ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018

Το νεοελληνικό κράτος και ο Ιωάννης Καποδίστριας - ΒΙΝΤΕΟ

Ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης αναλύει την μεθοδολογία που ακολούθησε ο πρώτος Κυβερνήτης του Ελληνικού Κράτους, Ιωάννης Καποδίστριας για την εγκαθίδρυση του Κράτους του σε στέρεα θεμέλια.

Αμέσως μετά την επανάσταση του 1821 στον Ελληνικό χώρο επικρατούσε το απόλυτο χάος και η παντοδυναμία των κοτζαμπάσηδων.

Οποιαδήποτε πράξη εκδημοκρατισμού της κοινωνίας είναι σίγουρο πως θα περνούσε από πολλούς σκοπέλους.

Cognosco team

Προφήτης Βαρούχ ο Δίκαιος


Ημερομηνία εορτής:	28/09/2018
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Προφητης Βαρουχ Ο Δικαιος

Bαροὺχ Προφήτης Ἱερεμίου φίλος,
Xριστοῦ Προφήταις συγχορεύει ἐν πόλῳ.

Βιογραφία
Φιλαλήθης και θαρραλέος ο Βαρούχ (δηλαδή «ευλογημένος»), έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Νηρίου και υπήρξε αφοσιωμένος ακόλουθος και γραμματέας του προφήτη Ιερεμία (βλέπε 1η Μαΐου).

Όταν ήταν φυλακισμένος ο Ιερεμίας, ο Βαρούχ έγραψε με υπαγόρευσή του προφητείες, με την εντολή να τις αναγνώσει στο λαό σε ήμερα νηστείας. Αλλά ο βασιλιάς Ιωακείμ, όταν το πληροφορήθηκε, αντί να επωφεληθεί από τις νουθεσίες του προφήτη, έριξε το βιβλίο του στη φωτιά. Οι προφητείες όμως εκείνες, γράφηκαν και πάλι. Ο Βαρούχ υπέστη και φυλάκιση, διότι οι Ιουδαίοι τον μισούσαν για τη φιλαλήθη και θαρραλέα του γλώσσα. Τον κατηγορούσαν μάλιστα, ότι αυτός παρακινούσε εναντίον τους τον προφήτη Ιερεμία. Όταν οι Ιουδαίοι κατέφυγαν φοβισμένοι στην Αίγυπτο για τη στάση τους κατά του βασιλιά της Βαβυλώνας, μαζί με τον Ιερεμία πήγε εκεί και ο Βαρούχ.

Ραβινιστική παράδοση αναφέρει, ότι αυτός μετά το θάνατο του Ιερεμία επανήλθε στη Βαβυλώνα.

Ο Βαρούχ στο ομώνυμό του βιβλίο μέσα στην Αγία Γραφή, προλέγει καθαρά για την ενανθρώπηση του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Προφητικῆς ἀξιωθεῖς λαμπηδόνας, Ἱερεμία τῷ κλεινῷ συνεδέθης, καὶ τούτω ὁμοδίαιτος ἐγένου σοφέ, ὅθεν προηγόρευσας, θεηγόρω σου γλώττη, τὴν τοῦ Λόγου κένωσιν, εἰς ἀνάπλασιν κόσμου, ἧς μετασχόντες πίστει ἀληθεῖ, Βαροὺχ Προφῆτα, ἐνθέως τιμῶμεν σε.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν.
Τὴν τοῦ Λυτρωτοῦ, κηρύττων οἰκονομίαν, ὡς προφητική, κινύρα προεμελῴδης· Ὁ Θεὸς ἡμῶν οὗτος, τεχθεὶς ὡς ηὐδόκησεν, ᾧ παρόμοιος οὐχ ἕτερος, ἐπὶ γῆς ὀφθεὶς ἐγνώρισεν, ἐπιστήμης θείας εἴσοδον, τοῖς προσκυνοῦσι Βαρούχ, τὴν παρουσίαν αὐτοῦ.

Μεγαλυνάριον
Βάρος ἀπορρίψας τὸ χθαμαλόν, βαρύτητι βίου, ἐπτερώθης πρὸς οὐρανόν, Βαροὺχ θεηγόρε· διό σε ὡς Προφήτην, θεόληπτον ὑμνοῦμεν, καὶ μεγαλύνομεν.

**Αγιογραφίες / Φωτογραφίες**
Προφήτης Βαρούχ ο Δίκαιος	Προφήτης Βαρούχ ο Δίκαιος	Βούλα που βρέθηκε μαζί με μερικές άλλες στην Ιερουσαλήμ το 1999 μ.Χ., κάτω από το στρώμα της Βαβυλωνιακής Καταστροφής του 6ου π.Χ. αιώνα. Φέρει την επιγραφή "Ανήκω στον Berekhyahu, υιο του Neriyahu, τον γραφέα". Πρόκειται για τον προφήτη Βαρούχ, υιό του Νηρία και γραμματέα του προφήτη Ιερεμία.

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018

Αρχαίοι Αιτωλοί, Ακαρνάνες και Ηπειρώτες

Αυτές, λοιπόν, είναι όσες πληροφορίες σώθηκαν από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους για…εκείνες τις περιοχές που βρίσκονται στην ανατολική ηπειρωτική Ελλάδα, εκτός από την Αττική και τη Μεγαρίδα, για τις οποίες θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε παρακάτω. Έτσι, αφού κατεβήκαμε από τον Όλυμπο μέχρι τον Κορινθιακό κόλπο, τώρα, ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο, θα ανέβουμε από τον Κορινθιακό μέχρι τα Κεραύνια όρη.

Θα περάσουμε από όλες τις περιοχές της δυτικής ηπειρωτικής Ελλάδας, δηλαδή την Αιτωλία, την Ακαρνανία, την Ήπειρο. Οι αναφορές μας σε αυτές στις περιοχές θα είναι σύντομες, καθώς τα έθνη που κατοικούσαν εκεί για πολύ καιρό δεν μετείχαν στην κοινή ελληνική ιστορία.Από το σημείο της Πίνδου από όπου διακλαδίζονται προς την ανατολή η Οίτη και ο ορεινός όγκος που περιλαμβάνει τον Παρνασσό, τον Ελικώνα και τον Κιθαιρώνα, ξεπετάγεται και μια άλλη οροσειρά, η οποία, καθώς εκτείνεται νοτιοδυτικά, έχει διαδοχικά ποικίλα ονόματα: Αράκυνθος, Κούριον, Κόραξ και Ταφιασσός.

Ένα τμήμα της περνά μέσα από την Αιτωλία, ενώ ένα άλλο σχηματίζει τα ανατολικά σύνορά της προς τους Οζόλες Λοκρούς και φτάνει μέχρι το Αντίρριο, στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού, απέναντι από το Ρίο που βρίσκεται στην ακτή της Πελοποννήσου. Ο Αχελώος, ο σημερινός Άσπρος ή Ασπροπόταμος, πηγάζει από την Πίνδο και είναι ο μεγαλύτερος ελληνικός ποταμός – γι’ αυτό και ο Όμηρος τον ονομάζει κρείων, δηλαδή βασιλιά των ποταμών. Το κάτω τμήμα του αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στην Αιτωλία και την Ακαρνανία, και ο ποταμός, αφού διαγράψει μια μακριά πορεία και ποτίσει πολλές και μεγάλες πεδιάδες, εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος. Άλλος ποταμός, ο Εύηνος, ο σημερινός Φίδαρης, πηγάζει από την Οίτη και, αφού διασχίσει την Αιτωλία, εκβάλλει 23 χιλιόμετρα δυτικά από το Αντίρριο.

Ο Εύηνος χωρίζει τις αιτωλικές περιοχές της Πλευρώνας και της Καλυδώνας, οι οποίες μπορεί να ήταν φημισμένες στους ηρωικούς χρόνους, αλλά αναδείχθηκαν πολύ περισσότερο ένδοξες στην εποχή μας, γιατί εκεί, γύρω από την Πλευρώνα, βρίσκεται το ηρωικό προπύργιο του νεότερου ελληνισμού, το Μεσολόγγι. Και επειδή μερικές αιτωλικές φυλές έφταναν μέχρι τις έρημες κορυφές της Οίτης, όπου είχαν γείτονες τους Δωριείς και τους Μαλιείς, η Ακαρνανία συνόρευε από ολόκληρη την ανατολική της πλευρά με την Αιτωλία, έχοντας νοτιοδυτικά το Ιόνιο πέλαγος και βόρεια τη μεγάλη χώρα της Ηπείρου, η οποία βόρεια έφτανε μέχρι τα Κεραύνια όρη, στα δυτικά μέχρι το Ιόνιο πέλαγος και στα ανατολικά χωριζόταν από τη Θεσσαλία από την οροσειρά της Πίνδου.

Οι Αιτωλοί που, όπως είναι γνωστό, ήταν χωρισμένοι σε πολλές και ποικίλες φυλές, ήταν ξακουστοί στα ηρωικά χρόνια, συμμετείχαν στην Κάθοδο των Ηρακλειδών στην Πελοπόννησο, αλλά στους ιστορικούς χρόνους υπήρξαν αφανείς και χωρίς ιδιαίτερες σχέσεις με τους άλλους Έλληνες, τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Εμφανίστηκαν και πάλι στο ιστορικό προσκήνιο τον 3ο αιώνα π.Χ.

Οι Αιτωλοί διακρίθηκαν σε όλη την πορεία τους για τη βαρβαρότητα των ηθών τους. Μάλιστα, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, δηλαδή στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ., ο Θουκυδίδης λέει γι’ αυτούς ότι δεν κατοικούσαν σε πόλεις αλλά σε μεγάλα ατείχιστα χωριά. Για πολλούς από αυτούς πρόσθετε ότι ήταν «αγνωστότατοι την γλώσσαν και ωμοφάγοι», δηλαδή, ότι μιλούσαν μια ακατάληπτη γλώσσα και έτρωγαν ωμό κρέας.

Παρ’ όλα αυτά είναι βέβαιο ότι οι Αιτωλοί είχαν πάντα -και πριν από την τελευταία τους ακμή- ελληνικό πολίτευμα, για το οποίο έγραψε και ο Αριστοτέλης στο σπουδαίο έργο του για τα πολιτεύματα. Δυστυχώς, επειδή αυτό το σύγγραμμα χάθηκε, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για εκείνη την πολιτεία, για τα χρόνια πριν από τον 3ο αιώνα π.Χ., εκτός από την πληροφορία ότι οι συγκεντρώσεις τους και οι κοινές θρησκευτικές τους γιορτές τελούνταν στο Θέρμο, πόλη που βρίσκεται στα ανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας -σήμερα [1890]- η λίμνη Ζυγού ή λίμνη Βραχωρίου.

Οι Ακαρνάνες δεν κατονομάζονται από τον Όμηρο και στη διάρκεια των ιστορικών χρόνων μέχρι τον Πελοποννησιακό Πόλεμο παρέμειναν μακριά, όπως και οι Αιτωλοί, από την ελληνική πραγματικότητα. Ήταν όμως πάντα Έλληνες και ως τέτοιοι γίνονταν δεκτοί στους πανελλήνιους αγώνες, στους οποίους μόνο Έλληνες επιτρεπόταν να αγωνίζονται. Ωστόσο, και αυτοί ήταν ενωμένοι σε ομοσπονδία, γιατί είχαν κοινό δικαστήριο στις Όλπες και τελούσαν στο Άκτιο αγώνα με έπαθλο ένα στεφάνι. Μάλιστα ο Αριστοτέλης είχε γράψει για το πολίτευμά τους.

Την Ήπειρο την κατοικούσαν διάφορες φυλές, από τις οποίες οι πιο γνωστές ήταν οι Χάονες, οι Θεσπρωτοί, οι Κασσωπαίοι και οι Μολοσσοί. Από τη μία ο Ηρόδοτος αποκαλεί τους Θεσπρωτούς και τους Μολοσσούς Έλληνες, ενώ ο Θουκυδίδης τους θεωρεί βάρβαρους. Ωστόσο και ο γεωγράφος Στράβωνας, ο οποίος έζησε τον 1ο αιώνα π.Χ., αποκαλεί βάρβαρους τους Αθαμάνες, μια άλλη φυλή της Ηπείρου, την οποία ο Πλάτωνας, τον 4ο αιώνα π.Χ., συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στις ελληνικές.

Οι διαφορετικές απόψεις αυτών των συγγραφέων μπορούν εύκολα να ερμηνευτούν. Το γεγονός ότι την Ήπειρο κατοικούσαν φυλές που είχαν την ίδια γλώσσα, καταγωγή και θρησκεία με τους υπόλοιπους Έλληνες είναι αναμφισβήτητο. Για τον Αριστοτέλη, η περιοχή γύρω από τη Δωδώνη ήταν το λίκνο της ελληνικής φυλής γιατί, σύμφωνα με όσα λέει, χωρίς να αποκαλύπτει τις πηγές του, έφερε πριν από κάθε άλλη περιοχή το όνομα Ελλάς. Το βασιλικό γένος των Μολοσσών καυχιόταν πως κατάγεται από τον Αχιλλέα και τον Νεοπτόλεμο.

Οι Θεσσαλοί ήρθαν, σύμφωνα με την παράδοση, από την Ήπειρο. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι στη Δωδώνη υπήρχε το πιο αρχαίο μαντείο της Ελλάδας, το οποίο ήδη την εποχή του Ομήρου ήταν πανελλήνια γνωστό, ενώ και στους ιστορικούς χρόνους το τιμούσαν ιδιαίτερα οι Έλληνες. Σε αυτό ο Δίας δημοσιοποιούσε τις αποφάσεις του αμέσως και όχι μέσω του Απόλλωνα, όπως συνέβαινε στους Δελφούς. Η θέληση του Δία αποκαλυπτόταν είτε με το θόρυβο που προκαλούσαν τα κλαδιά της ιερής βελανιδιάς είτε με τον κρότο που έκανε ένα μεταλλικό αγγείο, κάθε φορά που το χτυπούσε ένα μαστίγιο που ήταν στερεωμένο στο χέρι μικρού αγάλματος που ήταν τοποθετημένο απέναντι. Το μικρό άγαλμα το κουνούσε ο αέρας που φυσούσε.

Η ερμηνεία όλων αυτών των σημείων γινόταν από δυο τρεις γριές, τις πελειάδες, ή από ιερείς που ονομάζονταν Τομούροι, ή, τέλος, από τους Σελλούς, τους ερμηνευτές, που αναφέρει και ο Όμηρος. Μπορεί η φήμη του μαντείου να δέχτηκε πλήγμα εξαιτίας της φήμης που απέκτησε το μαντείο των Δελφών, αλλά εξακολουθούσαν και πολύ αργότερα να το επισκέπτονται και να ζητούν χρησμό όχι μόνο οι Ηπειρώτες, οι Ακαρνάνες και οι Αιτωλοί, αλλά ακόμη και οι Αθηναίοι, και μάλιστα σε όλη τη διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ., στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Έτσι, ακόμα και αν αφήσουμε κατά μέρος τις υπόλοιπες παραδόσεις και μαρτυρίες, δεν είναι δυνατόν να μη θεωρήσουμε ελληνική τη χώρα στην οποία έδρευε ένας από τους πιο ιερούς θεσμούς του ελληνικού έθνους. Επιπλέον, όλες οι πόλεις της Ηπείρου έφεραν ελληνικότατα ονόματα, όπως Χίμαιρα, Φοινίκη, Πειώδης λιμένας, Πάνορμος, Ελίκρανον, Σύβοτα, Ευρυμεναί, Εφύρα, Κασσώπη, Χαλκίς, Χαράδρα, Τετραφυλλία, Κραννών, Ηράκλεια κ.λπ.

Είναι αλήθεια ότι οι Ηπειρώτες, επειδή δεν είχαν ιδιαίτερες σχέσεις με τους νοτιότερους κατοίκους της Ελλάδας, στους πρώτους ιστορικούς χρόνους, αλλά και επειδή η σχέση τους με τους Ιλλυριούς και τους Μακεδόνες ήταν στενή, δεν παρουσίασαν ανάλογη πρόοδο με τους υπόλοιπους Έλληνες στον τομέα της κοινωνικής εξέλιξης και γι’ αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις εξομοιώνονταν με τους βόρειους γείτονές τους. Δεν είναι λίγες φορές που στη διάρκεια του 5ου και του 4ου αιώνα π.Χ. ονομάζονταν βάρβαροι.

Ωστόσο, ύστερα από τον 4ο αιώνα π.Χ. οι ηγεμόνες της Ηπείρου άρχισαν να ωφελούνται περισσότερο από τον ελληνικό πολιτισμό, με αποτέλεσμα η χώρα αυτή, στα τελευταία χρόνια της αρχαιότητας, να εμφανίζεται και πάλι απόλυτα ελληνική, ενώ στη διάρκεια του Μεσαίωνα και στα νεότερα χρόνια αποτέλεσε μία από τις πιο σημαντικές εστίες του ελληνισμού.

Όταν δηλαδή οι Φράγκοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, στην αρχή του 13ου αιώνα, ξεκινώντας από την Ήπειρο ο Μιχαήλ Άγγελος Κομνηνός ίδρυσε το κράτος, μέσω του οποίου διασώθηκε το ελληνικό έθνος στην Ευρώπη. Ο ηγεμόνας του έφερε τον τίτλο Δεσπότης της Ελλάδας. Επίσης, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, στην Ήπειρο εξεγέρθηκαν οι ήρωες του Σουλίου και στην Ήπειρο γεννήθηκαν οι πιο σημαντικοί ευεργέτες των ελληνικών γραμμάτων.

Ο Αλέξανδρος στη μάχη της Ισσού. Λεπτομέρεια ψηφιδωτού από την οικία του Φαύνου στην Πομπηία (περ. 100 π.Χ.).

Η αρχαία Ήπειρος είναι μία από τις ελληνικές περιοχές στις οποίες διασώθηκε ο βασιλικός θεσμός στους ιστορικούς χρόνους. Οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί μπορεί να ονομάζονται από τον Θουκυδίδη αβασίλευτοι, γιατί, αν και είχαν προνομιούχο βασιλικό γένος, ωστόσο όσοι κατάγονταν από αυτό ηγούνταν των φυλών τους για ένα χρόνο μόνο, «επετησίω προστατεία», που σημαίνει ότι εκλέγονταν κάθε χρόνο. Αντίθετα οι Μολοσσοί είχαν βασιλιάδες που, σύμφωνα με την παράδοση, κατάγονταν από το φημισμένο γένος των Αιακιδών.

Αυτοί οι βασιλιάδες, τον 5ο αιώνα π.Χ., ζούσαν πολύ απλά και ο Άδμητος, προς τον οποίο κατέφυγε ο Αθηναίος Θεμιστοκλής, ζούσε ως επικεφαλής κωμόπολης παρά ως άρχοντας σημαντικού κράτους. Αλλά ο γιος ή ο εγγονός του, ο Αρρύβας, που ανατράφηκε στην Αθήνα, εισήγαγε στην πατρίδα του ένα καλύτερο πολίτευμα και οι διάδοχοί του επέκτειναν το κράτος τους στο μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου, ενώ, τέλος, ο Πύρρος, ο οποίος έδρασε τον 3ο αιώνα π.Χ., αφού κυρίευσε την Αμβρακία, ελληνική πόλη, την έκανε πρωτεύουσά του και το κράτος του απόλυτα ελληνικό.

Πηγή

https://www.pentapostagma.gr

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2018

Αγία Ακυλίνα


Ημερομηνία εορτής:	27/09/2018
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 27 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγια Ακυλινα (1745 - 1764)

Tην φύσιν ούσα θήλυ η Aκυλίνα,
Aνήρ εδείχθη γεννάδας προς βασάνους.

Βιογραφία
Η Αγία Ακυλίνα καταγόταν από το χωριό Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης και ανατράφηκε από γονείς ευσεβείς. Ο πατέρας της όμως, σκότωσε ένα Τούρκο, μετά από φιλονικία μαζί του. Για ν' αποφύγει την τιμωρία του θανάτου, δέχτηκε τον μουσουλμανισμό. Αλλά η μητέρα της έμεινε σταθερή στον Χριστό και κάθε μέρα δίδασκε στην Ακυλίνα την αρετή και την πίστη. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του πατέρα της και τις απειλές των Τούρκων, η Ακυλίνα δεν αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν την οδηγούσαν στο μαρτύριο την ακολουθούσε και η μητέρα της, που την παρότρυνε σ' αυτό. Η Ακυλίνα ήλεγχε με θάρρος τους Τούρκους και τη θρησκεία τους, με αποτέλεσμα να πεθάνει μαρτυρικά, μετά από πολυήμερο ραβδισμό, στις 27 Σεπτεμβρίου 1764 μ.Χ. σε ηλικία 19 ετών.

Κανείς δεν γνωρίζει που εναπόθεσαν οι συντοπίτες της το τίμιο λείψανο της. Λέγεται πως οι Τούρκοι θέλησαν ακόμη και νεκρή να την κάνουν δική τους , γι' αυτό και διέταξαν να την θάψουν στο τούρκικο νεκροταφείο που ήταν κοντά στο τζαμί για να ικανοποιήσουν έτσι τον άσβεστο εγωισμό τους. Έτσι κι έγινε. Το θεόσταλτο όμως φώς , που σαν άστρο κατέβηκε από τον ουρανό και στάθηκε πάνω από τον τάφο της , ήταν το σημείο που υποχρέωσε τους χριστιανούς συμπατριώτες της να κλέψουν το σώμα της και να το ενταφιάσουν κάπου όπου θα ήταν ασφαλές. Κατά την παράδοση , τα ονόματα των τολμηρών αυτών ανθρώπων ήταν Τσόπλας , Καλημέρης και Μπούκλας , οι οποίοι λέγεται πως έκαναν όρκο να μην μαρτυρήσουν ποτέ σε κανέναν το μυστικό , γιατί θα υπήρχε ο φόβος να βρεθεί το άγιο λείψανο της στα χέρια των Τούρκων. Χριστιανοί πολλοί έχουν φύγει έκτοτε από τη ζωή με τον καημό να προσκυνήσουν τα ιερά λείψανα της. Σήμερα έχει χτιστεί προς τιμήν της περικαλλής και μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός ο οποίος, όμως, παραμένει ελλιπής χωρίς την ευλογία των αγίων της λειψάνων.

Η μνήμη της Αγίας Ακυλίνας τιμάται από το 1957 μ.Χ. στις 27 Σεπτεμβρίου, ημέρα της τελειώσεώς της. Μέχρι τότε η Ακυλίνα εορταζόταν στις 24 Απριλίου. Αιτία αυτής της εορτολογικής μετατοπίσεως ήταν το ότι οι κάτοικοι του Ζαγκλιβερίου ήθελαν να συνδέσουν τις δύο μεγάλες πανηγύρεις του χωριού τους, του Αγίου Γεωργίου, στο όνομα του οποίου τιμώνταν ο κεντρικός ναός του χωριού, και της Αγίας τους. Από το 1957 μ.Χ. όμως η Ακυλίνα άρχισε να εορτάζεται πλέον στις 27 Σεπτεμβρίου, ενώ από το 1984 μ.Χ. και μετά, που συστήθηκε και δεύτερη ενορία στο χωριό, της Αγίας Ακυλίνας, και άρχισε η ανοικοδόμηση μεγαλοπρεπέστατου ναού προς τιμήν της, η μνήμη της και η εορτή της μετατοπίσθηκαν επισήμως την 27η Σεπτεμβρίου.

Σε κάποιο χειρόγραφο που βρέθηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Ζαγκλιβέρι υπάρχει μία πρόσφατα εκδεδομένη Ακολουθία πρός τιμήν της Ακυλίνας, που ψαλλόταν μέχρι το 1969 μ.Χ.. Η Ακολουθία, ως κάτοχος της οποίας φέρεται ο μοναχός Πολύκαρπος Αθ. Γιακούδης Παντοκρατορινός και της οποίας ο συνθέτης είναι άγνωστος, περιλαμβάνει την Ακολουθία του Εσπερινού, του Όρθρου, τη Λειτουργία, το βίο και το Μαρτύριο της Αγίας. Το Σεπτέμβριο του 1969 μ.Χ. ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης, συνέθεσε Ακολουθία πρός τιμήν της, η οποία ψάλλεται από τότε στην εορτὴ της Αγίας. Μέχρι σήμερα ακολούθησαν αρκετές εκδόσεις της ίδιας Ακολουθίας, ενώ το 1980 μ.Χ. προστέθηκαν και Χαιρετισμοί και Εγκώμια στην παρθενομάρτυρα από τον ίδιο υμνογράφο.

Η πρώτη εικονογράφηση της νεομάρτυρος χρονολογείται το 1858 μ.Χ. σε κάποιο έργο του ιεροδιακόνου Ιεροθέου της Ιεράς Μονης Λογγοβάρδας και μετέπειτα επισκόπου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, όπου εικονίζονται όλοι οι μετά την Άλωση νεομάρτυρες. Σ᾿ αυτήν απεικονίζεται και η Ακυλίνα μαζὶ με την Κυράννα (βλέπε 28 Φεβρουαρίου) και την Άργυρη.

Επίσης στον κεντρικό ναό του Ζαγκλιβερίου, τον Άγιο Γεώργιο, βρίσκονται τρείς από τις παλαιότερες εικόνες της Αγίας. Η πρώτη χρονολογείται το 1903 μ.Χ. και παρουσιάζει ολόσωμη την Αγία· κάτω αριστερά και δεξιά περιέχονται δύο σκηνές από το βίο της, η μαστίγωση και η κοίμησή της, ενώ επάνω αριστερά παριστάνεται ο Χριστός να ευλογεί την Αγία. Η δεύτερη εικόνα που παρουσιάζει επίσης ολόσωμη την Ακυλίνα φέρεται ως δέηση του «Πολυκάρπου ᾿Αθανασίου Γιαγκούδη Ζαγκλιβερινῷ Παντοκρατορινῷ ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει τῇ 1 Σεπτεμβρίου 1904”, είναι δηλαδὴ προσφορά του ίδίου προσώπου, δαπάνη του οποίου έγινε και η πρώτη Ακολουθία πρός τιμήν της νεομάρτυρος. Τέλος, η τρίτη εικόνα είναι δέηση του Παναγιώτη Αναγνώστου το 1913 μ.Χ., και εικονίζονται η Αγία Ακυλίνα μαζὶ με την Αγία Κυράννα. Και οι τρείς εικόνες έχουν αγιορειτικὴ προέλευση.

Το σπίτι της Αγίας όπου και ο τόπος του μαρτυρίου της, σώζεται μέχρι σήμερα, όχι βέβαια σε καλή κατάσταση. Ένα καντήλι που καίει νύχτα μέρα δηλώνει το σεβασμό των Ζαγκλιβερινών στην Αγία Ακυλίνα την οποία τιμούν κατά τη διάρκεια των Ακυλίνειων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀκυλίναν τὴν θείαν ἀνευφημήσωμεν, οἴα θεόφρονα κόρην καὶ Ἀθληφόρον Χριστοῦ, τὴ ἀγάπη γὰρ αὐτοῦ πίστει ἠνδρίσατο, καὶ καθεῖλε τὸν ἐχθρόν, δι' ἀγώνων ἱερῶν καὶ δόξης τυχοῦσα θείας Χριστῷ τῷ Λόγῳ πρεσβεύει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον
Ζαγκλιβέριον χαίρει εν τη αθλήσει σου, η σε βλαστήσασα κώμη ως άνθος εύοσμον, Ακυλίνα του Χριστού καλλιπάρθενε· συ γαρ ενήθλησας στερρώς, και εδέξω εκ Θεού το στέφος της αφθαρσίας, εκδυσωπούσα απαύστως, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

**Αγιογραφίες / Φωτογραφίες**
Αγία Ακυλίνα - Δια χειρός Νικ. Γαλανόπουλου - www.kapadokis.gr	Αγία Ακυλίνα	Αγία Ακυλίνα
Αγία Ακυλίνα	Αγία Ακυλίνα	Αγία Ακυλίνα - Δια χειρός Νικ. Ζέκιου - zekiosicons.gr
Αγία Ακυλίνα - Δια χειρός Νικ. Ζέκιου - zekiosicons.gr	Αγία Ακυλίνα	Αγία Ακυλίνα
Αγία Ακυλίνα

Η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

Ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινή», 23 Αὐγ. 2018, παραθέτουμε ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς μὲ τὸν παραπάνω τίτλο:

«Μὲ τὰ τελευταῖα ἐπίσημα στοιχεῖα τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ἀρχῆς, ἡ Ἑλλάδα βαίνει συνεχῶς σὲ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ της. Μακροπρόθεσμα δέ, σὲ πλήρη συρρίκνωση. Ἡ πτωτικὴ πορεία τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας μᾶς εἶναι ἐμφανής.

Ἀναλυτικά, ὁ μόνιμος πληθυσμὸς τῆς χώρας μᾶς τὸ 2017 ἦταν 10.768.193 ἄτομα (5.221.277 ἄνδρες καὶ 5.546.916 γυναῖκες), μειωμένος κατὰ 0,14% σὲ σχέση μὲ τὸ 2016. Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ, ποὺ ἀνῆλθε σὲ 25.887 ἄτομα.
Ἐπίσης, βλέπουμε, ὅτι ἡ διαφορὰ μεταξὺ θανάτων καὶ γεννήσεων ἡ μεγαλύτερη τὸ 2017 (123.079 ἦταν οἱ θάνατοι καὶ 88.132 οἱ γεννήσεις!).

Αὐτὴ ἡ διαφορά, ἀντὶ νὰ κλείνει χρόνο μὲ τὸ χρόνο, θὰ μεγαλώνει «ὑπέρ” τῶν θανάτων.

Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας συνεχῶς φθίνει, ἀλλά καὶ γηράσκει. Εἴμαστε ἀπό τά πρῶτα κράτη μὲ τόσο γερασμένο πληθυσμό.
Ἐπὶ πλέον, οἱ ὑπάρχοντες νέοι, ἔχει παρατηρηθεῖ, ὄχι μόνο δὲν παντρεύονται, ἀλλά κι ἂν παντρευτοῦν, ἀποκτοῦν τὸ πολὺ ἕνα παιδί. Οἱ δὲ μορφωμένοι ὁδεύουν πρὸς ἄλλες πατρίδες γιὰ τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον. Πάνω ἀπό 620.000 ἔχουν μεταναστεύσει τὰ τελευταῖα χρόνια.
Ἐπὶ πλέον, βλέπουμε μὲ πόνο, ἡ ὕπαιθρος νὰ ἔχη ἀδειάσει ἀπό νέα παιδιὰ καὶ τὰ χωριὰ νὰ ἔχουν κυριολεκτικὰ ἐρημώσει. Ἀπεναντίας, οἱ γειτονικές μας χῶρες ἔχουν ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ.

Ἢ Τουρκία π.χ. ἔχει ἤδη 80.000.000 κατοίκους καὶ σὲ τριάντα χρόνια θὰ ἔχει ξεπεράσει τὰ 100.000.000 μὲ τοὺς ρυθμοὺς πού αὐξάνεται…».

Ἡ ἐπιστολὴ εἶναι γραμμένη ἀπό τὸν οἰκονομολόγο κ. Παντελή Μαυραγάνη. Ὡς πρὸς τὰ μέτρα, πού ὁ ἐπιστολογράφος προτείνει (δεκτὰ καὶ αὐτά), θὰ σημειώναμε ἐδῶ καὶ τρία, πού κατὰ τὴ γνώμη μᾶς εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικά:

Πρώτον. Νὰ σταματήση ἄμεσα ἢ ἄγρια ἐθνοκτονία, πού συμβαίνει μὲ τὶς ἐκτρώσεις. Ὄχι μόνο δὲν γεννοῦν οἱ Ἕλληνες παιδιά, ἀλλά καὶ στὰ παιδιὰ πού ἐμφανίζονται στὸν ὁρίζοντα τῆς ζωῆς, σπεύδουμε καὶ τοὺς φωνάζουμε: «Ἄλτ! Ἀπαγορεύεται νὰ γεννηθῆτε! Εἶστε καταδικασμένα σὲ φρικτὸ θάνατο».

Πῶς νὰ ὑπερασπιστοῦν τὰ ἀθῶα παιδάκια τὴ ζωή τους; Συσπειρώθηκαν οἱ ἀποτελοῦντες τὴ σπεῖρα τῶν δολοφόνων: κράτος, γιατρός, πατέρας, μητέρα (καὶ γιαγιά!) καὶ καταβάλλουν στὸν ἐκτελεστή (το γιατρὸ)τὰ ἀργύρια καὶ τὰ κυοφορούμενα βρέφη πολτοποιοῦνται!

Κανεὶς δὲν μιλάει πιὰ γι’ αὐτὸ τὸ γενοκτόνο ἔγκλημα; Ἀκόμα καὶ ὁ ἐπιστολογράφος οὔτε μνεία κάνει γι’ αὐτό, κι ἄς ξέρουν ὅλοι, ὅτι μὲ τὶς ἐκτρώσεις χάνουμε τουλάχιστον 250.000 παιδιὰ κάθε χρόνο! Δηλαδὴ ὁ ἐχθρός της ζωῆς (ἡ ἔκτρωσις) ἀφανίζει κάθε χρόνο μιὰ πόλι σὰν τὴν Πάτρα, καὶ οἱ χριστιανοὶ Ἕλληνες μιὰ ἀντίστασι ἔχουν: Βουβαμάρα, σκεπασμένη μὲ τὸ κερασάκι μιᾶς μαγικῆς θρησκευτικότητας.

Δεύτερον. Νὰ ξανανοίξουν οἱ στρόφιγγες τῆς ζωῆς. Ποιὸς τὶς ἔκλεισε; Ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας. Φτωχὲς οἰκογένειες ἄλλοτε ἦταν γεμᾶτες ἀπό παιδιά. Καλοστεκούμενες σήμερα οἰκογένειες ἐμποδίζουν τὴν παιδοποιΐα. Περιορισμὸς τῶν γεννήσεων = θάνατος τῆς Ἑλλάδος! Ὅποιος τὴ ζωὴ δὲν τὴν θέλει, αὐτὸς ὁπωσδήποτε στὸν Θεὸ δὲν πιστεύει. Κι ἃς τὸ καταλάβουμε καλὰ αὐτὸ καὶ οἱ πνευματικοί!

Τρίτον. Νὰ στήριξη τὸ κράτος ἠθικά, ἐπαγγελματικὰ καὶ οἰκονομικὰ τὶς πολύτεκνες οἰκογένειες. Ἀρκεῖ νὰ ξαναφτιάξουμε κράτος μὲ πίστι, ἰδανικὰ καὶ ἀξίες.

πηγη

Η αχαριστία στις ανθρώπινες σχέσεις

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η αχαριστία είναι στάση ζωής πολλών. Στηριγμένοι στα χαρίσματά τους, στην δύναμη του χρήματος, στην ικανότητα να χειρίζονται τους άλλους, εκμεταλλεύονται την αγάπη ή την αδυναμία που τους δείχνουν για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους, χωρίς να αισθάνονται ότι οφείλουν αναγνώριση σε όσους τους ευεργετούν, σε όσους προσφέρουν. Σαν να δικαιούνται τα πάντα, ξεχνούν ακόμη και το «ευχαριστώ».

Η αχαριστία είναι συνδεδεμένη με το ανθρώπινο θέλημα. Ιδιαιτέρως αυτό φαίνεται στα παιδιά της εποχής μας. Όσα κι αν τους παρέχουν οι γονείς τους, πάντοτε θα βρίσκουν αφορμή να απαιτήσουν περισσότερα. Όταν οι γονείς αρνηθούν την ικανοποίηση μιας επιθυμίας μέσα στις πολλές που εκπληρώνουν, τότε το παράπονο ανεβαίνει εύκολα στα χείλη και τα παιδιά έχουν ήδη πείσει τον εαυτό τους ότι οι γονείς τους τα αδικούν και δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες τους.

Ανάλογη είναι και η συμπεριφορά όσων έχουν εξουσία στα χέρια τους. Ανικανοποίητοι, παρά την εκπλήρωση όλων των επιθυμιών τους από τους υφισταμένους τους, παρότι συχνά δεν το αξίζουν, επιβάλλουν ολοένα και μεγαλύτερα φορτία σε όσους τους διακονούν, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψιν τους ότι οι «άνθρωποί» τους έχουν όρια, αλλά και ότι χρειάζονται από αυτούς ένα «ευχαριστώ», μία αναγνώριση και όχι την απαξίωση. Όμως η εξουσία κάνει τους κατόχους της τυφλά προσανατολισμένους στην εκπλήρωση του θελήματός τους και θεωρούν αυτονόητο ότι όσοι εξαρτώνται από αυτούς θα λειτουργούν στην προοπτική των «δούλων».

Και στον έρωτα υπάρχει αχαριστία. Όταν ο ένας αυτοθαυμάζεται και ο άλλος αναζητεί εναγωνίως κάλυψη στην μοναξιά του ή αναγνώριση ότι αξίζει, τότε εύκολα ο έρωτας χάνει το νόημά του. Η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση και συνήθως ο ισχυρότερος κουρελιάζει την αξιοπρέπεια του αδύναμου, τον απατά, τον κάνει «κολλημένο» και τον οδηγεί στο να ανέχεται κακές συμπεριφορές. Επειδή όμως ο αδύναμος νιώθει την ανάγκη να κρατηθεί από τον ισχυρό, τον ανέχεται και στην αχαριστία, κάποτε βαφτίζοντας «υπομονή» την αδυναμία του να αλλάξει ζωή.

Η Εκκλησία μάς δείχνει την οδό του σταυρού στην ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις. Επισημαίνει ότι οι άνθρωποι αρνήθηκαν να αποδεχτούν τις ευεργεσίες του Θεού και Τον σταύρωσαν. Σταυρός σημαίνει θυσία και συγχώρεση, δρόμος που περνά από την μετάνοια όπως αυτή εκφράζεται στην παραίτηση από το ίδιον θέλημα. Έκφραση αυτής της παραίτησης είναι η ευγνωμοσύνη. Το «ευχαριστώ» σε όσους αγαπούνε, αλλά και σε όσους, μέσα από την κακία και την αχαριστία τους, δίνουν την ευκαιρία της ταπείνωσης. Σταυρός σημαίνει την απουσία εκδίκησης, αλλά και την κριτική της αχαριστίας στην προοπτική της αλήθειας. Ο Χριστός αποδέχτηκε την μετάνοια του ληστή και σιώπησε στις προκλήσεις. Ο λαός όμως που Τον ειρωνευόταν, βλέποντας τον σεισμό που ακολούθησε και τον πόνο της γης «έτυπτε τα στήθη». Πολλοί εξ αυτών βαφτίστηκαν χριστιανοί μετά την Πεντηκοστή, δείχνοντας ότι κατάλαβαν πόσο αχάριστοι υπήρξαν.

Ο Σταυρός ως αλήθεια, αλλά και θυσία και ταπείνωση μπορεί να γίνει οδοδείκτης στις ανθρώπινες σχέσεις. Όχι για να πάψουμε να αγαπούμε τους αχάριστους, αλλά για να τους δείχνουμε ότι ο εγωκεντρισμός δεν ωφελεί. Στην απλότητα του «ευχαριστώ» και στην αναγνώριση ότι δεν μας ωφελεί η ικανοποίηση όλων των επιθυμιών μας, αλλά μόνο αυτών που έχουν σχέση με το Ευαγγέλιο, μπορούμε τελικά να βρούμε το μέτρο που μας λείπει.

« Ορθόδοξη Αλήθεια»

πηγη