Posted on 12 Ιουλίου, 2026
Άλλη μία ιστορία καθημερινής τρέλας. Επιστρέφω σπίτι και στα σκαλιά της πολυκατοικίας βλέπω έναν άγνωστο να κάθεται. Ως είθισται στην πολυκατοικία μας ρωτάω αν θέλει κάτι. Μου απαντά στα αγγλικά ότι περιμένει να του ανοίξει ο φίλος του στον 5ο, για να μείνει στο σπίτι του. Ήρθε από την Θήβα, θα έμενε ΣΚ και θα έφευγε Δευτέρα. Του λέω για φώναξε τον φίλο σου. Κατεβαίνει ο φίλος. Έλα όμως που δεν ήταν ο ενοικιαστής του 5ου, αλλά άλλος που δεν τον είχα ξαναδει. Αρχίζω να ρωτάω, στο μεταξύ έρχεται τρίτο άτομο για το ίδιο διαμέρισμα στον 5ο, το οποίο επίσης δεν έχω ξαναδεί. Μαθαίνω επίσης ότι ήδη στο διαμέρισμα είναι ένα ακόμη άτομο. Τους κρατάω όλους στην πόρτα, φωνάζω το 100, έρχεται και ο κανονικός ενοικιαστής. Κατεβαίνει και ο άλλος. 5 άτομα στο δυάρι του 5ου. Γνώριζα τον έναν μόνο. Από την Συρία όλοι μου είπαν.
Έρχεται το 100 μετά από 1,5 ώρα. Ολοι με άδειες διαμονής, ο ένας με άσυλο (αυτός της Θήβας). Είχαν δηλαδή άδειες διαμονής, αλλά δεν είχαν σπίτι και είχαν έρθει να τους φιλοξενήσει ο «φίλος» τους. Ο οποίος ας πούμε δεν υπενοικίαζε δωμάτια και κρεβάτια, αλλά ήταν πολύ φιλόξενος. Κι αυτοί πώς πήραν άδειες διαμονής χωρίς σπίτι;
Εξήγησα στον φιλόξενο ότι η πολυκατοικία δεν είναι κέντρο διερχομένων και ότι θα πάρει πόδι. Θα εξηγήσω και στον ιδιοκτήτη τα σχετικά.
550 ευρώ πληρώνει ο φιλόξενος για 50 τ.μ. και υπενοικιάζει προφανώς. Αυτό γίνεται σε πάρα πολλές πολυκατοικίες, γιατί το Κράτος κοιμάται όρθιο, η νομοθεσία είναι για τα πανηγύρια και η αστυνομία έχει δεμένα τα χέρια. Και οι «φιλόξενοι» πλουτίζουν με μαύρο χρήμα. Και τα ενοίκια μετά είναι στα ύψη.
Κάποια στιγμή επίσης κάποιος να μου εξηγήσει πώς έχουν όλοι αυτοί άδειες διαμονής. Και γιατί πρέπει εμείς σε αυτές τις γειτονιές να τα ζούμε όλα αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου