Μεσολόγγι και Αιτωλικό - τα σοβαρά γεγονότα κατά την απελευθέρωσή τους στις 2 Μαΐου 1829

του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΤΣΑΒΟΥ, Υπαξιωματικού ΠΝ – Νοσηλευτή

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Περίπλους Ναυτικής Ιστορίας», τ. 68, σ. 42, έκδ. του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος, ΙΟΥΛ. – ΣΕΠ. 2009. Αναδημοσίευση στο Περί Αλός με την έγκριση του ΝΜΕ.
Η περίτεχνη πρύμνη της φρεγάτας «ΕΛΛΑΣ». Μοντέλο σε κλίμακα 1:46 από ξύλο πεύκου.  Κατασκευή: Δημήτρης Μάρας, Μηχανολόγος Μηχανικός M. Sc., Μικροναυπηγός. ΦΩΤΟ:
http://www.greekshipmodels.com/default.aspx?pageid=157
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Μετά τη συνθηκολόγηση στις 13 Μαρτίου 1829 της φρουράς των Τουρκαλβανών, ακολούθησε στις 18 Απριλίου 1829, μετά από παρόμοια συνθήκη και η φρουρά της Ναυπάκτου, που είχε παραμείνει σε όλη τη διάρκεια της εθνεγερσίας υπό την κατοχή των Οθωμανών. Κατόπιν, η στρατιωτική δύναμη των Ελλήνων η οποία την πολιορκούσε, από 4000 περίπου πεζικό, και ιππικό, κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι και το Ανατολικό (Αιτωλικό) [1], για να καταστήσει πλέον στενή την συνεχιζόμενη και από την ξηρά πολιορκία τους. Οι δύο πόλεις, εκτός από το Βραχώρι (Αγρίνιο) [1], το οποίο απελευθερώθηκε οριστικά στις 25 Απριλίου, ήταν οι μόνες που παρέμεναν ακόμη στα χέρια των Οθωμανών στη Δυτική Στερεά Ελλάδα.

Η Αλβανική φρουρά τους είχε περιέλθει σε δεινή θέση, επειδή, εκτός από την απομόνωσή τους, –ήδη το φθινόπωρο 1828 η Πελοπόννησος είχε πλήρως απελευθερωθεί από τις δυνάμεις του Γάλλου στρατάρχη Μαιζών– αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα ανεφοδιασμού λόγω του στενού αποκλεισμού από ξηρά και θάλασσα, αλλά και της κόπωσης, καθώς και της
απογοήτευσης που αισθάνονταν από τους πολυχρόνιους αγώνες που έδωσαν μακρυά από την πατρίδα τους, χωρίς ανάλογη ανταμοιβή. Στην αποθάρρυνσή τους συνέβαλε και η μετάθεση τον Μάρτιο 1829 του δραστήριου Κιουταχή από την Άρτα στο Μοναστήρι (Μπιτώλια), λόγω προαγωγής του στο αξίωμα του Βεζύρη, ενώ ο αντικαταστάτης του, ο γιος του Εμίν, δεν διέθετε ανάλογα ηγετικά προσόντα. Επίσης, ευνοϊκή απήχηση στους Αλβανούς είχε και η πιστή τήρηση από τους Έλληνες των πλεονεκτικών όρων της συνθηκολόγησης των φρουρών τόσο στο Αντίρριο όσο και στην Ναύπακτο, γεγονός που διασκέδασε αρκετά τις σχετικές επιφυλάξεις τους.
ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
Το πρόσφορο αυτό κλίμα προσπάθησε να εκμεταλλευθεί ο Αυγουστίνος Καποδίστριας, ο οποίος είχε διορισθεί από τον αδελφό του «Πληρεξούσιος Τοποτηρητής» στην Στερεά Ελλάδα στις 23 Ιανουαρίου 1829 με το υπ’ αρ. 8905 διάταγμα και χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες του επιφανούς οπλαρχηγού Γ. Βαρνακιώτη που είχε, εν τω μεταξύ, πλήρως αποκατασταθεί, μετά την μακρά «απραξία» [2] του. Απευθύνθηκε προς αυτόν, χωρίς χρονοτριβή με τρεις προτρεπτικές και εγκωμιαστικές επιστολές (26 Μαρτίου, 10 και 24 Απριλίου), τις οποίες διέσωσε ο Κάρπος Παπαδόπουλος [3] και τον κάλεσε να συναντηθούν στην ελεύθερη νησίδα του Άη Σώστη της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου, ενώ ταυτόχρονα τον επιφόρτισε να ενεργήσει επιτήδεια, ώστε να επιτύχει γρήγορα και αναίμακτα τη συνθηκολόγηση των Αλβανικών Φρουρών Μεσολογγίου και Ανατολικού. 
Ο Βαρνακιώτης πράγματι έσπευσε στον Άη Σώστη, αναμένοντας τον Αυγουστίνο και απ’ εκεί έστειλε τον γυναικάδελφό του, Μεσολογγίτη αγωνιστή, Γεώργιο Κουτσούμπα στην πόλη, για να προτείνει τη συνθηκολόγηση της Αλβανικής φρουράς, χωρίς όμως αυτή να γίνει αποδεκτή από τον σκληροτράχηλο αρχηγό τους Μουσταφά Γκιριτλή Αγά. Ωστόσο, ο Γ. Βαρνακιώτης φρόντισε να τηρήσει με αλληλογραφία τακτική επαφή με τον παραπάνω αρχηγό, με τον οποίο άλλωστε ήταν από παλιά γνώριμοι. Ύστερα από μερικές ημέρες, περί τα τέλη Απριλίου, κατέπλευσε στον Άη Σώστη και η θρυλική φρεγάτα, το δίκροτο «Ελλάς» προερχόμενη από τη Ναύπακτο με επιβαίνοντες τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, τον Ανδρέα Μιαούλη και τον Νάξιο διπλωμάτη - φιλικό Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στην συνθηκολόγηση των φρουρών Αντιρρίου και Ναυπάκτου, για τον προσφορότερο συντονισμό των ενεργειών.
ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΓΓΛΩΝ
Εν τω μεταξύ, ο Άγγλος Μοίραρχος πλοίαρχος Ρ. Σπένσερ, που είχε καταπλεύσει με την πολεμική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη» στην Πρέβεζα περί τα μέσα Απριλίου, ενημερώθηκε από τον εκεί Άγγλο Υποπρόξενο Μάγερ, πως το Μεσολόγγι πολιορκείται από τους Έλληνες στενά από ξηρά και θάλασσα και ότι επίκειται η πτώση του. Παράλληλα, πήρε άνωθεν εντολή να σπεύσει στο Μεσολόγγι και να διαλύσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό, ώστε να προληφθεί η συνθηκολόγηση της φρουράς του. Τούτο, προφανώς γιατί οι τρεις μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, με πρωτοστατούσα την Αγγλία, σχεδίαζαν τότε την αναγνώριση αυτόνομου Ελληνικού Κράτους φόρου υποτελούς στον Σουλτάνο, το οποίο θα περιλάμβανε μόνο την Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες. Ας σημειωθεί, ότι ο Άγγλος φιλέλληνας Πρωθυπουργός Γεώργιος Κάνινγκ [4] είχε πεθάνει αιφνιδίως τον Αύγουστο 1827, ενώ, ο διάδοχός του από τον Ιανουάριο 1828 Στρατάρχης Ουέλλιγκτων, ο θριαμβευτής του Βατερλώ, τηρούσε πολύ εφεκτική στάση έναντι των Τούρκων και εξαιρετικά φειδωλή προς τους Έλληνες. Άλλωστε και η εκκένωση (αποπομπή) των αμάχων της Δυτικής Στερεάς Ελλάδος και του Μεσολογγίου από την νήσο Κάλαμο το φθινόπωρο 1828 και η μεταφορά τους στην περιοχή των Πατρών, οφείλεται μάλλον στη μεταβολή «επί τα χείρω» της πολιτικής των Άγγλων απέναντί μας.

Ο Βρετανός Ναύαρχος Sir Pulteney Malcolm. Αρχηγός του Βρετανικού
Στόλου της Μεσογείου από τον Αύγουστο 1828, όταν αντικατέστησε τον
Κόρδιγκτων, μέχρι το 1832. Πίνακας του Samuel Lane.
ΦΩΤΟ: Wikipedia.
Ο Σπένσερ, κατά την πορεία του προς νότο, στο πλαίσιο της αποστολής του, υπέδειξε στον Έλληνα Υποναύαρχο Αντώνιο Κριεζή, που επέβαινε στον «Επαμεινώνδα», απ’ όπου υποστήριζε τις χερσαίες Δυνάμεις των Ελλήνων, να λύσει τον αποκλεισμό του Αμβρακικού Κόλπου και να απομακρύνει τη Μοίρα του από τα παράλια της Ακαρνανίας. Συνεχίζοντας, ωστόσο, το «Μαδαγασκάρη» την κίνησή του, συνάντησε ενάντιους ανέμους, οι οποίοι το υποχρέωσαν, μέχρι να κοπάσουν, να προσορμισθεί επί 2ήμερο στο νησάκι Πεταλά, βόρεια από τις εκβολές του Π. Αχελώου. Απ’ εκεί, ο επίμονος και φλεγματικός Σπένσερ δεν έμεινε αδρανής και έστειλε με τον πεζοπόρο αγγελιαφόρο Στάθη Τζανάκη γράμματα στους Αρχηγούς των Αλβανικών φρουρών Αιτωλικού και Μεσολογγίου, με τα οποία τους ειδοποιούσε ότι κατέφθανε για να τους βοηθήσει και τους παρότρυνε να συνεχίσουν την αντίστασή τους. Κατ’ ευτυχή, όμως, συγκυρία, ο Αχελώος λόγω εποχής ήταν πλημμυρισμένος και εμπόδισε τη διάβασή του Τζανάκη ή ενδεχομένως και ο ίδιος προφασίσθηκε αργότερα σχετική αδυναμία διασχίσεως του ποταμού, με αποτέλεσμα η προσπάθεια αυτή του Σπένσερ να αποβεί άκαρπη, ενώ όμως αυτός είχε μείνει με την εντύπωση ότι οι επιστολές του είχαν εγκαίρως επιδοθεί.
Όταν τελικά, στις παραμονές υπογραφής της συνθήκης, το «Μαδαγασκάρη» κατέπλευσε πλησίον του Άη Σώστη, ο Σπένσερ επιδίωξε επειγόντως να συναντηθεί αρχικά με τον Μιαούλη και κατόπιν με τον Αυγουστίνο, για να ζητήσει τη λύση του αποκλεισμού. Οι παραπάνω, όμως, για να καθυστερήσουν την ανεπιθύμητη συνάντηση, τήρησαν παρελκυστική τακτική προς κέρδος χρόνου και παράλληλα κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να αποτραπεί η επαφή Σπένσερ και Αλβανών. Στο διάστημα αυτό, οι δύο Έλληνες μεσολαβητές Γ. Βαρνακιώτης και Ι. Παπαρρηγόπουλος πέρασαν με βάρκα στο Μεσολόγγι και τελικά κατάφεραν να πείσουν τους Αλβανούς Αρχηγούς για το μάταιο της αντίστασής τους, με το πρόσθετο επιχείρημα ότι δήθεν το «Μαδαγασκάρη» είχε έλθει σε επικουρία των Ελλήνων.
Το γεγονός αυτό συνετέλεσε να καμφθούν και οι τελευταίες αντιρρήσεις των Αλβανών και να υπογραφεί επιτέλους η συνθήκη παράδοσης και των δύο πόλεων στις 2 Μαΐου 1829, ενδεχομένως προχρονολογημένα αντί της πραγματικής 3 ή 4 Μαΐου. Εν τέλει, η συνάντηση Αυγουστίνου και Σπένσερ πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου, οπότε έκπληκτος ο τελευταίος πληροφορήθηκε τα της συνθηκολόγησης των Φρουρών και «μη δυνάμενος να μεταβάλη τα πεπραγμένα ανεχώρησεν εν οργή και αγανακτήσει». (Παπαδόπουλος Κάρπος, Ό.π. σ. 217). Ο επίλογος αυτού του σοβαρού επεισοδίου, σύμφωνα με την αφήγηση του Ν. Σπηλιάδη [5], γράφτηκε ως εξής μετά από λίγες ημέρες, προς μεγάλη απογοήτευση των Άγγλων για τη ματαίωση των επιεικώς απαράδεκτων σχεδίων τους:

 «Μετ’ ολίγον ελθών και ο Μάλκολμ [6] εις Γλαρέντσαν, επί σκοπώ να λύση τον αποκλεισμόν του Μεσολογγίου, έστειλε κορβέτταν Αγγλικήν και προσεκάλεσε τον Μιαούλην να υπάγη εις συνέντευξίν του και ούτος ητοιμάσθη να υπάγη με την λέμβον του. Αλλ’ εκείνος, αμ’ ακούσας από τον πλοίαρχον της κορβέττας ότι εκυματίζετο η Ελληνική σημαία εις τα φρούρια Μεσολογγίου και Αιτωλικού, έλυσε πανιά και απήλθεν».

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΛΕΩΝ Τελικά και οι δύο πόλεις, που συνδέονται αναπόσπαστα και ανέκαθεν με κοινούς αγώνες, ασχολίες, ήθη και έθιμα, συγγενικούς δεσμούς, γλωσσικό ιδίωμα κ.ά. απελευθερώθηκαν, όπως προείπαμε, οριστικά [7] με την ίδια συνθήκη στις 2 Μαΐου 1829, η οποία είχε ως εξής: Το γεγονός αυτό χαιρετίσθηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα από το αναγεννώμενο Έθνος, αλλά και τους Ευρωπαϊκούς και όχι μόνο λαούς. Ενδεικτικά, ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄, ο πατέρας του Όθωνα, αφιέρωσε για την ανάκτηση του Μεσολογγίου σχετικό ποίημα, όπως είχε κάνει και κατά την κατάληψή του.

Αυγουστίνος Καποδίστριας
Έκτοτε άρχισε σταδιακά από τις 6 Μαΐου και για αρκετά χρόνια η επανίδρυσή των δύο πόλεων και η επανεγκατάσταση μέρους των διασωθέντων πολύπαθων κατοίκων τους. Πολλοί είτε χάθηκαν είτε εκπατρίσθηκαν ή και το τραγικότερο βίαια εξισλαμίσθηκαν!! Η ευρύτερη, ωστόσο, σημασία της οριστικής απελευθέρωσής τους, η οποία σήμαινε ταυτόχρονα και την αντίστοιχη της Δυτικής (Στερεάς) Ελλάδος, πλην της Πούντας (του Ακτίου), συνδυαζόμενη με την λίγο αργότερα αίσια έκβαση της μάχης στην Πέτρα της Βοιωτίας (12/9/1829) στην Ανατολική (Στερεά) Ελλάδα, της τελευταίας μάχης του Αγώνα, ήταν τεράστια.
Η εν συνεχεία μεθοδική και αριστοτεχνική στον διπλωματικό τομέα προσπάθεια του Ιω. Καποδίστρια, με βάση κυρίως τα γεγονότα αυτά, συντελούντων και άλλων ευνοϊκών παραγόντων, όπως η υπέρ των Ρώσων έκβαση του Ρωσοτουρκικού πολέμου με την υπογραφή της συνθήκης της Αδριανούπολης (2/14 Σεπ. 1829), αποσόβησε τον επικρεμάμενο κίνδυνο. Ήτοι της δημιουργίας αυτόνομου κρατιδίου φόρου υποτελούς στον Σουλτάνο με υπό συζήτηση σύνορα, περιλαμβάνοντα, ενδεχομένως, μόνο την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και μέρος της Αττικής. Έτσι, με το πρωτόκολλο του Λονδίνου 3ης Φεβρουαρίου 1830, των τριών Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων της εποχής, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, η Ελλάδα για πρώτη φορά αναγνωριζόταν ως πλήρως ανεξάρτητο κράτος, με αρχικά σύνορα – κατόπιν πιέσεως των Άγγλων, οι οποίοι τότε δεν επιθυμούσαν την άμεση γειτνίασή μας στο Ιόνιο πέλαγος – τα εξής: εκβολές Αχελώου – μέση γραμμή των λιμνών Λυσιμαχίας και Τριχωνίδας – Ορεινή Ναυπακτία – Βαρδούσια (Αρτοτίνα) – Οίτη – εκβολές Σπερχειού – Εύβοια – Κυκλάδες. (Εκδ. Αθηνών, Οπ. π.σ. 536,537).
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ωστόσο, το γεγονός ότι αφενός και κυρίως είχε απελευθερωθεί ολόκληρη σχεδόν, πλην της Πούντας (του Ακτίου), η Στερεά Ελλάδα και αφετέρου σταδιακά είχε μεταστραφεί η Αγγλική εξωτερική πολιτική - είχε εν τω μεταξύ επισυμβεί και η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια τον Σεπτέμβριο 1831, καθώς και η μη αποδοχή του Ελληνικού θρόνου από τον πρίγκιπα του Σαξ Κοβούργου Λεοπόλδο, λόγω της δυσμενούς χάραξης των συνόρων- κατέστησαν ιδίως όλα αυτά δυνατή την επαναδιαπραγμάτευση και αναθεώρηση των όρων της παραπάνω συνθήκης. Έτσι, με το νέο πρωτόκολλο του Λονδίνου της 18ης Αυγούστου 1832 καθορίσθηκαν τα τελικά μας σύνορα επί της μέσης γενικής γραμμής Αμβρακικός, πλην Πούντας (Ακτίου) – Παγασητικός κόλπος – Εύβοια – Σποράδες – Κυκλάδες, τα οποία με την προσάρτηση το 1864 και των Ιονίων Νήσων, διατηρήθηκαν μέχρι το 1881. (Εκδ. Αθηνών, Όπ. Π.σ. 577).

Σύγχρονο Μεσολόγγι. Παναγία της Φοινικιάς. Η μικρή αυτή
εκκλησία, μέσα στα νερά της λιμνοθάλασσας, αποτέλεσε τόπο αναψυχής του Λόρδου Βύρωνος, τον οποίο προσέγγιζε με την γαΐτα του Γαζή. ΦΩΤΟ: Nick Ifantis
https://www.facebook.com/ifanik
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α’
Συνθήκη Παραδόσεως Μεσολογγίου-Ανατολικού στις 2 Μαϊου 1829. Γενική Εφημερίς της Ελλάδος, Φ35, 8/5/1829.
«Γενομένη μεταξύ Μουσταφά Κρητικού πληρεξουσίου του Φρουρίου Μεσολογγίου και Ανατολικού και λοιπών πρωτίστων Οθωμανών και του κ. Καπετάν Γεωργάκη Βαρνακιώτου και του κ. Ιωάννου Παπαρρηγοπούλου, κατ’ επιτροπήν του Εκλαμπροτάτου Πληρεξουσίου Τοποτηρητού του Κυβερνήτου της Ελλάδος.
Αφού οι εν Μεσολογγίω και Ανατολικώ Οθωμανοί επολιορκήθησαν και επολεμήθησαν δια ξηράς και δια θαλάσσης δια πολύν καιρόν, βλέποντες, ότι δεν μπορούν να αντιτείνουν περισσότερον απεφάσισαν, ως ακολουθεί:
Α. Να υπάγουν δια θαλάσσης αι φαμιλίαι των εις Μεσολόγγιον και Ανατολικόν Οθωμανών συντροφευμέναι με τους άνδρες των, συμποσούμεναι όλαι σχεδόν ψυχαί εξακόσιοι, και να πληρωθεί ο ναύλος έως εις Σαγιάδαν ή Πρέβεζαν από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν. Τα άνω πλοία θέλουν είναι συντροφευμένα από δύο πολεμικά δι’ ασφάλειαν.
Β. Αι άνω φαμίλιαι θέλουν εμβαρκαρισθή ευθύς οπού ειδοποιηθούν, ότι τα πλοία είναι έτοιμα, παίρνοντας μαζί τους όσα από τα κινητά των είδη ή πράγματα θελήσουν, εκτός των ζώων.
Γ. Ευθύς όπου αι φαμίλιαι έμβουν εις τα πλοία, όλα τα λοιπά στρατεύματα με τα ζώα των θέλουν αναχωρήσει δια ξηράς παίρνοντας ενέχυρα αμοιβαίως κατά την θέλησιν του Καπετάν Γεωργίου Νικολού, όστις θέλει τους συντροφεύσει έως την Μπούνταν (‘Ακτιον) Πρεβέζης δια να μην ενολχηθούν καθ’ οδόν.
Δ. ‘Ολοι τόσον οι δια ξηράς, καθώς και δια θαλάσσης, θέλουν αναχωρήσει με τα άρματά των και λοιπήν κινητήν περιουσίαν.
Ε. Αφού έμβουν εις τα πλοία αι φαμιλίαι των, θέλουν διορισθή εκ μέρους του Πληρεξουσίου Τοποτηρητού δύο γυναίκες δια να εξετάζουν με ακρίβειαν, και όσαι γυναίκες θέλουν να μένουν με τους Οθωμανούς, να μένουν με αυτούς, όσαι δε θελήσουν να μένουν με τους Χριστιανούς να μένουν με αυτούς. Εάν καμμία από εκείνας που μένουν με τους ‘Ελληνας, έχη παιδίον ομολογούμενον από την ιδίαν μητέρα, ότι είναι από Οθωμανόν, να το κρατή ο πατήρ του.
ΣΤ. Τα ανήλικα, είτε θηλυκά, είτε αρσενικά παιδία, όντα ολιγώτερα των δεκατεσσάρων χρόνων, εάν είναι και Τουρκευμένα, να κρατώνται από τους ‘Ελληνας χωρίς να εξετάζεται η θέλησίς των, τα οποία υπόσχονται οι Οθωμανοί να φανερώσουν όλα, και εάν ευρεθή κανένα χωρίς να το παραστήσουν, ή θέλοντας να το περάσουν δια Τούρκον, θέλουν είναι παραβάται της συνθήκης.
Ζ. ‘Οσα πράγματα έχουν ίδια κινητά, τα οποία θέλουν να πωλήσουν, εμπορούν να τα δώσουν εις όποιον θέλουν, όμως χωρίς άργηταν.
Η. Τα Ελληνικά στρατεύματα δεν θέλουν εμβή, ούτε πλησιάσει εις το φρούριον Μεσολογγίου, εάν πρώτον δεν έβγουν όλοι οι εν αυτώ Οθωμανοί.
Της παρούσης συνθήκης έγειναν δύο ίσα και επεκυρώθησαν από τον Πληρεξούσιον Τοποτηρητήν και εσφραγίσθησαν από τα μέρη αμφότερα, δια να έχουν όλην την ισχύν και βεβαιότητα.,
Προσθέτονται ότι εις την άνω συνθήκην εννοούνται και οι εν τω Ανατολικώ Οθωμανοί.
Εν Μεσολογγίω 2 Μαϊου 1829
Μουσταφάς Γκιριτλής Γεώργιος Βαρνακιώτης
Χασάν Τοπζήμπασης Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος
Πέσος Ασήμπεης
Σούφας Ζάνης
Σούφας Ζουλίου Φκιάρης
Ζατζή Χουσένης
Φετάγιας Ουσπτόπλης
Yποσημειώσεις
[1] Το Ανατολικό και το Βραχώρι μετονομάσθηκαν σε Αιτωλικό και Αγρίνιο αντίστοιχα με το Β.Δ. 3/15 Απριλίου 1833 επί ‘Οθωνος. (ΣτΣ).
[2] Η «απραξία» του Βαρνακιώτη από το Φθινόπωρο 1822 μέχρι τις αρχές 1828 έχει απασχολήσει πολλούς ιστοριογράφους και δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσης διατριβής. (ΣτΣ).
[3] Παπαδόπουλος Κάρπος, Τα κατά Βαρνακιώτη, Μεσολόγγιον 1861, σ. 209-211. (ΣτΣ).
[4] Η Συνθήκη του Λονδίνου στις 6 Ιουλίου 1827, που μας ανεγνώριζε ως εμπόλεμο έθνος, από τις μεγάλες Δυνάμεις της εποχής Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία, ήταν κυρίως έργο του Γ. Κάνινγκ (1770-1827), Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. ΙΒ, Αθήνα 1975, σ.496-498. (ΣτΣ).
[5] Ν. Σπηλιάδης, Απομνημονεύματα, τ. 4ος, τεύχ. Α΄, Αθήναι 1971, σ. 167 (ΣτΣ).
[6] Σερ Πώλτνυ Μάλκολμ (Sir Pulteney Malcolm). Άγγλος Ναύαρχος, Αρχηγός του Βρετανικού Στόλου της Μεσογείου από τον Αύγουστο 1828, όταν αντικατέστησε τον Κόρδιγκτων, μέχρι το 1832 (ΣτΣ).
[7] Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι και η αρχική απελευθέρωση των δύο πόλεων από τον Τουρκικό ζυγό είχε συντελεσθεί την ίδια ημερομηνία, στις 20 Μαΐου 1821.
Ας σημειωθεί επίσης ότι, μέχρι να εκκενωθούν οι πόλεις από τους Τουρκαλβανούς με τη μεταφορά δια θαλάσσης στη Σαγιάδα των οικογενειών (600 περίπου άτομα) και την πορεία πεζή στην Πρέβεζα (Πούντα) της φρουράς (500 περίπου ιππείς και 300 πεζοί), μεσολάβησε αριθμός ημερών και τελικά η είσοδος των Ελλήνων στην πόλη πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1829. (ΣτΣ).
Βιβλιογραφία-Πηγές

Α’ Ελληνική
1. Γενικά Αρχεία Κράτους.
2. Γενική Εφημερίς Ελλάδος.
3. Ιω. Διονυσάτου: «Βραχώρι 11 Ιουλίου 1821», Αγρίνιο 2006.
4. Νικ. Κασομούλη: «Ενθυμήματα Στρατιωτικά», Αθήναι 1939.
5. Νικ. Κολόμβα: «Μεσολόγγι 1821-1829, Οι Αθάνατοι Πρόμαχοι», Αθήνα 1998.
6. Β.Ι. Λαζανά και Λ. Μυγδάλη: «Το ‘Επος του Μεσολογγίου», Αθήναι 1991.
7. Βασ. Λαμπρόπουλου: «Μεσολλόγγι, Η Ιερή Πόλη, Μήτρα τηςΕλλάδος», Αθήνα 2003.
8. Ιωάννου – Ιακώβου Μάγερ: «Ελληνικά Χρονικά», Αθήναι 1929.
9. Νικ. Μακρή: «Ιστορία του Μεσολογίου», Αθήναι 1959.
10. Κων. Πετρονικολού: «Προσκυνητής στο Μεσολόγγι», Γιάννινα 1969.
11. Ιω. Ραζή-Κότσικα: Συμβολή εις την Ιστορίαν των Πολιορκιών και της Εξόδου του Μεσολογγίου», Αθήναι 1932.
12. Σπ. Σακαλή: «Μεσολόγγι 1826, Τύχη Οικογένειας Ι.Ι. Μάγερ και Κατάλογος των Αιχμαλώτων της Εξόδου». Αθήνα 2000.
13. Νικ. Σπηλιάδου: «Απομημονεύματα του 21», Αθήναι 1852-59.
14. Σπυρομήλιου: «Απομνημονεύματα της Β’ Πολιορκίας του Μεσολογγίου 1825-1826», Αθήναι 1959.
15. Κων. Στασινοπούλου: «Οι Μεσολογγίται», Αθήναι 1926.
16. Σπύρου Τρικούπη: «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», Αθήναι 1888.
17. Νικήτα Φιλιππόπουλου: «Το Μεσολόγγι στο διάβα του χρόνου», Αγρίνιο 2003.
Β’ Ξένη
18. Thomas Gordon: “History of the Greek revolution” T.1-2, Edinburgh 1832.
istorikathemata.com

http://lithosfotos.blogspot.gr

ΕΡΕΥΝΑ:ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΣ Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;

Το  όνομα Λακεδαίμονα προέρχεται από το ρήμα, λαγχάνω , να αναθέσει κάποιος κάτι με κλήρο, και δαίμων (δαίμονα), που σημαίνει ο Θεός στα αρχαία Ελληνικά. Ως εκ τούτου, Λακεδαίμονα δηλώνει τη θεϊκή υπόσταση , ένα κομμάτι του κόσμου που δόθηκε στο Θεό Ποσειδώνα, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο οποίος προσδιορίζει την  Λακεδαίμονα με την Ατλαντίδα.
Θεωρώ αξιόλογο να αναφέρω μια παρατήρηση από τον J. Spanuth στο βιβλίο του, « Ατλαντίδα: Heimat, Ράιχ και Schicksal der Germanen », (Tuebingen 1965), ότι η Ατλαντίδα είναι« η παλαιότερη, πιο αμφισβητούμενη , πιο επικίνδυνη και σαφώς πιο άχαρη, αλλά εξακολουθεί να είναι η πιο ικανοποιητική και πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία που  Αρχαιότητα έχει κληροδοτήσει σε μας ". Υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία για την Ατλαντίδα, αλλά η σύγχρονη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για να εντοπίσετε την Ατλαντίδα και να αποδείξει την εγκυρότητα της ταυτότητας του, τέσσερα σημεία της συμφωνίας πρέπει να πληρούνται και γενικά αποδεκτό. (Βλέπε E.Bloedow ». Φωτιά και πλημμυρών από τον Ουρανό: Ήταν Atlantis στην Τροία ; "La Parola del Passato 48, 1993, pp.109-160.

1. Ατλαντίδα ήταν ένα νησί.
2. Βρισκόταν πέρα ​​από τις "Στήλες του Ηρακλή".
3. Ήταν μεγαλύτερη από την Ασία και τη Λιβύη μαζί.
4. Η καταστροφή του (βύθιση) παρήγαγε ένα φράγμα αδιάβατο λάσπη.
Οι τέσσερις αυτές προϋποθέσεις είναι  που πληρούνται εντελώς στην περίπτωση της Λακεδαίμονος.       Το όνομα, τα χαρακτηριστικά και τη θέση της Λακεδαίμονος, έχουν συζητηθεί από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Η Λακεδαίμονα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο Βιβλίο της Ιλιάδας, στο λεγόμενο κατάλογο των πλοίων, στίχος 581, ως η πρώτη πόλη του Βασιλείου του Μενελάου στη Λακωνία - «Οι δ 'είχον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν" Κοίλη και κητώεσσα είναι οι δύο παραδοσιακά σταθερά επίθετα που συνδέονται με την Λακεδαίμονα. Ως «Κοίλη  κούφια, όλοι συμφωνούν σε αυτό, αλλά το επίθετο «κητώεσσα» έχει ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Θα μπορούσε να αναφέρεται είτε σε γεωλογικό σχηματισμό και την
ταυτότητά του - ότι είναι γεμάτη από φαράγγια και υπόγειες διασπάσεις  ή τον  νησιωτικό χαρακτήρα της, σε αυτή την περίπτωση έβριθε με κήτη , θαλάσσια τέρατα και μεγάλα ψάρια (δελφίνια, χελώνες, φάλαινες, φώκιες κ.λπ.).

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι στο βόρειο τμήμα της Λακωνίας εκεί υπήρχε κάποτε μια τεράστια λίμνη,  από την Πλειόκαινο περίοδο , 35 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το επίθετο «κητώεσσαν» μπορεί κάλλιστα να χωρέσει τη γεωλογία της περιοχής της Λακεδαίμονος. Η λίμνη είναι πλέον ξηρά και περιέχει μεγάλα κοιτάσματα λιγνίτη στρώματα, παρόμοιες με εκείνες στην παρακείμενη πεδιάδα της Μεγαλόπολης. Η ημερομηνία ξήρανσης  ή αποστράγγιση της λίμνης στην περιοχή του Ταϋγέτου είναι υψίστης σημασίας για την ιστορία της Λακεδαίμονος, την ταυτότητά του και ταύτιση με την Ατλαντίδα.
Ο Πλάτων, στην Τίμαιο και Κριτία, περιγράφει την Ατλαντίδα ως ένα νησί σε αυτό που αποκαλεί «Πόντος», μια λέξη που σημαίνει θάλασσα ή θάλασσα-λίμνη (Tίμαιος  24E Κριτίας 113-114 Β). Ο άλλος όρος  γεωλογικών και γεωγραφικών συντεταγμένων της περιοχής είναι η λέξη «Πέλαγος», ερμηνεύεται  λανθασμένα από «Ατλαντολόγους»  ως «Ωκεανός». Πέλαγος στα ελληνικά σημαίνει μια μεγάλη και εκτεταμένη περιοχή, όπως το Αιγαίο Πέλαγος ή το Ιόνιο Πέλαγος. Πόντος ήταν η τεράστια λίμνη της Λακεδαίμονος,  Πέλαγος ήταν οι μεγάλες περιοχές με νερό ωσάν λίμνες που καθιστούσαν πλωτό τον ποταμό Ευρώτα.
Οι κάτοικοι της Ατλαντίδας, που είναι γνωστοί με διάφορα ονόματα, όπως Υπερβορείοι , Φαίακες , Φοίνικες, Άτλαντες, Μινύες κλπ, είχαν σκεφτεί να ζήσουν σε μια απομακρυσμένη περιοχή, ασφαλής στο φυσικό τους περιβάλλον, απρόθυμοι να δεχθούν επισκέψεις από άλλους ανθρώπους. Εκεί έζησε μια ολόκληρη χιλιετία, αιώνια νέος, και ήταν αγαπητός στους Θεούς ο  Τυνδάρεως, ο πατέρας της Ελένης και τα θεϊκά  δίδυμα , Κάστωρ και Πολυδεύκης , όπου έζησαν στη  Λακωνία και κατέληξαν, πολύ κοντά στην Αρκαδία - "εν τοις εσχάτοις της Λακεδαιμονίας" .
Έχουμε λόγους να υποθέσουμε ότι η περιοχή της λίμνης καλύπτεται από μικρά νησιά, ορισμένα φυσικά, άλλα τεχνητά, που στηρίζονται σε ξύλα , κορμούς δέντρων, που προμηθεύονταν  από τις  πυκνά δασωμένες πλαγιές του Ταϋγέτου, μια δραστηριότητα που περιγράφεται από τον Πλάτωνα σε σχέση με τα έργα των Ατλάντων στο κύριο νησί του Πόντου. Η εργασία και το σχέδιο μπορεί να παραλληλιστεί με τα  θαυματουργά  επιτεύγματα των Βενετών στη μεγάλη λιμνοθάλασσα της Αδριατικής. Αυτή η «Civitas Serenissima" χτίστηκε εξ ολοκλήρου από ξύλινους δόμους και αποτελείται από πολυάριθμα νησιά, κατασκευάστηκαν δομημένα  πυκνά το ένα  στο άλλο.

Η πόλη της Βενετίας χτίστηκε πάνω σε ξύλινες βάσεις.
Ο ίδιος ο Πλάτωνας μιλάει για άλλα νησιά, εκτός από την Ατλαντίδα, στον  ίδιο  Πόντο. Η  Ατλαντίδα πρέπει να βρισκόταν στο ανατολικές παρυφές της θάλασσας, κοντά στην έξοδο του ποταμού, πέρα ​​από τις Στήλες του Ηρακλή και περιβάλλεται από τα νησιά, τα οποία προσεγγίζονταν  από την Ατλαντίδα, τόσο δια ξηράς  όσο και δια θαλάσσης (Τίμαιος: "εξ ης επιβατόν επί τας άλλας νήσους τοις τότε εγένετο πορευομένοις "). Ο Πλάτων φαίνεται να γνωρίζει  καλά όχι μόνο τις γεωφυσικές συνθήκες της περιοχής της Λακεδαίμονος, ήξερε επίσης τη γεωγραφία της ομάδας νησιού και πιθανότατα τα ονόματα των νησιών, τουλάχιστον για ορισμένα από αυτά.

Η κρήνη Αρέθουσα, παλιά  απόδοση του χώρου  , στην Ιθάκη. Δημιουργήθηκε από τον  Provost, και  δημοσιεύθηκε στο περιοδικό L'Illustration.
Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, μπορεί να έρθει η λύση για μια από τις πιο δύσκολες των πλατωνικών αναφορών  στην Ατλαντίδα, η οποία περιγράφεται από τον Πλάτωνα ως μεγαλύτερη από την Ασία και τη Λιβύη μαζί. Αυτό που ήταν γνωστό ως «Ασία» και «Λιβύη» εκείνη την εποχή ήταν μικρά νησιά στη λίμνη της Λακεδαίμονος, και γνωρίζουμε ότι η Ασία και η Λιβύη ήταν λακωνικά τοπωνύμια  -(βλ. βιβλίο μου περί Λακεδαίμονος, τόμος ΙΙ, σελ.. 399 κ.ε.).
Ως εκ τούτου, έχουμε καθορίσει ένα από τα τέσσερα σημεία της συμφωνίας που θέτουν οι «Ατλαντολόγοι» Η εμπιστοσύνη στα λεγόμενα του  Πλάτωνα ενισχύεται από την αναφορά στην «Οδύσσεια», η Ιθάκη, η αρχική πατρίδα του Οδυσσέα, να ορίζεται  σε ένα παρόμοιο τοπίο. Περιγράφεται ως "χθαμαλή εν αλί, πανυπερτάτη προς ζόφον", δηλαδή κοίλο και το πιο απομακρυσμένο στα  Βόρειο Δυτικά , αν και πολλά άλλα νησιά που ήταν κοντά  το ένα στον άλλο, να έχει δε ορίσει την Ανατολή και το Νότο («νήσοι πολλαί, μάλα σχεδόν αλλήλησιν », Οδύσσεια, βιβλίο 9, 22-3).
 Ο Οδυσσέας, ο Αργοναύτης,   (Συνδέονται, διότι αναφέρεται και στους δύο η μάγισσα Κίρκη)  ήταν στο σπίτι του στην Λακεδαίμονα, όπου απέκτησε το περίφημο σύνθετο τόξο-του Ίφιτου  και δεν ήταν τυχαίο ότι ο απόγονος του ο Τηλέμαχος  ήρθε στην Λακεδαίμονα πολλά χρόνια ή και αιώνες στη συνέχεια να επισκεφθεί τον  Μενέλαο και την Ελένη , προκειμένου να ενημερωθεί για την επιστροφή του πατέρα του στην Ιθάκη.

Δύο στήλες σε αίθουσα της πόλης της Σεβίλης. Οι στήλες ενθαρρύνουν να αγνοήσεις  την αρχαία προειδοποίηση, να αναλάβεις τους  κινδύνους και να πας  πιο πέρα. Αυτό δείχνει την επιθυμία να δεις  τις στήλες  ως είσοδο για τον υπόλοιπο κόσμο, και όχι ως μια πύλη απλά προς τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Όσον αφορά το δεύτερο «σημείο συμφωνίας" σχετικά με την τοποθεσία της Ατλαντίδος είναι ότι  ιδιαίτερα αμφισβητείται θέση με τις  «Στήλες του Ηρακλή». Πολλοί μελετητές προσδιόρισαν τους άξονες με τα Στενά του Γιβραλτάρ και μπέρδεψαν το  Πλατωνικό  Ατλαντικό Πέλαγος (μεγάλη και εκτεταμένη περιοχή) για τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Πλάτων όμως χρησιμοποίησε τη δική του ερμηνεία για την Ατλαντίδα και το Ατλαντικό Πέλαγος. Όρους του προέρχεται από τον Άτλαντα   το πρώτο γιο του Ποσειδώνα και της Κλειτός , το θεϊκό ζευγάρι και τους πρώτους κατοίκους του διάσημου νησιού.( Κατά τον Πλάτωνα ο Άτλας ήταν ένας από τους δέκα βασιλείς της Ατλαντίδος, ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Κλειτός . Παιδιά του ήταν οι Εσπερίδες, ο Έσπερος, ο Αύσων, η Καλυψώ, η Διώνη και οι Υάδες)

Έχω εντοπίσει τις Στήλες του Ηρακλή με τις στήλες, τα οποία έχουν ανεγερθεί επί του Όρους Θόρναξ , περίπου 2 χιλιόμετρα από τη λιμνοθάλασσα της Λακεδαίμονος, πολύ κοντά στον ποταμό Ευρώτα. Το πρανές  του βουνού με θέα το ποτάμι είχαν  σχολαστικά κοπεί και μετατραπεί σε πλάτωμα για να στεγάσει και να υποστηρίξει τις στήλες. Οι στήλες αυτές ήταν ένα μοναδικό αρχαιολογικό μυστήριο στην αρχαιότητα…  στην πραγματικότητα ήταν δύο οβελίσκοι, από 15-16 μέτρα σε ύψος, τα οποία ανεγέρθηκαν αργότερα στο ιερό (τεμένους) του Απόλλωνα Πυθαέως μπροστά από την πόλη της Σπάρτης, κοντά στα Ευρώτα (Παυσανίας ΙΙΙ, 10,8).

Παυσανίας 
Κάποια στιγμή αργότερα, ένας από αυτούς αφαιρέθηκε στο διάσημο ιερό του Απόλλωνα στις Αμύκλες, και περικλείεται στο μνημείο γίνεται από τον  γλύπτη  και αρχιτέκτονα  Βαθυκλή εκ  Μαγνησίας πριν από τα μέσα του 6 ου αιώνα π.Χ.. Ο Ηρόδοτος αναφέρει το άγαλμα …«το νυν της Λακωνικής εν Θόρνακι ίδρυται  »Ι, 69), και ο Παυσανίας, τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., έδωσε μια περιγραφή των στηλών, τα  οποία ήταν επιχρυσωμένα με χρυσό που ο βασιλιάς Κροίσος της Λυκίας δώρισε στους Σπαρτιάτες . Οι στήλες που στέφονται από ένα περίεργο σχήμα του θεού Απόλλωνα και η μία στο Αμύκλαιο  τοποθετήθηκε πάνω στο κενοτάφιο του Υάκινθου του Δωριέα  θεοποιημένου  ήρωα, τον πιο σεβαστό , την λατρευτική εικόνα των  μινυακών προγόνων τους, οι  Άτλαντες της Λακεδαίμονος.

Οι κίονες, ή Στήλες του Ηρακλή, τοποθετήθηκαν στο στενότερο σημείο του δρόμου, ο οποίος οδηγούσε στα νησιά της Λακεδαίμονος και ως εκ τούτου, απέκτησε το όνομα ''Agyieis" - «Αγυιείς», από τη δωρική λέξη αγυιά (αγυιά), το οποίο σημαίνει ένα στενό δρόμο ή πέρασμα. Η στήλη Agyieus « Αγυιέους » έγινε το ιερό κειμήλιο από τις δωρικές πόλεις σε όλο τον αρχαίο κόσμο, από τη Σικελία στην Αίγυπτο, και στην ίδια τη Ρώμη, και είχε ληφθεί για το σύμβολο της Χρυσής Εποχής, το Aetas Aurea, η Αρκαδική Utopia (βλ. Λακεδαίμονος βιβλίο μου, Vol.II, σ.. 447).    
Η Ατλαντίδα δεν ήταν το μόνο νησί στο Πέλαγος  της Λακεδαίμονος, ήταν ένα από τα πολλά νησιά, το κύριο νησί μεταξύ των ομάδων των μικρών νησιών, τα οποία αποτελούν το μοντέλο, το πρωτότυπο, από τα 500 νησάκια της Βενετίας, οι οποίες υποστηρίζονται και από ξύλινους  δόμους. 
Μερικά από αυτά τα νησιά στον Πόντο της Λακεδαίμονος παραπέμφθηκαν στην ελληνική επική ποίηση (βλ. το βιβλίο Οδύσσεια  15, 405 κ.ε.). Ο Λεξικογράφος Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ότι υπάρχει ένα νησί γνωστό ως Τυρού στην Λακωνική, και η λεγόμενη Τύρου Οδύσσεια αναφέρεται σε ορισμένα άλλα νησιά, που αρχικά βρίσκεται στον Πόντο της Λακεδαίμονος, όπως Σχερία, Ωγυγία, Αία και ούτω καθ΄ εξής (Λακεδαίμονα vol . ΙΙ ,462-3). Ο Πλάτων πρόσθεσε τα νησιά «Ασία» και «Λιβύη».
Το  θαυματουργό νησί Ατλαντίς  με το τεράστιο ναό του Ποσειδώνα, του οποίου η οροφή ήταν κατασκευασμένη από ελεφαντόδοντο, ποικίλλουν με χρυσό και ασήμι, ήταν κλεισμένο σε τρεις δακτυλίους της θάλασσας και της γης. Το πιο εξωτερικό των δακτυλίων, κοντά στην εκροή του Ευρώτα, κοντά στην πλούσια άνοιξη του Βιβάρι, ο κύριος παραπόταμος του Ευρώτα, διατηρείται σε κάποιο βαθμό και είναι ακόμα και σήμερα ορατά. Σύμφωνα με τους Περιηγητές , (ταξιδιώτες) του 19 ου αιώνα (Leake, Bursian, Ross, Fraser και Loring) μπορεί  να μετρηθεί σε απόσταση 200 μέτρων, που έγινε στην τοιχοποιία και διέσχισαν τον ποταμό Ευρώτα. Ταυτίζεται με το «Χαράκωμα », (Περιχαράκωση), μια μνημειακή κατασκευή που αναφέρει ο Παυσανίας (III, 21,2). Βρίσκεται στη σωστή θέση που πρέπει να ταυτίζεται με πειστικό τρόπο του εξωτερικού δακτυλίου του νησιού της Ατλαντίδας, που αναφέρεται στο Κριτία  του Πλάτωνα, 117 Ε.

Μια απεικόνιση της Ατλαντίδος με τρεις δακτυλίους της θάλασσας και το Ναό του Ποσειδώνα στο κέντρο
Η Ατλαντίδα και ολόκληρη ομάδα με νησιά καταστράφηκε και εξαφανίστηκε κάτω από ένα στρώμα λάσπης. Ο Πλάτων αναφέρεται σε εξαιρετικούς σεισμούς και κατακλυσμιαίες βροχές, που διήρκεσε μια μέρα και μια νύχτα. Ήταν μια φυσική καταστροφή, η οποία ήταν πιθανότατα συγχρονισμένη με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνη). Το τσουνάμι από την Θήρα επηρέασε όχι μόνο το νησί της Κρήτης, κατέστρεψαν τις μινυακές ανακτορικές εγκαταστάσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, στην Κέα, Avaris (Tell el 'Ντάμπα) στην Αίγυπτο, Τελλ Κάμπρι  Kabri στη Γαλιλαία, Dabna στη Συρία και την  πόλη του Mari στον Ευφράτη. 
Σε όλα αυτά τα μέρη, τα στρώματα καταστροφής συνοδεύονταν με ελαφρόπετρα από το ηφαίστειο της Θήρας, αλλά λίγο πριν έγιναν  ερείπια, ήταν διακοσμημένα με τοιχογραφίες, παρόμοιες με εκείνες που ανακαλύφθηκαν στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης. Μερικές από τις παραστάσεις σε αυτά τα παλάτια επαναλαμβάνονται στις αναφορές στο ελληνικό έπος (βλ. το βιβλίο μου« Λακεδαίμων» , τομ. II, σελ.. 357 κ.ε.).

Η καταστροφή της Ατλαντίδας.
ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ

«Βρίσκει» την χαμένη Ατλαντίδα στο Λακωνικό βαθύπεδο!
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ  NOTOSPRESS.GR


“ Ξαναγράφει την ιστορία της Σπάρτης ο αρχαιολόγος Θεόδωρος Σπυρόπουλος ”





Το notospress.gr εξασφάλισε το τρίτομο σύγγραμμα που ανατρέπει την ιστορία του τόπου.ΣΠΑΡΤΗ. Με το Σύγγραμμα «ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ»  (Τρείς τόμοι Ι, ΙΙ, ΙΙΙ) ο συγγραφέας - καθηγητής Θεόδωρος Γ. Σπυρόπουλος, Επίτιμος Έφορος των Αρχαιοτήτων Σπάρτης δίνει απάντηση σε όσους αμφισβητούν την έρευνά του στη Λακωνία. Το βιβλίο εκδίδει το  ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Α.ΚΑΡΔΑΜΙΤΣΑ.

Ο γνωστός αρχαιολόγος Θεόδωρος Σπυρόπουλος καλεί αρχαιολόγους και πολίτες να μελετήσουν το τρίτομο έργο του και στη συνέχεια να εκφράσουν άποψη, διαφωνία ή αμφισβήτηση.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας «ανάμεσα στην Πελλάνα και στην Σπάρτη ιδρύθη μία Νησιωτική Κοινοπολιτεία στην Λιμνοθάλασσα, που συνδεόταν μέσω του Ευρώτα με τον Λακωνικό Κόλπο. Αυτό το νησιωτικό σύμπλεγμα υπήρξε η Λακεδαίμων από τις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι το 1750 π.Χ. όταν κατεστράφη από την Κοσμική Θεομηνία.
Ακολούθησε η Μυκηναϊκή περίοδος που είχε επίκεντρο τον λόφο Παλαιόκαστρο της Πελλάνας και απέβη το Ανακτορικό κέντρο της Μυκηναϊκής Λακωνίας, όπως πιστοποιείται από το Ανάκτορο, το Κυκλώπειο Τείχος, τους Βασιλικούς Θολωτούς Τάφους, την υπόγεια πηγή Πελλανίδα κ.ο.κ. Η Λακεδαίμων υπήρξε τώρα κέντρο του Μυκηναϊκού Κράτους και φιλοξένησε το Ανάκτορο του Μενέλαου και της Ελένης.
Πολλές γεωφυσικές και γεωπολιτικές ιδιαιτερότητες, μνημειακά κατάλοιπα και αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και αναφορές στην γραπτή παράδοση τόσο της Λακωνίας, όσο και της λοιπής Ελλάδος και πέραν αυτής, οδήγησαν τον συγγραφέα να ταυτίσει σημεία και μνημεία του Λακωνικού βαθύπεδου της Λακεδαίμονος με την Πλατωνική Ατλαντίδα και να αναζητήσει πολλές επιβιώσεις της υλικής, πολιτειακής και πολιτισμικής κληρονομιάς της στην ιστορική Δωρική Σπάρτη.
Η Νέα Δωρική Μητρόπολη ιδρύθη από τους Ηρακλείδες, που επέστρεψαν από την Δύση ως Λαοί της Θαλάσσης, για να διεκδικήσουν και να ανασυστήσουν την Ατλαντική Κληρονομιά των προγόνων τους, και από τους απελευθερωθέντες από την κατοχή των Αχαιών ομαίμους Δωριείς, που κατήλθαν από τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα στην μέση κοιλάδα τον Ευρώτα («Κάθοδος των Δωριέων»). Η Σπάρτη ιδρύθηκε ως Νέα Ατλαντίς, εμεγαλούργησε και εδοξάσθη επειδή και για όσο χρόνο υιοθέτησε και κληρονόμησε τον Θεϊκό Πολιτισμό της Λακεδαίμονος, τους θεσμούς και την πολιτειακή οργάνωσή της».
ellinondiktyo.blogspot.gr 

http://lithosfotos.blogspot.gr

Αρκούσε μια δασκάλα με όραμα και πάθος και η δική της παθιασμένη…

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

Hellen Keller: η τυφλή και κωφάλαλη που «είδε», «άκουσε», «μίλησε»…

Στον πρώτο χρόνο της ζωής της λόγω ασθένειας (πιθανότατα οστρακιάς) έχασε όραση, ακοή και δυνατότητα ομιλίας! Ξαφνικά η φύση την καταδίκασε να ζει στο σκοτάδι και στη σιωπή, ένα μοναχικό μικρό αγρίμι ανίκανο να ενταχθεί στην κοινωνία. Αρκούσε μια δασκάλα με όραμα και πάθος και η δική της παθιασμένη ψυχή για να την απελευθερώσουν από τα δεσμά της: Η Helen Keller γνώρισε τον κόσμο, χωρίς να τον δει ποτέ, ένοιωσε τον συνάνθρωπό της χωρίς να τον ακούσει και επικοινώνησε τις σκέψεις της χωρίς να μιλήσει. Σύμμαχος και συνοδοιπόρος της η εξαιρετική δασκάλα της Anne Sullivan και όπλο της το κοφτερό μυαλό της, η αγάπη της για τη γνώση και η επιθυμία της να ζήσει με αξιοπρέπεια. Τα κατάφερε ακόμα καλύτερα από όσο είχε φανταστεί! Η Hellen Keller ξεκίνησε τη ζωή της ως ένα ανήμπορο πλασματάκι… όταν έκλεισε τα μάτια της 70 χρόνια αργότερα ήταν μια Ακαδημαϊκός, μια συγγραφέας, μια γυναίκα ελεύθερη… Μιλώντας για την αδυναμία της να δει εξηγούσε: «μπορώ να δω, κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη, γιατί αυτό που εσείς αποκαλείτε σκοτάδι, εγώ το λέω χρυσό: δεν μπορώ να δω τον κόσμο που φτιάχνουν οι άνθρωποι αλλά μπορώ να δω τον κόσμο που έφτιαξε ο Θεός…»
Eπηρεασμένη από την Παιδεία στην Ελλαδα (και στον κόσμο) σήμερα σκέφτομαι την αντίφαση: Μια δασκάλα σαν την Anne Sullivan μπορεί να πάρει ένα παιδί που δεν βλέπει, δεν ακούει, δε μιλάει και να το κάνει να αντιληφθεί τον κόσμο της γνώσης και να τον κατακτήσει… αλίμονο από το δάσκαλο που θα πάρει στα χέρια του ένα παιδί που έχει όραση, ακοή και ομιλία και θα το παραδώσει στην κοινωνία τυφλωμένο, αδιάφορο και άβουλο: να μην βλέπει γύρω του, να μην αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν και να παπαγαλίζει  άκριτα απόψεις άλλων…

eptalofos.gr

Υ.Γ.  Στο παρακάτω Video μια σπάνια συνέντευξη της Sullivan όπου η Keller καταφέρνει να πει στο τέλος “I am not dumb now!” (δεν είμαι πια άλαλη)

http://www.pentapostagma.gr

AΝ ΕΡΘΕΙ ΔΙΩΓΜΟΣ, Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΕΧΕΙ Ν’ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ;

Aπάντηση από τον π. Αυγουστίνο:
Παιδί μου, «τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστι».
 Aπό εμάς ζητά μεγάλα πράγματα ο Θεός και για μεγάλα πράγματα πλαστήκαμε. Eάν έχουμε πίστη ως κόκκο σινάπεως, θα μας δώσει δύναμη ο Θεός.Όταν σκεφθεί κανείς, τι ήταν οι μαθηταί; Σε πιάνει ίλιγγος.
Ήταν δώδεκα ψαράδες, αλλά άλλαξαν τον κόσμο όλο.
Δώς μου τοιούτους εργάτας, να σείσω την οικουμένη. Aυτό είναι ζήτημα πίστεως.
KANETE ΠPOΣEYXH, ΘA ΔEITE ΘAYMATA
Tο πρωί που σηκώνεστε κάνετε προσευχή; Διαβάζετε Γραφή;Ψάλετε τω Θεώ;Προσευχή παιδιά, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε», και θα δούμε θαύματα. Στη ζωή σας θα δείτε θαύματα παιδιά.
(Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Kαντιώτης 13-9-87)

augoustinos-kantiotis.gr
http://www.pentapostagma.gr

Mε ανακίνηση του Τσάμικου μας ευχαριστούν οι Αλβανοί για την υποστήριξη

Αποθρασυνθέντες από την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας να υποστηρίξει τα δίκαιά της, απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση «να ζητήσει δημόσια συγνώμη από τους Τσάμηδες

Όταν η απλή λογική δεν επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων για την εξήγηση πολιτικών συμπεριφορών, τότε υποχρεώνεται ο καθείς να αρκεστεί σε υποθέσεις. Ο λόγος για την ελληνική υποστήριξη στην υποψηφιότητα τηςΑλβανίας για ένταξη στην Ε.Ε., χωρίς να τεθεί κανένας όρος, την στιγμή που έχουμε πληθώρα ανοικτών θεμάτων.

Θεωρώντας ως δεδομένο ότι την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης δεν μπορεί να την καθορίζει ο κ. Ευ. Βενιζέλος, χωρίς τη συναίνεση του πρωθυπουργού, η ευθύνη για την αδυναμία της χώρας μας να αριθμήσει έστω και ένα επιτυχές συμβάν, ανήκει και στους δύο. Ακόμη και αν -σύμφωνα με τα καθιερωμένα πλέον- όλοι φταίνε για όλα, πλην του πρωθυπουργού, ο οποίος απλώς προεδρεύει. Μπορώ επομένως να υποθέσω, πως μόνον προσωπικούς λόγους έχουν οι δύο πολιτικοί για την ανεπιτυχή εξωτερική πολιτική, ή διακρίνονται από παντελή αδυναμία να κατανοήσουν την βαρύτητα  που έχουν τα θέματα αυτής πολιτικής.

Έχουμε ανοικτό θέμα με την Αλβανία την άρνησή της να εφαρμόσει την συμφωνία για την ΑΟΖ που υπέγραψε. Έχουμε την παρελκυστική τακτική να αναγράφει στα αλβανικά διαβατήρια τα ελληνικά τοπωνύμια με τις αλβανικές ονομασίες, όπως ήταν την εποχή του Τουρκαλβανού Αλή Πασά, που είναι και εκβιαστική, επειδή η Ελλάδα υποχωρεί για να μη εμποδίσει τους Βορειοηπειρώτες να εισέρχονται στην χώρα.

Έχουμε επίσης, την παραχώρηση ναυστάθμου και στρατιωτικών αεροδρομίων στην Τουρκία, κίνηση σαφώς εχθρική από πλευράς των Αλβανών σε βάρος της Ελλάδας, αφενός διότι γνωρίζουν την ιμπεριαλιστική τακτική των Τούρκων κατά της χώρας μας, αφετέρου η χρήση αλβανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων από την Τουρκία, κατ’ ουδένα τρόπο δεν μπορεί θεωρηθεί ότι αποβλέπει στην άμυνά της.

Έχουμε τα διάφορα προσκόμματα της Αλβανίας να μη κατασκευάσουμε στρατιωτικά νεκροταφεία για να αναπαυθούν οι ήρωές μας του 1940, έχουμε και την υφαρπαγή της ακίνητης περιουσίας Βορειοηπειρωτών. Επίσης, έχουμε την σκόπιμη μη εφαρμογή της Συμφωνία της Κερκύρας που δίνει συγκεκριμένα προνόμια στην Ελληνική Κοινότητα, αλλά και την ενίσχυση αλβανικών φασιστικών ομάδων σε ανθελληνικές δραστηριότητες.

Κοντά σ’ αυτά και σε άλλα παρόμοια, ιδιαιτέρως σημαντικό -ως επίκαιρο- είναι το θέμα των Τσάμηδων. Σύσσωμα τα αλβανικά κόμματα -λίγες μόνον ώρες μετά την υπογραφή από τον κ. Βενιζέλο, χωρίς κανένα όρο, αλλά και με δηλώσεις του υπουργού που έδειχναν την ικανοποίησή του για την πρόοδο της Αλβανίας στην ενταξιακή πορεία της στην Ε.Ε.- πήραν μέρος στο εκθεσιακό Εθνικό Ιστορικό Μουσείο για την εναρκτήρια τελετή που διοργανώνει το τσάμικο κόμμα στην Αλβανία και ο πρόεδρός τους, κ. Ίντριζι, όπως ενημερώνει η ιστοσελίδα Himara.gr.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο πρωθυπουργός κ. Έντι Ράμα, ο πρόεδρος της αλβανικής Βουλής και πρόεδρος τους κόμματος Ευρωπαϊκής Ενσωμάτωσης κ. Ιλίρ Μέτα, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κ.Μπάσα και όλο το υπουργικού συμβούλιο.Στο δε πρωτοσέλιδο άρθρο της Αλβανικής «Πανόραμα», γραμμένο από τον πρόεδρο της Οργάνωσης «Τσαμουριά», κ. Αρντιάν Τάνα επαναφέρεται η διεκδίκηση της… Θεσπρωτίας και μεγάλου τμήματος της Ηπείρου και Δυτ. Μακεδονίας!

Υποστηρίζεται ότι «Οι Αλβανοί της "Τσαμουριάς" ζούσαν στα δικά τους εδάφη από τα πανάρχαια χρόνια, από τους κόλπους τους αναδείχθηκαν μορφές όπως ο βασιλιάς Πύρος της Ηπείρου, οι Μάρκος Μπότσαρης, Φώτης Τζαβέλας, Οδυσσέας Ανδρούτσος κα.».

Έχουν το θράσος όχι μόνο να αρνούνται την συνεργασία με τους Ιταλογερμανούς εναντίον της Ελλάδας (διαπιστωμένη και από τον ΟΗΕ), αλλά διαστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα υποστηρίζουν και ότι τους πολέμησαν «ένθεν και ένθεν των συνόρων».

Αποθρασυνθέντες από την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας να υποστηρίξει τα δίκαιά της, απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση «να ζητήσει δημόσια συγνώμη από τους Τσάμηδες, επιτρέποντάς τους να επιστρέψουν στις εστίες τους και να πάρουν τις περιουσίες τους».

Πολλές άλλες παρόμοιες ανοησίες περιέχει το άρθρο, αλλά και ο κ. Γκρούεφσκι με ανοησίες κυβερνά και πλουτίζει τόσα χρόνια, όμως το σκοπιανό ζήτημα καταλήγει σε βάρος μας. Το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί ένα από μια σειρά άρθρων και τηλεοπτικών ρεπορτάζ που ετοιμάζονται στη γείτονα χώρα για τα 70χρονα της «εθνοκάθαρσης των Τσάμηδων» (από τους… Έλληνες)

Αντιλαμβάνονται οι δύο συν-πρωθυπουργοί πού θα καταλήξουν όλα αυτά;

Ο Μακεδών

http://www.voria.gr

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής - Ματθ. ιστ΄13-19

᾿Ελθὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγεται εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

Και όταν ο Ιησούς ήρθε στα μέρη τής Καισάρειας του Φιλίππου, ρωτούσε τους μαθητές του, λέγοντας: Για ποιον με λένε οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός τού ανθρώπου; 
Και εκείνοι είπαν: Άλλοι μεν για τον Βαπτιστή Ιωάννη· άλλοι δε για τον Ηλία, και άλλοι για τον Ιερεμία ή για έναν από τους Προφήτες. Λέει σ' αυτούς: Εσείς, όμως, για ποιον με λέτε ότι είμαι; Και αποκρινόμενος ο Σίμωνας Πέτρος, είπε: Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός τού ζωντανού Θεού. Και αποκρινόμενος ο Ιησούς είπε σ' αυτόν: Μακάριος είσαι, Σίμωνα, γιε τού Ιωνά, επειδή αυτό δεν σου το αποκάλυψε σάρκα και αίμα, αλλά ο Πατέρας μου, που είναι στους ουρανούς. 
Και εγώ, μάλιστα, σου λέω ότι: Εσύ είσαι ο Πέτρος, και επάνω σ' αυτή την πέτρα θα κτίσω την εκκλησία μου· και πύλες άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της. Και θα σου δώσω τα κλειδιά τής βασιλείας των ουρανών· και ό,τι αν δέσεις επάνω στη γη, θα είναι δεμένο στους ουρανούς· και ό,τι αν λύσεις επάνω στη γη, θα είναι λυμένο στους ουρανούς.

Ο Απόστολος της Κυριακής - Β΄Κορ. ια΄ 21- ιβ΄ 9

Κατὰ ἀτιμίαν λέγω, ὡς ὅτι ἡμεῖς ἠσθενήσαμεν. ἐν ᾧ δ᾿ ἄν τις τολμᾷ, ἐν ἀφροσύνῃ λέγω, τολμῶ κἀγώ. ῾Εβραῖοί εἰσι; κἀγώ· ᾿Ισραηλῖταί εἰσι; κἀγώ· σπέρμα ᾿Αβραάμ εἰσι; κἀγώ· διάκονοι Χριστοῦ εἰσι; παραφρονῶν λαλῶ, ὑπὲρ ἐγώ· ἐν κόποις περισσοτέρως, ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως, ἐν φυλακαῖς περισσοτέρως, ἐν θανάτοις πολλάκις· ὑπὸ ᾿Ιουδαίων πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν ἔλαβον, τρὶς ἐρραβδίσθην, ἅπαξ ἐλιθάσθην, τρὶς ἐναυάγησα, νυχθημερὸν ἐν τῷ βυθῷ πεποίηκα· ὁδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις 
ποταμῶν, κινδύνοις λῃστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κινδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις· ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι· χωρὶς τῶν παρεκτὸς ἡ ἐπισύστασίς μου ἡ καθ᾿ ἡμέραν, ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται, καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι; εἰ καυχᾶσθαι δεῖ, τὰ τῆς ἀσθενείας μου καυχήσομαι. ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης ᾿Αρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τὴν Δαμασκηνῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καὶ διὰ θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διὰ τοῦ τείχους καὶ ἐξέφυγον τὰς χεῖρας αὐτοῦ.Καυχάσθαι δὴ οὐ συμφέρει μοι· ἐλεύσομαι γὰρ εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις Κυρίου. οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι. ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μὴ ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου. ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων· ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ· φείδομαι δὲ μή τις εἰς ἐμὲ λογίσηται ὑπὲρ ὃ βλέπει με ἢ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ. Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι. ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

Νεοελληνική απόδοσις

Από λόγους ντροπής το λέω, σαν εμείς να ήμασταν ασθενείς· αλλά, σε ό,τι κάποιος τολμάει, (με αφροσύνη μιλάω) τολμάω και εγώ· είναι Εβραίοι; Και εγώ· είναι Ισραηλίτες; Και εγώ· είναι σπέρμα τού Αβραάμ; Και εγώ. Είναι υπηρέτες τού Χριστού; (Παραφρονώντας μιλάω) περισσότερο εγώ· σε κόπους περισσότερο, σε πληγές υπερβολικού βαθμού, σε φυλακές περισσότερο, σε θανάτους πολλές φορές· από τους Ιουδαίους πέντε φορές πήρα 40 παρά μία μαστιγώσεις· τρεις φορές ραβδίστηκα, μία φορά λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έκανα στον βυθό· σε οδοιπορίες πολλές φορές, σε κινδύνους ποταμών, σε κινδύνους ληστών, σε κινδύνους από το γένος, σε κινδύνους από τα έθνη, σε κινδύνους στην πόλη, σε κινδύνους στην ερημιά, σε κινδύνους στη θάλασσα, σε κινδύνους από ψευδάδελφους· σε κόπο και μόχθο, σε αγρυπνίες πολλές φορές, σε πείνα και δίψα, σε νηστείες πολλές φορές, σε ψύχος και γυμνότητα· εκτός από τα εξωτερικά, ο επικείμενος αγώνας καθημερινά, η μέριμνα όλων των εκκλησιών. Ποιος ασθενεί, και δεν ασθενώ; Ποιος σκανδαλίζεται, και εγώ δεν φλέγομαι; Αν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ σ' αυτά που έχουν σχέση με τις ασθένειές μου. Ο Θεός και Πατέρας τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είναι ευλογητός στους αιώνες, γνωρίζει ότι δεν ψεύδομαι. Στη Δαμασκό, ο εθνάρχης τού βασιλιά Αρέτα φρουρούσε την πόλη των Δαμασκηνών, θέλοντας να με πιάσει· και διαμέσου ενός μικρού παραθύρου με κατέβασαν από το τείχος μέσα σε ένα κοφίνι, και ξέφυγα από τα χέρια του.Να καυχώμαι, βέβαια, δεν με συμφέρει· επειδή, θάρθω σε οπτασίες και αποκαλύψεις τού Κυρίου. Γνωρίζω έναν άνθρωπο εν Χριστώ πριν από 14 χρόνια, (είτε μέσα στο σώμα, δεν ξέρω· είτε έξω από το σώμα, δεν ξέρω· ο Θεός ξέρει)· ότι αυτού τού είδους ο άνθρωπος αρπάχτηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό. Και γνωρίζω αυτού τού είδους τον άνθρωπο, (είτε μέσα στο σώμα, είτε έξω από το σώμα, δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει)· ότι αρπάχτηκε στον παράδεισο, και άκουσε λόγια ανεκλάλητα, που δεν επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο να μιλήσει. Για τον άνθρωπο αυτού τού είδους θα καυχηθώ· για μένα, όμως, δεν θα καυχηθώ, παρά μονάχα στις ασθένειές μου. Δεδομένου ότι, αν θελήσω να καυχηθώ δεν θα είμαι άφρονας· επειδή, θα πω την αλήθεια· συστέλλομαι, όμως, μήπως κάποιος στοχαστεί σε μένα κάτι ανώτερο από ό,τι με βλέπει ή ακούει από μένα. Και για να μη υπερηφανεύομαι, εξαιτίας τής υπερβολής των αποκαλύψεων, μου δόθηκε ένας σκόλοπας στη σάρκα, ένας άγγελος του σατανά, για να με χτυπάει, για να μη υπερηφανεύομαι. Για το ζήτημα αυτό παρακάλεσα τον Κύριο τρεις φορές, για να απομακρυνθεί από μένα· και μου είπε: Αρκεί σε σένα η χάρη μου· επειδή, μέσα σε αδυναμία, η δύναμή μου φανερώνεται τέλεια. Με βαθύτατη ευχαρίστηση, λοιπόν, θα καυχηθώ περισσότερο στις αδυναμίες μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού.

Θεμέλιοι λίθοι

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

«Οι ασφαλείς και θεοφθόγγοι κήρυκες της Εκκλησίας»

Με τη δράση τους οι απόστολοι και σύμφωνα με το παράγγελμα του διδασκάλου τους, διέδωσαν την αλήθεια του ευαγγελίου στα πέρατα της οικουμένης. Έλαμψαν με τη μαρτυρία τους και καταξιώθηκαν ως οι θεμέλιοι λίθοι της ζωής της Εκκλησίας. Επικεφαλής των αποστόλων αναδείχθηκαν οι Πέτρος και Παύλος, οι οποίοι δικαιολογημένα χαρακτηρίζονται πρωτοκορυφαίοι. Αυτό μπορεί κανείς να το κατανοήσειμέσα από τα κείμενα των Ευαγγελίων, των Πράξεων των Αποστόλων αλλά και από τις Επιστολές τους που διασώζονται στην Καινή Διαθήκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ιερός συναξαριστής, δεν επινοείται «μείζονα τούτοις εγκωμίων υπόθεσιν, παρά την του Κυρίου μαρτυρίαν και ανακήρυξιν. Τον μέν (δηλαδή τον Πέτρον) μακαρίσαντος και πέτραν καλέσαντος, εφ’ ής ιδρύσαι την Εκκλησίαν φησί. Τον δε (δηλαδή τον Παύλον) σκεύος εκλογής έσεσθαι προειπόντος, του βαστάσαι το όνομα αυτού (δηλαδή του Χριστού) ενώπιον τυράννων και βασιλέων».
Ομολογία πίστεως

Η Εκκλησία, λοιπόν, τιμά σήμερα τη μνήμη των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, για την ισχυρή μαρτυρία που έδωσαν με τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία τους για τον Χριστό. Όχι τυχαία, αντλεί τη σημερινή ευαγγελική περικοπή από το ευαγγέλιο του Ματθαίου, αναδεικνύοντας τη σημασία της ομολογίας του αποστόλου Πέτρου, ότι «ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος». Σ’ αυτήν ακριβώς την ομολογία του Πέτρου για τη θεότητα του Χριστού στηρίζεται το όλο οικοδόμημα της Εκκλησίας. Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι η ομολογία αυτή συνοψίζει την πεμπτουσία της αλήθειας της Εκκλησίας και συνιστά την πιο αυθεντική έκφρασή της.

Με την ομολογία του ο Πέτρος στο ερώτημα που απηύθυνε ο Χριστός στους μαθητές «υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;», δίνει το στίγμα της πίστης που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να είναι ζωντανό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού. Φαίνεται πως πριν την ομολογία του είχε ανοίξει τον εαυτό του για να δεχθεί τον φωτισμό του Θεού. Είχε υπερβεί τις οποιεσδήποτε εγωκεντρικές προθέσεις και διαθέσεις που αφήνουν τον άνθρωπο καθηλωμένο να ασφυκτιά στο εγώ του. Στο θεμέλιο, λοιπόν, της μεγάλης αλήθειας ότι ο Κύριος είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος» οικοδομείται η Εκκλησία ως άνοιγμα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και τους ανθρώπους και τους προσκαλεί σε γεύσεις θείας εμπειρίας.

Ευλογημένη ύπαρξη

Ο Κύριος επιβραβεύει τον Πέτρο για την φωτισμένη όντως ομολογία του και τον χαρακτηρίζει «μακάριο», δηλαδή ευλογημένο. Πρόκειται για την ευλογημένη εκείνη διάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος ανοίγει τον εαυτό του και τον καθιστά δέκτη του θείου φωτισμού και κυρίως ικανό να δέχεται και ν’ αποδέχεται τις αποκαλυπτόμενες αλήθειες για το πρόσωπο του Χριστού.

Η ύπαρξη του Πέτρου θεμελιώνεται πλέον στην πέτρα της ομολογίας του, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αποκαλύπτει έτσι ότι η βάση, το θεμέλιο της σωτηρίας των ανθρώπων είναι το Σώμα του Χριστού, δηλαδή η Εκκλησία, ως θεανθρώπινη κοινωνία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο.

Στο πρόσωπο, βέβαια, του Πέτρου, ο Χριστός μακαρίζει και όλους εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι, διά μέσου των αιώνων, θεμελιώνουν την ύπαρξή τους στη γιγαντιαία αυτή ομολογία, ότι δηλαδή ο Χριστός είναι η αλήθεια και η ζωή που σώζει πραγματικά τον άνθρωπο και τον αναδεικνύει αιώνια ύπαρξη, ανεκτίμητης αξίας και εμβέλειας. Σ’ αυτήν ακριβώς την προοπτική εστιάζεται και η υπέρβαση της αμαρτίας, η οποία θρυμματίζει την ενότητα σε όλα τα επίπεδα της ζωής και αποσπά τον άνθρωπο από την προσφερόμενη αγάπη του Θεού.

Αγαπητοί αδελφοί, ας εγκολπωθούμε κι εμείς στη ζωή μας το περιεχόμενο της ομολογίας του Πέτρου και ας το αφήσουμε να γίνει ισχυρός δείκτης στην καθημερινή μας ζωή. Η αλήθεια ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός που σώζει τον άνθρωπο, όπως την εξέφρασε ο Πέτρος αλλά και τη μετουσίωσε σε πράξη ζωής ο Παύλος, δεν αφήνουν άλλη επιλογή παρά να ανοίξουμε κι εμείς τον εαυτό μας για να σφραγίσει και τη δική μας ύπαρξη. Μόνο έτσι μπορούμε να τιμήσουμε πραγματικά και ειλικρινά τις πρωτοκορυφαίες μορφές του Πέτρου και του Παύλου, τις οποίες με τόση λαμπρότητα τιμά η Εκκλησία. Γένοιτο.

http://synodoiporia.blogspot.gr

Μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Απόστολος: Β΄ Κορ. ια΄ 21-ιβ΄ 9

Ευαγγέλιο: Ματθ. ιστ΄13-19

Πέτρος και Παύλος. Δυο πρόσωπα στα οποία είναι αφιερωμένη η σημερινή γιορτή. Δυο πρόσωπα τα οποία δεσπόζουν στα σημερινά αναγνώσματα. Στον μεν Απόστολο κυριαρχεί το όνομα του Παύλου, στο δε Ευαγγέλιο ξεχωρίζει το όνομα του Πέτρου. Και τούτο γιατί σήμερα τιμά η Εκκλησία τη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Η διαχρονική δε τιμή των δυο Αποστόλων επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι εικόνες των δυο Αποστόλων είναι τοποθετημένες δεξιά και αριστερά της εικόνας της «δέησης» στο εικονοστάσι.

Ο Απόστολος Πέτρος μεριμνά κυρίως για τους Χριστιανούς που προήλθαν από την τάξη των Ιουδαίων, ο δε Απόστολος Παύλος έχοντας σαν αφετηρία τους Ιουδαίους απευθύνεται, στη συνέχεια, στα έθνη, στους ειδωλολάτρες, για τούτο και χαρακτηρίζεται Απόστολος των «Εθνών».

Και οι δυο τους, όπως και οι άλλοι Απόστολοι, επωμίζονται ένα δύσκολο έργο, να πορευθούν σε όλα τα έθνη μεταφέροντας το μήνυμα της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η Κύπρος περιλαμβάνεται μεταξύ των πρώτων περιοχών που δέχθηκε το μήνυμα αυτής της σωτηρίας δια των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα.

Οι Απόστολοι, παρά το ότι φαίνεται ότι δρουν σε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, εν τούτοις το έργο τους είναι κοινό, καθολικό, δηλαδή η φροντίδα «πασών των Εκκλησιών». Και όχι μόνο. Πέραν από το  ενδιαφέρον για το σύνολο των Εκκλησιών εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τον κάθε πιστό ξεχωριστά. Ακούσαμε σήμερα τον Απόστολο Παύλο να τονίζει «τις ασθενεί και ουκ ασθενώ, τις σκανδαλίζεται, και ουκ εγώ πυρούμαι;»

Κατά συνέπεια η φροντίδα τους, δεν περιοριζόταν μόνο στο κήρυγμα, αλλά το ξεχωριστό ενδιαφέρον για κάθε μέλος της Εκκλησίας, καθώς και τα προβλήματα του. Σαν καλοί ποιμένες συμπάσχουν με το ποίμνιο τους, τους πιστούς, παραμερίζοντας τα δικά τους προβλήματα. Γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Κορίνθου: «Είμαι ελεύθερος, χωρίς εξάρτηση από κανέναν. Κι όμως έκανα τον εαυτό μου σκλάβο όλων για να κερδίσω όσο το δυνατό πιο πολλούς. Ανάμεσα στους Ιουδαίους συμπεριφέρθηκα σαν Ιουδαίος για να τους κερδίσω για το Χριστό κι ενώ εγώ ο ίδιος δεν είμαι πιο κάτω από την αυθεντία του νόμου, ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι, συμπεριφέρθηκα σαν να ήμουν και εγώ, για να τους κερδίσω για το Χριστό. Παρόμοια, όταν βρισκόμουν μ’ αυτούς που αγνοούν το νόμο του Μωυσή, για να τους κερδίσω ζούσα κι εγώ σαν ξένος προς το νόμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπακούω στο νόμο του Θεού, αφού είμαι δεμένος με το νόμο του Χριστού. Με όσους έχουν πίστη αδύνατη έγινα το ίδιο για να κερδίσω τους αδύνατους στην πίστη. Για τους πάντες έγινα τα πάντα, έτσι ώστε με κάθε τρόπο να σώσω μερικούς. Κι όλα αυτά τα κάνω για το Ευαγγέλιο ώστε να μπορέσω και εγώ να συμμετάσχω στα αγαθά του» (Α΄ Κορ. θ΄ 19-23).

Όντας «συγκοινωνοί» του Ευαγγελίου θέλησαν οι Απόστολοι, μέσα από τη δραστηριότητα και τη διδασκαλία τους να καταστήσουν συγκοινωνούς και όλος τους πιστούς. Αυτή η φροντίδα εκφράζεται μέσα από τις 14 επιστολές του Απόστολου Παύλου καθώς και τις επτά καθολικές επιστολές, δηλαδή δυο του Πέτρου, τρεις του Ιωάννη, μια του Ιακώβου και μια του Ιούδα. Τα «ρήματα αιωνίου ζωής» ολοκληρώνονται μέσα από τα ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννου, καθώς και την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Τέλος σε ότι αφορά το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, πέραν από την αναφορά στην ίδρυση της Εκκλησίας και τη ζωή των πρώτων χριστιανών καταγράφουν ιδιαίτερα τη δράση των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα.

Όμως πως και γιατί είναι κορυφαίοι οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος; Παρά το αρνητικό και για τους δυο, αφού ο μεν Πέτρος αρνήθηκε το Διδάσκαλο του και μάλιστα με όρκο, ο δε Παύλος γιατί υπήρξε διώκτης του και των Χριστιανών, εν τούτοις, στη συνέχεια με τη μεταστροφή και δράση τους έγιναν η «πέτρα» πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η Εκκλησία και το «σκεύος εκλογής», δια μέσου των οποίων κατέστησαν και τους ανθρώπους, συγκοινωνούς της σωτηρίας.

Ο Απόστολος Πέτρος, πολλές φορές μιλά και εκ μέρους των άλλων Αποστόλων. Τον ακούσαμε να απαντά σήμερα στο καίριο ερώτημα του Ιησού: «Υμείς τινά με λέγεται είναι»; «Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού τον ζώντος».

Σε άλλη περίπτωση όταν ο κόσμος παρεξήγησε τους λόγους του Ιησού για κοινωνία του σώματος και το αίματος του, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να φεύγουν, τότε ο Ιησούς είπε και στους μαθητές του αν ήθελαν να φύγουν για να πάρει απάντηση από τον Πέτρο: «Και σε ποιον να πάμε, Κύριε; Εσύ κατέχεις τα λόγια που οδηγούν στην αιώνια ζωή» (Ιωάν. στ΄ 67-68). Πεπεισμένος για τα πιο πάνω για το πρόσωπο του Ιησού ο Πέτρος θα μιλήσει κατά την Πεντηκοστή στα πλήθη καλώντας τα σε μετάνοια και πίστη και τα οποία επιβεβαίωσε ο ίδιος μέσα από τη ζωή του.

Ο Απόστολος Παύλος, αν και δεν ανήκει στην αρχική ομάδα των μαθητών μετά την απ’ ευθείας κλήση του από το Χριστό. Η πορεία προς τη Δαμασκό υπήρξε καθοριστική όχι μόνο για τον Παύλο, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Πέραν από την απ’ ευθείας εκλογή του από τον Ιησού οδηγήθηκε στην τιμή και την καταξίωση μέσα από τις πολλές δοκιμασίες που ακούσαμε στο σημερινό Απόστολο. Με τις τέσσερις περιοδείες του σε Κύπρο, Μικρά Ασία, Ελλάδα, Μάλτα και Ρώμη θα καταστεί δικαιολογημένα Απόστολος των Εθνών. Δίκαια χαρακτηρίστηκε σαν ο «Πρώτος μετά το Ένα», δηλαδή το Χριστό. Κανένας πνευματικός άνθρωπος δεν άσκησε τόση επίδραση πάνω στην ανθρωπότητα, όσο ο Απόστολος Παύλος.

Αδελφοί μου, αυτά είναι τα πρόσωπα που τιμούμε σήμερα, ανθρώπινα, αλλά και ουράνια. Άνθρωποι που έσφαλαν, αλλά που αξιοποίησαν θετικά το σφάλμα τους. Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος επηρέασαν την πορεία του πολιτισμού αφού καθόρισαν με τη διδασκαλία τους ότι: «η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής». Μέσα από την αυτοθυσία τους έγιναν τα διαχρονικά πρότυπα για όλους. Ας τους μιμηθούμε. Ας πειθαρχήσουμε στην προτροπή του Αποστόλου Παύλου: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄1).  Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης –Μητρόπολη Πάφου

http://aktines.blogspot.gr