταν καί «τινες Ἕλληνες» (Ἰω. 12,20). Τί γύρευαν αὐτοὶ ἐκεῖ; ξεκίνησαν ἀπ ̓ τὴν Ἑλλάδα καὶ πῆγαν στὰ Ἰεροσόλυμα – γιατί; Πῆγαν γιὰ νὰ θαυμάσουνω τὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος; ἀλλὰ εἶχαν κι αὐτοὶ στὴν Ἀθήνα ναὸ ἀνώτερο, τὸ ναὸ τοῦ Παρθενῶνος. Πῆγαν ν ̓ ἀκούσουν φιλοσόφους; μὰ δὲν εἶχαν αὐτοὶ Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη; Πῆγαν ἐκεῖ νὰ μάθουν γράμματα καὶ ἐπιστῆμες; ἀλλὰ ἡ πατρίδα τους ἦταν κέντρο σοφίας καὶ σπουδῶν. Ὄχι λοιπόν· ἄλλο σκοπὸ εἶχαν.
Πῆγαν ἐκεῖ, διότι ἔφτασε στ ̓ αὐτιά τους, ὅτι στὰ Ἰεροσόλυμα παρουσιάστηκε ἕνας σοφὸς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, μία οὐρανομήκης φυσιογνωμία, ἕνας γίγαντας τοῦ πνεύματος. Κι αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες, εὐγενεῖς ψυχές, ξεκίνησαν ἀπὸ τὴ χώρα τους καὶ βρέθηκαν στὰ Ἰεροσόλυμα τὴν ἡμέρα τῶν Βαΐων. Κι ὅπου νὰ στάθηκαν ἄκουγαν ὅλους νὰ συζητοῦν γιὰ τὸν «Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο». Ἔτσι γεννήθηκε μέσα τους μεγάλη ἐπιθυμία· τίποτε ἄλλο δὲν ζητοῦσαν, νὰ τὸν δοῦν. Ἦταν εὔκολο αὐτό; Δύσκολο μέσα σ ̓ ἐκεῖνο τὸ συνωστισμό. Ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία τους ἦταν ζωηρὴ καὶ νίκησε τὰ ἐμπόδια.
Βρῆκαν ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους, ἕναν ποὺ εἶχε ὄνομα ἑλληνικό· τὸν Φίλιππο. Σὲ παρακαλοῦμε, εἶπαν, ἐσύ ποὺ εἶσαι κοντὰ στὸν Ἰησοῦ, δός μας μιὰ εὐκαιρία νὰ τὸν συναντήσουμε. Ὁ Φίλιππος τὸ λέει στὸ συμμαθητή του τὸν Ἀνδρέα (αὐτὸν ποὺ τελικὰ μαρτύρησε ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους, στὴν Πάτρα) καὶ οἱ δυὸ μαζὶ τολμοῦν καὶ λένε στὸν Διδάσκαλο· –Κύριε, κάποιοι Ἕλληνες σὲ ζητοῦν. –Ἕλληνες εἴπατε; ὤ οἱ Ἕλληνες…, εἶπε ὁ Χριστός, καὶ συνέχισε λέγοντας παρακάτω κάτι, ποὺ γιὰ κανένα ἄλλο ἔθνος δὲν τὸ εἶπε· μόνο γιὰ τὸ δικό μας. Δὲν χάρηκε τόσο γιὰ τὴν ὑποδοχὴ ποὺ προηγήθηκε, ὅσο τώρα ποὺ ἄκουσε ὅτι τὸν ζητοῦν Ἕλληνες. Καὶ τότε ἄνοιξε τὰ χείλη του καὶ εἶπε λόγια ποὺ εἶνε αἰώνιος τίτλος τιμῆς γιὰ τὸ γένος μας· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (ἔ.ἀ. 12,23)· ἦρθε ἡ ὥρα νὰ δοξαστῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Ὦ Ἰουδαῖοι ἀχάριστοι, ποὺ σὲ λίγο θὰ φωνάζετε «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν»· ἐσεῖς νομίζετε, ὅτι ἦρθα μόνο γιὰ σᾶς, ἀλλὰ ἐγώ, ὅπως ὁ ἥλιος ἀνατέλλει γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἔτσι κ ̓ ἐγὼ ἦρθα γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ τώρα νά, ἀπὸ τὰ ἔθνη, τοὺς εἰδωλολάτρες, τοὺς λαοὺς τοὺς μακρινούς, ἔρχονται οἱ Ἕλληνες, ὁ πρῶτος λαὸς ποὺ μὲ ἀναζητεῖ.
Πράγματι τὸ γένος μας πρῶτο ἀσπάστηκε τὸν Ἐσταυρωμένο, καὶ θά ̓νε αὐτὸ ποὺ μέχρι τέλους θὰ μείνῃ κοντὰ στὸ σταυρό του.
Δὲν τὸ λέμε, ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἀπὸ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. Κι ἂν ἐμεῖς σιωπήσουμε, τὸ φωνάζουν τὰ ἱερὰ κείμενα. Τὸ λέει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ πρῶτος λαὸς ποὺ ἐπίστευσε στὸ Χριστὸ εἶνε ὁ Ἑλληνικός. Καὶ ὄχι ἁπλῶς ἐπίστευσε, ἀλλὰ καὶ προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὴ δόξα του. Τί προσέφερε ἡ Ἑλλάδα στὸ Χριστό;
√ Δάνεισε τὴ γλῶσσα της. Πάρε, Χριστέ, τὴ γλῶσσα μου, εἶπε. Καὶ ὁ Χριστὸς πῆρε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἔγραψε σ ̓ αὐτὴν τὴν Καινὴ Διαθήκη. Καὶ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο μεταφράστηκε ἔπειτα σὲ χίλιες ἄλλες γλῶσσες, μέχρι τῶν ἀγρίων καὶ τῶν Ἀμερικανῶν.
√ Τί ἄλλο ἔδωσε; Ἔδωσε τὸν κάλαμό της, τὶς συγγραφές της. Ἕλληνες εἶνε οἱ μεγάλοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας· μέγας Ἀθανάσιος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ Μέγας Βασίλειος ἀπὸ τὴν Καππαδοκία.
√ Τέλος ἡ Ἑλλάδα ἔδωσε τὸ αἷμα της, τὸ αἷμα τῶν τέκνων της. Διαβάστε τὰ συναξάρια, τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Κανένα ἔθνος δὲν προσέφερε τόσους μάρτυρες καὶ ὁμολογητὰς ὅσους προσέφερε τούτη ἡ πατρίδα.
Τὴν ἅγια ἡμέρα τῶν Βαΐων ὁ Χριστὸς συναντήθηκε μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν εὐλόγησε. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὸ εὐλογημένο ἔθνος μας διέρχεται μέσα ἀπὸ καμπές, θύελλες, τυφῶνες, ἀστραπὲς καὶ βροντές, καὶ φθάνει μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Καὶ σήμερα; Ὤ τί νὰ πῶ τώρα; Μοῦ̓ ‘ρχεται νὰ φύγω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ βρῶ μιὰ σπηλιὰ νὰ κλαίω. Γιατί; δὲν ἀκούσατε, δὲν μάθατε; Στὴν Ἀθήνα μαθηταὶ Γυμνασίου ἔκαναν διαδήλωσι στὸ ὑπουργεῖο παιδείας· καὶ ποιά ἦταν τὰ αἰτήματά τους; Θεέ μου, ποῦ κατήντησαν τὰ παιδιά μας! Πρῶτο αἴτημα· νὰ καταργηθῇ ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία, νὰ μὴ διδάσκεται στὰ γυμνάσια. Καὶ τὸ δεύτερο αἴτημα· νὰ καταργηθοῦν τὰ Θρησκευτικά.
Βέβαια· νὰ καταργηθῇ ἡ Ἱστορία, γιατὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία ἐνοχλεῖ τοὺς ἐχθρούς. Κανένα ἔθνος δὲν ἔχει Θερμοπύλες καὶ Σαλαμῖνες καὶ Μαραθῶνες. Νὰ σβήσῃ ἡ Ἱστορία, γιατὶ ἅμα σβήσῃ θὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες. Αὐτὸ θέλουν οἱ ἐχθροί. Ὁ ποιητὴς Σολωμὸς ὅμως λέει· Ἕλληνες, μὴν ξεχνᾶτε τὴ γενιά σας, τὴν ἔνδοξη κληρονομιά σας!
Καὶ τὸ δεύτερο πονηρὸ αἴτημα· Νὰ σβήσουν τὰ Θρησκευτικά, ὥστε νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Καὶ τί ζητοῦν νὰ γίνουμε; Δὲν σᾶς λέω παραμύθι. Ἀκοῦτε τί ζητοῦν αὐτὰ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, τὰ ἐγγόνια τῶν ἡρώων τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; Ζητοῦν, ἀντὶ τῶν Θρησκευτικῶν νὰ εἰσαχθῇ στὰ σχολεῖα μάθημα τοῦ σέξ, νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὸ σέξ. Ὦ Θεέ μου, Θεέ μου! ὦ Ἑλλάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!
Ἀλλ ̓ ὄχι! δὲν θὰ σβήσῃ ἡ Ἑλλάδα γιατὶ τὸ θέλουν πέντε, δέκα, εἴκοσι, ἑκατό. Ὄχι! Ἡ πατρίδα μας θὰ μείνῃ ἄστρο τ ̓ οὐρανοῦ. Ὅ,τι εἶπε ὁ Χριστὸς μένει, αἰώνιος τίτλος τιμῆς γιὰ τὴ χώρα μας· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Ὕμνησε ἡ Ἑλλάδα τὸ Χριστό, καὶ θὰ τὸν ὑμνῇ μέχρι τέλους. Γιὰ νὰ δοξάζεται ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου