Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Ἡ ἀλήθεια γιά τά Χριστούγεννα καί ἡ μυθοποίηση τῶν Χριστουγέννων

 λήθεια γιά τά Χριστούγεννα
καί  μυθοποίηση τν Χριστουγέννων
Το πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνο
Μέ τήν νανθρώπηση καί γέννησή Του  Θεάνθρωπος ησος Χριστός πραγματοποιε τό σκοπό τς πλάσεως το νθρώπου, τήν μφάνιση το Θεανθρώπου στήν στορία. Τήν νωση το κτιστοπλάσματος μέ τόν κτιστο Πλάστη.  σκοπός τς νανθρωπήσεως εναι  θέωση το νθρώπου. «νθρωπος γίνεται Θεός, να Θεόν τόν δάμ περγάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Ατός νηνθρώπησεν, να μες θεοποιηθμεν» (Μ. θανάσιος). «νθρωπος γάρ γένετο  Θεός καί Θεός  νθρωπος» (. Χρυσόστομος). Στή λογική νός θικιστο ρος «θεοποιηθμεν», πού χρησιμοποιον Πατέρες, πως  Μ. θανάσιος, εναι σκάνδαλο. Γι’ ατό μιλον γιά «θική θέωση».
Διότι φοβονται νά δεχθον, τι μέ τή θέωση μεταβάλλεται «κατά χάριν» ατό πού  Τριαδικός Θεός εναι «κατά φύσιν» (κτιστος, ναρχος, θάνατος). Τά Χριστούγεννα εναι, γι’ ατό, μεσα συνδεδεμένα καί μέ τή Σταύρωση καί τήν νάσταση, λλά καί τήν νάληψη καί τήν Πεντηκοστή.  Χριστός-Θεάνθρωπος χαράζει τόν δρόμο, πού καλεται νά βαδίσει κάθε σωζόμενοςνθρωπος, νούμενος μαζί Του.  Εαγγελισμός καί τά Χριστούγεννα δηγον στήν Πεντηκοστή, τό γεγονός τς θεώσεως το νθρώπου ν Χριστ, μέσα δηλαδή στό σμα το Χριστο.
ν τά Χριστούγεννα εναι  γέννηση το Θεο ς νθρώπου,  Πεντηκοστή εναι  τελείωση το νθρώπου ς Θεο κατά χάριν. Μέ τό βάπτισμά μας μετέχουμε στή σάρκωση, τόν θάνατο καί τήν νάσταση το Χριστο, ζομε καί μες τά «Χριστούγεννά μας», τήν νά-πλασή μας. Ο γιοι δέ, πού φθάνουν στήν νωση μέ τόν Χριστό, τή θέωση, μετέχουν στήν Πεντηκοστή καί φθάνουν τσι στήν τελείωση καί λοκλήρωση το ναγεννημένου ν Χριστ νθρώπου. Ατό σημαίνει κκλησιαστικά πραγμάτωση το νθρώπου, κπλήρωση δηλαδή το σκοπο τς πάρξεώς του.
σο κι ν εναι κουραστικός  θεολογικός λόγος, καί μάλιστα στόν μύητο θεολογικά σύγχρονο νθρωπο, δέν κφράζει παρά τήν πραγματικότητα τς μπειρίας τν γίων μας. Μέσα πό ατή τήν μπειρία καί μόνο μπορον νά κατανοηθον κκλησιαστικά, δηλαδή Χριστοκεντρικά, τά Χριστούγεννα. ντίθετα,  δυναμία το μή ναγεννημένου ν Χριστ νθρώπου νά νοηματοδοτήσει τά Χριστούγεννα χει δηγήσει σέ κάποιους γύρω π’ ατά μύθους. Ο γευστοι τς γιοπνευματικς ζως, μή μπορώντας νά ζήσουν τά Χριστούγεννα, μυθολογον γι’ ατά, στά ρια τς φαντασίας καί μυθοπλασίας, χάνοντας τό ληθινό νόημά τους. πως μάλιστα θά δομε,  ποπροσανατολισμός ατός δέν συνδέεται πάντοτε μέ τήν ρνηση το μυστηρίου, λλά μέδυναμία βιώσεώς του, πού δηγε ναπόφευκτα στήν παρερμηνεία του.
Μία πρώτη μυθολογική πάντηση στό ρώτημα τν Χριστουγέννων δίνεται πό τήν αρεση, τή στοχαστική καί νέρειστη -νεμπειρική δηλαδή- θεολόγηση.  δοκητισμός,  φοβερότερη αρεση λων τν αώνων, δέχθηκε κατά φαντασίαν σάρκωση το Θεο Λόγου (δοκεν-φαίνεσθαι). Φαινομενική, δηλαδή, παρουσία το Θεο στήν νδοκοσμική πραγματικότητα. Γιά ποιό λόγο; Θά μποροσε νά ρωτήσει κανείς. Ο Δοκται  Δοκηταί κάθε ποχς δέν μπορον νά νεχθον, στά ρια τς λογικς τους, τή σάρκωση καί τή γέννηση το Θεο ς νθρώπου. Μεταβαλλόμενοι σέ ατόκλητους περασπιστές το κύρους το Θεο, ντρέπονται νά δεχθον κάτι πού  διος  Θεός πέλεξε γιά τή σωτηρία μας. Τόν δρόμο τς μητρότητος. Νά γεννηθε δηλαδή πό μιά Μάννα,στω καί ν ατή δέν εναι λλη πό τό καθαρότερο πλάσμα λης τς νθρώπινης στορίας, τήν Παναγία Παρθένο. λοι ατοί μπορον νά καταταχθον στούς «περάγαν» ρθοδόξους (κατά τόν γ. Γρηγόριο τόν Θεολόγο). Γιατί  Δοκητισμός δήγησε στόν Μονοφυσιτισμό, στήν ρνηση τς νθρωπότητος το Χριστο. Εναι ο συντηρητικοί, ο τυποκράτες, ο εσκανδάλιστοι. Γι’ ατούς λους εναι σκάνδαλο  λήθεια,  πραγματικότητα,  στορικότητα. ν λλοι πορρίπτουν τή θεότητα το Χριστο, ατοί ρνονται τήν νθρωπότητά του. Καί μως,  ρθοδοξίας Χριστιανισμός στήν αθεντικότητά του, εναι  «στορικότερη θρησκεία», κατά τόν είμνηστο π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Ζε στήν πραγματικότητα τν νεργειν το Θεο γιά τή σωτηρία μας καί τίς δέχεται μέ τόν ρεαλισμό τς Θεοτόκου: «δού  δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρμα σου» (Λουκ. Ι, 38)! «Καί  Πιλάτος στό Σύμβολο» -λέγει μιά ραία σερβική παροιμία. Διότι Πιλάτος,  πιό βουλος ξιωματοχος τς στορίας, ς παρκτό στορικό πρόσωπο, βεβαιώνει τήν στορικότητα το Εαγγελίου. Ες πεσμα μως τν Δοκητν  Θεός-Λόγος «σάρξ γένετο –δηλαδή νθρωπος- καί σκήνωσεν ν μν, καί θεασάμεθα τήν δόξαν ατο (τό κτιστο φς τς θεότητός Του)» (ωάνν. Ι, 14). Διότι «ν ατ κατοικε πν τό πλήρωμα τς θεότητος σωματικς» (Κολ. 2, 9), εναι δηλαδή τέλειος Θεός καί τέλειος νθρωπος.
 σάρκωση κα γέννηση το Θεανθρώπου εναι σκάνδαλο γιά τήν νθρώπινη σοφία, πού ατοκαταργουμένη καί ατοαναιρουμένη σπεύδει νά χαρακτηρίσει «μωρία» τό μυστήριο το Χριστο, πού κορυφώνεται στόν σταυρικό του θάνατο (Α΄Κορ. Ι, 23). Εναι δυνατόν  Θεός νά φθάσει σέ τέτοιο ριο κενώσεως, στε νά πεθάνει πάνω στόν σταυρό ς Θεάνθρωπος; Ατό εναι τό σκάνδαλο γιά τούς σοφούς το κόσμου. Γι’ατούς ο «θεοί» το κόσμου τούτου συνήθως θυσιάζουν τούς νθρώπους γι’ ατούς, δέν θυσιάζονται ατοί γιά τούς νθρώπους. Πς θά δεχθον τό μυστήριο τς Θείας νιδιοτέλειας; «Οτως γάπησεν  Θεός τόν κόσμον, στε τόν υόν ατο τόν μονογεν δωκεν (θυσίασε) … να σωθ  κόσμος δι’ατο» (ωάνν. 3, 16.17). Στάρια τς «λογικς»  «φυσικς» θεολογήσεως χάνεται τελικά τό θεο στοιχεο στό πρόσωπο το Χριστο καί μένει τό νθρώπινο, παρανοημένο καί ατό καί παρερμηνευμένο. Διότι δέν πάρχει στορικά νθρωπος-Χριστός, λλά Θεάνθρωπος.  νωση Θεο καί νθρώπου στό Πρόσωπο το Θεο-Λόγου εναι «σύγχυτη» μέν, λλά καί «διαίρετη». Ο «λογικές»ρμηνεες το Προσώπου το Χριστο ποδεικνύονται παράλογες, διότι δυνατον νά συλλάβουν μέ τή λογική τό «πέρλογο».
 νομική-δικανική συνείδηση ζε κάι ατή στόν Χριστό τό σκάνδαλό τηςναζητε σκοπιμότητα κοινωνική στή Σάρκωση καί καταλήγει καί ατή στόν μύθο, ταν δέν ατοπαραδίδεται στόν Θεο Λόγο. Ο Φράγκοι κατασκεύασαν, μέσ το διακεκριμένου σχολαστικο τους νσέλμου (11ος α.), τόν μύθο τς «κανοποιήσεως τς θείας δικαιοσύνης».  Θεός –Λόγος σαρκοται, γιά νά σταυρωθε-θυσιασθε καί δώσει τσι κανοποίηση στήν προσβολή πού προξένησε στόν Θεό  νθρώπινη μαρτία! Τά κρατοντα τότε στή φραγκική φεουδαρχική κοινωνία προβάλλονται (μυθολογικά) στόν Θεό, πού παίρνει τή θέση στή φραγκογερμανική φαντασία νός περαυτοκράτορος. ς φωνάζει  ωάννης: «οτως ΗΓΑΠΗΣΕΝ  Θεός τόν κόσμον, στε τόν υόν ατο τόν μονογεν δωκεν…» (3, 16),   Παλος: «συνίστησι δέ τήν αυτο ΑΓΑΠΗΝ πρός μς  Θεός, τι τι μαρτωλν ντων μν, Χριστός πέρ μν πέθανεν» (Ρωμ. 5,8).χι! «Γιά νά πάρει κδίκηση» καί «ζητώντας κανοποίηση» θά μάθει νά φωνάζει  δυτικός ( δυτικοποιημένος) νθρωπος. τσι πλάσθηκε νας «χριστιανισμός» λλου εδους, πού δέν διαφέρειπό μυθοπλασία, φο προβάλλει στόν Θεό τή φαντασία καί τίς προλήψεις μας.  κλογίκευση (βλ. τό β΄) καί  κνομίκευση το μυστηρίου το Θεανθρώπου εναι  μεγαλύτερος κίνδυνος τοχριστιανισμο στήν στορία.
 θρησκευτική (τυπολατρική) συνείδηση ζε τό «σκάνδαλο» τς νανθρωπήσεως καταφεύγοντας στή θρησκειοποίηση τς Πίστεως. ξαντλε τό νόημα τν Χριστουγέννων στίς τελετές καί χάνει τόν ληθινό σκοπό τους, πού εναι  «υοθεσία» (θέωση). «να τήν υοθεσίαν πολάβωμεν…» (Γαλ. 4, 5). Εναι τό σκάνδαλο το φαρισαϊσμοστω καί ν λέγεται Χριστιανισμός.
Εναι μως καί ο χθροί το «παιδίου» πού βιώνουν τό σκάνδαλο τς ξουσίας.  ρωδισμός! Ο κρατοντες  μλλον «δοκοντες ρχειν…» (νομίζοντες τι κυβερνον) (Μάρκ. 10,42), πως ρώδης, βλέπουν στό νεογέννητο Χριστό κάποιον νταγωνιστή καί κίνδυνο τν συμφερόντων τους. Γι’ ατό «ζητοσι τήν ψυχήν το παιδίου» (Ματθ. 2, 20). Παρερμηνεύουν τσι τόν άληθινό χαρακτήρα τς βασιλικς διότητος το Χριστο, τς ποίας «οκ σται τέλος».  Χριστός ς ΒΑΣΙΛΕΥΣ λης τς κτίσεως εναι  μόνος ληθινός Κύριός της,  δημιουργός καί σωτήρας της καί χι ς ο ρδες το κόσμου τούτου, πού δίστακτα δολοφονον γιά νά κρατήσουν τήν ξουσία τους.
 γιος Γρηγόριος  Θεολόγος (36, 516) προσφέρει δυνατότητα ρθς προσεγγίσεως τν Χριστουγέννων, δηλαδή γιοπνευματικς: «Τοίνυν ορτάσωμεν μή πανηγυρικς, λλά θεϊκς· μή κοσμικς, λλά περκοσμίως· μή τά μέτερα, λλά τά το μετέρου (=χι δηλαδή τούς αυτούς μας, λλά τόν Χριστό ς τιμμε…)· μλλον δέ τά το Δεσπότου· μή τά τς σθενείας,λλά τά τς ατρείας· μή τά τς πλάσεως, λλά τά τς ναπλάσεως».

Δεν υπάρχουν σχόλια: